Εγκώμια εις την Οσία Μητέρα Θεοδώρα την εν  Θεσσαλονίκη την Μυροβλύτιδα και Θαυματουργό

Ποίημα Γερασίμου μοναχού Μικραγιαννανίτου

ΣΤΑΣΙΣ Α΄
Ἦχος πλ. α΄. Ἡ ζωὴ ἐν τάφῳ.
Μακαρίζομεν σε, Θεοδώρα σεμνῇ, τῶν ὁσίων μονοτρόπων ἀγλάϊσμα, καί τοῦ θήλεως παντός ὡραϊσμόν.

Ἀπερράγης κόσμου, καί συνήφθης Χριστῷ διά βίου σταυροφόρου καί σώφρονος η παθοῦσα ἀγωγαῖς ἀσκητικαῖς.

Ἀσκουσῶν χορεῖαι, ὡς εἰκόνα φαιδράν, σου τόν βίον ἐκμιμήσασθαι σπεύδουσιν, ἀλλ’ ἀμίμητος αὑταῖς οὗτος ἐστίν.

Ὁ σεμνός σου γάμος, οὐδαμῶς τοῦ χοροῦ τῶν ἀγάμων σε, Ὁσία, διέστηκεν˙ ἡ γάρ ἄσκησις ἁγνίζει τάς ψυχάς.

Πρεσβυτέρων στῖφος, ἀσκουσῶν ἡ πληθύς, περιστάντες λαμπαδοῦχοι τόν τάφον σου, ἀνυμνοῦσι σου τήν κοίμησιν, σεμνή.

Τοῦ πηλίνου σκήνους μή φεισθεῖσα, σεμνή τῆς ψυχῆς ὅλως τοῦ κάλλους ἐφρόντισας, οὐ νυφμίος ὁ ἀθάνατος ἐρᾷ.

Ἡ Θεσσαλονίκη παγγενεί παμπληθεί Θεοδώραν τήν ἰσάγγελον ὕμνησον τήν φωτί τῷ θείω λαμπρῶς ἀγλαϊσθείσαν.

Ἀρετῶν εἰς ὕψος ἀναβᾶσα, σεμνή, ἀπεσκόπησας ἐκεῖθεν, καί ἔβλεψας, ἅπερ βλέπουσιν ἀγγέλων ὀφθαλμοί.

Ἀθεάτου κάλλους, ἀθεάτων τερπνῶν ἀπολαύει ἡ ψυχή σου, ἀήττητε, αἱ τῶν μύρων μαρτυροῦσι σου πηγαί.

Βαρυκάρδιος τις, ἄλλος ὡς Φαραώ, βαπτισμῷ τῶν προσευχῶν σου βυθίζεται βουλευόμενος Βελίαρ τά δεινά.

Βραβευτής εἰρήνης Ἰησοῦς ὁ Χριστός βοηθεῖ σοι, καί λυτροῦται τοῦ Δράκοντος, βεβλημένη τούτου πόθῳ τῷ τερπνῷ.

Γηγενῶν μέν ἔφυς γεννητόρων, σοφή, γηγενῆ δε οὐδαμῶς ενεννόησας˙ διά τοῦτο γῆν πραέων νῦν πατεῖς.

Γενηθήτω, σῶτερ, ἐπ’ ἐμοί τό χρηστόν, γοερῶς, ἔλαιος, μῆτερ, ἐκραύγαζες, γνωρισθήτω μοι σόν ἔλεος, Χριστέ.

Δεξαμένη λόγον τοῦ Θεοῦ σή ψυχή διπλασίονα, ὡς τάλαντον ηύξησας˙ διά τοῦτο χαίροις νῦν ἐν τῷ Χριστῷ.

Δρεψαμένη, μῆτερ, τῶν σῶν πόνων καρπούς διανέμεις τά τῶν μύρων σου ῥεύματα δεομένοις χάριν θείαν δαψιλή.

Ἐν ὀδῷ, Χριστέ μου, τῆ τῶν σῶν ἀρετῶν, εὐφροσύνης ἐπληρώθην καί τέρψεως ἀνεβόας ἐκφυγοῦσα ἡδονάς.

Ἐκ Θεοῦ, Ὁσία, οὐρανίου πατρός, ἐπί γῆς τοῖς χριστωνύμοις δεδώρησαι εὐφροσύνη καί αἰώνιος χαρά.

Ζωτικαῖς σου, μῆτερ, καί σεπταῖς προσευχαῖς ζώωσον μου τήν ψυχήν, ἀξιάγαστε, ζωωθείς ὡς ἀν ὑμνῶ σε εἰς ἀεί.

Ζήσεται μου ὄντως ἡ ψυχή, Ἰησοῦ, ζωήν θείαν καί τά κρίματα ἄσει σου˙ ζωηρά γάρ, ἀνεβόας τοῖς πιστοῖς.

Ἡ ψυχή σου ὄντως μακαρία ἐστίν, ἤ μακάριον Θεόν ἐπεπόθησεν ἡδονάς καταλιποῦσα τῆς σαρκός.

Ἡ τοῦ κόσμου πᾶσα σε τερπνότης, σεμνή, ἤ μαλάξαι, ἤ λυπήσαι οὑκ ἴσχυσεν ἡ τερπνότης γάρ σε ἔθελγε Χριστοῦ.

Θεοῦ δῶρον ἧκες πρός ἡμᾶς ἀληθῶς, Θεοδώρα, σήν πατρίδα ἐάσασα θεία νεύσει τοῦ τῶν ὅλων ποιητοῦ.

Θεϊκήν λαβοῦσα πανευτυχίαν, σεμνῇ, θρασυνόμενον τόν τύραννον ὤλεσας θυμουμένη κατ’ αὑτοῦ μόνου σφοδρῶς.

ΣΤΑΣΙΣ Β΄.
Ἦχος πλ. α΄. Ἄξιόν ἐστι.
Άξιόν ἐστί μακαρίζειν σε, δούλη, κυρίου˙ τοῦτον δεδοικυίᾳ γάρ γέγονας ὄντως μακαρία, ὡς ὁ προφήτης φάσκει.

Ἄρασα Χριστοῦ τόν χρηστόν ζυγόν ἐπί τῶν ὤμων ἔκλινας αὐχένα σου, πάνσεμνε, τῆ μητρί ἀγία τῶν ἀσκουσῶν ὁσίως.

Αἴγλην σής ψυχῆς κατεκάλυπτες ῥάκει τριχίνῳ, κόποις ἐπιπόνοις, καί ἔφερες τοῦ μονήρους βίου τήν ἄθλησιν προθύμως.

Πᾶσιν ἀλγεινοῖς προσωμίλησας εὐψύχως πάνυ κρύει θλιβομένη καί θλίψεσι, ἀσιτία, δίψει, καί σιωπή βιαία.

Μύροις ὁ Χριστός σούς ἱδρῶτας ἠμείψατο ξένως˙ ἐκ γάρ τῶν πελμάτων ἀκένωτα μύρα πανευώδη προχέεις ἰαμάτων.

Νῦν ἐν οὐρανοῖς, σύν παρθένοις θαλαμηπολοῦσα πταισμάτων, τήν ἄφεσιν αἴτησαι τοῖς πόθῳ σου τελοῦσι τήν μνήμην, Θεοδώρα.

Ἶνα τόν ἐχθρόν τόν ἀντίπαλον, μῆτερ, πτερνίσης, γάμῳ μέν ὡμίλησας, πάνσεμνε, ὕστερον δ’ ἀγῶσι τοῦτον κατετροπώσω.

Κῆπος ἱερός καί παράδεισος θείων χαρίτων ὤφθη σου τό μνῆμα, ἀήττητε, ἐξ οὐ ψυχῶν ῥῶσιν ἀντλοῦμεν καί σωμάτων.

Λῦσον τήν ἀχλύν ταῖς πρεσβείαις σου, μῆτερ ὁσία, τήν ἐπικειμένην τοῖς ὄμμασι τῶν τῆς Ῥωμαΐδος κρατούντων βασιλέων.

Μέμνησο ἡμῶν ταῖς πρεσβείαις σου ταῖς θειοτάταις ἐπί τοῦ Χριστοῦ θείου βήματος, μάκαρ μυροβλύτις, μοναζουσῶν τό κλέος.

Νεῦσον ταῖς ἡμῶν παρακλήσεσιν, ὦ Θεοδώρα, σπεῦσον τῶν πιστῶν εἰς βοήθειαν, ἶνα σε τιμῶμεν, ὁσία μυροβλύτις.

Ξένον καί φρικτόν τό θαυμάσιον ὄντως ὑπάρχει, ὅπερ Θεοδώρα χαρίζεται ὁ τῶν νεκρών ὄντως δεσπόζων καί τῶν ζώντων.

Ὄρει νοητῷ προσεπέλασας τῆ ἐγκρατείᾳ, εἶδες τόν Θεόν οὐ κατά τινάς, ἐναργῶς δε μᾶλλον, Ὁσία Θεοδώρα.

Πόθου θεϊκοῦ, σε κατέτηξας, ἕνεκεν, σάρκας, καί πρός τήν τοῦ πνεύματος ἤμειψας φύσιν παραδόξως, ἐφάμιλλε, ἀγγέλων.

ΣΤΑΣΙΣ Γ΄.
Ἦχος γ΄. Αἱ γενεαὶ πᾶσαι.
Ἔλιπες ἐνύλοις, ἀΰλοις, ἐμίχθης, καί ζεῖς εἰς τούς αἰῶνας.

Ἀπόθετον κάλλος, κῆπος κεκλεισμένος, ἰσάγγελος ἐγένου.

Τάφος σου κηρύττει τήν ἁγιωσύνην, ὡς στόματι, τῷ μύρω.

Μέγας εἰ Θεέ μου˙ πάντα γάρ ἰσχύεις, οὐδέν ἀδυνατεῖ σοι.

Ἰδού γάρ θανοῦσα Θεοδώρα βλύζει τά μύρα ἀενάως.

Έβλυζες ἱδρῶτας ἀσκήσεως πάλαι, ἀνθ’ ὤν νῦν βρύεις μύρα.

Ὑπακοήν εἶχες, ταπείνωσιν ἄκραν, καί τελείαν εἰς πάντας.

Δῶρον φερωνύμως θεόθεν ἐδόθης τῆ πόλει ταύτῃ, μῆτερ.

Ῥαντισμῷ τῷ μύρώ τῆς σής μυροβλύτου τήν λύτρωσίν μοι δίδου.

Σταλαγμοῖς δακρύων ἔσβεσας τήν φλόγα παθῶν, ὦ μυροβλύτις.

Τοῖς ἐπιτελοῦσι πόθῳ σου τήν μνήμην δίδου χρηστά, Ὁσία.

Ὑπόταξον πάντα τά βάρβαρα ἔθνη τοῖς πιστοῖς βασιλεῦσιν.

Φεῖσαι τοῦ λαοῦ σου, πέμψον μυροβλύτις τήν χάριν οὐρανόθεν.

Χάριν, Θεοδώρα, πέμψον τήν τοῦ κτίστου τοῖς σε ἀνευφημοῦσιν.

Ψάλλοντες σοι, μῆτερ, προσάγαγε πάντας τῷ κτίστει καί Θεῶ σου.

Ὦ Παρθενομῆτορ, ῥῦσαι πάσης βλάβης τούς σε δοξολογούντας.

Παρακλητικός Κανών εις την Οσία Μητέρα Θεοδώρα την εν  Θεσσαλονίκη την Μυροβλύτιδα και Θαυματουργό

Χαιρετισμοί εις την Οσία Μητέρα Θεοδώρα την εν  Θεσσαλονίκη την Μυροβλύτιδα και Θαυματουργό