Κανών Παρακλητικός εις τους Αγίους Μάρτυρας Ίσαυρον τον Διάκονον και τους συν αυτώ Βασίλειο Ιννοκέντιο Φήλικα Ερμεία και Περεγρίνο

ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Ἱλέωσαι Μάρτυς τὸν εὐμενῆ, Θεὸν καὶ Σωτῆρα, ἐλεῆσᾳι μὲ καὶ δεινῆς, ἐπηρείας Μάκαρ ῥὐσασθαὶ με, τὸν προσφυγόντα πιστῶς ἐν τῇ σπέπη σου.

Στενούμενος πταίσμασι χαλεποῖς, καὶ πλήϑει κινδύνων, πιεζόμενος ἐκβοῶ, Ἳσαυρε Θεόφρον πρόστϑί μοι, τῆς συνεχούσης ἀνάγκης καὶ λύτρωσαι.

Ἀϑλήσας νομίμως ὑπὲρ Χριτοῦ, ἀνύστακτος φύλαξ, ἐχαρίσϑης πόλει τῇ σῇ, γενήθητι σκέπη καὶ προστάτής, τῶν προσφυγόντων σοι ἔνδοξε Ἳσαυρε.

Θεοτοκίον,
Γυμνὸν ἀρετῶν με καταστολαῖς, εὑρὼν ὁ βελίαρ, βέλει ἔτρωσεν ἡδονῶν, ἡ τὸν ἰατρὸν Θεὸν τεκοῦσα, τὰ τῆς ψυχῆς μὲ ϑεράπευσον τραύματα.

ᾨδὴ γ΄. Σὺ εἰ τὸ Στερέωμα.
Ἀνωϑεν τοῖς δούλοις σου, τὴν σὴν βοήϑειαν δώρησαι, σώζων ἡμᾶς; πάσης ἐπηρείας, καὶ κινδύνων καὶ Θλίψεων.

Ῥεῖϑρα τῶν ἰάσεων, ἡ σὴ σορὸς ἀναβρύουσα., παντοδαπὰ, παύει τῶν ἀνθρώπων, ἀῤῥωστήματα Ἳσαυρε.

Τίμιος γεγένησαι, τὸ τοῦ Χριστοῦ τιμῶν ὄνομα, διὸ βοῶ, λύτρωσαί με πάσης, ἀτιμίας πρεσβείαις σου.

Θεοτοκίον.
Ἣνῶται ὃ Κτίστης μου, ὑπερφυῶς ἐν σοὶ Δέσποινα, ὅλον ἐμὲ, ϑέλων ἀναπλάσαι, διὰ σου ὡς ἠυδόκήσεν.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Ὑψωϑείς ἀπονοία μου, ὀλισϑήσας πάθεσι κατενήνεγμαι, ἔγειρόν με κατακείμενον, ἐν βυϑῷ Θεόφρον ἀπογνώσεως.

Σὲ πανένδοξε κέκτημαι, ἀσφαλῆ Φρουρόν μου καὶ καταφύγιον, πρόστηϑί μοι μὴ παρίδῃς με, ἐν ἡμέρᾳ ϑλίψεώς μου καὶ σῷσόν με.

Ἐν ὀδύνη καρδίας μου, τὸν ἐμὸν προστάτην σὲ τὸν θὲρμότατον, δυσωπῶ μὴ καταλίπης με ἐχϑρῶν ἐπηρείας, ἀπολλύμενον.

Θεοτοκίον.
Γηγενῶν ἀκαταίσχυντε, σκέπη καὶ βοήϑεια σύ μοι πρόστηθι καὶ παντοίας με ἐξάρπασον, συμφορᾶς Παρϑένε τὸν οἰκέτήν σου.

ᾨδὴ ε΄. Ἳνα τί με ἀπώσω.
Ὑιὸς ὠφϑης ἡμέρας, ἔχων ἐν καρδίᾳ σου λάμπον Φῶς ἄδυτον, δὶ οὒ σκοτομήνη, τῆς ἀπάτης μειοῦται καὶ ἅπασι, δᾳδουχεῖται γνῶσις, Θείου Φωτὸς διὸ βοῶ σοι, Φώτισόν μὲ τὸν γνώμῃ τυφλώττοντα.

Μη παρίδης με Μάρτυς, πίστεϊ σοι προστρέχοντα μηδὲ ἀπώσῃ με, γλώσσῃ γὰρ δολίᾳ, κατ ἐμοῦ οἱ μισοῦντές με φϑέγγονται, πολεμοῦντες μάτην, τοῦ ἀπολέσαι τὸν σὸν δούλον, ἀλλα πρόφϑασον σῷσόν Ἂγιε.

Εἲν νυκτὶ καὶ ἡμέρᾳ, σὲ ἐπικαλοῦμαι τὸν μέγαν προστήν μου ἐν παντί με τόπῳ, καὶ καιρῷ διαφύλαξον Αγιε, ἀπὸ πάσης βλάβης καὶ ἐπηρείας ἐναντίων, τὸν εἰς σὲ τὴν ἐλπίδα μου ϑέμενον.

Θεοτοκίον.
Ὂλον ἐμὲ μορφοῦται, ἐκ σου Ἀπειρόγαμε Θεὸς ὁ πλαστής μου ὃν αεῖ δυσώπει, οἰκτειρῆσαι λαὸν ἀμαρτανοντα, διασῷσαι κοσμον, δαιμονικῆς ἀπάσης βλάβης, τὸν εἰς σὲ Θεοτόκε ἐλπίζοντα.

ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ πρὸς Κύριον.
Νοός μου, τὰς ἐκτροπὰς θεραπεύσας, καὶ καρδίας μου τὰ πάϑη ϑεόφρον, σωματικῶν ἀλγηδόνων με ῥῦσαι, καὶ ἐπηρείας ἀπάσης καὶ θλίψεως, καὶ δεῖξόν με ταῖς σαῖς λιταῖς, τοῦ ἐχϑροῦ τῶν παγίδων ὑπέρτερον.

Ἡγίασε, σὲ ἀϑλήσαντα Μάρτυς, ὃ Πάνάγιος Θεὸς ὃν δυσῴπει, ἁγιασμὸν τοῖς σοῖς δούλοις ἐκπέμψαι, καὶ φωτισμὸν καὶ πταισμάτων τὴν λύτρωσιν, προστάτης γὰρ παρὰ Θεῷ, ἐχαρίσϑης ἡμῖν ἀκαταίσχυντος.

Συνεῖναι με, τὸν πολλᾶ σὲ ποϑοῦντα, πολυπόϑητε εὐδόκησον Μάρτυς, σὲ δυσωπῷ τὸν καλόν μου προστάτην, καὶ πίστει κράζω σοι ἅγιε Ἳσαυρε, γενήθητί μοι βοηϑὸς, καὶ παντοίας ἀνάγκης μὲ λύτρωσαι.

Θεοτοκίον.
Ῥανίσι, τῆς σωστικῆς σου πρεσβείας, κατασβέσασα παϑῶν μὲ τὴν φλόγα, τὰς τοῦ νοός, ἐκτροπαὶς σαῖς πρεσβείαις, Ὑπεραγία Παρϑένε ϑεράπευσον, καὶ κόπασον τὸ χαλεπὸν, τῶν παϑῶν μου κλυδώνιον Πάναγνε.

Κάθισμα. Ἦχος γ΄. Θεΐας πίστεως.
Θείον φρόνημα, ἀνειλημμένοι, ὦ ὑπέρμαχοι τοῦ Δυῤῥαχίου, καὶ τοῦ Χριστοῦ ὁπλίται καρτερόψυχοι· Ἀπολλωνίου τὸ ϑράσος καϑείλετε, καὶ Τριποντίου τὸ σέβας ἠσχύνατε· νίκης ἔπαϑλα, φαιδρῶς ἐκ Θεοῦ δεξάμενοι, δωρεῖσθε τοῖς πιστοῖς παϑῶν ἰάματα.

Δόξα καὶ νῦν Θεοτοκίον.
Θεία γέγονας, Σκηνὴ τοῦ Λόγου, μόνη Πάναγνε, Παῤθενομήτορ, ἡ καϑαρότητι Ἀγγέλους ὑπεράρασα, τὸν ὑπὲρ πάντας ἐμὲ πλημμελήσαντα, ἀπὸκάϑαρον πρεσβείαις σου, τοῖς ἐνθέοις νάμασι, παρέχουσα Σεμνὴ τὸ μέγα ἔλεος.

ᾨδὴ ζ΄. Θεῷ συγκατάβασιν.
Φωτί ἀστραπτόμενος, τῷ Τρισηλίῳ ἔνδοξε Ἳσαυρε, Ἱννοκέντιε Θείε, Φῆλιξ Ἐρμεία καὶ Περεγρῖνε σοφε, σὺν Βασιλείῳ ϑαυμάτων λαμπρότησι, καταφωτίσατε τους εὐφημοῦντας ὑμᾶς.

Ἀστέρες πολύφωτοι, ζόφον τῆς πλάνης μειοῦντες ὥφϑητε, Ἀϑλοφόροι Κυρίου, διὸ ψυχήν μὲ γνώμῃ τυφλώττουσαν, ϑεογνωσίας φωτὶ καταλάμψατε, τῆς ἀγνωσίας ἀχλὺν ὠποδιῴκοντες.

Νοσοῦσαν ἀνίατα, τὴν ταπεινήν μου ψυχὴν ἰάσασϑε, τὰ τοῦ σώματος πάϑη, Μάρτυρες Θεῖοι ἐξαφανίσατε, ὦ Περεγῖνε Ἳσαυρε Βασίλειε, Φῆλιξ Ἐρμεία κλεινὲ καὶ Ἰννοκέντιε.

Θεοτοκίον.
Ἰσχύς μου καὶ ὕμνησίς, καὶ σωτηρία Χριστὸς ὃ Κύριος, ὃ ἐκ σοῦ ἀνατεῖλας, Παρϑενομῆτορ διὰ χρηστότητα, ἐκ τῆς ἀρχαίας ἡμᾶς λυτρωσάμενος, προγονικῆς ἀπειλῆς καὶ ἀποφάσεως.

ᾨδὴ ἡ. Ἑπταπλασίως κάμινον.
Ἡγλαϊσμένος κάλλεσι, μαρτυρίου Θεόληπτε, καὶ κεκοσμημένος, τοῖς ἐξ ἄϑλων στίγμασι, πορφύραν ἐξ αἵματος, ἐνδεδυμένος τῆς σῆς σφαγῆς, καὶ ἱερωσύνης, καλλυνόμενος δόξῃ, παρέστης τῷ Κυρίῳ, ὃν αεὶ ἐκδυσώπει, κοσμῆσαι σωτηρίου, ἡμᾶς περιβολαίῳ.

Θανατωϑείς ὃ δείλαιος, ἡδονῶν τῷ ἐκπτώματι, ἔῤῥίμμαι εἰς γῆν, ϑέαμα ϑρήνων ἄξιον, πανένδοξε, Ἳσαυρε, νῦν ἐπὶ ἐμὲ ἐπίβλεψον, δεῖξον ἐν ἐμοὶ, τῆν τῶν ϑαυμάτων σοὺ χάριν· βροτῶν ἰδέτῳ γένος, ὅτι σύ μου προστάτης, καὶ σῴζεις ἐκ ϑανάτου, τοὺς σοὺς
ἐχρείους δούλους.

Ἱερωσύνῃ πρότερον, κοσμηθὲς ἱερώτατε, καὶ διακονήσας., εὐλαβῶς εἰς ὕστερον, αὐθαίρετον γέγονας, σὺ ἱερεῖον ἄμωμον, ἱερουργηϑεὶς, Χριστῷ διὰ μαρτυρίου· διὸ καμοῦ τὸν ὕμνον, ὡς ϑυμίαμα Μάρτυς, προσκόμισον τῷ Κτίστη, καὶ σῷσόν με λιταίς σου.

Θεοτοκίον.
Ο τῶν φωστήρων κάλλεσιν, Οὐρανὸν καλλωπίσας Θεὸς, ἄλλον Οὐρανόν σε Θεοτόκε ἔδειξεν· ἔκ σου γὰρ ὡς ἥλιος, ἐξανατείλας πᾶσαν τὴν γῆν, τῆς ϑεογνωσίας, κατελάμπρυνε φέγγει· διὸ οὐδεὶς προστρέχων, ἐν σοὶ κατῃσχυμμένος, πορεύεται τῶν ϑείων, μῇ τυχὼν δώρεῶν σοὺ.

ᾨδὴ θ΄. Ἐξέστη ἐπὶ τοῦτῳ ὁ Οὐρανὸς.
Μεγάλων χαρισμάτων ἀξιωθεὶς, ἐκ Θεοῦ παναοίδιμε Ἳσαυρε, ἀποσοβεῖς, δοίμονας καὶ νόσους παντοδαπὰς, καὶ περασμούς καὶ ϑάνατον, πᾶσι τὰ αἰτήματα χορηγῶν· διὸ καμοὶ παράσχου, εἰρήνην καὶ ὑγείαν, καὶ τῶν πταισμάτων ἀπολύτρωσιν.

Ο Θεῖος καὶ σεβάσμιός σοὺ Ναὸς, τὸ πολύτιμον Ἂγιον σῶμά σοὺ, ὡς ϑησαυρὸν, ἔχων ἀναφαίρετον τοὺς πιστούς, καταπλουτίζει πάντοτε, ταῖς τῶν χαρισμάτων διανομαῖς· διὸ κἀγὼ τῶν Θεῖων, τύχοιμι δωρεῶν σου, ὁ προσφυγὼν τῷ Θεῖῳ τάφῳ σου.

Ἰδοῦ Μάρτυς Κυρίου καλῶς καμὼν, τὸν μισϑὸν ἐκομίσω τῶν πόνων σου· πρόστηϑι οὓν, πάντοτε Θεόφρον τοῦ σοὺ λαοῦ, τὴν σὴν πατρίδα φύλαττε· σῷζε τοὺς προστρέχοντάς σοι πιστῶς, καὶ βράβευσον εἰρήνην, πάσῇ τῇ οἰκουμένη, κάμοῦ τοῦ σοῦ οἰκέτου μέμνησο.

Ὑπέρφωτε νεφέλη Μῆτερ Θεοῦ, τοὺς ἡμᾶς πολεμοῦντὰς πολέμησον, τῇ κραταιᾷ, καὶ παντοδυνάμῳ σοῦ δεξιᾷ, τοῖς ἐν ἀνάγκαις πρόστηϑι, τῶν ἀδικαμένων ἄντίλαβοῦ, πταισμάτων λυτρουμένη, ταῖς σαῖς ἱκετηρίᾳις· ὅσα γὰρ ϑέλεις πάντα δύνασαι.

Στιχηρά Προσόμοια ἦχος δ΄. Ἒδωκας σημείωσιν.
Πόνοις συντριβόμενοι, καὶ κακουχίας στενούμενοι, καὶ εἱρκτῇ συγκλειόμενοι, ξίφεσι κοπτόμενοι, καὶ βιαιοτάτῳ, ϑνήσκοντες θανάτῳ, οὒκ ἀπηρνήσασϑε Χριστόν, οὒ τοῖς ξοάνοις σέβας ἐνείματε· διὸ καὶ ἠξιώϑητε, τῆς Ουρανίου λαμπρότητος, δυσωποῦντες τὸν Κύριον, ὑπὲρ πάντων Μακάριοι.

Ἳσαυρος ὀ ἔνδοξος, καὶ ὃ στεῤῥὸς Ἰννοκέντιος, καὶ ὁ Θεῖος Βασίλειος, Φῆλιξ ο θαυμάσιος, ὃ Κλεινὸς Ερμείας, καὶ ὁ Περεγρῖνος, οἱ οὐρανώσαντες τὴν γῆν, ταῖς τῶν ϑαυμάτων Θείαις λαμπρότησι, πιστῶς μακαριζέσϑωσαν, ὡς τοῦ Κυρίου ϑεράποντες, καὶ τὰ πάϑη διώκοντες, τῶν ψυχῶν ἡμῶν πάντοτε.

Κρὴνη ἐκβλύζουσα, τῶν ἰαμάτων χαρίσματα, ἡ Συρὸς ὑμῶν δέδεικται· ἐξῆς ἀρυόμεϑα, τῶν παϑῶν ὑγείαν, καὶ τῶν νοσημάτων, τὴν παντελῆ ἀπαλλαγὴν, ἀνευφυμοῦντες ὑμᾶς ἑκάστοτε, σεπτοὶ Μεγαλομάρτυρες, τῶν Ἀσωμάτων ἐφάμιλλοι, τοῦ Κυρίοῦ ϑεράποντες, πρεσβευταί τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Δόξα Καὶ νῦν Θεοτοκίον ὃμοιον.
Πᾶσαν τὴν ἐλπίδα μου, ὃ δυστυχὴς καὶ πανάϑλιος, ἐπὶ σὲ ἀνατίϑημι, Πανάχραντε Δέσποινα, ὅλοψύχῳ νεύσει· μή μὲ ἀποῤῥίψης. ἀπὸ προσώπου σου Ἀγνὴ, μηδὲ βδελύξῃ με τὸν ἀνάξιον· μὴ σπλάγχνα σου Φιλάϑρωπε, κλείσῃς μοι Μῆτερ Ἀπείρανδρε· ὂτι ἄλλην οὒ κέκτημαι, προστασίαν ὁ δούλός σου.

Εἶτα, τὸ Τρισάγιον.

Καὶ τὰ μετα τὴ Ἓκτὴν ωδήν δύο Κοντάκια τῶν Τριῶν Ἀγίων Αὐταδέλφων· τὰ λοιπᾶ τοῦ Ἀποδείπνου, καὶ Ἀπόλυσις.

 

Πηγή