Παρακλητικός Κανών εις την Οσία Ξένη η εν Πετρουπόλεως Ρωσίας η δια Χριστόν Σαλή

Ποίημα Οσίου Γερασίμου Μικραγιαννανίτου
Μ. Υμνογράφου της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας

†Εορτάζεται στις 24 Ιανουαρίου

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα ἀναγινώσκοντες τὸν ΡΜΒ΄ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου· καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος· καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. Ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου· μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τὸ πρωὶ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ σοί ἤλπισα· γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου· ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρὸς σὲ κατέφυγον. Δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεός μου· τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου· καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγὼ δοῦλός σού εἰμι.

Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος α΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β΄. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τὸ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ΄. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Καὶ τὰ παρόντα τροπάρια·

Ἦχος δ΄ . Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς μετασχοῦσα τῆς χαρᾶς τοῦ Κυρίου, καὶ θεουμένῃ ἐν μεθέξει ἀύλῳ, διὰ παντὸς ἱκέτευε δεόμεθα, ὅπως λυτρωθείημεν, πειρασμῶν καὶ κινδύνων, Ξένη παμμακάριστε, καὶ δεινῶν συμπτωμάτων, οἱ προσιόντες πίστει ἀκλινεῖ, τῇ θερμοτάτῃ πρεσβείᾳ σου πάνσεμνε.

Δόξα. Καὶ νῦν.
Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ, σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ψαλμὸς Ν´(50)
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἐλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου· ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου, καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε. Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ, καὶ καθαρισθήσομαι· πλυνεῖς με, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ Πνεῦμά σου τὸ Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι. Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου· ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Κύριε τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου. Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἂν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ· τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα· τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους.

Εἶτα ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·
Ξένων κινδύνων, Ξένη με ῥύου. Γερασίμου.

ᾨδὴ α΄ . Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Ξενίζεις τῇ ξένῃ σου βιοτῇ, Ξένη θεοφόρε, τὰς καρδίας τῶν εὐσεβῶν· διὸ ξένον δεῖξόν με Ὁσία, πολυειδῶν συμφορῶν καὶ κακώσεων.

Ἐλέους δυσώπει τὸν χορηγόν, Ξένη θεοφόρε, ἐλεῆσαί μου τὴν ψυχήν, καὶ ἔλεος θεῖον καταπέμψαι, τοῖς προσιοῦσι τῇ θείᾳ πρεσβείᾳ σου.

Ναμάτων τρυφῶσα τῶν θεϊκῶν, ὄμβρησόν μοι Μῆτερ, τὸν τῆς χάριτος γλυκασμόν, ὡς ἂν τὸν ἰὸν τῆς ἁμαρτίας, καὶ τῶν παθῶν τὴν πικρίαν ἐκκρούσωμαι.

Θεοτοκίον.
Ὡς τέξασα Κόρη τὸν Ποιητήν, λυτρούμενον κόσμον, καταδίκης τῆς τοῦ Ἀδάμ, λύτρωσαι ψυχήν μου τὴν ἀθλίαν, τῆς τῶν παθῶν συνοχῆς καὶ κακώσεως.

ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Νεκρωθεῖσα τῷ κόσμῳ ἐν τῷ Χριστῷ ἔζησας, Ξένη τῇ Ἁγίᾳ ζωῇ σου· ὅθεν θανάτωσον, τὴν ἐν καρδίᾳ μου, ζῶσαν δεινὴν ἁμαρτίαν, καὶ τὸν νοῦν μου τείχισον, φόβῳ τῷ κρείττονι.

Κινδυνεύοντας Μῆτερ καὶ χαλεπῶς πάσχοντας, τῆς τῶν πειρασμῶν καταιγίδι, καὶ περιστάσεων, θᾶττον ἐκλύτρωσαι, τῆς ἐπελθούσης ἀνάγκης, Ξένη παναοίδιμε, ἡμᾶς δεόμεθα.

Ἰησοῦν τὸν Σωτῆρα καὶ τοῦ παντὸς Κύριον, Ξένη μακαρία δυσώπει, δοῦναι δεόμεθα, πταισμάτων ἄφεσιν, καὶ ἱλασμὸν καὶ εἰρήνην, τοῖς πιστῶς προστρέχουσι, τῇ προστασίᾳ σου.

Θεοτοκίον.
Δυναστείας με ῥῦσαι τοῦ πονηροῦ Ἄχραντε, δι’ ἧς τὴν ψυχήν μου μολύνει, λόγοις καὶ πράξεσι, καὶ καθοδηγεῖ με, πρὸς μετανοίας εἰσόδους, ὅπως εἰσελεύσομαι, ζωὴν εἰς ἄληκτον.

Διάσωσον τῇ πρὸς Θεόν σου πρεσβείᾳ ὁσία Ξένη, ψυχοφθόρων ἐπιφορῶν τε καὶ θλίψεων, τοὺς τὸν ξενότροπον βίον σου εὐφημοῦντας.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Αἴτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄ . Πρεσβεία θερμή.
Τὴν ξένην ζωὴν ξενοπρεπῶς ἀνύσασα, χαρίτων πολλῶν, παρὰ Χριστοῦ ἠξίωσαι, δι’ ὧν Ξένη θεόληπτε, πειρασμῶν καὶ κινδύνων ἀπάλλαττε, τοὺς ἐξαιτοῦντας τὴν σὴν ἀρωγήν, καὶ μέλποντας Μῆτερ τοὺς ἀγῶνάς σου.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Ὑπὲρ πάντων ἱκέτευε, Ξένη θεοφόρε Χριστὸν τὸν εὔσπλαγχνον, τὰς ψυχὰς ἡμῶν ἰάσασθαι, ἂς ἡ ἁμαρτία ἐτραυμάτισε.

Νοσημάτων τὴν ἴασιν, καὶ παθῶν παντοίων τὴν ἀπολύτρωσιν, καὶ πταισμάτων τὴν συγχώρησιν, Ξένη ἡμῖν αἴτει δυσωποῦμέν σε.

Ὡς μωρίαν ἐπίπλαστον, Μῆτερ ὑπελθοῦσα νοῒ θεόφρονι, οὕτως μώρανον καὶ σύντριψον, καθ’ ἡμῶν ἰσχὺν τὴν τοῦ ἀλάστορος.

Θεοτοκίον.
Νεκρωθέντα τοῖς πάθεσι, ζώωσόν με Κόρη καθικετεύω σε, ἡ ζωὴν τὴν ἐνυπόστατον, τὸν Χριστὸν τεκοῦσα μετὰ σώματος.

ᾨδὴ ε΄ . Φώτισον ἡμᾶς.
Ξένωσον ἡμᾶς, ἐννοιῶν τῶν τοῦ ἀλάστορος, καὶ οἰκείωσαι τῷ φόβῳ τοῦ Θεοῦ, τὰς καρδίας ἡμῶν Ξένη θεοδόξαστε.

Ἔχουσα πολλήν, παῤῥησίαν πρὸς τὸν Κύριον, ὃν ἐδόξασας τῷ βίῳ σου σεμνῇ, μὴ ἐλλίπῃς ἐκπληροῦν ἡμῶν πᾶν αἴτημα.

Νόμῳ τοῦ Θεοῦ, πολιτεύεσθαι ἐνίσχυσον, ἐν ἀγάπῃ καὶ πολλῇ ὑπομονῇ, μῆτερ Ξένη τοὺς προστρέχοντας τῇ σκεπῇ σου.

Θεοτοκίον.
Ηὔγασας ἡμῖν, φῶς ἀνέσπερον τῷ τόκῳ σου, φωτοτόκε θεοτόκε Μαριάμ· διὸ σκέδασον νοός μου τὴν σκοτόμαιναν.

ᾨδὴ στ΄ . Τὴν δέησιν.
Μεγίστους, ἀγῶνας γνώμη τελεία, διανύσασα πλαστῇ ἐν μωρίᾳ, μεγάλων πόνων καὶ θλίψεων ῥῦσαι, τοὺς μεγαλύνοντας Μῆτερ τὸν βίον σου, οἶα μεγάλων δωρεῶν, καὶ θαυμάτων τυχοῦσα θεόπνευστε.

Ἐδέξω, παρὰ Χριστοῦ μῆτερ Ξένη, τὴν πλουσίαν δωρεὰν τῶν θαυμάτων· ὅθεν ἀεί, ὁ σὸς τάφος βλυστάνει, ψυχῶν ὁμοῦ καὶ σωμάτων ἰάματα· διὸ θεράπευσον κᾀμὲ τὸν νοσοῦντα κατ’ ἄμφω θεόληπτε.

Ῥυσθῆναι, πάσης φθορᾶς με Ὁσία, ἐννοιῶν τε καὶ παθῶν ἀκαθάρτων, ἰσχύν μου δίδου τῇ σῇ ἀντιλήψει, ὡς ἂν ἐν γήρατι βίον ἐνάρετον, ζήσω καὶ τύχω τῆς ζωῆς, τῆς ἀλήκτου Χριστοῦ ἀγαθότητι.

Θεοτοκίον.
Ὑψίστου, ὁ ὑψηλότατος θρόνος, Θεοτόκε ἀειπάρθενε Κόρη, ἁμαρτωλῶν, σωτηρία βεβαία, ἐκ κατωτάτου με λάκκου ἀνύψωσον, ἁμαρτιῶν τε καὶ παθῶν, πρὸς γνησίαν μετάνοιαν δέομαι.

Διάσωσον τῇ πρὸς Θεόν σου πρεσβεία ὁσία Ξένη, ψυχοφθόρων ἐπιφορῶν τε καὶ θλίψεων, τοὺς τὸν ξενότροπον βίον σου εὐφημοῦντας.

Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Αἴτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
Τῷ ξενοτρόπῳ σου βίῳ ἐδόξασας, τὸν τὰ κρυπτὰ ἡμῶν βλέποντα Κύριον· διό σε πλουσίοις χαρίσμασιν, ὁ Ζωοδότης Ὁσία ἠμείψατο, ὃν αἴτει ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε.

Προκείμενον.
Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι καὶ εἰσήκουσε τῆς φωνῆς τῆς δεήσεώς μου.
Στίχος. Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου καὶ κατεύθυνε τὰ διαβήματὰ μου.

Εὐαγγέλιον.
Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον.
(Κεφ. ια΄ 27-30).
Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· πάντα μοι παρεδόθη ὑπὸ τοῦ Πατρός μου· καὶ οὐδεὶς ἐπιγινώσκει τὸν Υἱὸν εἰ μὴ ὁ Πατήρ· οὐδὲ τὸν Πατέρα τις ἐπιγινώσκει εἰ μὴ ὁ Υἱὸς καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ Υἱὸς ἀποκαλύψαι. Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς. Ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ’ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν· ὁ γὰρ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν.

Δόξα.
Ταῖς τῆς σῆς Ὁσίας πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄ . Ὅλην ἀποθέμενοι.
Ξένη παμμακάριστε, Ῥωσίας ἄνθος εὐῶδες, ἀρετῶν κειμήλιον καὶ σκεῦος πολύτιμον θείας χάριτος, ἐκτενῶς πρέσβευε τῷ Χριστῷ Ὁσίᾳ, πάσης ῥύεσθαι κακώσεως, καὶ περιστάσεως καὶ δυσπραγιῶν τε καὶ θλίψεων, τοὺς πόθῳ καταφεύγοντας, τῇ σῇ ἀντιλήψει καὶ χάριτι, ἡμῖν αἰτουμένη, τῶν θείων οἰκτιρμῶν τὴν δωρεάν, καὶ τῶν πταισμάτων τὴν ἄφεσιν καὶ τὸ θεῖον ἔλεος.

Σῶσον, ὁ Θεὸς τὸν λαόν σου…

ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Οἱ τῷ τάφῳ σου Μῆτερ προσιόντες ἐν πίστει χάριν λαμβάνουσι· διὸ καὶ ἡμῖν δίδου, ψυχῶν τε καὶ σωμάτων, θεραπείαν τοῖς κράζουσι· ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Ὑπερήφανον ὄφιν καθ’ ἡμῶν ἐπαιρόμενον Ξένη σύντριψον, καὶ πᾶσαν εὐπραξίαν, καὶ σταθηρὰν εἰρήνην, τοῖς κραυγάζουσι αἴτησαι· ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Γεωργεῖν θείῳ φόβῳ ἀρετῶν θεοφόρε τὰ θεῖα σπέρματα, ἰσχὺν ὑψόθεν δίδου, καὶ δύναμιν ἐν πᾶσιν, ὁμοφώνως τοῖς ψάλλουσιν· ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Θεοτοκίον.
Ἐκ πικρᾶς συνηθείας πρὸς τὰ χείρῳ Παρθένε τὸν νοῦν μου ἕλκυσον, φωτὶ τῆς μετανοίας, αὐτὸν φωταγωγοῦσα, ἵνα πίστει κραυγάζω σοι· χαῖρε λαμπὰς παμφαὴς τοῦ ἀνεσπέρου φέγγους.

ᾨδὴ η΄ . Τὸν Βασιλέα.
Ῥῶσιν παράσχου τῇ ἀσθενούσῃ ψυχῇ μου καὶ τοῦ σώματος θεράπευσον τὸ ἄλγος, τῇ σῇ θεοσδότῳ χάριτι μακαρίᾳ.

Ἅγιον βίον, ἐν ἐπιπλάστῳ μωρίᾳ, ὡς διέδραμες ἡμῶν καθαγιάζεις, Ξένη τὰς ἐννοίας, ξένη ἐπισκιάσει.

Σκέπε Ὁσία, πειρατηρίων παντοίων, τοὺς τὴν θείαν σου βοήθειαν αἰτοῦντας, ἄφεσιν πταισμάτων, ἡμῖν ἐξαιτουμένη.

Θεοτοκίον.
Ἰσχύν μοι δίδου, καταπατεῖν τοῦ δολίου, τὴν ὀλέθριον δύναμιν Θεοτόκε, ἵνα σε δοξάζω, τὴν Κεχαριτωμένην.

ᾨδὴ θ’΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Μανίας τοῦ βελίαρ, ἀσινεῖς συντήρει, καὶ πολυπλόκων σκανδάλων ἀπάλλαττε, τοὺς σὲ γεραίροντας Ξένη ἀειμακάριστε.

Ὁ τάφος σου πηγάζει, πᾶσι τὰς ἰάσεις, ἡμῖν δὲ νῦν ἡ πρεσβεία σου γένοιτο, πηγὴ χαρᾶς οὐρανίου Ξένη θεόπνευστε.

Ὑδάτων ψυχοτρόφων, ἐκ πηγῶν ἀύλων, βλύσον σταγόνα κἀμοὶ τὴν σωτήριον, Ξένη Ὁσία δροσίζουσαν τὴν καρδίαν μου.

Θεοτοκίον.
Ὑμνοῦμεν Θεοτόκε, τὸν φρικτόν σου τόκον, δι’ οὗ φθορᾶς καὶ θανάτου ἐῤῥύσθημεν, σὺ γὰρ ἐκύησας Κόρη ζωῆς τὸν πρύτανιν.

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σὲ τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.

Καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Χαίροις τῶν Ὁσίων ὁ κοινωνός, χαίροις ἡ μωρίᾳ ἐπιπλάστῳ τὸν πονηρόν, Ξένη καθελοῦσα, καὶ ξένων χαρισμάτων, παρὰ Χριστοῦ τυχοῦσα, στεῤῥῶς βιώσασα.

Ὕλην ἀποῤῥίψασα γεηράν, ἀπεδύσω Μῆτερ, πρὸς ἀγῶνας πνευματικούς, οὖς καὶ διανοίᾳ διήνυσας τελείᾳ, ἐν μέσῳ κόσμου Ξένῃ, λαμπρῶς ἀσκήσασα.

Χαίροις τὴν ἀκήρατον νῦν χαράν, Ξένη πανόλβια, ἐν σκηνώμασιν οὐρανῶν, ὅθεν πάσης λύπης καὶ πάσης ἀθυμίας, μὴ παύσῃ λυτρουμένῃ ἡμᾶς δεόμεθα.

Ἤνυσας ὡς ἄσαρκος ἐν σαρκί, τὸν μέγα ἀγῶνα, ἐν τῷ κόσμῳ καρτερικῶς, ὅθεν οὐρανίων, ἐπάθλων ἠξιώθης, ἡμῖν αἰτοῦσα Ξένη, πταισμάτων ἄφεσιν.

Βρύει σου ὁ τάφος θεία ῥοπή, ἰάματα πλεῖστα τοῖς προστρέχουσιν εὐλαβῶς, ὅθεν κἀμὲ Μῆτερ, ἴασαι ἀσθενοῦντα, κατὰ ψυχὴν καὶ σῶμα, πταισμάτων ἕλκεσιν.

Ἔχουσα μεγίστην πρὸς τὸν Χριστόν, Μῆτερ παῤῥησίαν, καθικέτευε ἐκτενῶς, ῥύεσθαι κινδύνῳ, καὶ πάσης δεινῆς βλάβης, ὦ Ξένη μακαρία, ἡμᾶς δεόμεθα.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.

Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καὶ Υἱῷ, καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι,
καὶ νῦν, καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.
Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.

Δόξα Πατρί, καὶ Υἱῷ, καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι,
καὶ νῦν, καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Καὶ τὰ Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην σοι τὴν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοὶ προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπὶ σοὶ γὰρ πεποίθαμεν. Μὴ ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδὲ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καὶ νῦν ὡς εὔσπλαχνος καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σὺ γὰρ εἶ Θεὸς ἡμῶν καὶ ἡμεῖς λαός σου, πάντες ἔργα χειρῶν σου καὶ τὸ ὄνομά σου ἐπικεκλήμεθα.

Καὶ νῦν.
Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς σὲ μὴ ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διὰ σοῦ τῶν περιστάσεων, σὺ γὰρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Καὶ τὸ Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄ . Τὸν Συνάναρχον Λόγον.
Ξενοτρόπως ἐν κόσμῳ Ξένη βιώσασα, τὸν σοφιστὴν τῆς κακίας κατεσοφίσω στεῤῥῶς, προσποιήσεσι μωραῖς νοῒ θεόφρονι, ὅθεν τὰ πόῤῥω προορᾶν, καὶ προλέγειν ἐμφανῶς, ἐδέξω χάριν θεόθεν, καὶ μεταστᾶσα τῶν τῆδε, χοροῖς Ἁγίων συνηρίθμησαι.

Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τὰ ἑξῆς·

Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Ξένην, διανύσασα ζωήν, ἔρωτι Χριστοῦ τετρωμένῃ, θαυμάτων εἴληφας, χάριν τὴν θεόσδοτον, Ξένη πανεύφημε καὶ παρέχεις τοῖς χρῄζουσι τῆς σῆς προστασίας, θᾶττον τὴν βοήθειαν δυνάμει κρείττονι· ὅθεν σου δεόμεθα πλήρου, πάντων τὰ αἰτήματα Μῆτερ, τῶν εἰλικρινῶς μακαριζόντων σε.

Δέσποινα πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

Δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.
Ἀμήν.

Δίστιχον·
Ξένη παθών ξένωσον δεινῶν τὸν νοῦν μου
Γερασίμου σπεύδοντας τῇ ἀρωγῇ σου.