Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγία Θεοτόκο εν τη Μονή Πελαγίας Βοιωτίας
Ποίημα Γεωργίου Γαλανοπούλου

†Εορτάζεται στις 8 Σεπτεμβρίου
Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα ἀναγινώσκοντες τὸν ΡΜΒ΄ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου· καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος· καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. Ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου· μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τὸ πρωὶ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ σοί ἤλπισα· γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου· ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρὸς σὲ κατέφυγον. Δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεός μου· τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου· καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγὼ δοῦλός σού εἰμι.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος α΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β΄. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τὸ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ΄. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Εἶτα τὰ Τροπάρια·
Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ σταυρῷ.
Τῇ Γενεθλίου Θεοτόκου Εἰκόνι, περιχαρῶς κατασπασώμεθα πάντες, ἐν Πελαγίας Μάνδρᾳ της, βοῶντες πιστῶς· πρόφθασον ὦ Παντευλόγητε, ἐξελοῦ πειρασμῶν ταχύ, καὶ σατὰν ἀφάνισον δολοπλόκους ἐνέδρας, καὶ ἐκ κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς, ταῖς μητρικαῖς σου πρεσβείαις πρὸς Εὔσπλαγχνον.
Δόξα. Καὶ νῦν.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ, σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.
Ὁ Ψαλμὸς Ν´(50)
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἐλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου· ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου, καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε. Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ, καὶ καθαρισθήσομαι· πλυνεῖς με, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ Πνεῦμά σου τὸ Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι. Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου· ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Κύριε τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου. Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἂν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ· τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα· τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους.
Εἶτα ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς
Χάριν σήν, δός μοι Θεοτόκε ἁγνή, Γεωργίῳ.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Χαρίτων σῶν ῥείθρων ὦ Μαριάμ, πελάγισον πᾶσι, Πελαγίας Μονῆς φρουρέ, καὶ κάθαρον πάθεσι καρδίας, τῶν σὲ ὑμνούντων καὶ νοῦν φωταγώγησον.
Ἀσμένως εἰσίεμεν σῇ Μονῇ, αἰτούμενοι Κόρη, μητρικαῖς πρὸς Υἱὸν λιταῖς, ῥυσθῆναι γεένης αἰωνίου, καὶ Παραδείσου τρυφῆς ἀξιώσασθαι.
Ῥανίδαν ἐλέους κἂν σὸς Υἱός, μοὶ δώσῃ Παρθένε, συγχωρῶν μου τὰς χαλεπάς, ἃς πέπραχα βίῳ ἁμαρτίας· ἱκανὴ αὕτη ἐστὶν τοῦ σωθῆναί με.
Ἵν’ ἄσω Θεόπαιδος τῆς ἁγνῆς, πληθὺν θαυμασίων, φωτισμὸν δός μοι Λυτρωτά· προσέρχομαι Μάνδρᾳ γὰρ Μητρός σου, τὴν ἰατρείαν παθῶν ἐξαιρούμενος.
ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Νοσημάτων παντοίων, ὦ Μαριὰμ λύτρωσαι, τοὺς τῇ σῇ Μονῇ προσδραμόντας καὶ τῇ Εἰκόνι σου, περιχαρῶς καὶ πιστῶς, ἀσπαζομένους Παρθένε, καὶ ὑγίειαν δώρησαι, ἄμφω τοῖς πάσχουσι.
Σωφροσύνην παρθένοις καὶ νηστευταῖς δύναμιν, τοῖς τε ταπεινοῖς τὴν σὴν χάριν, δίδου ἑκάστοτε, ὦ Θεομῆτορ ἁγνή, ἐν Πελαγίας τῇ Μάνδρᾳ, καὶ βελίαρ ἔνεδρα, τάχυ ἀφάνισον.
Ἡ Εἰκών σου Παρθένε ὡς Σιλὼμ δέδεικται, θείων κολυμβῆθρα χαρίτων, ῥεῖθρα ἰάσεων, ἐν τῇ σεπτῇ σου Μονῇ, ἐπὶ τοῦ Ὄρους τοῦ Πτώου, τοῖς ἐξαιτουμένοις σου, πᾶσι βραβεύουσα.
Νικητὰς παθημάτων καὶ πειρασμῶν δράκοντος, Ἄχραντε ἱκέτας σου δεῖξον, τοὺς καταφεύγοντας, ὥσπερ νοσσία σμικρά, ὑπὸ τὴν σκέπην σου Μῆτερ, καὶ κρουνοὺς χαρίτων σου, πᾶσι πελάγισον.
Διάσωσον, ὦ Πελαγία Παρθένε ἀπὸ κινδύνων, τοὺς τῇ πανσέπτῳ Εἰκόνι σου πίστει προστρέχοντας, καὶ μετά πόθου αὐτὴν ἀσπαζομένους.
Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.
Αἴτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Εἰκόναν σεπτὴν Θεόπαιδος φιλέορτοι, Μονῇ ἱερᾷ, προστρέχοντες ὑμνήσωμεν, καὶ πιστῶς βοήσωμεν· Θεοτόκε πρόφθασον, σκέπουσα ἡμᾶς ἐκ περιστάσεων δεινῶν, καὶ πάρεσο πρέσβυς, ὥρᾳ Κρίσεως.
ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Δὸς τὴν ἴασιν ἅπασι, καὶ φθοροποιῶν ἀλγηδόνων λύτρωσαι, τοὺς ὑμνοῦντάς σε Θεόνυμφε, καὶ ἀσπαζομένους τὴν Εἰκόναν σου.
Ὅπως ὕμνους προσάξωμεν, Μῆτερ τοῦ Σωτῆρος, ὃν ἐξιλέωσαι, τῆς γεένης πάντας ῥύσασθαι, τῇ σεπτῇ Μονῇ σου νῦν εἰσίεμεν.
Σὺ ὦ Κόρη ἀνάδειξον, νικητὴν παθῶν δεινῶς πολεμούντων με, τῇ ταχείᾳ ἀντιλήψει σου, σατὰν δ’ ἐπηρείας ἐλευθέρωσον.
Μολυσμάτων θεράπευσον, ψυχικῶν Παρθένε ἡμαρτηκότα με, ὅ,τι σὸν Υἱὸν ἐλύπησα, ὃν δυσώπει σῶσαί με Πανάμωμε.
ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Οἱ τὴν ἱεράν, σὴν μορφὴν ῥαίνοντες ἄνθεσι, καὶ τοῖς μελιῤῥύτοις ᾠδαῖς σε Ἁγνή, ἀεὶ ὑμνοῦντες, πιστῶς σὴν χάριν λαμβάνομεν.
Ἵνα ἐκ παθῶν, καὶ δεινῶν ἡμᾶς Θεόνυμφε, σώσῃς νῦν προσδέχου τὴν παράκλησιν, τῶν ἐν Μονῇ σου, προστρεχόντων παρ’ Ἀκραίφνειον.
Θραῦσον τὰς ὁρμάς, τῶν ἐχθρῶν ὦ Ὑπερένδοξε, τῶν ἐπαπειλούντων πιστοὺς Ἀκραιφνεῖς, καὶ τοῦ βελίαρ, Παρθένε ὀφρὺν κατάβαλε.
Ἔγνωμεν Σεμνή, σὲ ὡς σκέπην τὴν ὁλόφωτον, τὴν ἐπισκιάζουσαν τοὺς εὐσεβεῖς, ὥσπερ νεφέλης, θείας δόξης Πελαγιώτισσα.
ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν, ἐκχεῶ.
Ὀδῦναι νῦν, τὴν ψυχήν μου κυκλοῦσιν, ἐκ παθῶν τῶν ψυχοφθόρων Παρθένε, ἀλλὰ πρὸς σὲ καταφεύγω ἐλπίζων, τῇ ἀρωγῇ σου ῥυσθῆναι ὁ ἄθλιος, καὶ σῇ Εἰκόνι εὐλαβῶς, κατασπάζομαι Μῆτερ ἀπείρανδρε.
Τὰ στίφη, τοῦ παγκακίστου ἐλαύνει, τῆς Εἰκόνος σου ἡ θέα καὶ μόνον, ὁ ἀσπασμὸς ἀγαλλίασιν θείαν, καὶ εὐφροσύνην καρδίαις χαρίζεται, καὶ ταῖς αἰσθήσεσι χαρά, νῦν δωρεῖ τοῖς πιστοῖς Κόρη ἄφθορε.
Ὁλκάδα, τὴν ἱεράν σου Παρθένε, ἐκ παντοίας σκέπε βλάβης ἀτρώτως, τὴν προσκυνοῦσαν σὸν ἄφραστον Τόκον, ἐκ τῶν κινδύνων καὶ νόσων ἀπάλλαξον, καὶ τοὺς δραμόντας σῇ Μονῇ, παλαιφάτῳ καλῶς διαφύλαξον.
Κεκτήμεθα, σὲ προστάτιν ἔφορον, Πελαγιώτισσα Θεόπαις καὶ τεῖχος, τῆς ἱερᾶς, ἡμῶν Μάνδρας τὴν σκέπην, καὶ Βοιωτίας ἁπάσης προπύργιον, τῶν Ὀρθοδόξων δὲ πιστῶν, σωτηρίαν καὶ πρέσβυν θερμότατον.
Διάσωσον, ὦ Πελαγία Παρθένε ἀπὸ κινδύνων, τοὺς τῇ πανσέπτῳ Εἰκόνι σου πίστει προστρέχοντας, καὶ μετά πόθου αὐτὴν ἀσπαζομένους.
Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.
Αἴτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος β΄. Προστασία τῶν Χριστιανῶν.
Προστασία Ἀκραιφνείου εἶ Ἀειπάρθενε, Ὀρθοδόξων πέλεις ἡ φρουρὸς καὶ ὑπέρμαχος, πάντας σκέπεις τοὺς εὐφημοῦντάς σε περιχαρῶς, Εἰκόναν ἀσπαζομένους νῦν, τὴν θαυματόβρυτον Ἁγνή, καὶ πιστῶς ἐκβοώντων σοι· χαῖρε θερμὴ πρεσβεία, καὶ ἀνθρώπων σωτηρία· χαῖρε ἡ πρέσβυς πρὸς Θεόν, Πελαγία τῶν τιμώντων σε.
Προκείμενον.
Μνησθήσομαι τοῦ ὀνόματός σου ἐν πάσῃ γενεᾷ καὶ γενεᾷ.
Στίχος. Ἐξηρεύξατο ἡ καρδία μου λόγον ἀγαθόν.
Εὐαγγέλιον.
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν.
(Κεφ. α΄ 39-49, 56).
Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἀναστᾶσα Μαριάμ, ἐπορεύθη μετὰ σπουδῆς εἰς την Ὀρεινήν, εἰς πόλιν Ἰούδα καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον Ζαχαρίου καὶ ἠσπάσατο τὴν Ἐλισάβετ. Καὶ ἐγένετο ὡς ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τὸν ἀσπασμὸν τῆς Μαρίας, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐτῆς. Καὶ ἐπλήσθη Πνεύματος Ἁγίου ἡ Ἐλισάβετ καὶ ἀνεφώνησε φωνῇ μεγάλῃ καὶ εἶπεν· εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου. Καὶ πόθεν μοι τοῦτο, ἵνα ἔλθῃ ἡ Μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρός με; Ἰδοὺ γάρ, ὡς ἐγένετο ἡ φωνὴ τοῦ ἀσπασμοῦ σου εἰς τὰ ὦτά μου, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν ἀγαλλιάσει ἐν τῇ κοιλίᾳ μου. Καὶ μακαρία ἡ πιστεύσασα ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρὰ Κυρίου. Καὶ εἶπε Μαριάμ· μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρί μου· ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης Αὐτοῦ. Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί· ὅτι ἐποίησέ μοι μεγαλεῖα ὁ Δυνατὸς καὶ ἅγιον τὸ ὄνομά Αὐτοῦ. Ἔμεινε δὲ Μαριὰμ σὺν αὐτῇ, ὡσεὶ μῆνας τρεῖς καὶ ὑπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς.
Δόξα.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου, πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Πελαγίας, Οἰκτῖρμον μεσιτείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Στίχος. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Πόθῳ νῦν προσέλθωμεν, τῆς Πελαγίας τῇ Μάνδρᾳ, καὶ Εἰκόνα πάνσεπτον, πιστῶς ἀσπασώμεθα χαριτόβρυτον· βρύει γὰρ θαύματα, νόσους διώκουσα, ἀφανίζουσα τοὺς δαίμονας, τρέφει πεινῶντάς τε, διψῶντας δροσίζει τοῖς ὕδασι, νάματα πελαγίζουσα, τῆς θεογνωσίας ἡ Θεοτόκος, τοῖς ψαλμοῖς ὑμνοῦντας, θερμῶς τε ἐκζητοῦντας ἐξ Αὐτῆς, τῆς σωτηρίας αἰτήματα, καὶ πταισμάτων ἄφεσιν.
Σῶσον, ὁ Θεὸς τὸν λαόν σου…
ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Εὐλογημένη πάνυ, πρὸς ὃν ἔτεκες Μῆτερ, γενοῦ πρεσβεία θερμή, ῥυσθῆναι Θεοτόκε, τοὺς σὲ παρακαλοῦντας, ἐκ ψυχῆς καὶ κραυγάζοντας· ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Ἀειπάρθενε Κόρη, Μάνδρας ἔφορε, ὥσπερ νεφέλη ἀγκάλαις σαῖς, περίσωζε τὸν κόσμον, ἐκ πάσης τρικυμίας, καὶ βελῶν τοῦ ἀλάστορος· ὅ,τι ὑπάρχεις πιστῶν, ἀντίληψις ταχεία.
Γενεθλίων τιμᾷ σου, σεπτῶς Δέσποινα πόθῳ, τῆς Πελαγίας Μονή, καὶ χαρμοσύνως μέλπει, τῇ θείᾳ σου Εἰκόνι, μελῳδίαις καὶ ᾄσμασι, πανηγυρίζουσα νῦν, τὴν εὔσημον ἡμέραν.
Ναὲ ἡγιασμένε, Βάτε ἄφλεκτε σκέπε, τοὺς ἀνυμνοῦντας ᾠδαῖς, Σὴν θαυμαστὴν Εἰκόναν, καὶ σὲ ὁμολογοῦντας, Θεοτόκον διάσωσον· σὺ γὰρ ἀσπόρως σαρκί, Θεὸν ἔτεκες Λόγον.
ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.
Ἤρεμον βίον, δίδου πιστοῖς ὦ Θεόπαις, χαλεπῶν νοσημάτων καὶ ὄγκων, ῥῦσαι καὶ παράσχου, κατ’ ἄμφω τὴν ὑγίειαν.
Γέγραπται ὄντως, μακαριοῦσί με πᾶσαι, γενεαὶ τῶν ἀνθρώπων ἐν βίβλοις· ὅθεν τοῦ πελάγους, Παρθένε σὲ ὑμνοῦμεν.
Ἐγκωμιάζει, Ἁγνὴ Μονὴ Πελαγίας, σὺν Ἀγγέλων χοροῖς ἀνυμνούντων, καὶ παρακαλεῖ σε, δεινῶν ἐκλυτρωθῆναι.
Ὦ Ζωοδότα, ταῖς ἱκεσίαις προσδέχου, σῆς Μητρὸς σεισμοῦ πυρὸς ἀνάγκης, ῥῦσαι τήνδε Μάνδραν, καὶ σῶσον ἡμᾶς πάντας.
ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Ῥυσθῆναι νοσημάτων, θλίψεων κινδύνων, καὶ τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ, δυσωποῦμεν πιστῶς, σὲ Θεοτόκε Παρθένε, δάκρυσιν ἅπαντες.
Γεώργησον καρδίαν, καὶ σὴν χάριν δίδου, τῷ μελῳδήμασι Κόρη ὑφάναντι σοί, πρὸς ἀτελεύτητον ὕμνον, τῆς θείας δόξης σου.
Ἱκέται εἰς πρεσβείαν, σὴν τρέχομεν Κόρη, ἐν Πελαγίας Μονῇ κατασπάσασθαι νῦν, τὴν ἱεράν σου Εἰκόνα, ὑμνολογοῦντές σε.
Ὦ καύχημα παρθένων, τῶν μητέρων δόξα, καὶ Ἱερέων σεμνὸν ἐγκαλλώπισμα, πιστῶν ἐλπὶς χαρὰ σκέπη, εἶ Πελαγιώτισσα.
Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σὲ τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.
Καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Δεῦτε ἀσπασώμεθα οἱ πιστοί, κλίνοντες τὸ γόνυ, τὴν Εἰκόναν τὴν ἱεράν, Πελαγιωτίσσης, τὴν βρύουσαν ἰάσεις, ἐκ νόσων ἀνιάτων, καὶ χάριν ἔνθεον.
Ἴασαι νοσοῦντας Μῆτερ ταχύ, σῶσον ἐκ κινδύνων, τοὺς προστρέχοντας εὐλαβῶς, τῇ ἱερωτάτῃ, Εἰκόνι σου Παρθένε, αὐτὴν ἀσπαζομένους, θερμῶς ἐκ πίστεως.
Δίδου δωρεῶν σου πλοῦτον ἡμῖν, εἰρήνην Παρθένε, καὶ ἀπάλλαξον χαλεπῶν, ψυχῆς μολυσμάτων, παθῶν καὶ ἀλγηδόνων, παρέχουσα ὑγίειαν, ἄμφω ἀδάπανον.
Ὦ πῶς εὐφημήσωμεν Μαριάμ; σὲ νῦν ἀποροῦμεν, ἀλλὰ δέχου ἀγγελικόν, ἀσπασμὸν ἐκ πόθου, βοῶντές σοι τὸ χαῖρε· χαῖρε ὦ Πελαγιώτισσα, πάντων Σώτειρα.
Ὦ τῶν δωρεῶν σου Μῆτερ Θεοῦ, ὦ τῆς σῆς προνοίας, ἣν δεικνύεις πᾶσι πιστοῖς· ὅ,τι ὡς ἡ ὄρνις, σκέπουσα τὰ νοσσία, Μονήν σου ἀγκάλαις σκέπεις, καὶ κόσμον ἅπαντα.
Δέχου τὰς δεήσεις ἡμῶν σεμνή, Θεόπαις Κυρία, καὶ προσάγαγε σῷ Υἱῷ, τοῦ παρασταθῆναι, ἡμᾶς ἀκατακρίτους, ἐν ὥρᾳ τῇ μελλούσῃ, γεένης ῥύσασθαι.
ᾟκεν ἐκ πελάγους ἄδηλον πῶς, τόδε τὸ χωρίον, ἡ Εἰκών σου ἡ ἱερά, ὦ Θεόπαις Κόρη, κληθεῖσα Πελαγία, τοῖς πᾶσι πελαγίζουσα, θείας χάριτας.
Νεῦσον πρὸς τὸν ὕμνον τοῦ σοῦ Υἱοῦ, ἡμᾶς Θεοτόκε, μεγαλύνειν σὲ ἐν ᾠδαῖς, ἣν μακαριοῦσι, γενεαὶ τῶν ἀνθρώπων, καὶ δὸς πᾶσι τὴν χάριν, σεπτῆς Εἰκόνος σου.
Τοὺς καταφιλοῦντας σὴν θαυμαστήν, Εἰκόναν Κυρία, Πελαγία περιχαρῶς, τήρει ἄνευ βλάβης, καὶ δίδου θείαν χάριν, ταχὺ πληροῦσα πόθους, τῶν ἀνυμνούντων σε.
Ἥλιος ἀνέτειλε νοητός, ἐκ σοῦ Θεοτόκε, ὁ τῆς δόξης Παμβασιλεύς, καὶ δικαιοσύνης, Χριστὸς ὁ Παντεπόπτης· Αὐτὸν οὖν προσκυνοῦμεν, σὲ μεγαλύνοντες.
Θαύματα πηγάζει ἡ σὴ Εἰκών, ῥεῖθρα πελαγίζει, ἰαμάτων πᾶσι πιστοῖς, τοῖς πόθῳ τῇ θείᾳ, Μονῇ σου προσδραμοῦσιν, ὦ Πελαγία Κόρη, Πτώου τὸ καύχημα.
Ἐκ τῆς γῆς ἀνέτειλε θαυμαστῶς, ἡ σεπτὴ Εἰκών σου, Ἀειπάρθενε ἀκραιφνῶς, καὶ χαρὰν πλουσίαν, δωρεῖται καὶ εἰρήνην, τοῖς κατασπαζομένοις, αὐτὴν ἐν δάκρυσιν.
Ὅρμισον πρὸς ὅρμον τὸν γαληνόν, ναῦν τῆς Ἐκκλησίας, τὰ πελάγη τῶν πειρασμῶν, σκάνδαλα καὶ θλίψεις, βυθίζουσα θαλάσσαις, καὶ σκόρπισον εἰς βάθη, σατὰν Πανάμωμε.
Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.
Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καὶ Υἱῷ, καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι,
καὶ νῦν, καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.
Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί, καὶ Υἱῷ, καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι,
καὶ νῦν, καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.
Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Καὶ τὰ Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην σοι τὴν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοὶ προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.
Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπὶ σοὶ γὰρ πεποίθαμεν. Μὴ ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδὲ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καὶ νῦν ὡς εὔσπλαχνος καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σὺ γὰρ εἶ Θεὸς ἡμῶν καὶ ἡμεῖς λαός σου, πάντες ἔργα χειρῶν σου καὶ τὸ ὄνομά σου ἐπικεκλήμεθα.
Καὶ νῦν.
Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς σὲ μὴ ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διὰ σοῦ τῶν περιστάσεων, σὺ γὰρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.
Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τὰ ἑξῆς·
Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Δέχου, ὦ Θεόπαις Μαριάμ, ὕμνον σὺν ψαλμοῖς καὶ ᾠδαῖς τε, πρὸς σὲ νῦν περιχαρῶς, ῥόδα τε καὶ δάκρυα, ἐν μετανοίᾳ θερμῇ, κατανύξει καὶ πόθῳ τε, πιστῶς σὴν εἰκόνα, κατασπαζομένων σου, βοῶντές σοι ἐκ ψυχῆς· Μῆτερ, σκέπε πάντας καὶ φρούρει, ῥῦσαι ἐκ κινδύνων καὶ νόσων, σώζουσα ἡμᾶς ἐκ πάσης θλίψεως.
Δέσποινα πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.
Δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.
Ἀμήν.

