Παρακλητικός Κανών εις τον εν Αγίοις Πατρός ημών Αυγουστίνο Επίσκοπο Ἰππώνος

Ποίημα Παναγιώτου Φραγκάκου Θεολόγου

†Εορτάζεται στις 15 Ιουνίου 

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα άναγινώσκοντες τόν ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησιν μου ἐν τῆ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῆ δικαιοσύνη σοῦ καί μή εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιον σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου, ἐκάθισε μέ ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος σοί. Ταχύ εἰσάκουσον μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπον σου ἀπ’ ἐμοῦ, καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό ἔλεός σου, ὅτι ἐπί σοί ἤλπισα γνώρισον μοί, Κύριε, ὁδόν, ἐν ἤ πορεύσομαι, ὅτι πρός σέ ἤρα τήν ψυχήν μοῦ ἐξελοῦ μέ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρός σέ κατέφυγον. Δίδαξον μέ τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου, ὅτι σύ εἰ ὁ Θεός μοῦ τό πνεῦμα σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει μέ ἐν γῆ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ἐν τῆ δικαιοσύνη σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος σου εἰμι.

Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. α´. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β’. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἡμυνάμην αὐτοῦς.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ’. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Καὶ τὸ ἐξής·

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῶ.
Ὡς αἰγληφόρος ποιμενάρχης Ἰππῶνος καὶ ὀξυγράφος θεολόγος παμμάκαρ, ταῖς σωστικαῖς ἀκτῖσί σου καταύγασον, πάντας τοὺς αἰτοῦντάς σε, φωτισμὸν Αὐγουστῖνε, καὶ τὴν σὴν θεόληπτον προστασίαν θεόφρον, καὶ ἀγνωσίας σκέδασιν σοφέ, πνευματοφόρε πατὴρ ἡμῶν ἔνδοξε.

Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσωμέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰμὴ γὰρ Σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ Σοῦ, Σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Εἶτα ὁ Ν’ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.

Εἶτα ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·
Ἔνώτισαι Αὐγουστῖνε ὠδὴν Παναγιώτου

ᾨδή ἅ΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγράν διοδεύσας.
Ενώτισαι πάτερ τὴν ἀσθενῆ, ὠδήν μου θεόφρον, Αὐγουστῖνέ μοι παρασχών, τὴν χάριν τὴν σὴν πνευματοφόρε, ἵνα ὑμνήσω τὰ σὰ κατορθώματα.

Νἠφάλιος νοῦς τε καὶ θερμουργός, ἀστὴρ ὃ ἐκπέμπων θειοτάτας μαρμαρυγάς, τὸν ζόφον παμμάκαρ τῆς ψυχῆς μου, ταῖς δᾳδουχίαις σου πάτερ διάλυσον.

Ὡς ἄλλος τελώνης ταπεινωθείς, δακρύων ἐκχέω ποταμὸν ἐν τοῖς στεναγμοῖς διὸ δέομαί σου Αὐγουστῖνε, τῆς μετανοίας τὴν τρίβον δηλῶσαί μοι.

Θεοτοκίον.
Ταμεῖον ὑπάρχουσα τοῦ Θεοῦ, οἰκτίρμων γενοῦ μοι, ἐν ταῖς θλίψεσι καὶ δεινοῖς, πρεσβεύουσα μῆτερ ἀενάως, ἐκ τῶν κινδύνων ρυσθῆναί με πάναγνε.

ᾨδή γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Ἱλασμὸν θεοφόρε, καὶ δακρύων τὴν ἔφεσιν, τῇ πρεσβευτικῇ σου δυνάμει, μάκαρ χορήγησον, τοῖς δεομένοις σου, ὅτι ὡς φῶς μετανοίας, πάτερ ὥφθης ἔκπαλαι πᾶσι πανόλβιε.

Σὡτηρίας τὴν τρίβον, ἐπιποθῶν ἅγιε, ἐκ τῶν ἀτραπῶν ἀπωλείας, Χριστῷ προσέδραμες, ὅθεν τοὺς ἄρνας σου ὡς ποιμενάρχης ἐχέφρῶν, Αὐγουστῖνε φύλαττε, πάσης στενώσεως.

Αἱρετίζοντας λόγους, ὡσεὶ κηρὸν ἔτηξας, τὴν Ὀρθοδοξίαν φυλάττων, ἐκ τῆς συλήσεώς, ἣν νῦν ἀπάλλαξον, ἐκ τῶν κινδύνων τῆς πλάνης, σκέπῃ θεοδέκτῳ σου, ἐν τάχει πάντιμε.

Θεοτοκίον.
Ἱκετήριον ὕμνον βοῶ σοι ἀνύμφευτε, ἵνα ἐκ βορβόρου σαρκός μου, μῆτερ λυτρώσῃς με, καὶ ὡς χιόνα δὲ Ὑπεραγία λευκώσῃς, δυναστείᾳ πάναγνε, Υἱοῦ καὶ πλάστου σου. :

ᾨδή δ΄. Εἰσακήκοα, Κύριε.
Ἀσθενείας μου φλόγωσιν, ὄμβρῳ τοῦ ἐλέους σου καταμάρανον καὶ τὸν στόνον μου τὸν ἄφατον, ὡς ἀκέστωρ θεῖος παραμύθησαι.

Ὑφαπλῶσαι τὴν σκέπην σου, μάκαρ ἐφ᾽ ἡμᾶς δεόμεθα ἅπαντες, οἱ τοξεύμασι τοῦ δράκοντος, Αὐγουστῖνε πάτερ προσβαλλόμενοι.

Γεηρῶν τὰ ὁρμήματα, καὶ Ἀμαληκίτην σατὰν καθήλωσον, λιταζόμενοί σε κράζομεν, καὶ ἐν ὕμνοις πάτερ σε γεραίρομεν.

Θεοτοκίον.
Ὁρμητήριον γέγονας, θαλαττευομένων βίου τοῖς κύμασι καὶ πρεσβεύεις ἀπειρόγαμε, λυτρωθῆναι αὐτοὺς παναμώμητε.

ᾨδή ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Ὓπερθεν σοφέ, γεηρῶν τὸν νοῦν μου τήρησον, ἀπελαύνων τὴν βομβοῦσαν ἰσχυρῶς, ἀνθηδῶνα ἐγκοσμίων ἀξιάγαστε.

Σὕνδρομος ἡμῖν, Αὐγουστῖνε ἀξιάγαστε, ἀναδείχθητι παλαίων μεθ᾽ ἡμῶν, ἐν τοῖς πόνοις ἐγκρατείας καὶ ἁγνότητος.

Τείχισον ἡμᾶς τῇ ὀξείᾳ προστασίᾳ σου, διαλύων τῶν αἱρέσεων πλοκάς, καὶ σχισμάτων θεοφόρε τὰ συστήματα.

Θεοτοκίον.
Ἳσχυσον ἁγνή, καὶ δυνάστην κοσμοκράτορα, ἐπαιρόμενον κατάθαλε σοφή, θεοδέκτῳ σου πρεσβείᾳ ἀπειρόγαμε.

ᾨδή στ΄. Τήν δέησιν.
Νεκρῶσαί μου, Αὐγουστῖνε δέομαι, τὰ σκιρτήματα σαρκὸς τὰ ὑλώδη, σὺ γὰρ ἐχέφρων θεόφρον ἐγνώσθης, καὶ τῶν παθῶν τὰς ὑψώσεις κατέστειλας, τῇ συνεργίᾳ ἀγαθέ, Παρακλήτου ἐλλάμψεως πάνσοφε.

Ἐκ νόσων νῦν, ψυχικῶν κατάκειμαι, ἀπορούμενος σοφὲ μετανοίας, διὸ βοῶ σοι ἐκ βάθους καρδίας, τὸν πανοικτίρμονα Λόγον ἱκέτευσον, ἵνα παράσχῃ μοι ταχύ, τῆς ταπεινώσεως χάριν ἀοίδιμε.

Ὡς φύλαξ τε, Ἐκκλησίας ἔνθερμος, ἀνεφάνης Αὐγουστῖνε διώκων, τῇ θεολόγῳ γραφίδι σοῦ μάκαρ, αἱρετικῶν τὰς ἀγέλας στερρότατα, διὸ φωνοῦμέν σε καὶ νῦν, τὴν ᾿Εκκλησίαν τηρῆσαι ἀκύμαντον.

Θεοτοκίον.
Δουλώσας με, ὁ ἐχθρὸς ἀνύμφευτε, κατατρύχομαι αὐτοῦ τῇ δυναστείᾳ, διὸ προσφεύγω τῇ σῇ βοηθείᾳ, ὡς ἀρωγὸς τῶν πιστῶν καὶ προστάτις μου, θεοχαρίτωτε ἁγνή, ἵνα συντρίψῃς τὸ θράσος τοῦ ὄφεως.

Διάσωσον ἀπὸ κινδύνων, πανεύφημε Αὐγουστῖνε, τοὺς πληγέντας δαιμονικαῖς περιστάσεσι, καὶ δώρησαι βιοτὴν γαληνιαίαν.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ, Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι, τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Αἴτησις καί τό Κοντάκιον.
Ἦχος β΄. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Εἰκόνος τῆς σῆς, θεόφρον προϊστάμενοι, αἰτοῦμεν θερμῶς πρεσβείαν σοὺ τὴν ἄνωθεν, καὶ βοῶμεν ἅπαντες· Αὐγουστῖνε πάταξον δέσποτα, αἱρετικῶν ἀγέλας τὰς πυκνάς, σκεδάζων αὐτῶν τὰ γλωσσαλγήματα.

Προκείμενον.
Οἱ ἱερεῖς σου Κύριε ἐνδύσονται δικαιοσύνην καὶ οἱ ὅσιοί σου ἀγαλλιάσει ἀγαλλιάσονται.
Στίχ. Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ ὁσίου αὐτοῦ.

Εὐαγγέλιον, Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην (Κεφ. ια’, 9 – 16).
Εἶπεν ὁ Κύριος· Ἐγώ εἰμι ἡ θύρα· δι᾿ ἐμοῦ ἐάν τις εἰσέλθῃ, σωθήσεται· καὶ εἰσελεύσεται, καὶ ἐξελεύσεται, καὶ νομὴν εὑρήσει. Ὁ κλέπτης οὐκ ἔρχεται, εἰμὴ ἵνα κλέψῃ, καὶ θύσῃ, καὶ ἀπολέσῃ· ἐγὼ ἦλθον, ἵνα ζωὴν ἔχωσι, καὶ περισσὸν ἔχωσιν. Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός· ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων. Ὁ μισθωτὸς δὲ, καὶ οὐκ ὢν ποιμήν, οὗ οὐκ εἰσὶ τὰ πρόβατα ἴδια, θεωρεῖ τὸν λύκον ἐρχόμενον, καὶ ἀφίησι τὰ πρόβατα καὶ φεύγει· καὶ ὁ λύκος ἁρπάζει αὐτὰ, καὶ σκορπίζει τὰ πρόβατα. Ὁ δὲ μισθωτὸς φεύγει, ὅτι μισθωτός ἐστι, καὶ οὐ μέλει αὐτῷ περὶ τῶν προβάτων. Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός, καὶ γινώσκω τὰ ἐμὰ, καὶ γινώσκομαι ὑπὸ τῶν ἐμῶν. kαθὼς γινώσκει με ὁ Πατὴρ, κἀγὼ γινώσκω τὸν Πατέρα· καὶ τὴν ψυχήν μου τίθημι ὑπὲρ τῶν προβάτων. Καὶ ἄλλα πρόβατα ἔχω, ἃ οὐκ ἔστιν ἐκ τῆς αὐλῆς ταύτης· κἀκεῖνά με δεῖ ἀγαγεῖν· καὶ τῆς φωνῆς μου ἀκούσουσι· καὶ γενήσεται μία ποίμνη, εἷς ποιμήν.

Δόξα.
Ταἷς τοῦ Ἱεράρχου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν.
Ταἷς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις ᾿Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχ. Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός…
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Αὑγουστῖνον ἔνδοξον, τῆς οἰκουμένης τὸ κλέος, καὶ ᾿Ιππῶνος πρόεδρον, τῶν βροτῶν οἱ σύλλογοι εὐφημήσωμεν, πρέσβυς γὰρ ἔνθερμος, τῶν πιστῶν πέφηνε, καὶ προστάτης κραταιότατος, ποιμὴν πανάριστος, καὶ τῆς ᾿Εκκλησίας προπύργιον,
αἱρέσεων καθαίρεσις, καὶ ἀρχιερέων τὸ κλέισμα. Τούτῳ προσιόντες, αἰτήσωμεν τὴν χάριν δαψιλῶς, καὶ ἀγνωσίας τὴν σκέδασιν, καὶ παθῶν κατάργησιν.

Σῶσον ὁ Θεός τόν λαό σου…

ᾨδή ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ἡδονῆς ψυχοφθόρου καὶ ὀργῆς καὶ θλίψεὡς ἐλευθέρωσον, τρισμάκαρ Αὐγουστῖνε, τοὺς σὲ ὑμνολογοῦντας, καὶ βοῶντας ἀοίδιμε· Ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Νοητῶν αἰθιόπων, ἰοβόλα κατάκοψον βέλη ἔνδοξε, λιταῖς σου Αὐγουστῖνε, πρὸς τὸν ἧμῶν Δεσπότην, ὃν δοξάζωμεν ψάλλοντες· Ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Ποδηγέτης ᾿Ιππῶνος, ἀνεδείχθης βραχίονι παντοκράτορος, διὸ καὶ τοὺς σοὺς δούλους, θεόφρον Αὐγουστῖνε, χειραγώγησον μέλποντας· Ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Θεοτοκίον.
Ἀπειρόγαμε νύμφη, τῆς ψυχῆς τὸν χιτῶνα, φεῦ κατεμόλυνα, ροπαῖς ταῖς ψυχοφθόροις, ἀπείρανδρε Παρθένε, ὅθεν κράζω σοι Δέσποινα· Ταῖς σαῖς πρεσβείαις ἁγνή, ἁγνὸν κατάστησόν με.

ᾨδή η΄. Τόν Βασιλέα.
Νἐμεις τὴν χάριν, τοῖς προσιοῦσί σοι πάτερ, Αὐγουστῖνε ἱεράρχα Κυρίου, ὅθεν ἄρδευσόν μου γεώργιον ψυχῆς μου.

Ἀπὸ τῶν νόσων, τῶν ἀνιάτων θεόφρον, ρῦσαι πάντας τοὺς ἀλγοῦντας ταχέως, ἵνα εὐχαρίστως δοξάζωσί σε μάκαρ.

Γὄμῳ παμμάκαρ, ἀμπλακημάτων βαρέων, Αὐγουστῖνε θεοφόρε ἐπλήγην, ὅθεν ταῖς λιταῖς σοὺ βελτίωσον ζωήν μου.

Θεοτοκίον.
Ἳαμα μῆτερ, τῇ τετρωμένῃ ψυχῇ μου, ἡ πρεσβεία σου τυγχάνει ἡ ὀξεῖα, ἣν Ὑπεραγία αἰτοῦμαί σε πλουσίαν.

ᾨδή θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Ὡς ἄγγελος Κυρίου, Αὐγουστῖνε σῶφρον, τὸν γλυκασμὸν ἐπιστάζεις τοῖς κάμνουσι, παραμυθούμενος πάτερ αὐτῶν τὰ τραύματα.

Τἃ νέφη τὰ ζοφώδη, καὶ ἀχλὺν τρισμάκαρ τῆς παναθλίας ψυχῆς μου ἐκδίωξον, καὶ πρὸς τὰ ἄνω τὸν νοῦν μου σοφὲ κατεύθυνον.

Οδὸν τῆς μετανοίας, Αὐγουστῖνε δεῖξον, τοῖς προσιοῦσί σοι πόθῳ πανένδοξε, καὶ χειραγώγησον πάτερ αὐτοὺς ἐν χάριτι.

Θεοτοκίον.
Ὑμνοῦμέν σου τὸν τόκον, ἀπείρανδρε Παρθένε, καὶ προσκυνοῦμέν σε μῆτερ ἀνύμφευτε, ὅτι ἡμᾶς προστατεύεις καὶ σκέπεις πάναγνε.

Ἄξιον ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον, καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καί ἐνδοξοτέραν, ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον Σέ μεγαλύνομεν.

Καί τά παρόντα Μεγαλυνάρια,
Χαίροις τῆς ᾿Ιππῶνος ὁ εὐπρεπής, ὄρθρος Αὐγουστῖνε καὶ ἀστὴρ ἡλιολαμπής, ὁ αὐγάσας πάλαι Χριστοῦ τὴν ᾿Εκκλησίαν καὶ νῦν συνανατέλλων ἁγίοις ἄνωθεν.

Πάτερ Αὐγουστῖνε σχισματικῶν καὶ αἱρετιζόντων δοξασίας τὰς χαλεπάς, στῆσον δυναστείᾳ πρεσβευτικῇ σοὺ μάκαρ, καὶ τῶν πιστῶν τὰ πλήθη κράτυνον δέσποτα.

Δακρυρρόοις θρήνοις τῆς σῆς μητρός, πάτερ ἀνεκλήθης εἰς τὴν μάνδραν τὴν ἀληθῆ, ἔνθα ἀνεδείχθης ἡγήτωρ τῶν προβάτων, τῶν λογικῶν θεόφρον, Χριστοῦ τῇ χάριτι.

Κλῆσιν οὐρανόθεν προσειληφώς, ἔδραμες θεόφρον ἐνστερνίσασθαι τὸν Χριστόν, ὅστις σε χιτῶνα τῆς ἀρχιερωσύνης, ταχέως Αὐγουστῖνε πάτερ ἠμφίεσε.

Τὃν ἐν μετανοίᾳ καὶ συντριβῇ ἥκοντα εἰς οἶκον ὡς ὁ ἄσωτος πατρικόν, εἶτα δὲ δειχθέντα Κυρίου ἀρχιθύτην, ἐν ὕμνοις εὐφροσύνως πάντες τιμήσωμεν.

Πρέσβυν καὶ ἀκοίμητον ὁδηγόν, ρύστην θλιθομένων, μετανοίας τὸν θυρεόν, καὶ Ἰππῶνος κλέος, τὸν θεῖον Αὐγουστῖνον, ἐν ὕμνοις ἑορτίοις ἀνευφημήσωμεν.

Τό Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου.
Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομα σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῇς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῇς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καί τό ὄνομα Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Καὶ τὸ Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τόν συνάναρχον Λόγον.
Αὑγουστῖνον τὸν μέγαν ἀνευφημήσωμεν, τὸν ἱεράρχην τὸν θεῖον τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, καὶ σοφὸν ὑφηγητὴν τῆς ἄνω πόλεως, τὸν θεολόγον τὸν κλεινόν, προσευχῆς τὸν ἐραστὴν καὶ στήλην τῆς μετανοίας, πρεσβεύει γὰρ τῷ Κυρίῳ, ἐλεηθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἐκτενής καί Ἀπόλυσις, μεθ’ ἥν ψάλλομεν τά ἑξῆς·

Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Δεῦτε φιλεόρτων οἱ χοροί, θεῖον ἱεράρχην. Ἰππῶνος, τὸν θεοπρόβλητον, ἄσμασι τιμήσωμεν συμφώνως λέγοντες· Αὐγουστῖνε πανένδοξε, ἡγῆτορ θεόφρον, ἔπιδε τοὺς δούλους σου, παρακαλοῦντάς σε, πάντας καὶ αἰτοῦντας ψυχῶν τε καὶ σωματικῶν ἀλγηδόνων, λύσιν θεοφόρε καὶ ἀνάκλησιν.

Δέσποινα πρόσδεξαι, τάς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καί λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.

Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς Σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπην Σου.

Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς.
Ἀμήν.

Προσευχές του Ιερού Αυγουστίνου