Παρακλητικός Κανών εις τον Άγιο Νεομάρτυρα Δήμο του εν Σμύρνη

Ποίημα Γεωργίου Αποστολάκη, του από Δικαστών

†Εορτάζεται στις 10 Απριλίου

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα άναγινώσκοντες τόν ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησιν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καί μή εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιον Σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου. Ἐκάθισε με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός Σέ τάς χεῖρας μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος Σοι. Ταχύ εἰσάκουσον μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπον Σου ἀπ’ ἐμοῦ καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστόν ποίησόν μου τό πρωΐ τό ἔλεός Σου, ὅτι ἐπί Σοί ἤλπισα. Γνώρισον μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ἧ πορεύσομαι, ὅτι πρός Σέ ἦρα τήν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός Σέ κατέφυγον, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά Σου, ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός μου. Τό Πνεῦμα Σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει Σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος Σου εἰμί.

Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ἅ΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. β’. Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσαν με καί τό ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη καί ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Εἶτα τά Τροπάρια.

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τόν Νεομάρτυρα Σμυρναίων τό κλέος, ὡς ἀθλοφόρον καί Χριστοῦ στεφανίτην, ἐκ βάθους μακαρίσωμεν συντόνῳ τῇ φωνῇ, Δῆμον τόν μακάριον, ἀθλητήν τοῦ Σωτῆρος, τόν ἀποξηράναντα, τόν βυθόν ἀθεΐας, μαρτυρικῶν αἱμάτων ῥαντισμῷ, καί τῶν θαυμάτων λαβόντα τό χάρισμα.

Δόξα. Τό αὐτό. Καί νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰμὴ γὰρ Σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ Σοῦ, Σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ν’ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημα μου. Ἐπί πλεῖον πλῦνόν με ἀπό τῆς ἀνομίας μου καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιον μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιον Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαι Σε. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τά ἄδηλα καί τά κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσας μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπον Σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀπορρίψῃς με ἀπό τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μή ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσιν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὑκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὑκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σίων καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριον Σου μόσχους.

Εἶτα ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·
ΔΗΜΟΝ ΤΟΝ ΟΜΩΜΥΜΟΝ ΣΟΙ ΦΥΛΑΤΤΕ, ΜΑΡΤΥΣ. Γ(ΕΩΡΓΙΟΥ).

ᾨδή α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγράν διοδεύσας.
Διάσωσον Μάρτυς καί ἀθλητά, τούς πίστει τιμῶντας, σοῦ τήν μνήμην τήν ἱεράν, παντοίων παθῶν τε καί κινδύνων, ὡς παῤῥησίαν κατέχων πρός Κύριον.

Ἠσχύνθη ἀπίστων συνδυασμός, τῇ σῇ μαρτυρίᾳ, καί στεῤῥότητι τῆς ψυχῆς, καί πρότυπον πᾶσι νῦν κατέστης, πρός σταθερότητα Δῆμε τῆς πίστεως.

Μαρτύρων τῶν πάλαι ἰσοφαής, νομίμως ἀθλήσας, κατεδείχθης ἀποτμηθείς, δημίου τῷ ξίφει κεφαλήν σου, προσενεχθεῖσαν Κυρίῳ ὡς δώρημα.

Θεοτοκίον.
Ὁμώνυμον πάντα τῷ ἀθλητῇ, Υἱοῦ Σου τε δοῦλον, σῷσον Δέσποινα Μαριάμ, ὅτι τῇ ἀσπόρῳ Σου συλλήψει, Θεογενήτρια γέγονας Ἄχραντε.

ᾨδή γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Νικηφόρως ἀθλήσας, μαρτυρικόν εἴληφας, στέφος ἐν Σμυρναίων τῇ πόλει, Δῆμε μακάριε· διό καί πρέσβευε νῦν, ὑπέρ ἡμῶν τῷ Κυρίῳ, πίστιν ἀταλάντευτον, ὅπως φυλάττωμεν.

Τῇ δυνάμει Ἁγίου, Ζωοποιοῦ Πνεύματος, ἤνοιξας τό στόμα σου Μάρτυς, Δῆμε τρισμέγιστε, καί παῤῥησίᾳ πολλῇ, Χριστιανῶν Ὀρθοδόξων, πίστιν ὡμολόγησας, ἥν καί στεῥέωσον.

Ὁ ἁγίοις ἀγῶσι, καταβαλών φρύαγμα, Ἂγαρ δυσσεβοῦς καί τυράννου, Δῆμε πανένδοξε, τούς ἐκ πιστῶν ζηλωτάς, τό τῶν αἱρέσεων μέγα, φρύαγμα ἐκδίδαξον, ἵνα αἰσχύνωσι.

Θεοτοκίον.
Νεομάρτυρος Δήμου, τῇ σταθερᾷ Δέσποινα, πίστει ὁμοιάσωμεν πάντες, ἵνα δοξάζηται, τοῦ Σοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ, ἡ Ἐκκλησία Παρθένε, πόθῳ ἐξαιτούμενοι, τάς μεσιτείας Σου.

Διάσωσον, ἀπό κινδύνων ἱκέτας σου Ἀθλοφόρε· προθυμότατα γάρ διά Χριστόν ἐμαρτύρησας, καί ἔτυχες τοῦ χαρίσματος τῶν θαυμάτων.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.

Αἴτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Γενναίως Χριστόν τυράννῳ ὡμολόγησας, καί θείαν ἡμῶν, τήν πίστιν διεκήρυξας· διό χάριν εἴληφας, πολλῶν ἰαμάτων καί θαύματα, ἐπιτελεῖς τοῖς πίστει ἀκλινεῖ, αἰτοῦσι ὦ Δῆμε τάς πρεσβείας σου.

ᾨδή δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Ὀχληράν καί ἐπώδυνον, πυρετοῦ τήν φλόγωσιν Δῆμε ἴασαι· ἀσθενῶ γάρ καί προστρέχω σοι, ὥσπερ οἱ πιστοί τό πάλαι τάφῳ σου.

Μαρτυρίου σου ἕνεκεν, ἐξουσίαν κέκτησαι ὦ πανεύφημε, ἀπελαύνειν τῶν αἰτούντων σε, πᾶσαν νόσον ἄλγος τε καί ζόφωσιν.

Ὥσπερ ῥόδον σά λείψανα, εὐωδίαν ἔβλυζον καί ἰάματα, τοῖς πιστοῖς σου Δῆμε κράτιστε· ὅθεν καί ἡμῶν τά πάθη ἴασαι.

Θεοτοκίον.
Νοημάτων ἀπάλλαξον, πονηρῶν τοῦ πλάνου Μαρία Δέσποινα, καί τόν νοῦν ἡμῶν Σύ φώτισον, ὥστε λογισμῶν καλῶν ἐφίεσθαι.

ᾨδή ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Ὕλαγμα ἐχθροῦ, οὐκ ἐπτόησέν σε Ἅγιε, καί τμηθείς τήν κεφαλήν διά Χριστόν, πρός τήν θείαν κατασκήνωσιν ἀνέδραμες.

Μέμνησο ἡμῶν, τῶν τιμώντων τήν εἰκόνα σου, καί τελούντων σου τήν μνήμην εὐλαβῶς, Δῆμε Μάρτυς τοῦ Κυρίου θεοδόξαστε.

Ὄμμα γυναικός, ὡς ἐν Σμύρνῃ ἐθεράπευσας, οὕτω νῦν καί τῶν πασχόντων ὀφθαλμούς, διά θαύματος ταχέως Δῆμε ἴασαι.

Θεοτοκίον.
Νέκρωσον ὁρμάς, τῆς σαρκός Ἁγνή Μητρόθεε, καί φυγάδευσον νοήματα αἰσχρά, πρός ἐνάρετον ζωήν καθοδηγοῦσά με.

ᾨδή στ΄. Τήν δέησιν ἐκχεῶ.
Συντήρησον, τούς πρός σέ προστρέχοντας, ἀπημάντους ἁμαρτίας καί πλάνης, Δῆμε κλεινέ τῶν Σμυρναίων ἡ δόξα, καί μετανοίας πρός τρίβον ὁδήγησον, ἵνα τῇ σῇ ἐπισκοπῇ, αἰωνίου ζωῆς ἐπιτύχωμεν.

Ὀργῆς θυμοῦ, καί τοῦ φθόνου ἅπαντας, ἀποκάθαρον ὦ Δῆμε ταχέως· δύναμιν δός καί ἡμῖν δυσωποῦμεν, ὅπως ἐν φόβῳ Κυρίου διάγωμεν· ὅθεν πολέμου λογισμῶν, τούς σούς δούλους θεόφρον ἀπάλλαξον.

Ἱκάνωσον, τό σόν τέκνον Ἅγιε, προσκυνῆσαι μαρτυρίου σου τόπον, καί ἱερῶν τῶν λειψάνων σου θήκην, ἀναδιδόντων πανόσιον ἄρωμα, ἀξίωσον τοῦ ἀνευρεῖν, καί τιμᾶν ἐτησίως τήν μνήμην σου.

Θεοτοκίον.
Φιλόστοργον, Σέ μητέρα ἔχομεν, Ἐκκλησίας τό ἀτίμητον στέμμα, Ἁγνή Παρθένε καί Μῆτερ Κυρίου· ὅθεν ὡς τέκνα πρός Σέ προσπτυσσόμεθα· βοήθησον καί νῦν ἡμῖν, Παραδείσου τρυφῆς ὅπως τύχωμεν.

Διάσωσον, ἀπό κινδύνων ἱκέτας σου Ἀθλοφόρε· προθυμότατα γάρ διά Χριστόν ἐμαρτύρησας, καί ἔτυχες τοῦ χαρίσματος τῶν θαυμάτων.

Ἄχραντε, ἡ διά λόγου τόν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Αἰτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος δ΄. Ἐπεφάνης σήμερον. (Ποίημα Γερασίμου Μοναχοῦ Μικραγιαννανίτου).
Ἀθλητής ἀήττητος, Χριστοῦ ἐδείχθης, ἐν ὑστέροις ἔτεσι, ὡς ἐναθλήσας καρτερῶς, Δῆμε Μαρτύρων ἰσότιμε, μεθ’ ὧν δυσώπει, ὑπέρ τῶν τιμώντων σε.

Προκείμενον.
Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ.
Στ. Τοῖς Ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ Αὐτοῦ, ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος.

Εὐαγγέλιον, Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην (Κεφ. ιε΄ 17 – στ΄ 2).
Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς· ταῦτα ἐντέλλομαι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους. Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν. Εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδιον ἐφίλει· ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ’ ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διὰ τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος. Μνημονεύετε τοῦ λόγου οὗ ἐγὼ εἶπον ὑμῖν· οὐκ ἔστι δοῦλος μείζων τοῦ κυρίου αὐτοῦ. Εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν καὶ ὑμᾶς διώξουσιν· εἰ τὸν λόγον μου ἐτήρησαν καὶ τὸν ὑμέτερον τηρήσουσιν. Ἀλλὰ ταῦτα πάντα ποιήσουσιν ὑμῖν διὰ τὸ ὄνομά μου, ὅτι οὐκ οἴδασι τὸν πέμψαντά με. Εἰ μὴ ἦλθον καὶ ἐλάλησα αὐτοῖς, ἁμαρτίαν οὐκ εἴχον· νῦν δὲ πρόφασιν οὐκ ἔχουσι περὶ τῆς ἁμαρτίας αὐτῶν. Ὁ ἐμὲ μισῶν καὶ τὸν πατέρα μου μισεῖ. Εἰ τὰ ἔργα μὴ ἐποίησα ἐν αὐτοῖς ἃ οὐδεὶς ἄλλος πεποίηκεν, ἁμαρτίαν οὐκ εἴχον.

Δόξα.
Ταῖς τοῦ Ἀθλοφόρου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καί Νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος. Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Μέγα ἰατήριον, τοῖς ἀσθενέσι κατέστης, καί πηγή ἀκένωτος, βρύουσα ἰάσεων, πᾶσιν ὕδατα· Δῆμε μακάριε, Μάρτυς τοῦ Ὑψίστου, οἱ πιστοί σε μακαρίζομεν, καί ἐξαιτούμεθα, σοῦ τήν ἀρωγήν καί τήν φρούρησιν· τοῦ σώματος τήν πύρωσιν, δρόσῳ τῆς θερμῆς προστασίας σου, τάχιστα σβεννύεις, ἥν χάριν ἐξαιρέτως ὁ Χριστός, σοί ἐχαρίσατο δώρημα, ἐπί τῇ ἀθλήσει σου.

Σῶσον ὁ Θεός τόν λαό σου…

ᾨδή ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ὑποστήριξον Δῆμε, ἰχθυβόλων τήν τάξιν, ἧς ἐπιτήδευμα, ἐξήσκησας ἐν Σμύρνῃ, καί πλήρωσον ἰχθύων, ἁλιέων τά δίκτυα, καί τάς οἰκίας αὐτῶν, εὐλόγησον ὡς Μάρτυς.

Λιθολόγοις καί ῥάπταις, πωληταῖς ἀχθοφόροις, καί τέχνας ἔχουσι, καί τοῖς ἐργοπαρέκτοις, ἀφθόνως βοηθῆσαι, μάρτυς Δῆμε κατάσπευσον, καί τήν ὑγείαν αὐτῶν, συντήρησον ἐν ῥώσει.

Ἀπό πάσης ἀνάγκης, τῶν κλυδώνων τοῦ βίου, καί περιστάσεως, ἐκλύτρωσον σούς δούλους, καί δός τά πρός τόν βίον, ἀποροῦσι καί πένησι, ἵνα τιμᾶται ἐν σοί, τό ὄνομα Κυρίου.

Θεοτοκίον.
Τεῖχος ἄρρηκτον οὖσα, Θεονύμφευτε Κόρη, Μαρία Δέσποινα, εὐλόγησον Σά τέκνα, καί πλήρωσον ἀγάπης, προσευχῆς καί ἀσκήσεως, ὅπως Κυρίῳ Χριστῷ, ἀρέσοιμεν ἐν Κρίσει.

ᾨδή η΄. Τόν Βασιλέα.
Τῆς μετανοίας, τήν πύλην ἄνοιξον Δῆμε, καί καθήλωσον τῷ φόβῳ τοῦ Κυρίου, τούς ἀσπαζομένους, τήν ἱεράν μορφήν σου.

Ἔργοις καί λόγοις, εὐαρεστεῖν τῷ Δεσπότῃ καταξίωσον ἡμᾶς παρακαλοῦμεν, καί τῆς σωτηρίας, ὑπόδειξον τάς τρίβους.

Μνησικακίας, καί ἐμπαθείας μου Δῆμε, ἀποκάθαρον τόν δοῦλόν σου αἰτοῦμαι, καί τάς ῥυπτικάς σου, πρεσβείας δώρησόν μοι.

Θεοτοκίον.
Ἀδιαλείπτως, τήν προσευχήν πρός Υἱόν Σου, ὅπως ἔχοιμεν βοήθησον Παρθένε, τούς ὑπερυψοῦντας, τόν ἄφραστόν Σου Τόκον.

ᾨδή θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Ῥανίσι αἵματός σου, ἴασαι τά πάθη, τοῦ ὁμωνύμου σοι Δῆμε μακάριε, τῇ στοργικῇ σου ἀγκάλῃ, ὡς τέκνου σπεύδοντος.

Τούς σέβοντας σήν μνήμην, καί ὁμωνυμοῦντας, μαρτυρικοῖς σου τοῖς ῥείθροις διάσωσον, ὑπέρ αὐτῶν τῷ Κυρίῳ, πρεσβεύων Ἅγιε.

Ὑψίστῳ ἱερεῖον, πάνσεπτον ἠνέχθης, καί τοῦ Παντάνακτος Μάρτυς μακάριε, λελαμπρυσμένος ἐπώφθης, νῦν ἀγαλλόμενος.

Θεοτοκίον.
Γιγνώσκομέν Σε Κόρη, ἀρχήν τῆς σωτηρίας, ὡς τόν Σωτῆρα τοῦ κόσμου γεννήσασα, καί ἐξ ἁγνῶν Σου αἱμάτων, σάρκα φορήσαντα.

Άξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον Σε μεγαλύνομεν.

Καί τά παρόντα Μεγαλυνάρια,
Χαίροις τῶν Σμυρναίων ὁ θησαυρός, ὁ Χριστόν δοξάσας, διά τμήσεως κεφαλῆς· χαίροις τῷ Δεσπότῃ, προσενεχθείς ὡς δῶρον, ἐν τοῖς ἐσχάτοις χρόνοις, Δῆμε μακάριε.

Δεῦτε, οἱ ὁμώνυμοι Ἀθλητῇ, τόν κοινόν προστάτην, ἀνυμνήσωμεν ἐν χαρᾷ, τῇ αὐτοῦ εἰκόνι, προσπίπτοντες βαθέως, λαμβάνοντες τήν χάριν, τῆς παρακλήσεως.

Δέχου τάς δεήσεις καί τάς φωνάς, τῶν ἐν κατανύξει, ἐξυμνούντων σου τά λαμπρά, ἆθλα καί θυσίαν, ἥν ἤνεγκας Κυρίῳ, λαβών τῶν ἰαμάτων, τό μέγα χάρισμα.

Ἕτερον. Ποίημα Γερασίμου Μοναχοῦ Μικραγιαννανίτου.
Χαίροις Ἀθλοφόρε τοῦ Ἰησοῦ, Δῆμε Νεομάρτυς, ὁ τοῖς δήμοις τῶν Ἀθλητῶν, καί κλεινῶν Μαρτύρων, ἀπαύστως συγχορεύων, μεθ’ ὧν ἡμῖν ἐξαίτει, τό θεῖον ἔλεος.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες, μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.

Τό Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομα σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῇς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῇς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καί τό ὄνομα Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ΄. Ταχύ προκατάλαβε. (Ποίημα Γερασίμου Μοναχοῦ Μικραγιαννίτου).
Χριστόν ὡμολόγησας, ἐπί ἀπίστων στερρῶς, καί πάσας κατῄσχυνας, τάς τῶν ἀνόμων βουλάς, ἰσχΰι τῆς πίστεως· ὅθεν ταῖς τῶν Μαρτύρων, ἠριθμήθης χορείαις, Δῆμε νέε ὁπλῖτα, ὡς ἀθλήσας νομίμως, μεθ’ ὧν ἀπαύστως πρέσβευε, ὑπέρ τῶν τιμώντων σε.

Ἐκτενής καί Ἀπόλυσις, μεθ’ ἥν ψάλλομεν τά ἑξῆς·

Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου. (Ποίημα Γερασίμου Μοναχοῦ Μικραγιαννίτου).
Ὅτε παῤῥησίᾳ εὐσεβεῖ, τοῦ Χριστοῦ τήν κλῆσιν τήν θείαν, Δῆμε ἐκήρυξας, τότε τό ἀντίπαλον, θράσος κατῄσχυνας, τῶν ἀπίστων καί ἤνεγκας, πληγάς καί στρεβλώσεις, καί εἱρκτήν καί θάνατον ἀγαλλιώμενος· ὅθεν ἀνελήλυθας Μάρτυς, πρός τάς ἀθανάτους σκηνώσεις, δήμοις Ἀθλοφόρων ἀριθμούμενος.

Ἕτερον τοῦ αὐτοῦ.
Χαίροις Νεομάρτυς τοῦ Χριστοῦ, Δῆμε στρατιῶτα Κυρίου, ἀξιοθαύμαστε· σύ γάρ οὐκ ἐπτόησαι, ἐχθρῶν τήν δύναμιν, ἀλλ’ ἀνδρείως διήνυσας, τόν θεῖον ἀγῶνα, καί θαυμάτων ἔλαβες θεόθεν δύναμιν· παύεις πυρετῶν τάς φλογώσεις, καί παθῶν καί πόνων λυτροῦσαι, καί τό πηρωθέν ὄμμα ἰάτρευσας.

Δέσποινα πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς Σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου.

Δέσποινα, πρόσδεξαι τάς δεήσεις τῶν δούλων Σου καί λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.

Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς Σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπην Σου.

Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς.
Ἀμήν.

Δίστιχον.
Ἀθλοφόρε στίχους Γεωργίου δέχου,
δωρουμένους Δήμῳ ἐκλεκτῷ σου τέκνῳ.

 

Πηγή