Παρακλητικός Κανών εις τον Άγιο Ιερομάρτυρα Ιερώνυμο

Ποίημα Γεροντίσσης Ἰσιδώρας Ἁγιεροθεϊτίσσης

Εορτάζετε 15 στις Ιουνίου

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα άναγινώσκοντες τόν ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησιν μου ἐν τῆ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῆ δικαιοσύνη σοῦ καί μή εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιον σου πᾶς ζῶν. ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου, ἐκάθισε μέ ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος σοί. Ταχύ εἰσάκουσον μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπον σου ἀπ’ ἐμοῦ, καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. ἀκουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό ἔλεός σου, ὅτι ἐπί σοί ἤλπισα γνώρισον μοί, Κύριε, ὁδόν, ἐν ἤ πορεύσομαι, ὅτι πρός σέ ἤρα τήν ψυχήν μοῦ ἐξελοῦ μέ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρός σέ κατέφυγον. δίδαξον μέ τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου, ὅτι σύ εἰ ὁ Θεός μοῦ τό πνεῦμα σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει μέ ἐν γῆ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ἐν τῆ δικαιοσύνη σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος σου εἰμι.

Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ἅ΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β’. Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσαν με, καί τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὑτούς.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καί ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

εἶτα τά Τροπάρια.

Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ σταυρῷ.
Τῶν ἀρετῶν τόν γνησιώτατον φίλον, τόν τῆς σοφίας ἱερώτατον μύστην, θεολογίας ὄργανον, καλῶν ἐραστήν· δεῦτε εὐφημήσωμεν, Ἱερώνυμον ὕμνοις, οὗτος τῆς ἀσκήσεως τούς κανόνας φυλάξας, ἐν Παλαιστίνῃ ἵδρυσε μονάς, ἔνθα παρθένων, χορόν καθωδήγησεν.

Δόξα. Ὅμοιον.
Τῷ Γρηγορίῳ τῷ κλεινῷ Θεολόγῳ, μαθητευθείς ὦ Ἱερώνυμε πάτερ, Εὐαγγελίου ἔμαθες τάς θείας ἀρχάς, ἄριστος γενόμενος, ἑρμηνεύς τῶν Γραμμάτων, ὄργανον τοῦ Πνεύματος, συγγραφεύς πλείστων βίβλων, τῆς ἡσυχίας στῦλος ἀκλινής, τῆς ἀληθείας, ὁ μέγας διδάσκαλος.

Καί νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσωμεν πότε Θεοτόκε, τάς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰμή γάρ Σύ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δέ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὑκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ Σοῦ, Σοῦς γάρ δούλους σῴζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ν΄ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημα μου. Ἐπί πλεῖον πλῦνόν με ἀπό τῆς ἀνομίας μου καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιον μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιον Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαι Σε. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τά ἄδηλα καί τά κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσας μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπον Σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀπορρίψῃς με ἀπό τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μή ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσιν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὑκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὑκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σίων καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριον Σου μόσχους.

Εἶτα ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς:
Τον θεόσοφον Ἱερώνυμον τιμῶ. Ἰσιδώρας.

ᾨδή α’. Ἦχος πλ. δ’. Ὑγράν διοδεύσας.
Τό εὔχρηστον σκεῦος τῆς ἐκλογῆς, τῆς γνώσεως λύχνον, τῆς σοφίας ὑφηγητήν, Γραμμάτων διδάσκαλον τόν μέγαν, τον Ἱερώνυμον δεῦτε τιμήσωμεν.

Ὁ βίος σου ἄμεμπτος καί ἁγνός, ἡ σή πολιτεία, σεμνοτάτη καί καθαρά, οἱ τρόποι σου σώφρονες καί θεῖοι, ὦ  Ἱερώνυμε Πάτερ ἀοίδημε.

Νυκτός Ἱερώνυμε ἱερέ, ἀπέθου τό σκότος και τά ἔργα τά τοῦ φωτός, εἰργάσω σπουδῇ σου φιλοπόνῳ, ὡς τῆς ἡμέρας υἱός περιώνυμος.

Θεοτοκίον.
Θεῶσαι βουλόμενος ὁ Θεός, Ἀδάμ τον φθαρέντα, παραβάσεως τῷ καρπῷ, ἐν μήτρᾳ Σου ὤκησε Παρθένε, καί ἀδιάφθορον ταύτην ἐφύλαξεν.

ᾨδή γ’. Οὐρανίας ἁψίδος.
Ἐκ τῆς Δύσεως ἄστρον, ὡς φωτεινόν ἔλαμψας, πᾶσαν οἰκουμένην αὐγάσας τῇ ὡραιότητι, τῆς πολιτείας τῆς σῆς, ὦ Ἱερώνυμε Πάτερ, καί πιστῶν ἐφαίδρυνας, τά αἰσθητήρια.

Ὀφθαλμούς σου οὐδόλως, εἰς νυσταγμόν ἔδωκας, οὐδέ τοῖς βλεφάροις σου ὕπνον, ὦ Ἱερώνυμε, ἀλλ’ ἀγρυπνῶν τῷ Θεῷ, ἀκαταπαύστως ὁμίλεις, ὡς πρός φίλον ἔγγιστα, διαλεγόμενος.

Συγγραφέα σε βίβλων, τῶν ἱερῶν ἔγνωμεν, ἔσοπτρον λαμπρόν τῆς σοφίας, καί τῆς συνέσεως, πνευματικόν ὁδηγόν, τῶν εὐσεβῶς διαγόντων, και κρατῆρα γνώσεως, ὦ Ἱερώνυμε.

Θεοτοκίον.
Οὐρανῶν πλατυτέρα, ἡ Σή γαστήρ δέδεικται, Ἄχραντε Παρθένε Μαρία, Θεοχαρίτωτε, τόν τοῦ παντός Ποιητήν, καί συνοχέα τῶν ὅλων, ἐν σαρκί γάρ ἔτεκες, ἄφθορος μείνασα.

Ἀξίωσον, ἡμᾶς μανθάνειν Κυρίου τάς διατάξεις, καί φυλάττειν ἐπιμελῶς αὐτάς Ἱερώνυμε, διδάσκαλε, θείας φιλοσοφίας.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενεία Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.

Αἲτησι καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β’. Πρεσβεία θερμή.
Σοφίας Θεοῦ, τόν οἶκον τόν ἀρίζηλον, χαρίτων πολλῶν, τό σκεῦος τό πολύτιμον, τῶν Γραφῶν τόν εὔγνωστον, συγγραφέα ᾄσμασι στέψωμεν, τοῦ Παρακλήτου ὄργανον τερπνόν, τον μέγα, καί θεῖον Ἱερώνυμον.

ᾨδή δ’. Εἰσακήκοα, Κύριε.
Φιλοσόφων τόν ἔξαρχον, Παρακλήτου ὄργανον τό εὐάρμοστον, Ἱερώμυμον τιμήσωμεν, καί αὐτοῦ τούς τρόπους ἐπαινέσωμεν.

Ὁλοτρόπως ἐδούλευσας, μάκαρ Ἱερώνυμε τῷ Κυρίῳ σου, καί Αὐτοῦ τό θεῖον θέλημα, καθαρᾷ καρδίᾳ σου ἐτέλεσας.

Νουνεχῶς Ἱερώνυμε, κόσμου τάς τερπνότητας ἐγκατέλειπες, καί εἰς ἔρημον κατώκησας, ἐν ἀσκήσει ἄκρα τελειούμενος.

Θεοτοκίον.
Ἰησοῦν τόν Θεάνθρωπον, ἀπειράνδρως τέτοκας Μητροπάρθενε, Παναγία καί διέμεινας, ὡς πρό τόκου πάλιν ἀδιάφθορος.

ᾨδή ε’. Φώτισον ἡμᾶς.
Ἔρωτι Θεοῦ, Ἱερώνυμε φλεγόμενος, τῆς ἀσκήσεως ἐβάδισας ὁδόν, σχῆμα Ἀγγέλων, ἐν συνέσει ἐνδυσάμενος.

Ῥήματα ζωῆς, ἐμελέτας Ἱερώνυμε, ἐν καρδίᾳ σου ἡμέρας καί νυκτός, οἰκειοτρόπως, τῷ Θεῷ διαλεγόμενος.

Ὤ τῶν θαυμαστῶν, μεγαλείων Ἱερώνυμε, δι’ὧν Κύριος Θεός ἐπί τῆς γῆς, τήν σήν πορείαν, ἐξαιρέτως ἐθαυμάστωσεν.

Θεοτοκίον.
Νέον ἐπί γῆς, ὡς παιδίον ἀπεκύησας, τον Θεόν τόν πρό αἰώνων Μαριάμ, καινοποιοῦντα, τούς βροτούς δι’ ἀγαθότητα.

ᾨδή στ’. Τήν δέησιν.
Ὑψούμενος, πρός Θεόν τόν Ὕψιστον, Ἱερώνυμε θεόληπτε Πάτερ, ἔξω σαρκός καί τοῦ κόσμου ἐγένου, καί τά οὐράνια κάλλη ἐώρακας, ἅ νοῦς ἀνθρώπου οὐ νοεῖ, ὀφθαλμός οὐδέ πάλιν τεθέαται.

Μελέτημα, προσφιλές σου ἔσχηκας, τοῦ θανάτου τήν ὠφέλιμον μνήμην, καί ὡς εἰκός ἀπενέκρωσας πάθη, τά τῆς σαρκός σου, σοφέ Ἱερώνυμε· ζωῆς διό ἀληθινῆς, κληρονόμος ἐν χάριτι γέγονας.

Ὁλόφωτος, ὡς λαμπάς τά ἔργα σου, διαλύουσιν ἀγνοίας τό σκότος, καί τήν αὐγήν, Ἱερώνυμε Πάτερ, τῆς ἀνεσπέρου ἡμέρας προβάλλουσιν· καί νῦν οἰκεῖς ἐν οὐρανοῖς, ἐν σκηναῖς τοῦ Φωτός ἀγαλλόμενος.

Θεοτοκίον.
Νηδύϊ Σου, καθαρᾷ ἐχώρησας, τόν ἀχώρητον παντί Θεοτόκε, τόν Ποιητήν οὐρανοῦ καί τῆς γῆς τε, Ὅν τῶν Ἀγγέλων αἰνοῦσι τά τάγματα· Αὐτόν δυσώπει μητρικῶς, λυτρωθῆναι ἡμᾶς πάσης θλίψεως.

Ἀξίωσον, ἡμᾶς μανθάνειν Κυρίου τάς διατάξεις, καί φυλάττειν ἐπιμελῶς αὐτάς Ἱερώνυμε, διδάσκαλε, θείας φιλοσοφίας.

΄Αχραντε, ἡ διά λόγου τόν Λόγον ανερμηνεύτως, επ’εσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Αἲτησι καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος β’. Προστασία τῶν Χριστιανῶν.
Τῇ σοφίᾳ τῶν θεοπειθῶν διδαγμάτων σου, καί τῷ πλούτῳ τῶν πνευματικῶν συγγραμάτων σου, κατευθύνεις ἐν ἀγαθοῖς τάς τρίβους τῶν πιστῶν, ὁδόν εὔθετον τῶν ἐντολῶν, ὑποδεικνύων εὐχερῶς, διά λόγων καί πράξεων· σέβοντες οὖν πρεπόντως, τήν θείαν σου πολιτείαν, ἀναβοῶμεν ἐν χαρᾷ, σοί τό χαῖρε Ἱερώνυμε.

Οἱ Ἀναβαθμοί· τό α’ ἀντίφωνον τοῦ δ’ ἤχου.
Προκείμενον· Τό στόμα μου λαλήσει σοφίαν καί ἡ μελέτη τῆς καρδίας μου σύνεσιν.
Στίχ. Οἱ Ἱερεῖς Σου, Κύριε, ἐνδύσονται δικαιοσύνην καί οἱ Ὅσιοί Σου ἀγαλλιάσει ἀγαλλιάσονται.

Εὐαγγέλιον ἐκ του κατά Λουκᾶ (ιβ’ 8 – 12).
Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· Πᾶς ὃς ἂν ὁμολογήσῃ ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁμολογήσει ἐν αὐτῷ, ἔμπροσθεν τῶν Ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ. Ὁ δὲ ἀρνησάμενός με ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων, ἀπαρνηθήσεται ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ. Καὶ πᾶς ὃς ἐρεῖ λόγον εἰς τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἀφεθήσεται αὐτῷ· τῷ δὲ εἰς τὸ ῞Αγιον Πνεῦμα βλασφημήσαντι, οὐκ ἀφεθήσεται. Ὅταν δὲ προσφέρωσιν ὑμᾶς ἐπὶ τὰς συναγωγὰς, καὶ τὰς ἀρχὰς, καὶ τὰς ἐξουσίας, μὴ μεριμνᾶτε, πῶς ἢ τί ἀπολογήσησθε, ἢ τί εἴπητε· τὸ γὰρ ῞Αγιον Πνεῦμα διδάξει ὑμᾶς ἐν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ ἃ δεῖ εἰπεῖν.

Δόξα.
Ταῖς τοῦ Σοῦ Ὁσίου πρεσβείας, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἑμῶν ἐγκλημάτων.

Καί νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείας, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἑμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχ. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός,…
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β’. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Χαίροις Ἱερώνυμε, θεομακάριστε Πάτερ, τῆς σοφίας ὄργανον, τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐνδιαίτημα· τάς χρηστάς ἔλαβες, δωρεάς πλουσίως, καί συνέγραψας τάς βίβλους σου· αὐτάς κατέχοντες, ὥσπερ θησαυρόν ἀνεξάντλητον, μανθάνομεν τά κρείττονα, καί τῆς σωτηρίας ἐχόμενα· θείαις οὖν εὐχαῖς σου, ἀξίωσον ἐργάζεσθαι ἡμᾶς, τά τοῦ Κυρίου προστάγματα, ὡς δοῦλοι εὐγνώμονες.

Ο Ιερεύς Σώσον ο Θεός τον λαό σου…

ᾨδή ζ’. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Τίς ἀξίως ὑμνήσει, Ἱερώνυμε Πάτερ ἀξιοθαύμαστε, τά ἤθη τά χρηστά σου, τον ἄμεπτον σου βίον, καί τά θεῖα χαρίσματα, δι’ὧν Χριστός ὁ Θεός, ἐν γῇ ἐδόξασέ σε.

Ἱερώνυμος αὖθις, τῆς σοφίας ὁ μύστης ὁ ἱερώτατος, παρέστη ἐν τῷ μέσῳ, ἡμῶν διαφερόντως, ὡς τρυφήν προτιθέμενος, τάς ἐκ τῶν βίβλων αὐτοῦ, σοφάς διδασκαλίας.

Μακαρίζομεν πόθῳ, τούς ὁσίους σου τρόπους, ὦ Ἱερώνυμε· ὡδήγησας ἐκ Ῥώμης, σύν Παύλᾳ Εὐστοχίαν, καί παρθένους πεντήκοντα, εἰς Παλαιστίνην μονήν, συστήσασαι ἁγίαν.

Θεοτοκίον.
Ὡς γλυκύ σου τό κάλλος, ὡς ὡραῖα προσώπου σου ἡ εὐπρέπεια, ὡς θεία ἡ τιμή σου, ὡς ἄφραστος ἡ δόξα, Παναγία θεόνυμφε· Ἀγγελικῶν γάρ χορῶν, προέχεις ἐξαιρέτως.

ᾨδή η’. Τόν Βασιλέα.
Ἱερωνύμου, τοῦ θεοφόρου Ὁσίου, τήν σεμνήν καί λαμπράν πολιτείαν, Ἄγγελοι ὁρῶντες, ἐξέστησαν ἐν θάμβει.

Σκεῦος ἐγένου, τῆς ἐκλογῆς τῆς τιμίας, Ἱερώμυμε Ὅσιε Πάτερ, εἰς διακονίαν, Θεοῦ κατηρτισμένον.

Ἰδών ψυχῆς σου, τό ταπεινόν τε καί πρᾶον, ὁ Θεός Ἱερώνυμε Πάτερ, ἔθετό σε λύχνον, Αὐτοῦ τῇ Ἐκκλησίᾳ.

Θεοτοκίον.
Δεῦτε συμφώνως, αἱ γενεαί τῶν ἀνθρώπων, μακαρίσωμεν ὕμνοις ἐνθέοις, τήν Ὑπεραγίαν, Παρθένον Θεοτόκον.

ᾨδή θ’. Κυρίως Θεοτόκον.
Ὡς χόρτον ἐθεώρεις, δόξαν τήν τοῦ κόσμου, ὦ Ἱερώνυμε Πάτερ, διό νουνεχῶς, αὐτήν ἀφῆκας φορέσας, σχῆμα τό ἅγιον.

Ῥημάτων Γρηγορίου, θείου Θεολόγου, ὡς ἐπακούσας ἐγένου αὐτοῦ μαθητής, καί ἰσοστάσιος δόξῃ, ὦ Ἱερώνυμε.

Ἀγάλλου Δαλματία, τοῦ Ἱερωνύμου, τοῦ πανενδόξου υἱοῦ σου τῇ θείᾳ τιμῇ, καί ἡ Χριστοῦ Ἐκκλησία, πᾶσα εὐφράνθητι.

Θεοτοκίον.
Συνάμα τῷ Ἀγγέλῳ, χαῖρε Σοί βοῶμεν, θεοκυῆτορ Μαρία καιίγάρ διά Σοῦ, αἱ γενεαί τῶν ἀνθρώπων, χάριν ἐλάβομεν.

Αὖθις τό·
Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον Σέ μεγαλύνομεν.

Καί τά παρόντα Μεγαλυνάρια,

ὧν ἡ ἀκροστιχίς· Χαῖρε Ὅσιε.
Χαίροις Ἱερώνυμε ἱερέ, δόξα τῶν Ὁσίων, τῶν Δικαίων ἡ ἐκλογή· χαίροις τῆς σοφίας διδάσκαλε καί μύστα, τῆς γνώσεως ταμεῖον, ὑπερπληρέστατον.

Ἄγγελοι καί ἄνθρωποι συνωδά, τοῦ Ἱερωνύμου, μεγαλύνουσιν ἐν ὠδαῖς, την εὐπρεπεστάτην ἑόρτιον ἡμέραν, τό χαῖρε προσφωνοῦντες, τούτῳ ἐν χάριτι.

Ἴδετε υἱόν μου τόν εὐκλεῆ, κράζει Δαλματία, καυχωμένη μητροπρεπῶς· τοῦτον ὥσπερ λύχνον, προτέθηκα ἐπ’ ὄρους, τοῦ λάμπειν και φωτίζειν, κόσμου τά πέρατα.

Ῥήματα τά πάνσοφα καί σεπτά, τά τοῦ Γρηγορίου, Θεολόγου ὡς ὁδηγόν, ἔσχες ἐν τῷ βίῳ, διό τῆς ἀληθείας, ἐβάδισας τήν τρίβον, ὦ Ἱερώνυμε.

Ἔγραψας χειρί σου μετά σπουδῆς, βίβλους θεοσόφους, Ἱερώνυμε και αὐτάς, ἔδωκας ὡς πλοῦτον καλῆς κληρονομίας, τοῖς θέλουσι μανθάνειν, ὅσα ὠφέλιμα.

Ὅλῃ σου καρδίᾳ, ὅλῃ ψυχῇ, ὅλῃ σου προθέσει, Ἱερώνυμε καί σπουδῇ, ἔστερξας τῶν πάντων, Θεόν καί Βασιλέα, Αὐτῷ ἀκολουθήσας, μετά πιστότητος.

Σέβω Ἱερώνυμε καί τιμῶ, σοῦ τήν πολιτείαν, τήν θεάρεστον καί σεμνήν· ὕμνοις μεγαλύνω τάς σάς μεγαλουργίας, τήν δόξαν σου θαυμάζων, τήν ὑπερθαύμαστον.

Ἴσχυσας βαστᾶσαι ἀδικιῶν, συκοφαντιῶν τε, τάς πικρίας καί τά δεινά· ἔχων δέ Κυρίου, την πίστιν ὡσεί ὅπλον, ἐξῆλθες νικηφόρος, ὦ Ἱερώνυμε.

Ἔπαινόν σοι πλέκομεν εὐμενῶς, Πάτερ τῶν Πατέρων, Ἱερώνυμε θαυμαστέ, σοῦ τάς ἀριστείας τιμῶντες μετά πόθου, καί σοῦ τά μεγαλεῖα, ἐγκωμιάζοντες.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς το σωθῆναι ἡμᾶς.

Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καί τό ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Ἐν σπουδῇ μαθητεύσας, ἱερέ Ἱερώνυμε, παρά Γρηγορίῳ τῷ πάνυ, Θεολόγῳ ἠρεύνησας, σοφίας οὐρανίου τόν βυθόν, τάς ῥήσεις ἑρμηνεύσας τῶν Γραφῶν· τάς δέ βίβλους σου πλουτοῦμεν ὡς θησαυρόν, χειρί σου ἅς συνέταξας· χαίροις, τῶν Ἱερέων ἡ τιμή· χαίροις, Ὁσίων σέμνωμα· χαίροις σεμνῶν παρθένων ὁδηγέ, τῆς Παῦλας Εὐστοχίας τε.

Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τα ἑξῆς

Ἦχος β’. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Χαίροις, τῆς σοφίας ἐραστά, τῆς θεολογίας ὁ μύστης, φιλοσοφίας ὁ νοῦς, ἄνθος εὐωδέστατον τῆς θείας γνώσεως, Ἱερώμυμε Ὅσιε, Πατέρων το κλέος, βάσις καί ἑδραίωμα τῶν μοναζόντων τε· χαίροις τῆς ἐρήμου ὁ λύχνος, φαίνων τοῖς ἐν σκότει κειμένοις, τοῦ Εὐαγγελίου τήν ἀλήθειαν.

Σέβω, Ἱερώνυμε σοφέ, καί ἐν ἐγκωμίοις και ὕμνοις, χρεωστικῶς ἐπαινῶ, χεῖρα τήν τιμίαν σου, δι’ ἧς συνέγραψας, ἐν σοφίᾳ τάς βίβλους σου, και ταύτας παρέθου, πᾶσιν ὡς πολύτιμον, ζωῆς θησαύρισμα, ὅπως μελετῶντες ἐκ πόθου, τάς τῶν διδαγμάτων σου ῥήσεις, γνῶμεν εὐσεβείας τά μυστήρια.

Χαίρει, Δαλματία μητρικῶς, Πάτερ Ἱερώνυμε μάκαρ, τῇ σῇ φαιδρᾷ ἑορτῇ, καί ἡ Παλαιστίνη τε, συνεπαγάλλεται· ἐν αὐτῇ γάρ ἀνήγειρας, μονάς σεβασμίας, καί τό τῆς ἀσκήσεως, διῆλθες στάδιον· χαίρει καί χορός τῶν παρθένων, ἅς σύν Εὐστοχίᾳ καί Παύλᾳ, ἐν μοναστηρίῳ καθωδήγησας.

Δέσποινα πρόσδεξαι, τάς δέησις τῶν δούλων σου, καί λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.

Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἵς σε ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξον με ὑπό τήν σκέπην σου.

Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν.
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὅ Θεός ἡμῶν έλέησον ἡμᾶς.
’Ἀμήν.

Δίστιχα ἀκροτελεύτια.
Ἐν ἀγαθοῖς κατεύθυνον τά διαβήματά μου,
Ὅσιε Ἱερώνυμε, διδάσκαλε σοφίας,
ὡς ἄν εἰς τρίβον τοῦ Θεοῦ, βαδίζω ἀπροσκόπτως
καί φθάσω εἰς τάς φωτεινάς σκηνάς τῆς θείας δόξης,
βοᾷ σοι ὕμνοις καί ᾠδαῖς ἡ πένης Ἰσιδώρα,
ἄς ἔγγραφον τῇ προτροπῇ καί τῇ θερμῇ αἰτήσει,
Σπυρίδωνος τοῦ δούλου σου, τοῦ σέβοντός σε πόθῳ,
ἱκέτου Γεωργίου τε Ἱεροδιακόνου,
πάνυ εὐλαβουμένου σου τήν θείαν πολιτείαν
καί ἐκζητοῦντος πρός Θεόν τάς θείας σου πρεσβείας,
ἵνα ἐλέους παρ’ Αὐτοῦ τυχόντες τοῦ μεγάλου,
Αὐτόν ἀεί δοξάζωμεν, τόν ἐν Τριάδι Ἕνα,
Πατέρα ἅμα καί Υἱόν, σύν Πνεύματι Ἁγίῳ,
ὧ πρέπει ἡ προσκύνησις αἰῶνας εἰς αἰώνων.

Ἀμήν.