Παρακλητικός Κανών εις τον Άγιο Μάξιμο τον Ομολογητή

Ποίημα Ισιδώρας Μοναχής Αγιεροθεϊτίσσης

Εορτάζετε στις 21 Ιανουαρίου

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα άναγινώσκοντες τόν ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησιν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καί μή εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιον Σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου. Ἐκάθισε με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός Σέ τάς χεῖρας μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος Σοι. Ταχύ εἰσάκουσον μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπον Σου ἀπ’ ἐμοῦ καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστόν ποίησόν μου τό πρωΐ τό ἔλεός Σου, ὅτι ἐπί Σοί ἤλπισα. Γνώρισον μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ἧ πορεύσομαι, ὅτι πρός Σέ ἦρα τήν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός Σέ κατέφυγον, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά Σου, ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός μου. Τό Πνεῦμα Σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει Σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος Σου εἰμί.

Καί εὐθύς ψάλλεται τετράκις ἐξ’ ὑπαμοιβῆς, μετά τῶν οἰκείων στίχων:
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. ἀ’. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τόν αἰῶνα τό ἔλεος Αὐτοῦ.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. β’. Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσαν με καί τό ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη καί ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

καί τό ἑξῆς·

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τῶν φιλεόρτων ἡ πληθύς εὐφροσύνως, ἐγκωμιάσωμεν προθύμως τούς ἄθλους, καί ἀρετῶν τά τρόπαια Μαξίμου σοφοῦ· οὗτος γάρ τρανώς διέλαμψε, θεηγόρων σεπτοῖς χοροῖς, φύσεις τοῦ Χριστοῦ διττός, ἀκριβῶς δογματίσας· καί ὑπέρ Τούτου γλῶσσαν σύν χειρί, δώσας ἐμφρόνως, τό στέφος ἐδέξατο.

Δόξα. Τό αὑτό. Καί νῦν. Θεοτόκιον.
Οὐ σιωπήσωμεν ποτέ Θεοτόκε, τάς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ανάξιοι• ειμή γάρ σύ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ἡμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; τις δε διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; οὑκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σου· σούς γάρ δούλους σῴζεις ἀεί ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ν΄ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημα μου. Ἐπί πλεῖον πλῦνόν με ἀπό τῆς ἀνομίας μου καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιον μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιον Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαι Σε. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τά ἄδηλα καί τά κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσας μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπον Σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀπορρίψῃς με ἀπό τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μή ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσιν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὑκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὑκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σίων καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριον Σου μόσχους.


Καί ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος οὐ ἡ ἀκροστιχίς:
Τόν μέγαν Ὁμολογητήν Μάξιμον γεραίρω, Ισιδώρας.

Ὠδή α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγράν διοδεύσας.
Τό ὄμμα ἐπαίρω μου τῆς ψυχῆς, πρός σε ἐκζητοῦσα, τήν βεβαίαν σου ἀρωγήν, τοῦ στέψαι ἐν ὕμνοις ἐγκωμίων, τήν σήν πανήγυριν μέγιστε Μάξιμε.

Ὁ χείραν καί γλῶτταν διά Χριστόν, τμηθείς Θεομάκαρ, ἱκεσίαις σου ἱεραῖς, τήν χείραν σύν γλώττῃ τράνωσόν μου, τοῦ ἐν γραφαῖς μελῳδεῖν τούς ἀγῶνας σου.

Νόος μου τό σκότος καί τῆς ψυχῆς, ἀπέλασον πάτερ, ὡς ἀν βλέψω τρανώς τό φώς, τό πάντα τόν κόσμον καταυγάζων, ταῖς φωτοφόροις πρεσβείαις σου Μάξιμε.

Θεοτόκιον
Μερίδος τυχεῖν με τῆς δεξιάς, ἀξίωσον Κόρη, Θεονύμφευτε Μαριάμ, ταῖς σαῖς εὐπροσδέκτοις μεσιτείαις, πρός τόν Υἱόν καί Θεόν σου καί Κύριον.


Ὠδή γ’. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Ἐγκρατείας τοῖς τρόποις, πολιτευθείς ὅσιε, τῆ συντονωτάτω ἀσκήσει, ψυχήν ἐλάμπρυνας, καί πολιτεία σεμνῇ, Θεόν κατηύφρανας πάτερ, ὀν ἀεί ἱκέτευε, πάντιμε Μάξιμε.

Γαληνόν εἰς λιμένα, καί ἀσφαλῆ Μάξιμε, τάς τῶν πιστευόντων καρδίας, σύ ἐγκαθώρμισας, καί διδαχαῖς σου σοφαῖς, Χριστῷ συνήρμοσας Μάκαρ, ὀν Θεόν καί ἄνθρωπον, ἐθεολόγησας.

Ἀγαπήσας ἐκ πόθου, τόν τοῦ παντός Κύριον, κόσμον ἀπηρνήσω προθύμως, καί δόξαν ῥέουσαν, καί Μοναζόντων σεπτόν, κατηκολούθησας βίον, ἔνθα ἐνδιέλαμψας, πάμφωτε Μάξιμε.

Θεοτόκιον
Νοερῶν στρατευμάτων, συναγωγαί ἅπασαι, Σε τήν τετοκυῖαν ἀφράστως, Χριστόν τόν Κύριον, ταῖς ἀσιγήτοις φωναῖς, ὑμνολογοῦσι Παρθένε, καί πιστῶν συστήματα, σε μεγαλύνουσι.


Ἀνάγαγε, σύν παρρησία πρός Κύριον τήν σήν χεῖρα, ἤν ἐξέτεμες δι’ Αὑτόν πταισμάτων αἰτούμενος, τήν ἄφεσιν πᾶσι καί σωτηρίαν.

Ἐπίβλεψον ἐν εὐμένεια, Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.


Αἴτησις καί τό Κάθισμα.
Κάθισμα Ἦχος β’. Πρεσβεία θερμή.
Χριστόν τόν Θεόν, τοῖς πᾶσι διετράνωσας, καί θλίψεις πολλάς, καί πόνους ἐκαρτέρησας, πρός Αὑτόν τήν δέησιν Θεοφόρε Μάξιμε ποίησον, τοῦ δωρηθῆναι πᾶσιν ἱλασμόν, καί χάριν τηρεῖν Αὑτοῦ προστάγματα.


Ὠδή δ’. Εἰσακήκοα Κύριε.
Οὐρανίῳ φρονήματι, ἐπί γῆς ὦ Μάξιμε πεπολίτευσαι, ἐν νηστείαις καί δεήσεσι, σύν Ἀγγέλοις ὅθεν συναγάλλεσαι.

Μαστιγώσεις ὑπέμεινας, τοῦ Χριστοῦ τῷ φίλτρῳ ἐνδυναμούμενος, Τοῦτον Μάξιμε ἱκέτευε, ἱλασμόν δοθῆναι τοῖς τιμῶσι σε.

Ὀρθοδόξοις σου δόγμασι, πίστιν τήν ἀμώμητον ἐπεστήριξας, καί σοφαῖς διδασκαλίαις σου, πᾶσι πλοῦτον Μάξιμε μετέδωκας.

Θεοτόκιον
Λυτρωθέντες τῷ τόκῳ σου, καταδίκης Πάναγνε τοῦ προπάτορος, τήν φωνήν τοῦ Ἀρχαγγέλου σοι, χαῖρε πόθῳ πάντες ἀνακράζομεν.


Ὠδή ἕ’. Φώτισον ἡμᾶς.
Ὄργανον τερπνόν, τοῦ Ἀγίου πάτερ Πνεύματος, υπηχούμενον οὐράνιον ᾠδήν, Μάξιμε θεῖε, καί φωστήρ λαμπρός γεγένησαι.

Γῆρας εἰς βαθύ, τάς βασάνους ἐκαρτέρησας, καί πικρίαν ἐξορίας χαλεπῆς, σύν τῆ δυάδι, μαθητῶν σου παναοίδιμε.

ᾜσχυνας ἐχθρόν, τῆ καλή ὁμολογία σου, καί διέλυσας αὑτοῦ τάς μηχανάς, Χριστοῦ δυνάμει, τοῦ κρατύναντος σε Μάξιμε.

Θεοτοκίον
Τεῖχος τῶν πιστῶν, τό στερρόν τε καί ἀπόρθητον, καί πανεύδιον λιμένα ἐν δεινοῖς, Παρθενομῆτορ, Μαριάμ σε ἐπεγνώκαμεν.


Ὠδή στ’. Τήν δέησιν.
Ἡ γλῶσσα σου, γραμματέως κάλαμος, ὀξυγράφου ἀληθῶς ἀνεδείχθη, καλλιγραφοῦσα διδάγματα θεία, καί τόν Χριστόν ὡς Θεόν καταγγελοῦσα, ἱκέτευε Τοῦτον ἀεί, ὑπέρ πάντων παμμέγιστε Μάξιμε.

Νεούργησας, Μοναστῶν συστήματα, τῆ σοφή καί θεορρύτῳ σου γνώσει, καθοδηγῶν πρός νομάς αἰωνίους, ἐπισφραγίζων τῆ πράξει τούς λόγους σου· ὦ Μάξιμε καθηγητά τῆς ἐρήμου καί θεῖον ἀγλάϊσμα.

Μαρτύριον, εὐσθενῶς ὑπήνεγκας, κραταιούμενος Σταυροῦ τῆ δυνάμει, καί Μαθητάς ἐδραιώσας τῆ πίστει, πρός τούς ἀγῶνας ὑπῆλθον γηθόμενοι· συμμέτοχοι καί τῆς χαράς, τῆς ἀλήκτου γενόμενοι Μάξιμε.

Θεοτόκιον
Ἀγκάλαις σου, τόν Θεόν ἐβάστασας, ὀν φρικτῶς ἐναπεκύησας Κόρη, Τούτῳ Ἀγνῇ, τάς ἀχράντους σου χεῖρας, ὑπέρ ἡμῶν ἐκτενῶς ἀναπέτασον τήν χάριν καί τόν ἱλασμόν αἰτουμένη τοῖς πόθῳ ὑμνοῦσι Σε.


Ἀνάγαγε, σύν παρρησία πρός Κύριον τήν σήν χεῖρα, ἤν ἐξέτεμες δι’ Αὑτόν πταισμάτων αἰτούμενος, τήν ἄφεσιν πᾶσι καί σωτηρίαν.

Ἄχραντε, ἡ διά λόγου τόν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα, δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικήν παρρησίαν.


Αἴτησις καί τό Κοντάκιον.
Κοντάκιον. Ἦχος β’. Προστασία τῶν χριστιανῶν.
Ὀρθοδόξων φαεινός φωστήρ ἀναδέδειξαι, καί τό σκότος τῶν αἱρετικῶν ἀπεμείωσας, διδαχαῖς σου φωτιστικαῖς στηρίζων τούς πιστούς• διό στήριξον ἡμᾶς σοφέ, εἰς τό λατρεύειν ἀληθῶς, τόν Θεάνθρωπον Κύριον Μάξιμε Θεοφόρε, τό κλέος θεολογούντων καί τῶν Μαρτύρων τοῦ Χριστοῦ τό γενναῖον ἀκροθίνιον.

Προκείμενον
Δίκαιος ὡς φοίνιξ ἀνθήσει καί ὡσεί κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται.
Στίχ. Πεφυτευμένος ἐν τῷ οίκφ Κυρίου, ἐν ταῖς αὐλαῖς τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, ἐξανθήσει.

Εὐαγγέλιον κατά Λουκᾶν (ιβ’, 8 -12).
Εἶπεν ὁ Κύριος· πᾶς ὅς ἀν ὁμολογήσῃ ἐν ἐμοί ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, καί ὁ Υἱός τοῦ ἀνθρώπου ὁμολογήσει ἐν αὑτῷ ἔμπροσθεν τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ· ὁ δε ἀρνησάμενος με ἐνώπιον τῶν ἀνθρώπων ἀπαρνηθήσεται ἐνώπιον τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ· καί πᾶς ὅς ἐρεῖ λόγον εἰς τόν Υἱόν τοῦ ἀνθρώπου, ἀφεθήσεται αὑτῷ· τῷ δε εἰς τό Ἅγιον Πνεῦμα βλασφημήσαντι οὑκ ἀφεθήσεται· ὅταν δε προσφέρωσιν ὑμᾶς ἐπί τάς συναγωγάς καί τάς ἀρχάς καί τάς ἐξουσίας, μή μεριμνᾶτε πώς ἤ τί ἀπολογήσησθε, ἤ τι εἴπητε· τό γάρ Ἅγιον Πνεῦμα διδάξει ὑμᾶς ἐν αὑτῇ τῆ ὤρα ἀ δεῖ εἰπεῖν.

Δόξα.
Ταῖς τοῦ σου Ὁσίου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καί νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.


Στίχ. Ἐλεῆμον, Ελέησόν με, ὁ Θεός…
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ.β’. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Θλίψεις ἐκαρτέρησας, καί χαλεπάς ἐξορίας, τῆς εἱρκτῆς τήν στένωσιν, ἀπτοήτῳ Μάξιμε τῷ φρονήματι· τῆς σαρκός κάκωσιν καί μαστιγῶν πόνους, καί τῆς γλώσσης τήν ἀφαίρεσιν χειρός τήν ἔκπτωσιν, τῆς καλλιγραφούσης τά κρείττονα Χριστόν Θεόν καί ἄνθρωπον, σάλπιγγι τρανή ὡμολόγησας· Τοῦτον ἐκδυσώπει, τήν χάριν ἡμῖν δοῦναι δαψιλῶς, διαφυλάττειν προστάγματα Αὑτοῦ τά σωτήρια

Σῶσον ὁ Θεός τόν λαόν σου…

Ὠδή ζ’. Oι ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ξηράνας τοῖς σοῖς λόγοις, τήν τῆς πλάνης φυτείαν, Μάξιμε πάντιμε, Χριστοῦ τόν θεῖον σπόρον, πιστῶν ἐν ταῖς καρδίαις, ἀληθῶς ενεφύτευσας• ὁμολογούντων Αὑτόν, Θεόν εἰς τούς αἰῶνας.

Ἱεράς πολιτείας, τούς ἀγῶνας τιμῶντες κατασπαζώμεθα, καμάτων σου τούς ἄθλους, τάς θλίψεις καί τούς πόνους, μαρτυρίου τε στίγματα· δι’ ὤν δοξάζεις Θεόν, Μάξιμε εἰς αἰῶνας.

Μελετῶν οὑκ ἐπαύσω, ἐν νυκτί καί ἡμέρα Χριστοῦ προστάγματα, ὡς φώς Μάξιμε φαίνον, καί, πόλις ἐπί ὄρους, τοῖς πιστοῖς ἀπαστράπτουσα· τοῦ ἀνεσπέρου φωτός, τήν αἴγλην εἰς αἰῶνας.

Θεοτόκιον
Οὐρανῶν Πλατυτέρα, Χερουβείμ ὑπερτέρα καί πάσης κτίσεως, ὐπερενδοξοτέρα, ὡς οὖσα Θεοτόκε, τήν φωνήν σοι προσᾴδομεν τοῦ Ἀρχαγγέλου Ἀγνῇ, τό χαῖρε εἰς αἰῶνας.


Ὠδή ἡ’. Τόν Βασιλέα
Νέκταρ τό θεῖον, ἐκ διδαχῶν σου ἀντλοῦμεν, τῶν ψυχῶν καταπαῦον τήν δίψαν, Μάξιμε ἡ κρήνη, ναμάτων ζωηρύτων.

Γλῶσσαν σου θείαν, διά Χριστόν ἀπετμήθης, ἀλλ’ Αὑτόν οὑκ ἐπαύσω κηρύττειν, Μάξιμε παμμάκαρ, τοῦ Πνεύματος ἡ λύρα.

Ἐπάρας ὄμμα τῆς διανοίας σου Πάτερ, τά οὐράνια κάλλη ἐώρας, ἔνθα τῶν Ἀγγέλων, χοροί Θεόν ὑμνοῦσιν.

Θεοτοκίον
Ῥήσεις ἁπάντων, προφητευόντων Παρθένε, ἐπί σοι ἀληθῶς ἐκπληροῦνται, τίκτεις γάρ τόν πάντων, Θεόν καί Βασιλέα.


Ὠδή θ’. Κυρίως Θεοτόκον.
Ἀπάρας ἐκ τῶν τῆδε, Μάξιμε θεόφορον, νῦν συναγάλλει Ὁσίοις εἰς θείας σκηνᾷς, ἔνθα τρισήλιον φάος, χαρά τε ἄληκτος.

Ἰδόντες τῷ σῶ τάφῳ, λάμψιν τριφεγγούσαν, σήν πρός Θεόν παρρησίαν ἐπέγνων σοφέ, ὅθεν Αὑτόν ἐπευλογοῦν, Μάξιμε ἔνδοξε.

Ῥεόντων τά ἑστῶτα Μάξιμε ἠλλάξω, ὡς οὐρανόφρων καί μέγας καί θεῖος ἀνήρ, ὅθεν ἡμᾶς ἐκδιδάσκεις, ζητεῖν τά μένοντα.

Θεοτοκίον.
Ὠράθης ὦ Παρθένε, γέφυρα καί κλῖμαξ, καί ἀχωρήτου χωρίον καί πύλη Θεοῦ, δι’ ἦς διῆλθε ὁ Λόγος καί σάρκα εἴληφε.


Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον Σέ μεγαλύνομεν.

Καί τά παρόντα Μεγαλυνάρια
Μάξιμε Πατέρων ἡ καλλονῇ, κάλλους ἀπροσίτου καταξίωσον σαῖς λιταῖς, πάντας τούς τιμῶντας ἐκ πόθου τήν σήν μνήμην, καί χάριν σου αἰτοῦντας τήν ἀδαπάνητον.

Θησαυρόν πολύτιμον καί σεπτόν, ἔχομεν παμμάκαρ τούς σούς λόγους τούς ἱερούς, καύχημα δε μέγα σαρκός σου τάς αικίσεις, δι’ ὤν Θεόν δοξάζεις τόν σε δοξάσαντα

Πρέσβυν σε προβάλλομαι πρός Θεόν, Μάξιμε θεόφρον ἶνα τύχω τοῦ ἱλασμοῦ, σθένος δε αἰτοῦμαι Αὑτοῦ ἀκολουθήσαι, τρίβους τάς ὁδηγούσας εἰς φώς τῆς γνώσεως.

Μάστιγας ὑπέμεινας καρτερῶς, γλώσσης θεολόγου καί χειρός τήν ἀποκοπήν, θλίψεις ἐξορίας πικρίαν τε βασάνων, φίλτρῳ τῷ τοῦ Κυρίου, ὀν ὡμολόγησας.

Ἴθυνον εὐχαῖς σου πάντας ἡμᾶς, ὁ ἰθύνας Πάτερ Μοναζόντων σεπτούς χορούς, ἔνθα τῶν Ἀγγέλων λαμπραί χοροστασίαι, καί πάντων σῳζομένων σκηναί αἱ πάμφωτοι.

Ἄγγελος καθάπερ ἐπί τῆς γῆς, ἔζησας μαράνας τά σκιρτήματα τῆς σαρκός, Μάξιμε λαμπρύνας, στολήν ψυχῆς σου θείας, ἤν εἰς σκηνᾷς ἀΰλους Χριστός ἐδέξατο.

Λόγοις σου πανσόφοις καί ἱεροῖς, ἔθρεψας καρδίας πιστευόντων καί πρός ὀδόν, Πάτερ ἀληθείας, ὁδηγήσας διδάξας, Χριστόν πιστῶς λατρεύειν, Θεόν καί ἄνθρωπον.

Πόθῳ ἀνυμνοῦμεν σε ἀθλητά, Μάξιμε στερρόφρον, τόν βαδίσαντα ἀκλινῶς, τρίβον στενοτάτην, ἐνδόξου μαρτυρίου, Χριστοῦ τῷ θείω σθένει ἐνδυναμούμενος.

Στέφανον ἀμάραντον καί λαμπρόν, τῆς ὁμολογίας, ἐστεφάνωσαι θαυμαστῶς, ἐκ χειρός Κυρίου, ὀν Μάξιμε δυσώπει, στέφανον θείας δόξης ἡμῖν δωρήσασθαι.

Κάλλη τά ἀθέατα καθορῶν, καί Θεῶ προσόδων ἀεννάως τερπνήν ᾠδήν, δέχου ὑμνῳδίαν, πτωχῶν μου ἐκ χειλέων, Μάξιμε καί Κυρίῳ, ταύτην προσάγαγε.

Μέγιστος τῷ ὄντι καί ἱερός, ἀνεδείχθης πάτερ, μεγαλύνας βίῳ τῷ σῶ, τόν κοινόν Δεσπότην, Αὑτῷ ταῖς σαῖς πρεσβείαις, Μάξιμε Θεομάκαρ, πάντας οἰκείωσον.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες, μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.


Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομα σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῇς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῇς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καί τό ὄνομα Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαγχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων, Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Καί τό Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. ἀ’. Τόν συνάναρχον Λόγον.
Μοναζόντων χορείας ἡγήσω Μάξιμε, καί τοῦ Κυρίου τάς φύσεις διατρανῶν τοῖς πιστοῖς, ὡμολόγησας Αὑτόν Θεόν καί ἄνθρωπον σάρκα λαβόντα δι’ ἡμᾶς, δι’ ἀγάπην δε Αὑτοῦ, τήν χείραν ἐναπετμήθης, καί τήν γλῶτταν θεολογοῦσαν, τῆς σωτηρίας τάς εὐθείας ὀδούς.

Ἐκτενής καί Ἀπόλυσις, μεθ’ ἥν ψάλλομεν τό ἑξῆς·

Ἦχος β’. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Χαίροις τῶν Ὁσίων καλλονῇ, Ὁμολογητῶν ἡ λαμπρότης, τῶν Θεολόγων κρηπίς, Μάξιμε παμμέγιστε βροτούς Ἀγγέλους τε· τοῖς σοῖς ἄθλοις ἐξέπληξας, Χριστοῦ γάρ, τῷ πόθῳ, πόνους ἐκαρτέρησας, ἐν γενναιότητι· ταύτᾳ εἰς πρεσβείαν προσάγου, πᾶσιν ἐξαιτούμενος χάριν, καί πλημμελημάτων τήν συγχώρησιν.

Δέσποινα πρόσδεξαι τάς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καί λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.

Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς Σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπην Σου.

Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν.
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὅ Θεός ἡμῶν έλέησον ἡμᾶς.
’Ἀμήν.