Δύο Παρακλητικοί Κανόνες εις Άγιο Ιερομάρτυρα Ταρσίζιο

  1. Ποίημα Δρos Χαραλάμπους Μ. Μπούσια

  2. Ποίημα Γεωργίου Γαλανοπούλου

Παρακλητικός Κανών εις τον Άγιο και Ένδοξον Ιερομάρτυρα Ταρσίζιο του εν Ρώμη

Ποίημα Δρos Χαραλάμπους Μ. Μπούσια
Μ. Υμνογράφου της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας

†Εορτάζει στις 15 Αυγούστου

Εὐλογήσαντος τοῦ ίερέως άρχόμεθα άναγινώσκοντες τον ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καὶ μὴ εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν Σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου. Ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός Σέ τάς χείρας μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός Σοι. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μὴ ἀποστρέψης τό πρόσωπόν Σου ἀπ’ ἐμοῦ καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τό πρωΐ τό ἔλεός Σου, ὅτι ἐπὶ Σοί ἤλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ἧ πορεύσομαι, ὅτι πρός Σέ ἦρα τὴν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός Σέ κατέφυγον, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά Σου, ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός μου. Τό Πνεῦμα Σου τό ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου καὶ ἐν τῷ ἐλέει Σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος Σου εἰμί.

Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ἅ΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίω, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. β’. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τό ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Καὶ τὰ εξής·

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ σταυρῷ.
Τὸν παιδομάρτυρα τιμήσωμεν Ῥώμης, ὡς Μυστηρίων τῶν Ἀχράντων προστάτην, δαρμοὺς τὸν ὑπομείναντα τῶν λίθων βολάς, ἄπιστοι ἃς ἔῤῥιψαν κατ’ αὐτοῦ, οἴμοι, παῖδες,  εὐσταλῆ ὡς πρώταθλον τοῦ σταδίου, θεόθεν, αὐτοῦ ἱκέταις ἐν τοῖς οὐρανοῖς, τὸν Ζωοδότην Χριστὸν ἱλεούμενον.

Δόξα. Τὸ αὐτό. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομεν ποτέ, Θεοτόκε, τὰς δυναστείας Σου λαλεῖν, οἱ ἀνάξιοι. Εἰ μὴ γὰρ Σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ Σοῦ· Σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεὶ ἐκ παντοίων δεινῶν.

Εἶτα ὁ Ν’ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.

Καὶ ὀ Κανὼν, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·
Ταρσίζιε Παιδομάρτυς, νεότητα σκέπε. Χ.

ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Ταρσίζιε Μάρτυς, σοὺς ὑμνητὰς, συντήρει ἐχθίστου, παναλάστορος ἀσινεῖς, μανίας εὐχαῖς σου ἀσιγήτοις, πρὸς Ὅν ἠγάπησας Κτίστην καὶ Κύριον.

Ἀήττητε Μάρτυς, ἡμῶν φωνῶν, ἐπάκουσον τάχος, καὶ παράσχου ὡς συμπαθὴς, λιταῖς σου, Ταρσίζιε, θεόθεν, πιστῇ νεότητι ἄμφω ὑγίειαν.

Ῥανίσι, Ταρσίζιε θαυμαστέ, οἰκείων αἱμάτων, ὁ σὸν ἔνδυμα παιδικὸν, φοινίξας, ἀπόπλυνον τὸν ῥύπον, ἡμῶν παθῶν πρεσβειῶν σου τοῖς ῥεύμασι.

Θεοτοκίον.
Σεμνὴ Θεοτόκε, οἱ εὐσεβεῖς, ῥωννύμεθα πάντες, ἀντιλήψει Σου ἐναργεῖ, σεμνὴ Παναγία, προστασίᾳ, καὶ ἀρωγῇ ταχινῇ, Μητροπάρθενε.

ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Ἰσχυρὰν ἐν ταῖς μάχαις, κατὰ παθῶν, ἔνδοξε, δεῖξον τὴν νεότητα, Μάρτυς, σώφρον Ταρσίζιε, διὰ Χριστοῦ, τοῦ Θεοῦ, τῆς μεταλήψεως, μάκαρ, Σώματος καὶ Αἵματος, ὧν ὤφθης πρόμαχος.

Ζωηρῶν Μυστηρίων, ἐν κόλποις ἃ ἔκρυπτες, ὑπεραμυνόμενος τούτων, Μάρτυς Ταρσίζιε, δαρμοὺς καὶ λίθων βολὰς, ὑπὸ ἀπίστων ὑπέστης, ὁ Χριστὸν ἱκέταις σου, καθιλεούμενος.

Ἰθυντὴρ νεολαίας, πρὸς οὐρανοὺς πέφηνας, ἀπλανής, Ταρσίζιε, χάριν, ἔχων ὡς ἔκτυπον, χριστομιμήτου ζωῆς, καὶ Μυστηρίων Ἀχράντων, πίστεως ὑπέρμαχος, ἄχρις ἀθλήσεως.

Θεοτοκίον.
Εὐσυμπάθητε Μῆτερ, ἡ τὸν Χριστὸν τέξασα, Κεχαριτωμένη Παρθένε, Θεογεννήτρια, τοῦ Ταρσιζίου εὐχαῖς, τοῦ Παιδομάρτυρος, ῥῦσαι, πειρασμῶν καὶ θλίψεων, Σοὶ τοὺς προστρέχοντας.

Ὁδήγησον, ταχύ, Ταρσίζιε Μάρτυς, πρὸς σωτηρίαν, τὴν νεότητα καὶ ἡμᾶς ἐκθύμως τιμῶντάς σε, ὡς πρόβολον θεῖον Παιδομαρτύρων.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Αἲτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Ὁ κρύπτων καλῶς τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, τὸ Σῶμα Χριστοῦ καὶ Αἷμα τὸ πανάγιον, εὐσθενὲς Ταρσίζιε, ἐν ἀγκάλαις πιστῶν πρὸς μετάληψιν, δεσμίων ἄχρι σοῦ μαρτυρικοῦ, θανάτου, φρουρὸς ἴσθι νεότητος.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα, Κύριε.
Περιφρούρει, Ταρσίζιε, πάντας τοὺ ὑμνοῦντας τὸ σὸν μαρτύριον, οὓς καὶ ῥύου περιστάσεων,  ἀρχεκάκου βλάβης καὶ στενώσεων.

Ἀλγηδόνων ἀπάλλαξον, καὶ πειρατηρίων δεινῶν ἱκέτας σου, Παιδομάρτυς γενναιότατε, τῶν Ἀγγέλων σύσκηνε, Ταρσίζιε.

Ἱκετῶν σου, Ταρσίζιε, Παιδομάρτυς ἄριστε, σκέπε φάλαγγας, παρ’ ἀπίστων ὁμηλίκων σου, ὁ ἀνηλεῶς δαρμοὺς δεξάμενος.

Θεοτοκίον.
Δὸς τοῖς Σὲ μακαρίζουσι, δαψιλῶς κατ’ ἄμφω, Μῆτερ, ὑγίειαν καὶ ἰσχύν, Θεογεννήτρια, ἔνεδρα συντρίψαι τοῦ ἀλάστορος.

ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Ὄλβον ὡς σεπτὸν, κρύπτων Ἄχραντα Μυστήρια, ἐν ἀγκάλαις σου, Ταρσίζιε στεῤῥέ, χάριν θείαν σου ἱκέταις σου φανέρωσον.

Μάρτυς θαυμαστέ, ἐπευλόγει καὶ ἁγίαζε, τοὺς τιμῶντάς σου, Ταρσίζιε, λαμπρῶς, ἐν τῇ Ῥώμῃ τὸ πανένδοξον μαρτύριον.

Αἴγλης θεϊκῆς, καταξίωσον σοὺς πρόσφυγας, ἀνυμνοῦντάς σε ὡς Μάρτυρα Χριστοῦ, καὶ τὴν χάριν δεχομένων σου, Ταρσίζιε.

Θεοτοκίον.
Ῥῦσαι συμφορῶν, πειρασμῶν καὶ περιστάσεων, τοὺς προστρέχοντας τῇ Σῇ ἐπισκοπῇ, καὶ προνοίᾳ, Μητροπάρθενε, καὶ χάριτι.

ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ.
Τοὺς μέλποντας χάριν σου, Ταρσίζιε, Παιδομάρτυς, πλῆσον πάντας σοφίας, καὶ σωφροσύνης, ὡς δρόσον τοὺς λίθων, σῶν ὁμηλίκων βολὰς ὁ οἰόμενος, ἀπίστων παίδων, ὧν σοφῶς, μετοχήν σου ἠρνήσω εἰς παίγνια.

Ὑπέρτιμε ἀθλητά, Ταρσίζιε, ὁ δαρμοὺς ἀνηλεῶς ὑπομείνας,  καὶ μεταστὰς διὰ πτώσεως λίθων, πρὸς τὴν ἀγήρω ζωήν, πάντας ἴθυνον,  τοὺς σὲ τιμῶντας πρὸς αὐτήν, τῇ σῇ χάριτι συνεπαγάλλεσθαι.

Σκοτόμαιναν ἀγνωσίας δίωξον, τῆς νεότητος ἡμῶν, Παιδομάρτυς, τῶν ἐνταλμάτων ἀνάτειλον ἦμαρ, Χριστοῦ τοῖς μέλπουσιν ἄθλους τιμίους σου, φωτὶ σῆς θείας ἀρωγῆς, καὶ θερμῆς πρὸς αὐτὴν ἀντιλήψεως.

Θεοτοκίον.
Νῦν ἅπαντες, Μῆτερ, εὐφημοῦμέν Σε, σωτηρίας ὡς πηγήν, Θεοτόκε, καὶ χαρμονῆς πολυχεύμονα κρήνην, τὴν δαψιλῶς ἀναβλύζουσαν νάματα, ἰσχύος, σθένος, χαρμονῆς, ὑγιείας πιστοῖς καὶ δυνάμεως.

Ὁδήγησον, ταχύ, Ταρσίζιε Μάρτυς, πρὸς σωτηρίαν, τὴν νεότητα καὶ ἡμᾶς ἐκθύμως τιμῶτάς σε, ὡς πρόβολον θεῖον Παιδομαρτύρων.

Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα, δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Αἲτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
Τῶν Μυστηρίων ὑπέρμαχε πίστεως, τῶν Παναχράντων, Ταρσίζιε πάνσεπτε, δαρμοὺς καὶ λίθων βολὰς καθυπέμεινας, ἐκ τῶν χειρῶν δι’ αὐτὰ ὁμηλίκων σου, ὁ δι’ ἡμᾶς τοῦ Κυρίου δεόμενος.

Προκείμενον.
Ἦχος δ΄. Θαυμαστός, ὁ Θεός, ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ.
Στίχ. Τοῖς Ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ Αὐτοῦ ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος.

Εὐαγγέλιον. Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην (Κεφ. ιε΄ 17-27, ιστ΄ 1-2).
Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς· ταῦτα ἐντέλλομαι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους.  Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν.  Εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδιον ἐφίλει· ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ’ ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διὰ τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος.  Μνημονεύετε τοῦ λόγου οὗ ἐγὼ εἶπον ὑμῖν· οὐκ ἔστι δοῦλος μείζων τοῦ κυρίου αὐτοῦ. Εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν καὶ ὑμᾶς διώξουσιν· εἰ τὸν λόγον μου ἐτήρησαν καὶ τὸν ὑμέτερον τηρήσουσιν.   Ἀλλὰ ταῦτα πάντα ποιήσουσιν ὑμῖν διὰ τὸ ὄνομά μου, ὅτι οὐκ οἴδασι τὸν πέμψαντά με.  Εἰ μὴ ἦλθον καὶ ἐλάλησα αὐτοῖς, ἁμαρτίαν οὐκ εἴχον· νῦν δὲ πρόφασιν οὐκ ἔχουσι περὶ τῆς ἁμαρτίας αὐτῶν.  Ὁ ἐμὲ μισῶν καὶ τὸν πατέρα μου μισεῖ.  Εἰ τὰ ἔργα μὴ ἐποίησα ἐν αὐτοῖς ἃ οὐδεὶς ἄλλος πεποίηκεν, ἁμαρτίαν οὐκ εἶχον.

Δόξα.
Ταῖς τοῦ Ἀθλοφόρου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχ. Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός…
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Εὔτολμε Ταρσίζιε, Χριστοῦ τῆς πίστεως γέρας, Παιδομάρτυς ἔνδοξε, Ἄχραντα Μυστήρια, ὁ ἐν κόλποις σου, ὥσπερ θησαύρισμα, θεῖον κατακρύψας, πρὸς δεσμίων πορευόμενος, πιστῶν μετάληψιν, ἄχρις εὐσθενοῦς μαρτυρίου σου, ἱκέτευε τὸν Ὕψιστον, εὔσπλαγχνον Θεὸν καὶ φιλάνθρωπον, δοῦναι σοῖς ἱκέταις, ὑγίειαν καὶ ῥῶσιν καὶ ἰσχὺν, καταπατῆσαι τὰ ἔνεδρα, τοῦ παγκάκου δαίμονος.

Σῶσον ὀ Θεός τὸν λαό σου…

ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ἐπηρείας ἐχθίστου, ἀνωτέρους συντήρει, τοὺς ἀνυμνοῦντάς σε, ἐκθύμως, Παιδομάρτυς, Ταρσίζιε γενναῖε, Ῥώμης ἔμψυχον σέμνωμα, καὶ Ἐκκλησίας Χριστοῦ, ἀγλάϊσμα τὸ θεῖον.

Ὁδηγὸς νεολαίας, πρὸς ἀρχῶν εὐσεβείας, σεπτὴν προάσπισιν, Ταρσίζιε, ὑπάρχων, καθοδηγῶν μὴ παύσῃ, ταύτην βάκτρῳ σῆς χάριτος, πρὸς μετανοίας ὁδοὺς, καὶ σωτηρίας τρίβους.

Τῶν εὐχῶν σου ῥανίσι, καθαγίαζε πάντας, τοὺς εὐφημοῦντάς σε, ὡς βάθρον ἀριστείας, Ταρσίζιε, καὶ στῦλον, ἀδιάσειστον πίστεως, τοῦ Ζωοδότου Χριστοῦ, λαμπρῶς δοξάσαντός σε.

Θεοτοκίον.
Ἡ μεσίτρια πάντων, Παναγία Παρθένε, Θεογεννήτρια, βροτῶν, τῶν Σοὶ σπευδόντων, πρὸς τὸν Μονογενῆ Σου, εὐσυμπάθητον Κύριον, Αὐτὸν δυσώπει ἀεὶ, ὑπὲρ τῶν Σὲ ὑμνούντων.

ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.
Ταῖς σαῖς πρεσβείαις, τοὺς καταφεύγοντας ῥύου, ἀλγηδόνων, Ταρσίζιε Μάρτυς, πρὸς τὸν Ζωοδότην, καὶ Λυτρωτὴν τοῦ κόσμου.

Ἀνδρείας λύχνε, στεῤῥὲ Ταρσίζιε, ζόφον, φέγγει δίωξον τῆς χάριτός σου, τῶν παθῶν ἐξ ἔθνους, ἡμῶν τῆς νεολαίας.

Σὲ τῶν ὑμνούντων, ἰσχύος πλῆσον καρδίας,  ὡς ἀγάπης Χριστοῦ ἐκμαγεῖον, καὶ Παιδομαρτύρων, Ταρσίζιε, ἀστέρα.

Θεοτοκίον.
Κλέος παρθένων, σκέπε καὶ φρούρει τοὺς πίστει, θαυμασίων Σου πλῆθος ὑμνοῦντας, Κεχαριτωμένη, Κυρία Θεοτόκε.

ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Εὐλόγει καὶ συντήρει, ἀσινεῖς μανίας, ἐχθροῦ ἱκέτας θερμούς σου, Ταρσίζιε, Παιδομαρτύρων σεμνότης καὶ ἀγαλλίαμα.

Προστάτης νεολαίας, πέλεις, Παιδομάρτυς, τῆς εὐφημούσης σοὺς ἄθλους, Ταρσίζιε, χερσὶν ἀθλήσας ἀπίστων συνομιλήκων σου.

Εὐκλείας οὐρανίου, καταξίωσόν με, τὸν εὐλαβῶς σὲ ὑμνοῦντα, Ταρσίζιε, ὡς τῶν ἐν πόλῳ Ἀγγέλων λαμπρὸν ὁμόσκηνον.

Θεοτοκίον.
Χριστοῦ ἁγία Μῆτερ, Κεχαριτωμένη, Αὐτόν, μὴ παύσῃ θερμῶς ἱκετεύουσα, ὑπὲρ τῶν πίστει καὶ πόθῳ μακαριζόντων Σε.

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον Σέ μεγαλύνομεν.

Καὶ τὰ παρόντα μεγαλυνάρια,
Ὑπεραμυνόμενος τοῦ Χριστοῦ, θείων Μυστηρίων, Παιδομάρτυς πανευσταλές, κέρας εὐσεβείας, Ταρσίζιε, ἐν Ῥώμῃ, λιθόλευστος ἀνῆλθες, πόλου πρὸς δώματα.

Χαίροις Παιδομάρτυς, ὁ τὰς βολὰς, λίθων ὥσπερ αὔραν, λογιζόμενος καὶ δαρμούς· χαίροις, ἐν  τῇ Ῥώμῃ, Ταρσίζιε, ὁ στήσας, παιδίων πρὸ ἀπίστων, πίστεως τρόπαιον.

Πρότυπον νεότητος εὐσεβοῦς, φύλαξ καὶ προστάτης, ἀντιλήπτωρ καὶ βοηθὸς, ἄγρυπνος ὑπάρχεις, Ταρσίζιε παμμάκαρ, Παιδομαρτύρων Ῥώμης, θεῖον ἀγλάϊσμα.

Στήριζε νεότητα εὐσεβῆ, ὑπεράσπισίν σου, ἀνυμνοῦσαν τῶν τοῦ Χριστοῦ, Θείων Μυστηρίων, Ταρσίζιε, ἐν Ῥώμῃ, καὶ λιθοβολισμόν μου, τὸν ἱερώτατον.

Σὲ Χριστός, Ταρσίζιε εὐσθενές, Μάρτυς τροπαιοῦχε, κατηξίωσεν εἰς Αὐτὸν, οὐ μόνον πιστεύειν, ἀλλὰ καὶ  πανανδρείως, ὑπὲρ Αὐτοῦ ἐν Ῥώμῃ, πάσχειν, πανεύφημε.

Παίδων καὶ ἐφήβων καὶ νεαρῶν, εὐσεβῶν ὑπάρχεις, σεμνολόγημα ἱερὸν, καὶ πυξίον θεῖον, Ταρσίζιε, Μαρτύρων, τῆς Ῥώμης ὡραιότης, καὶ ἀγαλλίαμα.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι πάντες, μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.

Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καί τό ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Καὶ τὸ Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Παιδομάρτυς ἀνδρεῖε Χριστοῦ, Ταρσίζιε, ὁ μεταφέρων κρυφίως  Χριστιανοῖς ἐν δεσμοῖς, πρὸς μετάληψιν τὰ Ἄχραντα Μυστήρια, καὶ πρὸς αὐτῶν ἀποφυγὴν, ὑπὸ παίδων μολυσμοῦ, ἀπίστων, σῶν ὁμηλίκων, δαρμοῖς καὶ λίθοις ἐκτάνθης, Χριστὸν ἡμῖν ὁ ἱλεούμενος.

Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τὸ ἑξῆς·

Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ Ξύλου.
Παίδων εὐαγῶν ὑπογραμμόν, Ῥώμης καλλιμάρτυρα θεῖον, τῶν Μυστηρίων καλῶς, ὑπεραμυνόμενον τῆς Ἐκκλησίας ἡμῶν, τῶν Ἀχράντων τιμήσωμεν, Ταρσίζιον, πάντες, ἄχρις ἐναθλήσεως στεῤῥᾶς ὡς ἔνθερμον, πρέσβυν πρὸς Θεὸν καὶ μεσίτην, τὸν ἡμῖν δωρούμενον πᾶσι, τοῖς αὐτοῦ πρεσβείαις θεῖον ἔλεος.

Δέσποινα, πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς Σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου.

Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἠμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἠμᾶς.
Ἀμήν.

Δίστιχον.
Ταρσίζιε, φερώνυμόν μοι εὐλόγει,
Παιδομάρτυς, Χαραλάμπης κραυγάζει σοι.

Παρακλητικός Κανών εις τον Άγιο και Ένδοξον Ιερομάρτυρα Ταρσίζιο του εν Ρώμη

Ποίημα Γεωργίου Γαλανοπούλου

Εὐλογήσαντος τοῦ ίερέως άρχόμεθα άναγινώσκοντες τον ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καὶ μὴ εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν Σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου. Ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός Σέ τάς χείρας μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός Σοι. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μὴ ἀποστρέψης τό πρόσωπόν Σου ἀπ’ ἐμοῦ καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τό πρωΐ τό ἔλεός Σου, ὅτι ἐπὶ Σοί ἤλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ἧ πορεύσομαι, ὅτι πρός Σέ ἦρα τὴν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός Σέ κατέφυγον, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά Σου, ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός μου. Τό Πνεῦμα Σου τό ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου καὶ ἐν τῷ ἐλέει Σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος Σου εἰμί.

Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ἅ΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίω, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. β’. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τό ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Εἶτα τό τροπάριον.

Ἦχος δ’ . Ο ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῶ.
Τόν θεηγόρον Ἀθλητήν τοῦ Κυρίου, σοφόν Ταρσίζιον διάκονον Ῥώμης, Χριστιανοί ὑμνήσωμεν ψαλμοῖς ἱεροῖς· χαίροις Μάρτυς ἀξιΰμνητε, ἐκβοῶντες χαρμονικῶς, σκέπε τούς θεοσεβεῖς, ἐκ φθορᾶς καί ἀνάγκης, κινδύνων βλάβης ἀπειλῆς ἐχθρῶν, καί σῷζε πάντας, τούς μνήμην τιμῶντας σε.

Δόξα. Καί νῦν. Θεοτοκίον.
Οὖ σιωπήσομέν πότε Θεοτόκε, τάς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, ειμή γάρ Σύ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ἡμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τις δε διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὑκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ Σου, Σούς γάρ δούλους σῴζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Εἶτα ὁ Ν’ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.

Εἶτα ὁ Κανών, οὐ ἡ ἀκροστιχίς
Ἀγίου Ταρσιζίου μέλψω νίκην. Γεωργίου.

ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Ἀκρότητι ἔλαμψας ἀρετῶν, βλαστέ τῶν Ῥωμαίων· διό χάριτος φωτισμόν, νῦν δός μοι καί κάθαρον καρδίαν, ὅπως ἐνθέοις ὑμνήσω σε ἄσμασι.

Γαλακτοτραφεῖς ὡς παῖς ἐν Χριστῷ, προσέδραμες Τούτῳ, ερασμίως ἔχων Αὑτῷ· διό πόθον θεῖον δός εὐχαῖς σου, ἔνδοξε Μάρτυς καμίν τοῖς σε μέλπουσιν.

Ἱκέτευε Μάρτυς διηνεκῶς, Χριστῷ ἀναστάντι, ἐκ τοῦ τάφου λαμπροφανώς, κινδύνων καί θλίψεων ῥυσθῆναι, τούς σε τιμῶντας ἐν τῷδε σεμνείῳ σου.

Θεοτοκίον.
Ὀδύνην ψυχῇ μου τῆ ῥυπαρά, προυξένησε Μῆτερ, ἡ διάνοια πρός ῥοπήν, ὠθοῦσα τήν φύσιν ἁμαρτάνειν, ἀλλ’ εἰς χαράν ταύτην ἄλγος μετάτρεψον.

ᾨδὴ γ’ . Οὐρανίας ἁψῖδος.
Ὑψηλόφρονος γνώμης παρ’ ὁ δεῖ ἀπάλλαξον, καί φρονεῖν μοι δός ἄνω μάκαρ ἀεί τά κρείττονα, ὤσπερ ἐβίωσας σύ, ἐν πολιτεία ἀμέμπτῳ, ἵν’ εὐκλείας μέτοχον, δείξῃ με Κύριος.

Τόν σόν ἔνθεον βίον πόθῳ θερμῶ ᾄδοντες, ταῖς σαῖς πρός Χριστόν ἱκεσίαις πίστει αἰτούμεθα, διάκονε τοῦ Χριστοῦ· ὅθεν τροφή τῶν σῶν λόγων, τούς ψαλμοῖς ὑμνοῦντας σε, θρέψον Ταρσίζιε.

Ἀλγεινάς ἀσθενείας καμών πληγῶν τραύματα, ἴασαι ταχύ ἐπιχέων, χάριν ὡς βάλσαμον, ἐκ σής εἰκόνος σοφέ, διδοῦς κατ’ ἄμφω τήν ῥῶσιν, καί δεινά νοσήματα, πόρρω ἐκδίωξον.

Θεοτοκίον.
Ῥητορεύσας ὁ Πρέσβυς προφητικῷς ἔφησεν· ὦ ἀγνῇ ῥομφαία διέλθῃ, Τόκον σταυρούμενον, ἰδοῦσα καρδίαν σήν, ἀλλ’ ἡμῶν σύ τάς καρδίας, χαρμονῆς εμπίπλησον, ἵν’ ἀνυμνοῦμεν Σε.

Διάσωσον, Μάρτυς Ταρσίζιε πάντας τούς εὐφημοῦντας, θείους ἄθλους σου ψαλμικῶς καί μνήμην πάμφωτον, λυτρούμενος ἐκ νόσων καί κινδύνων.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.

Αἲτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β’ . Πρεσβεία θερμή.
Προστάτην θερμόν καί πρέσβυν σε πρός εὔσπλαγχνον, οἱ νέοι ἡμεῖς Χριστομάρτυς Ταρσίζιε, θησαυρόν κεκτήμεθα τῆς θεόθεν χάριτος λέγοντες· σπεῦσον οὑν ὁ τοῖς  λίθοις ζῆν λιπῶν, μεταστρέψαι πάντων τό σκληροκάρδιον.

ᾨδὴ δ’ . Εἰσακήκοα Κύριε.
Σύ ἱεροδιάκονε, ἐφ’ ὑμᾶς ὑψόθεν βλέψον τοῖς ὄμμασι, καί ἐκ θλίψεων ἀπάλλαξον, τάς καρδίας τῶν ᾠδαῖς τιμώντων σε.

Ἰσχυρόν καταφύγιον, ἔχομεν σε Μάρτυς οἱ προσιόντες σοι, ἰατρόν νοσούντων αἴροντα, ἀφ’ ἡμῶν ἐμπύρετα νοσήματα.

Ζήλῳ θείω πυρούμενος, ἔφηβε Ταρσίζιε Δῶρα ἄχραντα, ὡς διάκονος μετέδιδες, ἄνευ φόβου· ὅθεν ἡμᾶς στήριξον.

Θεοτοκίον.
Ἱκεσίας τῶν δούλων Σου, ὑπό τήν ἐπήρειαν ὄντως δράκοντος, Μῆτερ πρόσδεξαι δεόμεθα, καί Υἱόν δυσώπει παθών ῥύσασθαι.

ᾨδὴ ἕ’ . Φώτισον ἡμᾶς.
Ὁμολογητά, ἐν τῆ Ῥώμη ὄφιν ᾔσχυνας, τῆ ἀηττήτῳ ἰσχύϊ τοῦ Σταυροῦ, τρόπαιον νίκης ἐγείρας, ὁ πᾶσι βράβευσον.

Ὕψη ἀναβάς, ὦ διάκονε οὐράνια, ἕλκυσον ἡμᾶς πρός βίον ταπεινόν, ὅπως εἰς δόξαν τρυφῆς, θεϊκῆς μετάσχωμεν.

Μείνων μεθ’ ἡμῶν, ὡς φρουρός τῶν νέων ἔνδοξε, καί λογισμόν δός πᾶσιν ἔχειν Θεῶ, ἵν’ ειρηναίως βιοῦντες, Χριστόν δοξάζομεν.

Θεοτοκίον.
Ἔσωσεν ἡμᾶς, ὁ ἐκ Σου τεχθείς ἀπείρανδρε, ξύλῳ Σταυροῦ ἑκουσίως ἁπλωθείς, Ὀν ἐκδυσώπει, Παραδείσου ἀξιώσασθαι.

ᾨδὴ στ’ . Τήν δέησιν.
Λιθόδεσι, ταῖς καρδίαις ἔχοντες, σε ἐφόνευσαν τοῖς λίθοις ἐν μέσῳ, Μάρτυς ὀδοῦ, ὤσπερ στέφανον πάλαι, ἐχθροί κακοί οὕς εὐθύς συνεχώρησας· διό καμίν δός συγχωρεῖν, ἐν ἀγάπη τελεία Ταρσίζιε.

Ψαλτήριον, τοῦ Χριστοῦ θεόπνευστον, σύ ἐγένου παιδιόθεν τρισμάκαρ, ἀξιωθείς, μεταφέρειν τά Δῶρα, διωκομένοις πρός θείαν μετάληψιν, ἀλλ’ ἡμῶν πάντων τάς ψυχάς, ζωηρρύτοις εὐχαῖς σου κατάρδευσον.

Ὡς ἄτμητος, σύ ἀδάμας ἔμεινας, καί ὑπήνεγκας γενναίως τόν μόρον· ὅθεν ἡμῖν, τό στερρόν σου παράσχου, καθυπομένειν ἐν βίῳ τά πάνδεινα, καί φεύγειν τόξων ἐχθρικῶν, προσβολάς ἰοβόλους τῆ σκέπη σου.

Θεοτοκίον.
Νενίκηνται, ἐν Σοι ὅροι φύσεως, ὡς φησίν ὁ ὑμνῳδός Θεομῆτορ· ὅτι τροφός, γλυκασμός καί ἀγάπη, ἡμῶν ὑπάρχεις ἐλπίς καί μεσίτρια· διό ὑμνοῦμεν Σε πιστῶς, προσκυνοῦντες τόν ἄφραστον Τόκον Σου.

Διάσωσον, Μάρτυς Ταρσίζιε πάντας τούς εὐφημοῦντας, θείους ἄθλους σου ψαλμικώς καί μνήμην πάμφωτον, λυτρούμενος ἐκ νόσων καί κινδύνων.

Ἄχραντε, ἡ διά λόγου τόν Λόγον ανερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Αἲτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος β’ . Προστασία τῶν χριστιανῶν.
Ἀντιλήπτωρ ὑπάρχεις τῶν νέων Ταρσίζιε, θερμός πρέσβυς πάντων τῶν πιστῶν πρός τόν Κύριον· σύ πατέρας καί Ὀρθοδόξους πάντοτε φρουρεῖς· διό πρόφθασον ὦ Ἀθλητά, εἰς τήν βοήθειαν ἡμῶν, τῶν ταχύ προσκαλούντων σε· ἴασαι τούς νοσοῦντας, καί ῥῦσαι τούς δαιμονῶντας, λαόν σου τήρει δ’ ἀβλαβῆ, ἐκ κινδύνων καί κακώσεων.

Προκείμενον
Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὑτοῦ.
Στίχ Τοῖς Ἁγίοις τοῖς ἐν τῆ γῆ Αὑτοῦ, ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος.

Εὐαγγέλιον. Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην (Κεφ. ιε΄ 17-27, ιστ΄ 1-2).
Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς· ταῦτα ἐντέλλομαι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους.  Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν.  Εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδιον ἐφίλει· ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ’ ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διὰ τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος.  Μνημονεύετε τοῦ λόγου οὗ ἐγὼ εἶπον ὑμῖν· οὐκ ἔστι δοῦλος μείζων τοῦ κυρίου αὐτοῦ. Εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν καὶ ὑμᾶς διώξουσιν· εἰ τὸν λόγον μου ἐτήρησαν καὶ τὸν ὑμέτερον τηρήσουσιν.   Ἀλλὰ ταῦτα πάντα ποιήσουσιν ὑμῖν διὰ τὸ ὄνομά μου, ὅτι οὐκ οἴδασι τὸν πέμψαντά με.  Εἰ μὴ ἦλθον καὶ ἐλάλησα αὐτοῖς, ἁμαρτίαν οὐκ εἴχον· νῦν δὲ πρόφασιν οὐκ ἔχουσι περὶ τῆς ἁμαρτίας αὐτῶν.  Ὁ ἐμὲ μισῶν καὶ τὸν πατέρα μου μισεῖ.  Εἰ τὰ ἔργα μὴ ἐποίησα ἐν αὐτοῖς ἃ οὐδεὶς ἄλλος πεποίηκεν, ἁμαρτίαν οὐκ εἶχον.

Δόξα.
Ταῖς τοῦ Ἀθλοφόρου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχ. Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός…
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Μή οὑν ἀπορρίψῃς με, σαρκόν τόν μεμολυσμένον, καί παθών τόν ἄσωτον, πρός σε καταφεύγοντα ὦ Ταρσίζιε, Ἅγιε σῶσον με, πιστῶς προσπίπτοντα, τῆ μορφή σου ἀσπαζόμενοι, ἴασιν δώρησαι ἄμφω, τῶν κινδύνων δ’ εκλύτρωσαι, θλίψεων ἐξαιρούμενον, καί μεγαλύνω τοῖς ἄσμασιν, ἄθλησιν καί μνήμην σου.

Σῶσον ὀ Θεός τὸν λαό σου…

ᾨδὴ ζ’ . Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ισοστασίως ἔχεις τοῖς διακόνοις μάκαρ ὁ λιπών λίθοις τό ζῆν, καθώς ὁ Πρωτομάρτυς, μεθ’ οὐ Χριστόν δυσώπει, λυτρωθῆναι τούς ψάλλοντας· ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεός εὐλογητός εἰ.

Καλεῖς πρός θείαν τρίβον Πειραιῶς νέους Μάρτυς καί πάντας τούς εὐσεβεῖς, ἐκ συμφορῶν φυλάττεις· διό τούς ἐκβοῶντας, περιφρούρει κακώσεων· ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεός εὐλογητός εἰ.

Η Ῥώμη σε γεραίρει καί Ἑλλήνων χορεῖαι Ἱερομάρτυς Χριστοῦ, αἰτούμεναι πρεσβείαις, ταῖς σαῖς ἵν’ ἐκ κινδύνων λυτρωθῶσι καί ἔλεος, λάβωσι παρά Θεοῦ, ὡς ἔχων παρρησίαν.

Θεοτοκίον.
Νοσημάτων καί ἄλγους ἐλευθέρωσον Κόρη τούς Σε τιμῶντας πιστῶς, παράσχου δ’ ἱκεσίαις, ὡς Μήτηρ πρός Υἱόν Σου, ἵν’ οφλήν δῶ τοῖς πταίσασι· τῶν πειρασμῶν καί παθών, ἡμῶν τήν φλόγα σβέσον.

ᾨδὴ ἡ’ . Τόν Βασιλέα.
Γάννυται πᾶσα, Ἑλλᾶς ἐν σοι θεηγόρε, καί Χριστῷ βοᾶ ἐγκαυχωμένη· σῶσον ἡμᾶς Σῶτερ, πρεσβείαις Ταρσιζίου.

Ἐλέους θείου, καί δωρεῶν πλήρου πάντας, ταπεινῶς φρονεῖν ἰν’ ἀνυμνοῦμεν, σε ὡς παίδων δόξαν, καί μιμητήν τῶν νέων.

Ὤφθης πολλάκις, Μάρτυς λαόν περισκέπων, ὡς τά Δῶρα σαῖς χερσίν ἐκράτεις· ὅθεν ἡμᾶς σκέπε, δαιμόνων πονηρίας.

Θεοτοκίον.
Ῥῦσαι γεέννης, τῶν οὐρανῶν πλατυτέρα, γηγενῶν Ἀγνῇ ἁγιωτέρα, πάντας τούς ὑμνοῦντας, τήν Σήν κηδεμονίαν.

ᾨδὴ θ’ . Κυρίως Θεοτόκον.
Γαλήνιον δός βίον, θεῖε Ἀθλοφόρε, πᾶσιν ἡμῖν παισί νέοις καί δούλοις Χριστοῦ, καί ἐξελοῦ Ὀρθοδόξους βλάβης αἱρέσεων.

Ἱκέτευε Σωτῆρα, ἶνα ψυχοφθόρων, ἁμαρτιῶν ἀπαλλάξῃ θεόφρον ἡμᾶς, τούς σεβασμίαν σου μνήμην πανηγυρίζοντας.

Ὀρδάς τῶν κακοδόξων, σκόρπισον ταχέως, ἡμᾶς τάς ἐπαπειλούσας δουλοῦσθαι οἰκτρῶς, καί ὑπερμάχει ἐφήβων, Μάρτυς πολύαθλε.

Θεοτοκίον.
Ὑψίστου ἡ καθέδρα, πέλεις ἐν τῷ πόλῳ· διό δυσώπει Υἱόν Σου σωθῆναι ἡμᾶς, τούς ἀληθῆ Θεοτόκον ὁμολογοῦντας Σε.

Άξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον Σε μεγαλύνομεν.

Καὶ τὰ παρόντα μεγαλυνάρια,
Γάλακτι ἐτράφης τῶν ἀρετῶν, καί ὡς παῖς ἡ χάρις, ἐπεσκίασε τοῦ Θεοῦ, ἐν θεοφιλία, Ταρσίζιε βιώσας· διό σοφός ἐδείχθης, διδασκαλίαις σου.

Ὥδευσας ὁσίως τρίβον στενήν, σκληραῖς κακουχίαις, ἐγκρατείᾳ τῆ αυυστηρά, σύν εὐχή ἀπαύστῳ· διό τάς πανουργίας, τοῦ ἀρχεκάκου Μάρτυς, απεσκοράκισας.

Ὕμνοις τοῦ Νυμφίου τόν ἐραστήν, στέψωμεν καί τούτου, μιμησώμεθα ἀρετάς, ἵν’ ἀνταποδώσῃ, ἐν ὤρα τῆ μελλούσῃ, ἡμῖν αὑτοῦ πρεσβείαις, κρείττω ὁ Δίκαιος.

Κάθαρον καρδίας ἐκ τῶν παθών, δός νοῖ φωτί Σου, καθαγίασον τάς ψυχάς, ταῖς θερμαῖς πρεσβείαις, Σῶτερ τοῦ Ταρσιζίου, ἐφήβου διακόνου, αἷμα εκχύσαντος.

Σῶσον ταῖς λιταῖς σου πρός Λυτρωτήν, πάντας τούς τιμῶντας, σήν πανίερον ἑορτήν, κάμοι δε τῷ ὕμνους, ὑφάναντι σοι Μάρυς, δός ἀρετῶν σου πλοῦτον, καί θείαν φώτισιν.

Χαίροις εὐσεβείας φάρος λαμπρός, κρήνη τῶν χαρίτων, τῶν σημείων ὁ ποταμός, ἡδονῇ τῶν νέων, ὑπόδειγμα καί τύπος, πρός μίμησιν ἐφήβων, Μάρτυς Ταρσίζιε.

Ποίησον θεόφρον ταῖς σαῖς λιταῖς, ἡμᾶς Χριστοκέντρους, ἐν τῷ βίῳ εἷναι παντί, τοῦ φρονεῖν τά ἄνω, Βασίλεια τῆς δόξης, καί πόθον τοῦ Κυρίου, ἔχειν θερμότατον.

Δός ἡμῖν τά κρείττω σαῖς προσευχαῖς, Χριστοῦ τήν εἰρήνην, ὦ Ταρσίζιε εὐκλεές, ἱλασμόν πταισμάτων, ταπείνωσιν ἀγάπην, πίστιν καί θεῖον  φόβον, βίου διόρθωσιν.

Ποίει ποίμνην γαίας Ἑλληνικῆς, σαῖς θερμάς πρεσβείαις, εἷναι ἄμπελον τοῦ Χριστοῦ, ἵν’ ἀεί ὑμνῇ σε, Ταρσίζιε τρισμάκαρ, πρός τρίβον μετανοίας, ίθυνων ἕκαστον.

Ὤσπερ Νινευΐτας πάλαι Θεέ, ἔσωσας ὀργήν Σου, καταπαύσας τήν θεϊκήν, τούτους μεταγνώντας, καμάς σῶσον Οἰκτῖρμον, πρεσβείαις Ταρσιζίου, τοῦ διακόνου Σου.

Θραῦσον τά φρυάγματα τῶν Ἐθνῶν, γόνε τῶν Ῥωμαίων, καί αἱρέσεων τήν ἰσχύν, κόπασον ταχέως, τῆ σή ἐπιστασία, φρουρῶν τούς Ὀρθοδόξους, ἐκ περιστάσεων.

Τῷ απροσμαχήτω ὅπλῳ Σταυροῦ, τειχισθείς ἐξῆλθες, πολεμήσαι τόν πτερνιστήν· ὅθεν ἡμᾶς Μάρτυς, περίζωσον ἰσχύϊ, εὐχῆς σου καί νηστείας, φεύγειν τούς δαίμονας.

Ῥήμασι χειλῶν σου τῶν σοφῶν, ὠφέλησας πλήθη, Χριστωνύμων σοφέ φωστήρ· ὅθεν νουθεσίαις, ταῖς σαῖς ἀεί ὡδήγει, πρός σωτηρίας ὅρμον, νέων τήν κίνησιν.

Μέμνησο ἁπάντων πρός τόν Κριτήν, ἐν ἡμέρα δίκης, τῶν μελπόντων σε ἐν μολπαῖς, Ταρσίζιε θεῖε, ὁ λίθοις τελευτήσας, μερίδος σῳζομένων, συναριθμήσασθαι.

Νόσους ἀποδίωξον λοιμικάς, ἄλγους καταστάσεις, πειρασμούς βέλη ἐχθρικά, καί δός ἐκμιμεῖσθαι, νηστείαν παθοκτόνον, σύν τῷ θερμῶ σου ζήλῳ, Μάρτυς ἀήττητε.

Ὅλην τήν καρδίαν μου πρός Θεόν, ἐν τῆ προσευχή μου, καθ’ ἑκάστην ἀναπνοήν, δός ἔχειν ὡς φλόγα, Ταρσίζιε λαμπάδος, καί νοῦν ἀμετεώριστον, καί φιλόπονον.

Πάσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.

Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καί τό ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τα ἑξῆς

Ἦχος β΄. Ὄτε ἐκ τοῦ Ξύλου.
Πέλεις, Ὀρθοδόξων ὁδηγός, τεῖχος ὀχυρόν ἀντιλήπτωρ, καί εὐσεβῶν ἀρωγός, ὦ σοφέ Ταρσίζιε, ἔνδοξε Μάρτυς Χριστοῦ, καταπλήττεις δε θαύμασι, τούς πόθῳ δραμόντας, καί ἐπικουρίαν σου, ἐπιζητοῦντας θερμῶς· ὅθεν, δίδου πᾶσι τά κρείττω, σῴζων ἐκ φθοράς νοσημάτων, τούς σήν θείαν μνήμην ἑορτάζοντας

Δέσποινα πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς Σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου.

Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἠμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἠμᾶς.
Ἀμήν.