Παρακλητικός Κανών εις τον εν Αγίοις Πατρός ημών Βησσαρίωνος Αρχιεπισκόπου Λαρίσης του Θαυματουργού

Ποίημα Αρχιμανδρίτου ᾿Ιωσήφ


† Εορτάζεται στις 15 Σεπτεμβρίου

Κτίτορος της Ιεράς και Περιωνύμου Μονής του Σωτήρος Χριστού των Μεγάλων Πυλών της Κοινότερον Καλούμενης Δουσίκου.

Κανὼν Παρακλητικὸς ψαλλόμενος μετὰ τῆς ἁγίας κάρας πρὸς τὸν ἅγιον Βησσαρίωνα.

Εὐλογήσαντος τοῦ ίερέως άρχόμεθα άναγινώσκοντες τον ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καὶ μὴ εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν Σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου. Ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός Σέ τάς χείρας μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός Σοι. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μὴ ἀποστρέψης τό πρόσωπόν Σου ἀπ’ ἐμοῦ καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τό πρωΐ τό ἔλεός Σου, ὅτι ἐπὶ Σοί ἤλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ἧ πορεύσομαι, ὅτι πρός Σέ ἦρα τὴν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός Σέ κατέφυγον, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά Σου, ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός μου. Τό Πνεῦμα Σου τό ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου καὶ ἐν τῷ ἐλέει Σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος Σου εἰμί.

Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ἅ΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίω, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. β’. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τό ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Καὶ τὰ παρόνπα

Ἦχος δ’. Τῇ Θεοτόκῳ ἐκτενῶς.
Tῶ τοῦ Χριστοῦ ἱερομύστη προσδράμωμεν. Οἱ ἐν νόσοις χαλεπαῖς κατακείμενοι, ἐν κατανύξει κράζοντες ἐκ βάθους ψυχῆς, ἅγιε βοήθησον, Βησσαρίων Θεόφρον, σπεῦσον ἐξελοῦ ἢμᾶς τῆς δεινῆς ἀσθενείας, μὴ ἀποστρέψης ὑγείας κενοὺς. τοὺς προσκυνοῦντας τὴν πάνσεπτον κάρᾶν σού.

Δόξα τὸ αὐτό. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσωμέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰμὴ γὰρ Σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ Σοῦ, Σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ν΄ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.

Καὶ εὐθὺς . Ὁ Κανών.

ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Νόσω συνεχόμενος χαλεπῇ, πρὸς σὲ καταφεύγω τὴν ὑγείαν ἐπιζητῶν, ὦ Πάτερ θεόφρον Βησσαρίων, ὀξύς μοι νῦν ἰατρὸς ἐπιφάνηθι.

Πειρασμὼν κλονοῦσί με προσβολαὶ, δεινῆς ἀθυμίας, ἐμπιπλῶσαί μου τὴν ψυχὴν, γαλήνην παράσχου Βησσαρίων, τῷ τῇ θείᾳ κάρᾳ σου, πίστει προστρέχοντι.

Χριστὸν τὸν Σωτῆρα Πάτερ σοφὲ, δυσώπει ἀπαύστως, λυτρωθῆναί με τῶν καχῶν, σοὶ γὰρ νῦν προσφεύγω Βησσαρίων, πνεῦμ’ ἀνατείνω καὶ διάνοιαν.

Θεοτοκίον.
Νοσοῦντα τὸ σῶμα καὶ τὴν ψυχὴν, ἐπισκοπῆς θείας, καὶ προνοίας τῆς παρὰ σοῦ, ἃξίωσον μόνη Θεομῆτορ, ὡς ἀγαθὴ ἀγαθοῦ τε λοχεύτρια.

ᾨδὴ γ΄.Ὁ Εἱρμός, Σὺ τὸ στερέωμα.
Σὑ ἡμῶν βοήθεια, ὦ Βησσαρίων μακάριε, σὺ ἰατρὸς, παθῶν ἀνιάτων, καὶ δεινῶν ἀπολύτρωσιν.

Κἄρα σου ἢ πάνσεπτος, πηγάζει χύδην τὰ θαύματα, πᾶσι πιστοῖς, τοῖς προσκαλουμένοις, εἰς παθῶν ἀπολύτρωσιν.

Ξένα καὶ παράδοξα, βλύζουσι θαύματα ἕνδοξε, κάρας ἐκ σῆς, τοῖς πιστῶς αἰτοῦσί  τὴν θερμήν σου ἀντίληψιν.

Θεοτοκίον.
Δὁς ἡμῖν βοήθειαν, ταῖς ἱκεσίαις σοῦ πάνὰγνε, τὰς προσβολὰς ἀποκρουομένη, τῶν δεὶνῶν περιστάσεων.

Διάσωσον ἐκ νοσημάτων τοὺς δούλους σου Βησσαρίων, ὅτι πίστει μετὰ Θεὸν εὶς σὲ καταφεύγομεν, τὴν κάραν σου προσκυνοῦντες ἐκ πόθου.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Αἲτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Νοσοῦντας ἡμᾶς, καὶ πίστει καταφεύγοντας, πρὸς σκέπην τὴν σὴν Βησσαρίων μακάριε ἲασαι τάχος δεόμεθα, ὡς ἰατρὸς πανάριστος· καὶ ἐκ κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς, ἐκ πόθου τὴν κάρα σου γεραίροντας.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Τους θορύβους τοῦ βίου μου, Ἰεράρχα κόπασον ταῖς πρεσβείαις σου, καὶ τὸν κλύδωνα κατεύνασον, τῶν παθῶν ψυχῆς καὶ τοῦ σαρκίου μου.

Ο Χριστὸς. ὃν ἐπόθησας, καὶ δι᾿ ὃν ἡγήσω πᾶντα ὡς σκύβαλα, κεφαλὴν σὴν ἐδωρήσατο, τοῖς νοσοῦσι μέγα παραμύθιον.

Ἀπολαῦνοντες πάντοτε, Βησσαρίων Πάτερ τῶν δωρημάτων σου, ἀναμέλπομεν ἐφύμνιον, οἱ γινώσκοντές σε εὐεπήκοον.

Θεοτοκίον.
Οι ἐλπίδα καὶ στήριγμα καὶ τῆς σωτηρίας τεῖχος ἀκράδαντον, κεκτισμένοι σε πανύμνητε, δυσχερείας. πάσης ἐκλυτρούμεθα.

ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Ἐμπλησόν χαρᾶς, Βησσαρίων τὴν ἐμὴν ψυχήν βεβυθισμένην ἐν περιστάσεσι, καὶ ἐπιφοραῖς, ὦ ἀνιαραῖς κινδυνεύουσαν.

Λύτρωσε ἡμᾶς ἐκ κινδύνων Βησσαρίων σοφὲ,  ὡς παῤῥησίαν ἔχων πρὸς Κύριον, καὶ δυσώπει ἐκτενῶς ὑπὲρ ἡμῶν τὸν Θεόν.

Παῦσον τὴν δεινὴν, τῆς ἐμῆς ψυχῆς ἀσϑένειαν, ἐν κατανείξῃ θερμὴ, δέομαι, ὦ Βησσαρίων Ἱεράρχα παμμακάριστε.

Θεοτοκίον.
Ἰασαὶ Αγνὴ, τῶν παθῶν μου τὴν ἀσθένειαν,  ἐπισκοπὴς σου ἀξιώσασα καὶ τὴν ὑγείαν τῇ πρεσβείᾳ σου παράσχου μοι.

ᾨδὴ ς΄. Ἱλάσθητοί μοι Σωτήρ.
Η σὴ σεπτὴ κεφαλὴ, θεόθεν χάριν ἐδέξατο,  ἰᾶσθαι πάθημα βροτῶν. ἐλαύνειν τε δαίμονας, λοιμῷ συσχεθέντας τε, τῷ πανώλει τάχος, ἐξαιρεῖσθαι παμμακάριστε.

Ἐβίωσας ἐπὶ γῆς ὡς ἄσαρκος παναοίδημε, ἰσάγγελον δὲ τιμὴν, Χριστός σοι δεδωρηται· διὸ καὶ ἢ κάρα σου, πηγάζει ὡς κρήνη τοῖς νοσοῦσι τὰ ιἁματα.

Η Λάρισσα ἐπὶ σοὶ, ἐν δίκῃ μάκαρ ἀβρύνεταὶ Δουσίκου δὲ σὴ μονὴ, δικαίως ἀγάλλεται, τὴν πάντιμον ἔχουσα, κεφαλήν σου Πάτερ θησαυρὸν ὥσπερ πολύτιμον.

Θεοτοκίον.
Ρυσθείημεν τῶν δεινῶν, πταισμάτων ταῖς ἱκεσίαις σου, Θεογεννήτωρ Ἀγνή· καὶ τύχοιμεν πάναγνε τῆς θείας ἐλλάμψεως, τοῦ ἐκ σοῦ ἀφράστως σαρκωθέντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

Διάσωσον ἐκ νοσημάτων τοὺς δούλους Βησσαρίων, ὅτι πίστει μετὰ Θεὸν εἰς σὲ καταφεύγομεν, τὴν κάραν σου προσκυνοῦτες ὲκ πόθου.

Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Αἲτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
᾿Επιφάνης σήμερον.
Κατανύξει κράξωμεν καὶ θερμὴ πίστει, Βησσαρίων ἅγιε, ἐκ τοῦ δεινοῦ λοιμοῦ ἡμᾶς, και πάσης νόσου ἐκλύτρωσαι, τοὺς προσκυνοῦντας τὴν ἔνδοξον κάραν σου.

Καὶ εὐθὺς τὸ προκείμενον,
Τὸ στόμα. μου λαλήσει σοφίαν.
Στίχ. Ἀκούσατε ταῦτα πᾶντα τὰ ἔθνη.

Εὐαγγέλιον, Ἐκ του κατᾶ Λουκᾶν (Κεφ. στ’. 17 – 22).
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ,  ἔστη ὁ ᾿Ιησοῦς ἐπὶ τόπου πεδινοῦ, καὶ ὄχλος μαθητῶν αὐτοῦ, καὶ πλῆθος πολὺ τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ ῾Ιερουσαλὴμ καὶ τῆς παραλίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἳ ἦλθον ἀκοῦσαι αὐτοῦ, καὶ ἰαθῆναι ἀπὸ τῶν νόσων αὐτῶν, καὶ οἱ ὀχλούμενοι ἀπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, καὶ ἐθεραπεύοντο. Καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἅπτεσθαι αὐτοῦ· ὅτι δύναμις παρ᾿ αὐτοῦ ἐξήρχετο, καὶ ἰᾶτο πάντας. Καὶ αὐτὸς, ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τοὺς Μαθητὰς αὐτοῦ, ἔλεγε· Μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε. Μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε. Μακάριοί ἐστε, ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς, καὶ ὀνειδίσωσι, καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν, ἕνεκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Χαίρετε ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε· ἰδοὺ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ.

Δόξα.
Ταῖς τοῦ Ἱεράρχου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχ. Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός…
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Ψυχῇ τε καὶ σώματι. νοσοῦντες δεῦτε ἐν πίστει νῦν κατασπαζόμενοι ἁγιάσθητε· νόσους γὰρ παύεται, δαίμονας ἐλαύνει, καὶ ψυχῆς ἰᾶται πταίσματα· καὶ γὰρ ἐδέξατο, χύδην ἐκ Κυρίου τὰς χάριτας, Βησσαρίων ὃ μέγιστος, ζήσας ἐπὶ γῆς ὡς πέρ ἄσαρκος· σημεῖα δὲ ταῦτα, τὰ θαύματα, καὶ κάρα ἡ σεπτὴ, ἢν προσκυνοῦντες δεόμεθα σῷσον ἡμᾶς Κύριε.

Σῶσον ὀ Θεός τὸν λαό σου…

ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Τῶ ἁγίῳ τεμένει, ἐν ᾧ σῶμα τὸ θεῖον σοῦ κατατέθειται, προστρέχων πᾶς τις πίστει εὐμοιρεῖ ἰαμάτων, καὶ κραυγάζει γηθόμενος· ὃ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Ὠ θαῦμα πῶς τῷ τάφῳ, ἀπεκρύβη ἥ κάρα σου Βησσαρίων σοφὲ, ἡνίκα τὴν σορόν σου, τὴς πίστεως ὀ ξένος, κατεσύλει ὀ ἄθλιος· ὃ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Ὠς καλὴ ὡς εὐώδης, Βησσαρίων παμμάκαρ, ὡς χαριτόβρυτος, ἣ κάρα σου τυνχάνει· διὸ καὶ εὐχαρίστως, γεγηθότες κραυγάζομεν· ὃ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Ὀλβον σὲ ἰαμάτων καὶ πηγὴν εὐσπλαχνίας καὶ ἁγιότητος, καὶ τεῖχος σωτηρίας ἢ νοσούντων τε ὑγείαν, ἐπιστάμενοι κράζομεν· ὃ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Θεοτοκίον.
Σωμάτων  ασθενείας, καὶ ψυχῶν ἀῤῥωστείας Θεογεννήτρια, τῶν πόθῳ προσιόντων, τὴν σκέπη, σὸυ τῇ θεία, θεραπεύειν ἀξίωσον· ἢ τὸν Σωτῆρα Χριστὸν ἡμιν  ἀποτεκοῦσα.

ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.
Τους ἐκ λοιμοῦ τε, καὶ πάσης ἄλλης. ἀνάγκης, συσχεϑέντας, Πάτερ Βησσαρίων  φύλαττε καὶ σῷζε, θερμῇ σου. προστασίᾳ.

Τους ἐν πίστει καὶ εὐλαβείᾳ ζητοῦντας, εἰς ἴασιν τὴν σὴν κάραν θεόφρον, φύλαττε, και σκέπε εἰς πάντας τοὺς, αἰῶνας.

Τᾶς ἀμπελώνων τε, καὶ ἀγρῶν ἀφορίας, νόσους τε βοσκημάτων ἀλόγων ἂλθανον θεόφρον, εὐχαῖς σου εὐσπροδέκτοις.

Τῶν πειρασμῶν σὺ τὰς προσβολὰς ἐκδιώκεις, καὶ παθῶν τὰς ἐφόδους  παρθένε, ὅθεν σὲ ὑμνοῦμεν εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Ἐλλας σὺν Θετταλίᾳ, πέδον τε Βλαχίας ᾿Ἡπείρου τόπος τὴν χάραν ὑμνήσατε, τοῦ Βησσαρίωνος θείαν καὶ. Χαριτόβρυτον

Πηγάζει γὰρ ὡς κρήνη, θαύματα τοῖς πόθω, προσκαλουμένοις αὐτὴν καὶ ἐκ πίστεως και διασώζει ἐκ πάσης βλάβης καὶ θλίψεως.

Τους πόθῳ προσκυνοῦτας, τὴν σεπτήν σου κάραν, καὶ τὴν σὴν μνήμην φαιδρῶς ἑορτάζοντας, Πατὴρ ἡμῶν Βησσαρίων πάντας ἐὐλογησον.

Θεοτοκίον.
Κακώσεως ἐν τόπῳ, τῷ τῆς ἀσθενείας, ταπεινωθέντα παρϑένε θεράπευσον, ἐξ ἀρῥωστίας εἰς ῥῶσιν μετασκευάζουσα.

Ἄξιον ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί  παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί  ἐνδοξοτέραν  ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ· τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν  ὄντως Θεοτόκον Σέ μεγαλύνομεν.

Καὶ τὰ παρόντα μεγαλυνάρια,
Ο τῆς Λαρισσαίων μέγας ποιμὴν, καὶ τῶν μοναζόντων ὃ προστάτης καὶ ὁδηγὸς Βησσαρίων Πάτερ, παμμάκαρ Ἰεράρχα ἡμῶν τῶν σὲ τιμώντων ἀεὶ μνημόνευε.

Κἄραν σου τῆν θείαν ὡς θησαυρὸν, ἀσυλον πλὸυτοῦσα Βησσαρίων ἥ σῇ μονὴ, χαῖρει καυχωμένη, καὶ σὲ ἀεὶ δοξάζει, τὸν ῥεῖθρα ἰαμάτων ἀναπηγάζοντα.

Δἔησιν προσάγαγε τῷ Θεῷ, Βησσαριὼν Πάτερ, ὑπὲρ τέκνων τῶν σῶν σόφε, τῶν τὴν θείαν κάραν, τὴν σὴν ἐπιζητούντων, και εὐλογίαν δίδου τούτοις καὶ ἔλεος.

Πἃς ὃ τῶν ὁσίων θεῖος χορὸς, καὶ Ἀρχίερεων Βησσαρίων στίφος σεπτὸν, θεῖόν σου τὸ Πνεῦμα, ἐδέξαντο σὺν πᾶση, χαρᾷ ἐν τοῖς ὑψίστοις, ὡς τούτων σύσκηνον.

Τάγμασι τοῖς ἄνω συμπαρεστὼς, θρόνῳ, της Τριάδος, καὶ σὺν στίφει Ἱεραρχῶν, καὶ χοροῖς ὁσίων, θεόφρον Βησσαρίων, μνημόνεὺε τελούντων ἡμῶν τὴν μνήμην σὸυ.

Βησσαρίων Πατερ θαυματουργὲ, ῥύου σοὺς ἵκέτας, ἐκ λιμοῦ τε καὶ τοῦ λοιμοῦ, πληγῆς τε ἀκρίδος, καὶ τελευτῆς τῶν ζώων, καὶ πάσης ἄλλης βλάβης ταῖς ἱκεσίαις σου.

Αἲγλης ἐμφορούιενοι τριλαμποῦς, ἐν μεθέξει θείᾳ, Βησσαρίων σὺν τῷ σοφῷ, Ἀχιλλείῳ ἂμα, καὶ τῷ Οἰκουμενίῳ, ἀκτίνα φωτοφόρον ἡμῖν ἐκπέμψατε.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.

Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί  προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν  ὡς  εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου  καί  τό  ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν  περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τα ἑξῆς·

Ἦχος δ’. Τῇ Θεοτόκῳ ἐκτενῶς.
Tῶ τοῦ Χριστοῦ ἱερομύστη προσδράμωμεν. Οἱ ἐν νόσοις χαλεπαῖς κατακείμενοι, ἐν κατανύξει κράζοντες ἐκ βάθους ψυχῆς, ἅγιε βοήθησον, Βησσαρίων Θεόφρον, σπεῦσον ἐξελοῦ ἢμᾶς τῆς δεινῆς ἀσθενείας, μὴ ἀποστρέψης ὑγείας κενοὺς. τοὺς προσκυνοῦντας τὴν πάνσεπτον κάρᾶν σού.

Ψάλλομὲν δ’ἐντέλει καὶ τὸ παρὸν Τροπᾶριον.

Ἐκ παντοίων κινδύνων τοὺς δούλους σὸυ φύλαττε Πάτερ θεόφρον Βησσαῤίων, ἲνα Προσκυνῶμέν σου, κεφαλήν την χαριτόβρυτον.

Τροπάρια εἰς τὸν ἁγιασμόν.
Τους τὴν κάραν σου τὴν θείαν προσκυνοῦντας, καὶ τιμῶντας αὐτὴν μετὰ πίστεως, πάσης ἄνάκχης, Βησσαρίων λύτρωσαι.

Ἕτερον.
Προσκυνοῦμεν καὶ τιμῶμεν Βησσαρίων, τὴν σεπτῆ σου κάραν καὶ τρισόλβιον, λοιμὸν γὰρ παύει τοῦ Χριστοῦ τῇ χάριτι.

Ἕτερον.
Οι ἐν νόσοις καταχείμενοι ἀθλίως, τῆς πανσέπτου Βησσαρίων κάρας σου, μόνη τῇ ψαύσει, τὴν ῤῶσιν λαμβάνουσι.

Δέσποινα πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς Σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου.

Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἠμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἠμᾶς.
Ἀμήν.