Παρακλητικός Κανών εις τον Ένδοξον Οσιομάρτυρα Δημήτριο τον εκ Σαμαρίνης

Ποίημα Θεοτέκνης Μοναχής Αγιοστεφανίτίσσης

†Εορτάζεται στις 17 Αυγούστου

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα άναγινώσκοντες τόν ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησιν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καί μή εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιον Σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου. Ἐκάθισε με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός Σέ τάς χεῖρας μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος Σοι. Ταχύ εἰσάκουσον μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπον Σου ἀπ’ ἐμοῦ καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστόν ποίησόν μου τό πρωΐ τό ἔλεός Σου, ὅτι ἐπί Σοί ἤλπισα. Γνώρισον μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ἧ πορεύσομαι, ὅτι πρός Σέ ἦρα τήν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός Σέ κατέφυγον, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά Σου, ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός μου. Τό Πνεῦμα Σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει Σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος Σου εἰμί.

Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ἅ΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. β’. Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσαν με καί τό ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη καί ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

καὶ τὸ ἑξῆς·

Ἦχος δ΄ . Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Οἱ τὴν ὁδὸν τῆς σωτηρίας ποθοῦντες, ἐν ἀκλινεῖ τῷ λογισμῷ πορευθῆναι, καὶ τοῖς Ὁσίων ἴχνεσιν ἀμέμπτως στοιχεῖν, δεῦτε καὶ προσπέσῶμεν, Δημητρίῳ τῷ Νέῳ, Σαμαρίνης θείῳ τε, καὶ ἐξόχῳ προστάτῃ καὶ γὰρ ἀθλήσας σθένει τοῦ Χριστοῦ, ἡμῖν δεικνύει τὴν τρίβον θεώσεως.

Δόξα. Τὸ αὐτό. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε, Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι. Εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ· σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεὶ ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ν’ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημα μου. Ἐπί πλεῖον πλῦνόν με ἀπό τῆς ἀνομίας μου καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιον μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιον Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαι Σε. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τά ἄδηλα καί τά κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσας μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπον Σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀπορρίψῃς με ἀπό τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μή ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσιν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὑκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὑκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σίων καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριον Σου μόσχους.

Καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·
«Σῶν ἰκετῶν παραστάτην Δημήτριε οἶδα. Θ. (εοτέκνη)

Εἴς ἔκαστον τροπάριον λέγομεν
Ἅγιε Μάρτυς τοῦ Χριστοῦ πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν,
τα δύο τελευταία Δόξα, και Νῦν.

ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Σταυροῦ πανοπλίᾳ καὶ προσευχαῖς, ἀήττητος ὥφθης, ἐν βασάνοις ὀδυνηραῖς, καὶ στέφους οὖν νίκης ἀπολαύων, ὑπὲρ ἡμῶν νῦν πρεσβεύεις τῷ Κτίσαντι.

Ὠ σέμνωμα μέγα τῶν μοναστῶν, Δημήτριε μάρτυς, Σαμαρίνης κλέος λαμπρόν, ἐγκαύστων παθῶν μου λύτρωσαί με, καὶ σωτηρίας μὲ τρίβῳ ὁδήγησον.

Νοσοῦσι βαρέως καὶ πυρετοῖς, κατατρυχομένοις, ἀνιάτοις τε ἐν δεινοῖς, τοῖς ἐν φυλακαῖς καὶ ὁμηρίᾳ, ὡς συμπαθῶν Νεομάρτυς παράστηθι.

Θεοτοκίον.
Ἲνα ἀναφέρω πανευλαβῶς, σὴν ἁγίαν κλῆσιν, Θεοτόκε ὁ ταπεινός, χαρίτωσον Μῆτερ τὴν ψυχήν μου, τὴν ῥαθυμίας βυθῷ ὀλισθήσασαν.

ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Καθαγίασον Πάτερ, ὁ ἐναγὴς δέομαι, οἶκον τῆς ἀθλίας ψυχῆς μου, καὶ καταξίωσον, ἕν βίῳ σώφρονι, καὶ ἀληθεῖ εὐπραγίᾳ, προσευχῇ νηστείᾳ τε, χρόνον ἀνύσαι με.

Επορεύθης ὁσίως καὶ εὐσεβῶς Ἅγιε, λόγους σωτηρίας κηρύττων, κώμαις καὶ πόλεσιν, ἐν Θετταλίας τῇ γῇ, Δημήτριε χριστοφόρε, γένους τὴν ἀνάστασιν, προαγγελόμενος.

Ταπεινώσεις ἐδέξω, καὶ ἐμπτυσμοὺς Ὅσιε, πλείστὰς τῶν μελῶν σοὺ στρεβλώσεις, δεινὰς αἰκίας τε, μανίᾳ Ἀγαρηνῶν, τῶν ἐσαεὶ ἐκζητούντῶν, γένος τὸ ὀρθόδοξον, πάντῃ λυμαίνεσθαι.

Θεοτοκίον.
Ὠς πολύς σοὺ ὁ αἶνος, ἐν Οὐρανοῖς Ἄχραντε, ὃν αἱ στρατιαὶ τῶν ᾿Αγγέλων, δῆμοι ὁσίων τε, πρὸς σὲ προσφέρουσιν, ἐν ἀκορέστῳ τῷ πόθῳ, ὡς τὸν Παντεχνήμονα, Λόγον κυήσασαν.

Διάσωσον, ἀπὸ κινδύνων δουλώσεως σοὺς ἱκέτας, ὅτι πάντες ἀεὶ φρουρόν, καὶ ῥύστην σὲ ἔχομεν, ἐν θλίψει Δημήτριε Νεομάρτυς.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Αἴτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Δυνάμει Χριστοῦ, ἐνήθλησας στερρότατα, κολάσεις φρικτάς, καὶ μάστιγας δεξάμενος, ἀθλητὰ Δημήτριε, Σαμαρίνης φύλαξ καὶ πρόμαχος, διὸ πρεπόντως ἐν τοῖς Οὐρανοῖς, τὰ γέρα τῶν ἄθλων σου ἀπείληφας.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα, Κύριε.
Νεολαίαν ὑπόδουλον, πάθει ἀκρατείας, μαρτύρῶν κράτιστε, τῶν δεσμῶν τῆς ἐξαρτήσεως, ξίφει πρεσβειῶν σοὺ ἐλευθέρωσον.

Πρεσβευτής μοι γενόμενος, πρὸς τὸν σὸν Δεσπότην, θεῖε Δημήτριε, κατοικτίρησον τὸν δοῦλόν σου, ἄγχους δαιμονώδους ἐκρυόμενος.

Αστρον πέφηνας ἔνδοξον, καὶ ἀεὶ φωτίζον, κλεινὲ Δημήτριε, τὴν στενὴν ὁδὸν τὴν ἄγουσαν, εἰς πλατεῖαν θείας ἀντιδόσεως.

Θεοτοκίον.
Ῥητορεύουσα βρότειος, γλῶττα οὐ δυνήσεται, Μῆτερ Ἄσπιλε, ἐπαξίως ἐπαινέσασθαι, πέλαγος γλυκείας εὐσπλαγχνίας σου.

ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Ἂδοντες θερμῶς, σὸν μαρτύριον Δημήτριε, ἐξαιτούμεθα τὴν χάριν σοὺ ἡμῖν, καὶ δαιμόνῶν ἐπηρείας τὴν ἀλέξησιν.

Στήριξον ἡμᾶς, σῷ τεμένει καταφεύγοντας, μονοτρόπων ἀκροθίνιον λαμπρόν, ἐρηρεισμένους τῇ πέτρᾳ, ἀεὶ τῆς πίστεως.

Τείχος μοι γενοῦ, καὶ φρουρός μοι, ὦ Δημήτριε, ἐν στενώσεσι ποικίλαις τοῦ ἐχθροῦ, ὁ τοιχείῳ ἐγκλεισθεὶς διὰ τὸν Κύριον.

Θεοτοκίον.
Ἂνασσα σεπτή, Οὐρανῶν Κυρία πάντιμε, καθικέτευε Χριστὸν ὑπὲρ ἐμοῦ, ὁ Δημήτριος ἐν θλίψει ἀνεβόα Σοι.

ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν.
Τῶν νόσων μου, τῶν δεινῶν τοῦ σώματος, καὶ ψυχῆς ἐξ ἀκηδίας ῥυσθείην, ὁ ἐν πολλῇ εὐλαβείᾳ σῷ Οἴκῳ, καταφυγὼν καὶ ὃν πίστει δεόμενος, τῇ σῇ Εἰκόνι τῇ σεπτῇ, ἱστορούσῃ φρικτόν σου μαρτύριον.

Ἡρέμησον, ἀντιθέων κύματα, τὰ ἐκσπῶντα Ὃρθοδόξῳ τῇ ποίμνῃ, καὶ τὴν μανίαν σατὰν ἀποσόβει, ὃς ἐφορμᾷ, ὥσπερ λέων βρυχώμενος, σπαράξαι θεῖε ἀθλητά, τὰ ἀρνία Χριστοῦ τὰ ἀμώμητα.

Νενίκηκας, βίου νῦν τὴν ἔφεσιν, ὑπὲρ ἄνθρωπον δεχθεὶς χριστοκῆρυξ, τοὺς αἰκισμοὺς ὠμοτάτῶν δημίων, θραῦσιν ὀστῶν καὶ ὀνύχων ἀφαίρεσιν, καὶ τὸν σκληρὸν ἐντοιχισμόν, οὑτωσὶ τῷ Κυρίῳ ἑπόμενος.

Θεοτοκίον.
Δροσίσειας, τὴν αὐχμῶσαν πάθεσι, καὶ βαρέως ἀσθενοῦσαν ψυχήν μου, καὶ τῆς φλογὸς ἀκηδίας με ῥύσαι, τῇ μεσιτείᾳ σοῦ Ἄχραντε Δέσποινα, σὺ γὰρ ἐκύησας πηγήν, τὴν ἐκερέουσαν ὕδωρ ἀείζωον.

Διάσωσον, ἀπὸ κινδύνων δουλώσεως σοὺς ἱκέτας, ὅτι πάντες ἀεὶ φρουρόν, καὶ ῥύστην σὲ ἔχομεν, ἐν θλίψει Δημήτριε Νεομάρτυς.

Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Αἴτησις, καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Δἡμήτριον εὔσημον, τῆς Σαμαρίνης βλαστόν, ᾧδαῖς εὐφημήσωμεν, ὡς στρατιώτην πιστόν, Χριστοῦ τοῦ Παντάνακτος, ψάλλοντες εὐφροσύνως, τὰ πανίερα ἄθλα, οἷς περ καὶ στέφος θεῖον, κεκτημένος ἐν πόλῳ, πρεσβεύει ἀδιαλείπτως, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.
Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἀγίοις Αὐτοῦ.
Στίχος. Τοῖς ᾿Αγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ Αὐτοῦ ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος.

Εὐαγγέλιον, ᾿Εκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον. (Κεφ. τ΄, 16-22).
Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων· γίνεσθε οὖν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί. Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων· παραδώσουσι γὰρ ὑμᾶς εἰς συνέδρια καὶ ἐν ταῖς συναγωγαῖς αὐτῶν μαστιγώσουσιν ὑμᾶς· καὶ ἐπὶ ἡγεμόνας δὲ καὶ βασιλεῖς ἀχθήσεσθε ἕνεκεν ἐμοῦ εἰς μαρτύριον αὐτοῖς καὶ τοῖς ἔθνεσιν. Ὅταν δὲ παραδώσωσιν ὑμᾶς, μὴ μεριμνήσητε πῶς ἢ τί λαλήσετε· δοθήσεται γὰρ ὑμῖν ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ τί λαλήσετε. Οὐ γὰρ ὑμεῖς ἐστε οἱ λαλοῦντες, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τοῦ πατρὸς ὑμῶν τὸ λαλοῦν ἐν ὑμῖν. Παραδώσει δὲ ἀδελφὸς ἀδελφὸν εἰς θάνατον καὶ πατὴρ τέκνον, καὶ ἐπαναστήσονται τέκνα ἐπὶ γονεῖς καὶ θανατώσουσιν αὐτούς· καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου· ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθήσεται.

Δόξα Πατρί.
Ταἷς τοῦ σοῦ Ὁσίου, πρεσβείαις ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν.
Ταἷς τῆς Θεοτόκου, πρεσβείαις ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος. ᾿Ελεῆμον, ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Καὶ τὸ παρὸν Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Ὂσιον μονάζοντα, καὶ ἀθλομάρτυρα μέγαν, Θετταλίας κήρυκα, Μακεδόνων ἔξοχον ἐγκαλλώπισμα, δεῦτε οὖν φιλέορτοι, ἄνθεσιν ἀσμάτων, εὐλαβῶς νῦν καταστέψωμεν, καθικετεύοντες, οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ ἀνάξιοι Δημήτριε πανόλβιε, καὶ ἡμῶν ποιμνίαρχε ἄριστε, ἀεὶ ἐκδυσώπει, Χριστῷ τῷ Ἐλεήμονι Θεῷ, δαιμονικῶν ἐπιθέσεων, ῥύσασθαι.
τοὺς δούλους σου.

Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαόν σου.

ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ἡμαγμένον ὁρῶντες, χαλεπαῖς ἐν βασάνοις, σεπτὲ Δημήτριε, τὰ πλήθη εὐσεβούντων,
ἐξίσταντο ὦ μάρτυς, καὶ ἐν θάμβει συνέψαλλον· ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Μακαρία ἡ πόλις, ἡ τεκοῦσά σε μάρτυς, Χριστοῦ Δημήτριε, καὶ πλέον πανολβία,
ψυχὴ σὲ μιμουμένη, καὶ ἐν σθένει κραυγάζουσα· ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Ἡλιότροπον ὥσπερ, τῷ Σταυρῷ τοῦ Κυρίου, ἀεὶ προσέβλεπες, διὸ καὶ ἐν τῇ θλίψει, ἀήττητος ἐδείχθης, μέλπων παίδων τὴν αἴνεσιν· ὁ τῶν Πατέρῶν ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Θεοτοκίον.
Τειχισμὸς εὐσεβέσι, τῇ καρδίᾳ εἰρήνη, νοὸς μελέτημα, ψυχῆς τε εὐφροσύνῃ, ὑπάρχεις Παναγία, καὶ ἐλπὶς τῶν φωνούντων Σοι· Χαῖρε ἡ Μήτηρ ἡμῶν, καὶ Δέσποινα τοῦ κόσμου.

ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.
Ῥανάτωσάν μοι, ἐξ Οὐρανίων θαλάμων, θείας δρόσου γλυκασμὸν αἱ εὐχαί σου, τῶν πικρῶν πολέμων, τὴν λήθην ἵνα λάβω.

Ἲασαι Πάτερ, τὸν προσφυγόντα σοι πόθῳ, ἐκ χρονίων καὶ δεινῶν ἀλγημάτων, καὶ παράσχου νῆψιν, ἐν πάγαις Ἀντιχρίστου.

Εὑσεβοφρόνως, καὶ εὐλαβῶς διανύσαι, ἀξιώσαις τὸν ἐπίλοιπον βίον, Πάτερ θεοφόρε, τοὺς σοὺς θερμοὺς ἱκέτας.

Θεοτοκίον.
Οὑράνωσόν μου, ἐν θεοπνεύστοις ἐννοίαις, τὴν ψυχήν μου, Αγνὴ Θεοτόκε, λογισμοὺς τοῦ σκότους, σῇ χάριτι νικῶσα.

ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Ιὠαννίνων πόλιν, καθαγιασθεῖσαν, σοῦ μαρτυρίου τοῖς λύθροις Δημήτριε, ἐν εὐλογίαις πλουσίαις, σὺ καταλάμπρυνον.

Δἀκρύων δός μοι ῥεῖθρα, καὶ ψυχῆς τὴν ῥῶσιν, ἵνα διάγω ἐν πάσῃ πιστότητι, καὶ Οὐρανῶν βασιλείας, γένωμαι σύγκληρος.

Δόξα Πατρί.
Ἀφθόνως ἐπευλόγει, τέκνα Σαμαρίνης, καὶ ἵκετῶν σοὺ τὰ πλήθη Δημήτριε, τὰ σοὶ ἐγείραντα οἶκον, Πάτερ περίλαμπρον.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Θεὀδμητον ὑπάρχεις, μέλαθρον τοῦ Λόγου, ᾧ Παμμακάριστε Μῆτερ Θεόνυμφε, πεποικιλμένον ἐξόχως, τῇ Θείᾳ Χάριτι.

Άξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον Σε μεγαλύνομεν.

καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Χαίροις Σαμαρίνης λαμπρὸς βλαστός, καὶ τῆς Θετταλίας, ὁ ταχύπτερος ἀετός, χαίροις Γρεβενῶν τε, καὶ τῆς Ἠπείρου κλέος, ἡμῶν δὲ μεσιτεία, φύλαξ τε ἄγρυπνος.

Δεῦτε φιλεόρτων συναγωγή, νῦν συνευφρανθῶμὲν, ἐν τῇ μνήμῃ τῇ ποθητῇ, θείου Δημητρίου, Ναῷ ἐν Σαμαρίνῃ, ἅμα σὺν τῇ Κοιμήσει, πανηγυρίζοντες.

Εκ δεσμῶν μαγείας τῆς βδελυρᾶς, τήρησον ἀτρώτους, σοὺς Δημήτριε ὑμνητάς, καὶ τὸ πῦρ μετάδος, ἁγίας σοὺ καρδίας, τοῖς πίστει προσκυνοῦσι, θεῖά σου Λείψανα.

Φὕλαττε τὰ ποίμνια ἀβλαβῆ, τῶν συμμετεχόντῶν, τῇ πανσέπτῳ σοὺ ἑορτῇ, καὶ τὴν γεωργίαν ἀπήμαντον συντήρει, ἐπευλογῶν ἱδρῶτας, τῶν προσιόντων σοι.

Λῦσον ἀεργίας σκληρὸν κλοιόν, καὶ δουλοπαθείας, τῆς ἀπέλπιδος τὸν ζυγόν, χάριν δὲ
προσθείης, ἡμῖν τοῖς σοῖς ἱκέταις, ἵνα χρηστῷ ἐν βίῳ, πολιτευώμεθα.

Στίγματα βαστάζων σώματι σῷ, αἰκισμῶν ἐκ πλήθους, ὃς ὑπέστης διὰ Χριστόν, τοὺς ἀλγοῦντας Πάτερ, ἐκ νόσων ἀφορήτων, καὶ ἐκ δεινῶν πολέμου, σὺ ἀνακούφισον.

Μἔμνησο Σεργίου θεοφιλοῦς, τοῦ νῦν Ἀρχιθύτου, Μητροπόλεως Γρεβενῶν, τοῦ ἐγείραντός σοι, σὺν τοῖς πιστοῖς καὶ κλήρῳ, φερώνυμόν σοι Οἶκον, μάρτυς καλλίνικε.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι πάντες, μετὰ τῆς Θεοτόκου ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.

Τό Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου.
Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομα σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῇς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῇς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καί τό ὄνομα Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Καὶ τὸ Ἀπολυτίκιον.
Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Σαμαρίνης τὸν γόνον, εὐσεβῶν τὸ κραταίωμα, τὸν νεοφανῆ ἀθλοφόρον, τοῦ Σωτῆρος Δημήτρῖον, τιμήσωμεν συμφώνως οἱ πιστοί· ἀθλήσας γὰρ στερρῶς ὑπὲρ Χριστοῦ, Ἐκκλησίας ἀνεδείχθη νέος ἀστήρ, καὶ τῶν βοώντων πρόμαχος· δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐκπληροῦντι διὰ σοῦ, ἡμῶν τὰ αἰτήματα.

Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τὸ ἑξῆς·

Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ Ξύλου.
Πάντας τοὺς τιμῶντας εὐλαβῶς, μνήμην σου πανίερον μάρτυς, καὶ τὰ παλαίσματα, Ἅγιε Δημήτριε ἀξιοθαύμαστε, καὶ ἐν πίστει καὶ δάκρυσι, κατασπαζομένους, σὴν Εἰκόνα Ὅσιε, τὴν χαριτόβρυτον, ἴασαι ἐκ νόσων ποικίλων, καὶ τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων, μέτοχόν με δεῖξον ἀκατάγνωστον.

Δέσποινα, πρόσδεξαι τάς δεήσεις τῶν δούλων Σου καί λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.

Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς Σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπην Σου.

Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς.
Ἀμήν.

Δίστιχον·
Ὕμνους προφρόνως τῷ θείῳ Δημητρίῳ,
Θεοτέκνη πλέξασα ἐλεηθείη.

Πηγή