Παρακλητικός Κανών των Οσίων Παισίου του Αγιορείτου και Αρσενίου του Καππαδόκου

Ἡ παροῦσα Ἀκολουθία ἔχει ἐρανησθῆ, διὰ τὰς ἀνάγκας τῆς ἐνορίας ἡμῶν, ἐκ τῶν Παρακλητικῶν Κανόνων τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου Σουρωτῆς, τοῦ π. Ἀθανασίου Σημονοπετρίτου καὶ τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἐδέσσης κ. Ἰωήλ.

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα άναγινώσκοντες τόν ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησιν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καί μή εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιον Σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου. Ἐκάθισε με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός Σέ τάς χεῖρας μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος Σοι. Ταχύ εἰσάκουσον μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπον Σου ἀπ’ ἐμοῦ καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστόν ποίησόν μου τό πρωΐ τό ἔλεός Σου, ὅτι ἐπί Σοί ἤλπισα. Γνώρισον μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ἧ πορεύσομαι, ὅτι πρός Σέ ἦρα τήν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός Σέ κατέφυγον, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά Σου, ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός μου. Τό Πνεῦμα Σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει Σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος Σου εἰμί.

Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ἀ’. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β’. Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσαν με, καί τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὑτούς.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καί ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Εἶτα τά παρόντα τροπάρια.

Ἦχος δ´. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τόν ἐραστήν τῆς ἱερᾶς ἡσυχίας καί μιμητήν τῆς τοῦ Θεοῦ εὐσπλαγχνίας, Παΐσιον τόν ὅσιον ὑμνήσωμεν· οὗτος γάρ ἐν Ἄθωνι καί Σινᾶ καί Στομίῳ ζήσας ὥσπερ ἄσαρκος, ἐκλογῆς ὤφθη σκεῦος· καί νῦν προστάτης καί χειραγωγός πάντων ὑπάρχει καί πρέσβυς πρός Κύριον.

Δόξα. Ἦχος ὁ αὐτός.
Θεολαμπέστατε Ἀρσένιε πάτερ, Καππαδοκίας εὐωδέστατον ἄνθος, καί Ἐκκλησίας μέγιστε εὐχέτα πρός Χριστόν, ὕψωσον τάς χεῑράς σου καί κατάγαγε χάριν, τοῦ ἁγίου Πνεύματος, εἰς ψυχάς αἰτουμένων, τήν πατρικήν καί ζῶσαν σου εὐχήν, καί προσκυνούντων, σά πάνσεπτα λείψανα.

Καί νῦν.Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσωμεν πότε, Θεοτόκε, τάς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι· εἰ μή γάρ σύ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; τίς δέ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; οὑκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ· σούς γάρ δούλους σῴζεις ἀεί ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ψαλμός Ν´(50)
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημα μου. Ἐπί πλεῖον πλῦνόν με ἀπό τῆς ἀνομίας μου καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιον μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιον Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαι Σε. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τά ἄδηλα καί τά κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσας μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπον Σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀπορρίψῃς με ἀπό τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μή ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσιν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὑκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα  συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὑκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σίων καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριον Σου μόσχους.

Καί ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος τῶν Ἁγίων.

Ἦχος πλ. δ´. ᾨδῇ α´. Ὑγράν διοδεύσας.
Ἐλέους τοῦ θείου ὁ μιμητής, Παΐσιε πάτερ, ὡς ἠλέεις διηνεκῶς, τοῖς πᾶσι γενόμενος τά πάντα, νῦν ταῖς πρεσβείαις σου πρόφθασον ἅπαντας.

Δοχεῖον χαρίτων ἀναδειχθείς, Παΐσιε πάτερ, μή ἐλλείπῃς ταῖς σαῖς εὐχαῖς, ἡμῖν παρασχών ὡς ἐλεήμων, τά τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος πρόσφορα.

Συνέσει κεκόσμησαι ἐκ παιδός, γενόμενος οἶκος, χαρισμάτων τῶν θεϊκῶν, ὧν δεῖξον Ἀρσένιε μετόχους, καί τούς πιστῶς σε αἰτοῦντας ἑκάστοτε.

Θεοτοκίον.
Παντάνασσα Μῆτερ τοῦ Λυτρωτοῦ, νέφη τά ζοφώδη τῶν κινδύνων καί πειρασμῶν ταχέως διάλυσον καί σκέπε ὡς φωτοφόρος νεφέλη τήν ποίμνην σου.

ᾨδῇ γ´. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Νοσημάτων ὡς πάλαι πολυειδῶν ὅσιε, πλείστους ἐλυτρώσω ἐντεύξει τῇ πρός τόν Κύριον, οὕτως ἀπάλλαξον ἡμᾶς παθῶν ἀκαθάρτων, καί πάσης κακώσεως, πάτερ Ἀρσένιε.

Μεγαλύνας ἐν βίῳ τόν τοῦ παντός Κύριον, εὔκλειαν μεγίστην ἐκτήσω, πάτερ Ἀρσένιε· ὅθεν ἐκλύτρωσαι ἡμᾶς μεγάλων κινδύνων καί τῶν ἐπιθέσεων τοῦ παναλάστορος.

Λαμπρυνθείς τῇ καρδίᾳ ἀσκητικοῖς πόνοις σου καί καταλαμφθείς διανοίᾳ φέγγει τῆς Χάριτος, φῶς ὅλος γέγονας· ὅθεν ἐκ ζόφου πταισμάτων ῥῦσαί με πρεσβείαις σου, πάτερ Παΐσιε.

Θεοτοκίον.
Χαρμονή, εὐφροσύνη καί γλυκασμός πέφυκας, Μήτηρ τῆς χαρᾶς γενομένη, θεογεννήτρια· ὅθεν θλιβόμενος, πρός σέ ἀεί καταφεύγω, τήν θερμήν παράκλησιν καί προστασίαν μου.

Ἐπάκουσον τῶν σέ καλούντων, Παΐσιε θεοφόρε, χαριζόμενος συμπαθῶς αὐτῶν τά αἰτήματα, ὡς ἔχων πρός Κύριον παρρησίαν.

Ἐπίβλεψον ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.

Αἴτησις καί εὐθύς ὁ λαός τό Κάθισμα τοῦ ἁγίου Ἀρσενίου.
Ἦχος β´. Πρεσβεία θερμή.
Κλοιῷ τῶν παθῶν, Ἀρσένιε βαρούμενοι, φωνήν ἰσχυράν ἀφίεμεν σοι λέγοντες· τάς ψυχάς καί τά σώματα ἴασαι, καί ἐνδυνάμωσον ἡμᾶς ὁδόν τοῦ Κυρίου πορεύεσθαι.

ᾨδῇ δ´. Εἰσακήκοα, Κύριε.
Νύξ πικρᾶς ἀπογνώσεως τήν ἐμήν καρδίαν δεινῶς ἐκάλυψε· σύ δέ φῶς καί ἀγαλλίασις, ὅσιε Παΐσιε, ἐφάνης μοι.

Παρεδόθην ταῖς θλίψεσι, καί στενοχωρίαις πολλαῖς Παΐσιε, διό χάρισαι πρεσβείαις σου, τήν ἐντός μου ὅσιε εἰρήνευσιν.

Δαιμονῶντας ὡς ἔσωσας ἐκ τῆς δυναστείας τοῦ πολεμήτορος, οὕτω λύτρωσαι, Ἀρσένιε, καί ἡμᾶς τῶν τούτου ἐπιθέσεων.

Θεοτοκίον.
Ἀπαθείας λαμπρότητι σκεῦος καθαρώτατον ὤφθης, Πάναγνε· ὅθεν κάθαρον τούς δούλους σου μολυσμοῦ σαρκός τε καί τοῦ πνεύματος.

ᾨδῇ ε´. Φώτισον ἡμᾶς.
Σκέπασον ἡμᾶς ταῖς πρεσβείαις σου Ἀρσένιε, ὡς τῶν Φαράσων κώμην ἔσκεπες, ταῖς μυστικαῖς σου ἀγωγαῖς καί ἄθλοις πνεύματος.

Ἄσκησιν ἁγνήν ἀγαπᾶν ἡμᾶς ἀξίωσον, δι᾿ ἧς παθῶν ψυχῇ καθαίρεται καί τῷ Κυρίῳ ὁμοιοῦται ὦ Ἀρσένιε.

Τεῖχος μοι γενοῦ σωτηρίας, πάτερ Παΐσιε, ἐν παντί καιρῷ καί τόπῳ ἀβλαβῆ ὡς προστάτης μου καλός διαφυλάττων με.

Θεοτοκίον.
Βήματι φρικτῷ τοῦ Υἱοῦ σου, μητροπάρθενε, ὅτε μέλλω παραστῆναι, δυσωπῶ, δεξιᾶς χειρός με κράτησον καί σῶσον με.

ᾨδῇ ς´. Τήν δέησιν.
Ἡδύτητα, τῶν σῶν λόγων ὅσιε, οἱ συνόντες σοι ἐν ὄρει Ἁγίῳ, διατηροῦντες πρός σέ ἐκ καρδίας, καθικετεύουσι πάτερ Παΐσιε, ταῖς σαῖς λιταῖς τάς ἐκτροπάς, διανοίας αὐτῶν ἐπανόρθωσον.

Μιμνῄσκοντες, τῶν πολλῶν χαρίτων σου, ἐν πολλῇ πρός σέ ἀγάπῃ βοῶμεν, ἐξ ἀναγκῶν καί παντοίων κινδύνων, καί ψυχικῶν ἀλγηδόνων Παΐσιε, ἐπισκοπῇ σου κραταιᾷ, τούς ὑμνητάς σου προστάτευσον πάντοτε.

Ὡδήγησας λογικά σου πρόβατα πρός Χριστόν ἐν τοῖς Φαράσοις θεόφρον, λόγοις σεπτοῖς καί τῷ θείῳ σου βίῳ, ὥσπερ κηρός ἐξ ἀγάπης τηκόμενος, ὁδήγησον οὖν καί ἡμᾶς πρός αὐτόν πλανωμένους Ἀρσένιε.

Θεοτοκίον.
Ὁ ἔμψυχος τοῦ Θεοῦ Παράδεισος, τό σεπτόν τῆς εὐωδίας δοχεῖον, τῆς τῶν παθῶν δυσωδίας με ῥῦσαι καί ἀρετῶν οἰκητήριον δεῖξον με· σύ γάρ χαρίτων ἡ πηγῇ καί αἰτία ὑπάρχεις, πανάμωμε.

Διάσωσον ταῖς σαῖς πρεσβείαις Ἀρσένιε θεοφόρε, ἀπό πάσης ἐπιφορᾶς καί κακώσεως τούς τῇ θερμῇ σου προστρέχοντας προστασίᾳ.

Ἄχραντε, ἡ διά λόγου τόν Λόγον ἀνερμηνεύτως ἐπ᾿ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα, δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Αἴτησις καί εὐθύς ὁ λαός τό Κοντάκιον τοῦ ἁγίου Παϊσίου.
Ἦχος β´. Προστασία τῶν Χριστιανῶν.
Ὑπομένων ὑπέμεινας τόν Κύριον ἐν ἀσθενείαις τελειωθείς, Πάτερ ὅσιε· νῦν δέ πόνων πολυειδῶν ἀνάπαυσιν εὑρών, ἄριστος ὤφθης ἰατρός παθῶν καί νόσων χαλεπῶν τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος, βρύων παραμυθίαν καί ἄμισθον ἰατρείαν τοῖς καταφεύγουσιν εἰς σέ, πολυθαύμαστε Παΐσιε.

Προκείμενον
Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τῶν ὁσίων αὐτοῦ. (δίς)
Στίχ. Μακάριος ἀνήρ ὁ φοβούμενος τόν Κύριον.
Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τῶν ὁσίων αὐτοῦ.

 Ευαγγέλιον. Ἒκ τοῦ κατᾶ Λουκάν ( 6 : 17-23)
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἔστη ὁ Ἰησοῦς ἐπί τόπου πεδινοῦ, καί ὄχλος μαθητῶν αὐτοῦ, καί πλῆθος πολύ τοῦ λαοῦ ἀπό  πάσης τῆς Ἰουδαίας καί Ἱερουσαλήμ καί τῆς παραλίου Τύρου καί Σιδῶνος, οἵ ἦλθον ἀκοῦσαι αὐτοῦ καί ἰαθῆναι ἀπό τῶν νόσων αὐτῶν, καί οἱ ὀχλούμενοι ὑπό πνευμάτων ἀκαθάρτων, καί ἐθεραπεύοντο. Καί πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἅπτεσθαι αὐτοῦ, ὅτι δύναμις παρ᾿ αὐτοῦ ἐξήρχετο καί ἰᾶτο πάντας. Καί αὐτός ἐπάρας τούς ὀφθαλμούς αὐτοῦ εἰς τούς μαθητάς αὐτοῦ, ἔλεγεν· Μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστίν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε. Μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε. Μακάριοι ἐστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καί ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καί ὀνειδίσωσιν καί ἐκβάλωσιν τό ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρόν ἕνεκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Χαρῆτε ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καί σκιρτήσατε· ἰδού γάρ ὁ μισθός ὑμῶν πολύς ἐν τῷ οὐρανῷ.

Δόξα.
Ταῖς τῶν σῶν Ὁσίων πρεσβείαις, ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καί νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχ. Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός σου…

Ἦχος πλ. β´. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Ὅλος συνεχόμενος ἐν ἀπορίᾳ μεγίστῃ, κρημνισθείς εἰς βάραθρον δεινῆς ἀπογνώσεως καί ζοφώσεως, ὅσιε Παΐσιε, σέ καθικετεύω, τήν ὁδόν τῆς ἀναβάσεως δεῖξον παρέχων μοι κλίμακα πρός φῶς τῆν ἀνάγουσαν, ταπείνωσιν, μετάνοιαν, πίστιν καί ἐλπίδα πρός Κύριον, ὅπως εἰς τό ὕψος ἀγάπης ἀναβάς πνευματικῆς ἀγαλλιάσεως γένωμαι οὐρανίου μέτοχος.

Ἦχος ὁ αὐτός.
Ἥλιε χριστόφωτε, Καππαδοκῶν θεία δόξα, ἀσκητῶν ἀγλάϊσμα, ἱερέων καύχημα, πηγή ἄφθονος θαυμασίων ὅσιε, τῷ Χριστῷ πρεσβεύων μή ἐλλείπῃς ὑπέρ δούλων σου, τήν ἱκεσίαν σου αἰτουμένων πάτερ Ἀρσένιε· παθῶν ψυχῶν καί σώματος ἱλαρῶς ἡμᾶς ἀξιώμενος· ὅπως σῶν λειψάνων τήν θήκην προσκυνῶμεν εὐλαβῶς καί εὐγνωμόνως δοξάζομεν σέ τόνν θαυμαστώσαντα.

Σῶσον, ὁ Θεός, τόν λαόν σου…

ᾨδῇ ζ´. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Χρῆμα ἔχων καί πλοῦτον τήν ἀδάπανον χάριν τοῦ θείου Πνεύματος, ἑκάστῳ διεδίδως, ὡς φρόνιμος Κυρίου οἰκονόμος Ἀρσένιε, ἥν καί ἡμῖν δωρεάν παράσχοις φιλανθρώπως.

Ὑψηλά ἔργα πράττων, σεαυτόν ἐταπείνους πάτερ Ἀρσένιε, τήν δόξαν τῷ Κυρίῳ διδούς ὡς ταπεινόφρων, ὅθεν δίδοῦ ταπείνωσιν ἐπαιρομένοις πολλά ἡμῖν κατά Ὑψίστου.

Στενά πάντα μοι ὄντως καί δεινά καί ἐπώδυνα, πάτερ Παΐσιε· ἀλλά θαρρῶν τῷ σθένει τῶν θείων πρεσβειῶν σου, πρός τήν σκέπην σου ἔδραμον· σύ γάρ ἐν τάχει θαυμαστῶς ἐκ πάντων διασῴζεις.

Θεοτοκίον.
Νοῦν, ψυχήν καί καρδίαν πρός σέ αἴρω, τήν κόσμου μόνην βοήθειαν, καί πίστει ἀνακράζω· Κινδύνων πολυτρόπων τῶν κυκλούντων με λύτρωσαι τῇ μητρικῇ σου, Ἀγνῇ, πρός Κύριον πρεσβείᾳ.

ᾨδῇ η´. Τόν Βασιλέα.
Ὑπέρ τοῦ ἔθνους πρός τόν Σωτῆρα ὡς πρέσβυς στῆθι, ὅσιε Παΐσιε, πρεσβεύων ἐξ ἐχθρῶν παντοίων λυτροῦσθαι εἰς αἰῶνας.

Ἑσμόν δειλίας, καί τῆς φοβίας σῇ ῥώμῃ, ἀπομάκρυνον ἐκ τῶν ἱκετευόντων, σέ σημειοφόρε, Παΐσιε θεόφρον.

Παίδων μητέρας τάς στειρευούσας, εὐχαῖς σου ὡς Ἀρσένιε πάτερ ἀποδείκνυς, οὕτω ἀκαρπούσας ψυχάς δεῖξον ἐγκάρπους.

Θεοτοκίον.
Ἁγνή Παρθένε, ὅσα κἄν βούλῃ ἰσχύεις, ὡς τεκοῦσα τόν ἁπάντων Βασιλέα· ὅθεν σε ὑμνοῦμεν ἀεί ἐν σοί θαρροῦντες.

ᾨδῇ θ´. Κυρίως Θεοτόκον.
Θεράπευσον τά πάθη, τῇ τῶν σῶν λειψάνων ἀνεκφοιτήτῳ Ἀρσένιε χάριτι, πάντων τῶν πίστει τιμώντων τήν θείαν μνήμην σου.

Ὁμοῦ σύν Παϊσίῳ τῷ ἐκμιμητῇ σου, Χριστόν ἱκέτευε πάτερ Ἀρσένιε, ὅπως ὑμῶν ὁδηγίαις, τοῦτον δοξάσωμεν.

Ἰδού ἐν εὐλαβείᾳ, τείνοντες τάς χεῖρας, καθικετεύομεν πάντες Παΐσιε, μή διαλείπῃς φροντίζων ἡμᾶς ἑκάστοτε.

Νῦν ἔτυχον ὁ τάλας θείας βοηθείας, ὅτε ἠσπάσθην θερμῶς τήν εἰκόνα σου, ὦ θεοδόξαστε πάτερ ἡμῶν Παΐσιε.

Θεοτοκίον.
Νῦν φθάσαντα εἰς τέλος τῆς δεήσεως μου, ἀξίωσόν με, πανύμνητε Δέσποινα, εὐχαριστεῖν καί δοξάζειν καί μακαρίζειν σε.

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς μακαρίζειν σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον σέ μεγαλύνομεν.

Καὶ τα παρόντα Μεγαλυνάρια,

Τοῦ ἁγίου Παϊσίου
Χαίροις ἡσυχίας ὁ ἐραστής καί τῆς εὐσπαγχνίας τοῦ Κυρίου ὁ μιμητής· θείας γάρ ἀγάπης πληρούμενος ἐδόθης Θεῷ καί τοῖς ἀνθρώποις, πάτερ Παΐσιε.

Χαίροις τῆς ἀγάπης θεῖος κρουνός καί τῆς συμπαθείας ἀνεξάντλητος ποταμός, χαίροις ὁ θεράπων ψυχῶν τε καί σωμάτων καί ὁ προστάτης πάντων, πάτερ Παΐσιε.

Πάτερ, τήν Παρθένον ἑωρακώς πολλάκις ἐν βίῳ ἀνεβόας ἐξεστηκώς· Μῆτερ τοῦ Θεοῦ μου, Παντάνασσα Μαρία, τῇ σκέπῃ σῶν πτερύγων σκέπε τόν κόσμον σου.

Πρόσωπον πρός πρόσωπον νῦν ὁρῶν τόν ὡραῖον κάλλει παρά πάντας υἱούς βροτῶν, Χριστόν τόν Σωτῆρα ὑπέρ ἡμῶν δυσώπει συγχώρησιν πταισμάτων ἡμῖν δωρήσασθαι.

Τοῦ ἁγίου Ἀρσενίου
Χαίροις τῶν Ὁσίων ὁ κοινωνός διά πολιτείας καί ἀσκήσεως ἱερᾶς· χαίροις μοναζόντων καί ἱερέων κλέος, Καππαδοκίας δόξα, πάτερ Ἀρσένιε.

Χαίροις Καππαδόκα θαυματουργέ, παλαιῶν Πατέρων κατά πάντα ὁ μιμητής, χαῖρε καί προσδέχου αἰτήσεις τῶν ἐκ πόθου, Ἀρσένιε, τιμώντων σά θεῖα λείψανα.

Πόνοις ἐναρέτου πάτερ ζωῆς, σεαυτόν καθάρας φρονημάτων τῶν γεηρῶν, ἐκ Θεοῦ ἐδέξω τήν χάριν τῶν θαυμάτων, Ἀρσένιε, ἐκφαίνων πᾶσι τά κρείττονα.

Ὅπου ἡ σή μνήμη πανευλαβῶς ἄγεται τρισμάκαρ, δός τήν χάριν σου ἐμφανῶς, πάθη ἀφανίζων, Ἀρσένιε, σωμάτων, καί τήν Χριστοῦ εἰρήνην ψυχαῖς δωρούμενος.

Ἀμφοτέρων τῶν ἁγίων
Ἐσχηκώς διάδοχον ἀρετῶν, ὅν ὡς βρέφος Πάτερ ἀνεγέννησας ἐν Χριστῷ, τοῦτον καί σύμπρεσβυν παράλαβε παμμάκαρ, τό μέγα κλέος Ἄθω, θεῖον Παΐσιον.

Ἁγίων Καππαδοκῶν σεπτή δυάς, Παΐσιε πάτερ καί Ἀρσένιε ἱερέ, ῥύσασθε κινδύνων τούς πίστει ἐκζητούτας ὑμῶν τήν προστασίαν, τήν ἀπροσμάχητον.

Τά μεγαλυνάρια τῶν ἁγίων τοῦ ναοῦ
καί τῆς ἡμέρας. Εἶτα·
Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ ἅγιοι πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.

Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί  προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν  ὡς  εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου  καί  τό  ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν  περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Καί ψάλλομεν τά τροπάρια Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, ἤ τά Ἀπολυτίκια·

Ἀπολυτίκιον ἁγίου Παϊσίου. Ἦχος πλ.α´. Τόν συνάναρχον Λόγον.
Τῆς ἐνθέου ἀγάπης τό πῦρ δεξάμενος, ὑπερβαλλούσῃ ἀσκήσει ἐδόθης ὅλος Θεῷ καί παράκλησις πολλῶν ἀνθρώπων γέγονας, λόγοις θείοις νουθετῶν, προσευχαῖς θαυματουργῶν, Παΐσιε θεοφόρε· καί νῦν πρεσβεύεις ἀπαύστως ὑπέρ παντός τοῦ κόσμου, ὅσιε.

Δόξα. Ἀπολυτίκιον ἁγίου Ἀρσενίου. Ἦχος γ´. Θείας πίστεως.
Βίον ἔνθεον, καλῶς ἀνύσας, σκεῦος τίμιον τοῦ Παρακλήτου, ἀνεδείχθης θεοφόρε Ἀρσένιε, καί τῶν θαυμάτων τήν χάριν δεξάμενος, πᾶσι παρέχεις ταχεῖαν βοήθειαν, Πάτερ Ὅσιε Χριστόν τόν Θεόν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τό μέγα ἔλεος.

Καί νῦν. Θεοτοκίον. Ἦχος α´.
Τῇ πρεσβείᾳ, Κύριε, πάντων τῶν ἁγίων καί τῆς Θεοτόκου, τήν σήν εἰρήνην δός ἡμῖν καί ἐλέησον ἡμᾶς, ὡς μόνος οἰκτίρμων.

Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τα ἑξῆς

Ἦχος β´. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Σπεῦσον, ἐπιφάνηθι ἡμῖν τοῖς ἐν στεναγμοῖς καί δακρύοις ἐπιζητοῦσι θερμῶς, ἅγιε Παΐσιε, τήν μεσιτείαν σου, καί παράσχου τήν ἴασιν ψυχῶν καί σωμάτων, πᾶσαν δέ ἐπίνοιαν δαιμόνων σύντριψον· ἵνα εὐχαρίστῳ καρδίᾳ σέ τιμῶμεν, ὅσιε Πάτερ, καί τόν σέ δοξάσαντα δοξάζωμεν.

Ἦχος ὁ αὐτός.
Πάθεσι βαρούμενοι πολλοῖς, σέ παρακαλοῦμεν θεόφρον πάτερ Ἀρσένιε, ἴασαι νοσήματα καί ἄλγη σώματος, τῆς ψυχῆς δέ θεράπευσον ἀσθένειαν πᾶσαν, καί γονεῖς ἀνάδειξον τούς τοῦτο θέλοντας· σέ γάρ ὁ Δεσπότης τῷ κόσμῳ μέγαν ἐχαρίσατο πρέσβυν καί θαυματουργίαις σε ἐτίμησε.

Δέσποινα, πρόσδεξαι τάς δεήσεις τῶν δούλων σου καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.

Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπην σου.

Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν.
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὅ Θεός ἡμῶν έλέησον ἡμᾶς.
’Ἀμήν.

Οσίου Αρσενίου
Παρακλητικός Κανών Οσίου Αρσενίου Καππαδόκου
Χαιρετισμοί Οσίου Αρσενίου Καππαδόκου

Οσίου Παισίου
Παρακλητικός Κανών Οσίου Παισίου Αγιορείτου
Χαιρετισμοί Οσίου Παισίου Αγιορείτου

 

Πηγή