Πονεμένη Ψυχή

Πνευματικοί Ψίθυροι

Πονεμένη μου ψυχῇ, δοκιμάζεσαι σκληρά, ὁ πόνος κί ἡ δοκιμασία σ’έχει καταβάλλει, νομίζεις πως δέν ὑπάρχει διέξοδος γία σένα. Μή ολιγοπιστής, μή ἀποθαρύνεσαι, μή ξεχνάς ὅτι ὑπάρχω καί ἐγώ. Τήν δοκιμασία που περνᾷς, ἐγώ τήν ἐπέτρεψα. Μή παραξενεύουν τά λόγια μου, γνωρίζεις πόσο σε ἀγαπῶ, ἡ ἀγάπη μου γία σένα φαίνεται στο Σταυρό. Τόν Υἱόν μου θυσίασα γία σένα νᾷ σε λυτρώσω απ’τα δεσμά τῆς  ἁμαρτίας. Μή ξεχνάς ἀκόμη ὅτι σ’ευλόγησα πολλές φορές κατά τό παρελθόν, πέρασες καί καλές μέρες, γιατί ξεχνάς τόσο γρήγορα τις ευλογίες μου.

Γία θυμίσου ἀπό πόσους πειρασμούς καί δυσκολίες σ’ελευθέρωσα. Ἐγώ σκορπώ τά ἀγαθά μου παντού, εἷμαι ὁ Πατέρας κί ἐνδιαφέρομαι γία τά παιδιά μου. Ἐάν εἷσαι παιδί μου καί με ἀγαπᾷς, θα με δοξάσεις, θα δείξεις ἐμπιστοσύνη σε μένα. Μή ξεχνάς πως ὁ δρόμος ὁ δικός μου περνᾷ ἀπό δύσκολα μονοπάτια, αὑτό τό πέρασα καί ἐγώ σάν ἄνθρωπος. Δοκίμασα τό πόνο, τήν ἐγκαταλήψῃ, τό σταυρό τό θάνατο, ἀλλά ὄλα αὑτά ὁδηγοῦν στην ἀναστάσῃ στῇ ζωή.

Ὁ πόνος καί οἱ θλίψοις  εἷναι ὁ κλῆρος ὅλων τῶν ἀνθρώπων ἔδω στῇ γῆ. Ὄλα αὑτά εἷναι ἀποτελέσματα που ἔφερε ἡ ἁμαρτία, καί ἡ ἀποστασία τοῦ ἀνθρώπου ἀπό ἕμενα. Ἐγώ δέν έκενα Νοσοκομεῖα οὔτε Νεκροταφεῖα ἐγώ έκανα Παράδεισο καί ἐκεῖ έβαλα τόν άνθρωπο, ἀλλά ὁ ἄνθρωπος προτίμησε τό θάνατο καί ὀχί τῆ ζωή. Τώρα ἔχω ἑτοιμάσῃ βασιλεία γία σένα. Οἱ θλίψεις που περνᾷς εἷναι εφήμερες, προσωρινές, σκοπός τῶν εἷναι ἡ μετάνοια σου, θέλω νᾷ σε ἑτοιμάσω, νᾷ σε νᾷ σε καθαρίσω ἀπό τις σκουριές που άφησε ἡ ἁμαρτία μέσα σου.

Ὅταν ἔχεις τήν ὑγεία σου, εἷσαι τόσο ἀπησχολημένος με τῆ δουλεία σου, με τήν οικογενειά σου, με τόν ἑαυτό σου, που δέν ἔχεις καιρό γία μένα. Λίγο με θυμάσε, λίγο με σκέφτεσαι, πολλές φορές οὔτε με λογαριάζεις.Πόσο καιρό ἔχεις νᾷ προσευχηθής, τό ξέρεις;

Γία τήν Ἐκκλησία μου δέν ενδιαφέρεσαι καθόλου, κάθε Πάσχα καί Χριστούγεννα  με θυμάσαι, θυμάσαι πότε κοινώνησες, πότε εξομολογήθηκες; Ἐγώ δε σε εόχλησα, δε σε βίασα ποτέ, τό δικό μου πρόσταγμα εἷναι :<< ὅστις θέλει ὀπίσω μου ελθίν…>>, θέλω αὐτοί που με αγαπούν, νᾷ με αγαπούν ἐλεύθερα με τῆ καρδιᾷ τούς.

Πολλοί με θυμοῦνται ὅταν αρρωστήσουν, ὅταν βρεθούν σε κάποια δύσκολη θέση, τότε με φωνάζουν, με παρακαλοῦν καί τότε τρέχω, εἷμαι κοντά τούς, ἐγώ τούς δίδω ὑπομονή κουράγιο, ἐγώ τούς θεραπεύω πολλές φορές δέν ἀκούω οὔτε ἔνα εὐχαριστῶ ἀπό τό στόμα τούς. Δέν πιστεύω νᾷ κάνεις καί εσύ τό ίδιο.

Σε ἐρωτῶ, τι προτιμᾷς νᾷ πάρῳ τήν ἀρρώστια σου, νᾷ σε βγάλω ἀπό τῆ δοκιμασία που περνᾷς, ἤ νᾷ σε σώσω τηνψυχή σου; Σου υπόσχομαι πως μπορώ νᾷ κανῷ καί τά δύο. Μπορώ με ἔνα λόγο μου νᾷ απομακρύνω τῆ θλίψῃ ἀπό τήν ζωή σου, ἀλλά τῆ σωτηρία τῆς ψυχῆς σου δέν μπορώ νᾷ τό κανῷ μόνος μου, χρειάζεσαι καί εσύ. Μπορείς νᾷ μου πεις ἔνα ΝΑΙ με τῆ καρδιᾷ σου, μπορείς νᾷ πιστέψεις σε μένα, μπορείς νᾷ μετανοήσεις τώρα, νᾷ εξομολογηθείς νᾷ ἀλλάξῃς ζωή, ἐάν θελήσεις νᾷ τό κάνεις τότε ὄλα θα αλλάξουν στῇ ζωή σου, τότε θα καταλαβεῖς γιατί περνᾷς αὑτῇ τῆ δοκιμασία.

Τότε θα καταλάβῃς << αὑτῇ ἡ ἀσθένεια ούκ ἔστι θάνατον >> ἀλλά εἷναι επίσκεψης δική μου, εἷναι τό φάρμακο που δίδω σ’αυτούς που ἀγαπῶ, σε αὑτούς που θέλω νᾷ σώσω.

Μήν ἀμφιβαλεῖς γία τήν ἀγάπη μου, σε ἀγαπῶ ὅτι καί ἀν έκανες στῇ ζωή σου, ἡ αγκαλιά μου εἷναι ἀνοικτή γία σένα. Σύντομα θα περάσῃ ἡ δοκιμασία, θα ἀνατείλῃ καί πάλι ὁ ἥλιος, σε  περιμένω μή με ξεχάσεις, ἐγώ σε θυμάμε πάντοτε.Εάν με ξεχάσης πάλι θα σε επισκευθώ, γιατί σε ἀγαπῶ, θέλω τῆ σωτηρία σου. Μή ξεχνάς ὅτι πάνῳ ἀπό τήν ὑγεία σου , πάνῳ ἀπό τῆ δουλεία σου, εἷναι ἡ ψυχή σου, εἷναι ἡ σωτηρία σου, εἷμαι ἐγώ.

Σου δίνω ἀκόμη μιᾷ ευκερία γία νᾷ σωθῇς, μή τήν χάσης ἴσως νᾷ εἷναι ἡ τελευταία. Πιστεύω πως θα ἀκούσης τῆ φωνή μου, θα προσέξεις τά λόγια μου.

Φυλλάδιο ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΜΥΝΗΜΑΤΑ Ο.Χ.Α “ΑΠΟΛΥΤΡΩΣΙΣ”