Προσευχές του Όσίου Ίσαάκ τοῦ Σύρου

Προσευχή Ἐνώπιον τοῦ Ἐσταυρωμένου

Δέσποτα Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ’Εσύ πού έκλαψες τόν φίλο σου Λάζαρο καί εχυσες δάκρυα λύπης καί συμπαθείας γία αὑτόν, δέξου τά πικρά μου δάκρυα Μέ τά πάθη σου θεράπευσε τά πάθη μου, μέ τά τραύματα σου γιάτρεψε τά τραύματα μου, μέ τό αἷμα σου άγνισε τό αἷμα μου, καί πλημμύρισε τό σῶμα μου ἀπό τήν ὀσμή τοῦ ζωοποιοῦ σου σώματος. Ἤ χολή πού ποτίσθηκες ἀπό τούς ἐχθρούς σου ἆς μου γλυκανεῖ τήν ψυχή ἀπό τήν πίκρα πού μέ πότισε ὅ διάβολος. Τό σῶμα σου πού κρεμάστηκε πάνῳ στό ξύλο τοϋ Σταυροῦ ἆς μοῦ ἑλκύσει πρός Εσένα τόν νοῦ, πού οἵ δαίμονες τόν τράβηξαν κάτω. Ἤ κεφαλή σου πού έγειρες στό Σταυρό ἆς μοῦ ὑψώσει τό κεφάλι πού χτυπήθηκε ἀπό τούς νοητούς ἐχθρούς. Τά πανάγιά σου χέρια πού καθηλώθηκαν ἀπό τούς ἀπίστους στό Σταυρό ἆς μέ σηκώσουν πρός ’Εσένα ἀπό τό χάσμα τῆς καταστροφῆς, ὅπως ύποσχέθηκε τό πανάγιό σου στόμα. Τό πρόσωπό σου πού δέχθηκε ῥαπίσματα καί ἐμπτυσμούς ἀπό τούς καταραμένους ἆς μοϋ καθαρίσει τό πρόσωπο πού μολύνθηκε ἀπό τίς άμαρτίες. Ἡ ψυχή σου πού παρέδωσες στόν Πατέρα σου πάνῳ στό Σταυρό ἆς μέ ὁδηγήσει κοντά σου μέ τῆ χαρῇ σου.
Δέν ἔχω καρδιᾷ νᾷ σέ άναζητεϊ μέ πόνο. Δέν ἔχω μετάνοια οὔτε κατάνυξη, πού ὁδηγοῦν στήν κληρονομιά τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Δέν ἔχω, Δέσποτα, δάκρυ παρηγορητικό. Ὅ νοῦς μου ἔχει σκοτισθεΐ στά βιοτικά καί ὑλικά πράγματα καί δέν ἔχει τῆ δύναμη νᾷ κοιτάξει μέ πόνο πρός Εσένα. Ἡ καρδιᾷ μου ἔχει παγώσει ἀπό τό πλῆθος τῶν πειρασμῶν καί δέν μπορεΐ νᾷ θερμανθῇ μέ τά δάκρυα τῆς ἀγάπης σου.
’Ἀλλά Σύ, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὅ θησαυρός τῶν ἀγαθῶν, δώρησέ μου μετάνοια ὁλοκληρωτική καί πονετική καρδιᾷ, γία νᾷ Σέ ἀναζητήσω ὁλόψυχα. Χωρίς ’Εσένα εἷμαι ἀποκλεισμένος ἀπό κάθε άγαθό. Χάρισέ μου λοιπόν, ’Ἀγαθέ, τῆ χαρῇ σου. Ὅ Πατήρ, πού σέ γέννησε ἀπό τούς κόλπους τοῦ προαιωνίως, ἆς ἀνακαινίσει έπάνω μου τῆ μορφή τῆς εἰκόνος σου. Σέ ἐγκατέλειψα μή μέ ἐγκαταλείπεις. ’Απομακρύνθηκα ἀπό Σένα βγές σέ ἀναζητήσῃ μου, βάλε με πίσω στῇ μάνδρα σου, συναρίθμησέ με στά πρόβατα τοῦ ἐκλεκτοῦ σου κοπαδίου καί θρέψε με μαζί μέ αὑτά ἀπό τῆ χλόη τῶν θείων σου μυστηρίων. Δώσ’ μου αὑτά μέ τῆ χαρῇ καί τῆ φιλανθρωπία σου, Σωτῆρα μᾷς Ἰησοῦ Χριστέ, νῦν καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

Προσευχή γία τήν γνώσῃ τοῦ Θεοῦ καί ἀγάπην πρός Αὑτόν

Αξίωσόν με, Κύριε, γινώσκειν σε καί ἀγαπᾶν, οὑκ ἐν τῆ γνώσει τῆ ἐν τῷ σκορπισμῷ τοῦ νοῦ, τῆ ἐκ τῆς γυμνασίας γινομένη, ἀλλ’ αξίωσόν με ἐκείνης τῆς γνώσεως, ἐν ἡ ὁ νοῦς θεωρῶν σε, δοξάζει τήν φύσιν σου ἐν τῆ θεωρία τῆ κλεπτούσῃ τήν αἴσθησιν τοῦ κόσμου ἀπό τῆς διανοίας. Αξίωσόν με ὑψωθῆναι ἐκ τῆς θέας τοῦ θελήματος τῆς γεννώσης τάς φαντασίας, καί ἰδεῖν σε ἐν τῆ βία τοῦ δεσμοῦ τοῦ Σταυροῦ, ἐν τῷ μέρει τῷ δευτέρῳ τῆς τοῦ νοῦ σταυρώσεως,του ἐν ἐλευθερία ἀναπαυομένου ἀπό τῆς ἐνεργείας τῶν νοημάτων ἐν τῆ διηνεκεῖ σου θεωρία τῆ ὑπέρ φύσιν. Θές ἐν ἐμοί αὔξησιν τῆς ἀγάπης σου, ἶνα ὀπίσω τοῦ ἔρωτος σου ἔλθω ἐκ τοῦ κόσμου τούτου. Κίνησον ἐν ἐμοί τήν κατανόησιν τῆς ταπεινώσεως σου, ἐν ἡ ἐν τῷ
κόσμῳ ἀνεστράφης, ἐν τῷ καταλύματι, ὁ ἐφόρεσας ἐκ τῶν μελῶν ἡμῶν, μεσιτεία τῆς ἀγίας Παρθένου· ἶνα ἐν τῆ ἀδιαλείπτῳ μνήμη ταύτῃ δέξωμαι μεθ’ ἡδονῆς τήν ταπείνωσιν τῆς φύσεως μου.

Προσευχὴ τῶν δακρύων

Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὅστις ἔκλαυσας ἐπὶ Λαζάρῳ, καὶ ἔχυσας δάκρυα λύπης καί συμπαθείας ἐπάνω εἰς αὐτόν, δέξαι τὰ τῆς πικρίας μου δάκρυα· ἰάτρευσον διὰ τῶν ἁγίων σου παθημάτων τὰ πάθη μου·θεράπευσον διὰ τῶν πληγῶν σου τὰς ψυχικάς μου πληγάς· διὰ τοῦ τιμίου σου αἵματος καθάρισόν μου τὸ αἷμα, καὶ ἕνωσον τὴν εὐωδίαν τοῦ ζωοποιοῦ σου σώματος τῷ σώματί μου· ἡ χολή, τὴν ὁποίαν παρὰ τῶν ἐχθρῶν ἐποτίσθης, ἂς γλυκάνῃ τὴν ψυχήν μου ἀπὸ τὴν πικρίαν, τὴν ὁποίαν ὁ ἀντίδικός μου διάϐολος μ᾿ ἐπότισε· τὸ πανάγιόν σου σῶμα,τ ποίον τανύσθη ὸ ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, ἂς ἀναπτερώσῃ πρὸς σὲ τὸν νοῦν μου, ὅστις ἐσύρθη κάτω ὑπὸ τῶν δαιμόνων· ἡ παναγία σου κεφαλή, τὴν ὁποίαν ἔκλινας ἐπὶ τοῦ σταυροῦ, ἂς ὑψώση τὴν κεφαλήν μου, τὴν πειϋϐρισθεῖσαν ὑπὸ τῶν ἀντιπάλων δαιμόνων·αἱ πανάγιαί σου χεῖρες, αἱ καθηλωθεῖσαι ὑπὸ τῶν παρανόμων ἐν τῷ σταυρῳ, ἂς μὲ ἀναϐιϐάσωσι πρὸς σὲ ἐκ τοῦ χάσματος τῆς ἀπωλείας, καθὼς ὑπεσχέθη τὸ πανάγιον σου στόμα· τὸ πρόσωπόν σου, τὸ δεξάμενον ραπίσματα καὶ ἐμπτύσματα ὑπὸ τῶν καταράτων Ἰουδαίων, ἂς μοῦ λαμπρύνῃ τὸ πρόσωπον, τὸ ὁποῖον ἐμολύνθη ἀπὸ τὰς
ἁμαρτίας· ἡ ψυχή σου, τὴν ὁποίαν ἐπὶ τοῦ σταυροῦ ὑπάρχον, παρέδωκας εἰς τὸν πατέρα σου, ἂς μὲ ὁδηγήσῃ πρὸς σὲ διὰ τῆς χάριτός σου.Δὲν ἔχω καρδίαν θλιϐομένην προς ἀναζήτησίν σου, δὲν ἔχω μετάνοιαν, δὲν ἔχω κατάνυξη, οὐδὲ δάκρυα, τὰ ὁποῖα ἐπαναφέρουσι τὰ τέκνα εἰς τὴν ἰδίαν αὐτῶν πατρίδα. Δὲν ἔχω, δέσποτα,δάκρυον παρακλητικόν· ἐσκοτίσθη ὁ νοῦς μου ἀπὸ τὴν ματαιότητα τοῦ κόσμου, καὶ δὲν δύναται ν᾿ ἀτενίσῃ πρὸς σὲ μετὰ πόνου· ἐψυχράνθη ἡ καρδία μου ἀπὸ τὸ πλῆθος τῶν πειρασμῶν, καὶ δὲν δύναται νὰ θερμανθῇ διὰ τῶν δακρύων τῆς πρὸς σὲ ἀγάπης.Ἀλλὰ σύ, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός μου, ὁ θησαυρὸς τῶν ἀγαθῶν, δώρησαί μοι τελείαν μετάνοιαν καὶ καρδίαν ἐπίπονον, ἵνα ὁλοψύχως ἐξέλθω εἰς ἀναζήτησίν σου· διότι ἄνευ σοῦ θέλω ἀποξενωθῇ ἀπὸ παντὸς ἀγαθοῦ. Χάρισαί μοι λοιπόν, ὦ ἀγαθέ, τὴν χάριν σου· ὁ πατήρ,ὅστις σ᾿ ἐγέννησεν ἐκ τῶν κόλπων αὐτοῦ ἀχρόνως καὶ ἀϊδίως, ἂς ἀνανεώσῃ εἰς ἐμὲ τὰς μορφὰς τῆς εἰκόνος σου· σ᾿ ἐγκατέλιπον, μὴ μ᾿ἐγκαταλείπῃς· ἐχωρίσθην ἀπὸ σοῦ, ἔξελθε εἰς ἀναζήτησίν μου, καὶ εὐρὼν εἰσάγαγέ με εἰς τὰς νομάς σου, καὶ συναρίθμησόν με μετὰ τῶν προϐάτων τῆς ἐκλεκτῆς σου ποίμνης, καὶ διάθρεψόν με μετ᾿ αὐτῶν ἐκ τῆς χλόης τῶν θείων σου μυστηρίων, τῶν ὁποίων ὑπάρχει κατοικητήριον ἡ καθαρὰ καρδία, εἰς τὴν ὁποίαν ἀναφαίνεται ἡ ἔλλαμψις τῶν ἀποκαλύψεών σου, ἡ ὁποία ἔλλαμψις εἶναι παρηγορία καὶ ἀναψυχὴ τῶν κοπιώντων διὰ σὲ ἐν θλίψεσι καὶ διαφόροις μάστιξι· τῆς ὁποίας ἐλλάμψεως εἴθε ν᾿ ἀξιωθῶμεν καὶ ἡμεῖς διὰ τῆς χάριτος καὶ φιλανθρωπίας σου, τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.