Μοιραστείτε
Πήγαινε κάτω
Γιώργος
Γιώργος
Author
Αριθμός μηνυμάτων : 1571
https://www.proseyxi.com

Παρακλητικός Κανών εις τον Απόστολον Ανδρέαν τον Πρωτόκλητον Empty Παρακλητικός Κανών εις τον Απόστολον Ανδρέαν τον Πρωτόκλητον

Την / Το Τρι Μάης 21, 2019 11:55 am
Φήμη μηνύματος : 100% (1 ψήφοι)
Παρακλητικός Κανών εις τον Απόστολον Ανδρέαν τον Πρωτόκλητον

Παρακλητικός Κανών εις τον Απόστολον Ανδρέαν τον Πρωτόκλητον Aposto10
Ποίημα Movαχοΰ Αντωνίου

Εΰλογήσαντος τοϋ ίερέως άρχόμεθα άναγινώσκοντες τον ΡΜΒ' (142) Ψαλμόν.
Κύριε, είσάκουσον της προσευχής μου, ένώτισαι την δέησίν μου έν τη άληθεία σου, είσάκουσον μου έν τη δικαιοσύνη σου. Και μή είσέλθης είς κρίσιν μετά τοϋ δούλου σου, δτι ού δικαιωθήσεται ενώπιον σου πας ζών. Ότι κατεδίωξεν ό εχθρός την ψυχήν μου έταπείνωσεν είς γήν τήν ζωήν μου. Έκάθισέ με έν σκοτεινοΐς, ώς νεκρούς αίώνος, και ήκηδίασεν έπ’ εμέ τό πνεύμα μου, έν έμοι έταράχθη ή καρδία μου. Έμνήσθην ήμερων άρχαίων, έμελέτησα έν πάσι τοις έργοις σου, έν ποιήμασι των χειρών σου έμελέτων. Διεπέτασα πρός σε τάς χείράς μου ή ψυχή μου ώς γη άνυδρός σοι. Ταχύ είσάκουσόν μου, Κύριε, έξέλιπε τό πνεΰμά μου. Μή άποστρέψης τό πρόσωπόν σου άπ’ έμοΰ, και όμοιωθήσομαι τοΐς καταβαίνουσιν είς λάκκον. Άκουστόν ποίησόν μοι τό πρωΐ τό έλεός σου, ότι έπΐ σοι ήλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, όδόν εν ή πορεύσομαι, ότι πρός σέ ήρα την ψυχήν μου. Έξελοΰ με έκ των εχθρών μου Κύριε, πρός σέ κατέφυγον δίδαξόν με τοΰ ποιεΐν τό θέλημά σου, ότι σύ εί ό Θεός μου. Τό Πνεΰμά σου τό άγαθόν οδηγήσει με έν γή ευθεία ενεκεν τοΰ ονόματος σου, Κύριε, ζήσεις με. Έν τή δικαιοσύνη σου, έξάξεις έκ θλίψεως την ψυχήν μου. Καί έν τω έλέει σου έξολοθρεύσεις τούς έχθρούς μου. Και άπολεΐς πάντας τούς θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι έγώ δοΰλός σού εΐμι.

Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος α'. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καὶ ἐπικαλεῖσθε τὸ ὀνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β'. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἡμυνάμην αὐτοῦς.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ'. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

και τά Τροπάρια
Τροπάριον ήχος δ' πρός τό, Τή Θεοτόκω...

Τού Πρωτοκλήτου τω ναώ νύν προσδράμωμεν, οί έν ταΐς νόσοις και δεινοΐς κατεχόμενοι, άπό βαθέων κράζοντες καρδίας αύτω· ένδοξε Πρωτόκλητε, ώ Άνδρέα Θεόπτα, πρόφθασον και ΐασαι, νοσημάτων παντοίων, καί εκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, τούς τή σή σκέπη θερμώς καταφεύγοντας.

Δόξα τό αυτό καί νύν.
Τή Θεοτόκο έκτενώς νΰν προσδράμωμεν, αμαρτωλοί καί ταπεινοί, καί προσπέσωμεν έν μετανοία, κράζοντες έκ βάθους ψυχής Δέσποινα, βοήθησον, έφ’ ήμΐν σπλαγχνισθεΐσα σπεΰσον, άπολλύμεθα υπό πλήθους πταισμάτων, μή άποστρέψης σούς δούλους κενούς σέ γάρ καί μόνην έλπίδα κεκτήμεθα.

Ό Ν' (50) Ψαλμος.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.

Ου ή άκροστιχίς.
«Δέξαι δέησιν Άνδρέα ’Αντωνίου Movαχοΰ»


ώδή α'. ήχος πλ. δ'.Ύγράν διοδεΰσας ώσεί...
Δεσμεϊν τε καί λύειν παρά Χριστού, λαβών εξουσίαν, αμαρτίας με τού δεσμού, λύσον ώ Άνδρέα Θεηγόρε καί γάρ αυτή μοι, την νόσον έπήνεγκεν.

Έν νόσοις καί πόνοις παντοδαποΐς, τρυχόμενος μάκαρ, εκ καρδίας σέ δυσωπώ, τούτων παρασχείν μοι. την ταχείαν, απαλλαγήν καί τελείαν ύγείωσιν.

Ξενωθείς άφρόνως τής εντολής, Θεού παρεδόθην, τή δικά ία αύτοΰ οργή· όν περ έκδυσώπει ώ Άνδρέα, ίλεω όμματι μάκαρ προσβλέψαι με.

Θεοτοκίον.
Άπόρθητον τείχος καί αρραγές, γενοϋ μοι Παρθένε, καταφεύγοντι εΰλαβώς, τή σκέπη σου κόρη Θεο μήτορ, πλήν σου γάρ άλλην, ελπίδα οΰ κέκτημαι.


Ώδή γ'. Ουρανίας άψίδος.
'Ικεσίαις Άνδρέα, συ δραστικαΐς "Αγιε, τούς έν τώ ναώ σου φοιτώντας, καί αίτουμένους σε, πάντας έξάρπασον, έκ συμφορών καί κινδύνων, πάσης περιστάσεως, ψυχής καί σώματος.

Δεομένους έκ πόθου, καί έκ θερμής πίστεως, τούς κατακειμένους έν κλίνη δεινού νοσήματος, ροπή άνάστησον, τής ίσχυράς σου πρεσβείας· έχεις γάρ ιαμάτων, πλούτον άδάπανον.

Έν νυκτί καί ήμερα, πόνοις πολλοΐς τρύχομαι, τοϊς έκ νοσημάτων, παντοίων, κατακεντούμενος διό τή σκέπη σου, νύν καταφεύγω Άνδρέα- μή δη ούν παρίδης με, μύστα Πρωτόκλητε.

Θεοτοκίον.
Ή τεκούσα Σωτήρα, καί λυτρωτήν ’Άχραντε, τον τάς βροτών άσθενείας πάσας ίώμενον όν αγνή πάναγνε, σύ ακραιφνώς μιμουμένη, νόσω με κρατούμενον, ΐασαι Δέσποινα.

Διάσωσον άπό κινδύνων τούς δούλους σου ώ Άνδρέα ότι πάντες μετά Θεόν, είς σέ καταφεύγομεν, ώς έτοιμον ρύστην καί πολιούχον.

Επίβλεψον. έν εύμενεία, Πανύμνητε Θεοτόκε, επί την έμήν χαλεπήν τοΰ σώματος κάκωσιν, καί ϊασαι τής ψυχής μου τό άλγος.

Ό Ιερεΰς" Έλέησον ημάς, ό Θεός,... κ.λπ. Τό’ Κύριε, έλέησον (τρις) καί μνημονεύει εκείνων, δι’ ούς ή παράκλησις τελείται.
Έτι δεόμεθα καί υπέρ τοΰ είσακοϋσαι Κύριον τον Θεόν, φωνιής τής δεήσεως ημών τών άμαρτωλών, καί έλεήσαι ημάς.

Τό Κύριε ελέησαν (τρις).
Έπάκουσον ημών, ό Θεός, ό Σωτηρ ημών, ή ελπίς... ’Αμήν.

Πρεσβεία θερμή...
Προστάτης Πατρών, φρουρός ό ασφαλέστατος, άπαύστως φρουρεΐν μή διάλυσης ένδοξε, Άνδρέα Πρωτόκλητε, τούς σε θερμώς καθικετεύοντας· άλλ’ έκ κινδύνων λύτρωσε την σήν, ήνπερ έξόχως ποίμνην πεπίστευσαι.


Ώδή δ'. Είσακήκοα Κύριε.
Συνεχόμενον θλίψεσι, και στενοχωρούμενον νό- σω σώματος, έλευθέρωσόν με δέομαι, θεία σου έντεύξει ώ Πρωτόκλητε.

Ικετεύω σε ένδοξε, σάλω καί βυθώ δεινών περιστάσεων, μή παρίδης ποντούμενον άλλ’ άνάγαγέ με, σαΐς δεήσεσιν.

Νοσημάτων άπάλλαξον, τούς έν τώ ναφ σου θερμώς προστρέχοντας καί προστάτην σε θερμότατου, επικαλούμενους Παναοίδιμε.

Θεοτοκίον.
’Ανακαινίσου ’Άχραντε, πεπαλαιωμένου με δει- νοϊς πταίσμασιν, ή τον καινουργόν κυήσασα, άρεταϊς ένθέοις βελτιώσασα.


Ώδή ε'. Φώτισαν ήμας.
Νέμοις μοι ροπήν, σοϋ τής θείας άντιλήψεως, καί καταψύξαις τήν καρδίαν μου, φλογιζομένην, καί πυρέσσουσαν ’Απόστολε.

Δώρου είληφώς, τών ίάσεων τό δώρημα, δώρησαι ίάσεως χρήζον τής καχεξίας τήν κατάπαυσιν βραβεύουν μοι.

Ρϋσαι πειρασμών, χριστομίμητε Πρωτόκλητε, κινδύνων και ποικίλων θλίψεων, έπερχομένων, άδοκή- τως τοις ίκέταις σου.

Θεοτοκίον.
Έχουσα αγνή, εύσπλαγχνίας μέγα πέλαγος, νΰν μοι κινδυνεύοντι Πανάμωμε, έπικάμφθητι, διά σπλάγχνα σής χρηστότητος.


Ώδή στ'. Τήν δέησιν έκχεώ.
Άκέστορα σε πλουτοΰμεν "Αγιε, καί θερμόν έν περιστάσεσι πρέσβυν, ρύστην φρουρόν καί προστάτην Άνδρέα, ώς εις κοινόν ίατρεϊον προσφεύγομεν. Θεράπευσον ούν συμπαθώς, τάς ήμών άσθενείας καί μάστιγας.

Άκούσας μου τής ευχής ’Απόστολε, έπιτάχυνον οί,κτείραί με μάκαρ· ιδού γάρ νΰν ή ζωή μου εκλείπει, ώς είς αέρα καπνός σκεδαννύμενος· άλλ’ εΰροιμί σε αρωγόν, χριστομίμητον οίά περ πέλοντα.

Νηχόμενος τοΐς τοϋ βίου κύμασι, περιπίπτω καθ’ έκάστην άνάγκαις, ταϊς τήν ψυχήν καί τό σώμα στροβούσαις· ώς δ’ είς γαλήνιον όρμον Πρωτόκλητε, τον σόν ναόν προσπεφευγώς, διασώζομαι θείαις πρεσβεία ις σου.

Θεοτοκίον.
Τό μέγιστον τών πιστών προσφύγιον, τό κοινόν τών ασθενών ίατρεϊον, χριστιανών τήν στερράν προσδοκίαν, τών δεόμενων τήν θείαν άντίληψιν τήν Δέσποιναν τοΰ ουρανού καί τής γής δυσωπήσαι οίκτεΐραί με.


Διάσωσον από κινδύνων τούς δούλους σου ώ Άνδρέα δτι πάντες μετά Θεόν εις σέ καταφεύγομεν, ώς έτοιμον ρύστην και πολιούχον.

’Άχραντε. ή διά λόγου τον Λόγον άνερμηνεύτως, έπ’ εσχάτων των ημερών τεκοΰσα δυσώπησον ώς εχουσα μητρικήν παρρησίαν.


Προσταίσία των Χριστιανών...
Προασπίζειν τής ποίμνης τής σής Παμμακάριστε, και πρεσβεύειν άπαύστως Χριστώ τφ Δεσπότη σου, μή άποκάμης έκτενώς δεόμενος αυτού· άλλα πρό- φθασον ώς μιμητής των σταυρικών αυτού παθών, υπέρ τών δεόμενων σου· κόπασον πειρασμούς τε και λύ- σον τάς περιστάσεις, τών προστρεχόντων σοι θερμώς Άνδρέα Πρωτόκλητε.


Προκείμενον.
Εις πάσαν την γην έξήλθεν ό φθόγγος αυτών.
Στίχ. Οί ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού.
Εύαγγέλιοιν, τό εις την μνήμην αύτοϋ.

Έκ του κατά Ματθαίον (δ' 18—·23).

Τφ καιρω έκείνω, περιπατών ό ’Ιησούς παρά την θάλασσαν τής Γαλιλαίας, είδε δύο άδελφούς, Σίμωνα τον λεγόμενον Πέτρον, καί Άνδρέαν τον αδελφόν αυτού βάλλοντας άμφίβληστρον εις την θάλασσαν, (ήσαν γάρ άλιεΐς) καί λέγει αύτοΐς· Δεύτε όπίσω μου, καί ποιήσω υμάς άλιεΐς ανθρώπων. Οί δε ευθέως αφέντες τά δίκτυα ήκολούθησαν αύτω. Καί προβάς έκεϊθεν εΐδεν άλλους δύο άδελφούς, ’Ιάκωβον τον τού Ζεβεδαίου, καί Ίωάννην τον αδελφόν αύτοϋ, έν τφ πλοίω μετά τού Ζεβεδαίου τού πατρός αυτών, καταρτίζοντας τά δίκτυα αύτών, καί έκάλεσεν αυτούς. Οί δε εηθέως αφέντες τό πλοΐον καί τον πατέρα αύτών, ήκολούθησαν αύτω. Καί περιήγεν όλην τήν Γαλιλαίαν ό Ίησοϋς, διδάσκων εν ταϊς συναγωγαΐς αύτών καί κηρύσσων τό Εύαγγέλιον τής βασιλείας, καί θεραπεύων πάσαν νόσον καί πάσαν μαλακίαν εν τω λαω.

Δόξα,
Ταΐς του Πρωτοκλήτου πρεσβείαις, Έλεήμον, έξάλειψον τά πλήθη, των έμών εγκλημάτων.

και νΰν...
Ταΐς τής Θεοτόκου πρεσβείαις, Έλεήμον, έξάλειψον τά πλήθη, των έμών εγκλημάτων.

Ηχος πλ. β'. "Ολην άποθέμενοι.
Άνδρέα Πρωτόκλητε, τοϋ Κορυφαίου όμαιμων, Αποστόλων καύχημα, Μαθητών προβάθμιε, άγλαότιμε, απαρχή αγία, τοϋ Εύαγγελίου, τοϋ Κυρίου έχρημάτισας. Ώς οϋν γινώσκοντες, έξοχον πρεσβείαν πλουτοΰντά σε, σοί πάντες καταφεύγομεν καί νΰν έκτενώς σου δεόμεθα, ίασαι τάς νόσους, τούς πόνους καί τάς μάστιγας ημών, καί ρΰσαι πάσης κακώσεως, ποίμνην τήν τιμώσάν σε.


Ώδη ζ'. Οί εκ τής ’ΐουδαίας.
Ώς ποτέ τής χρονιάς, άσθενείας έρρύσω μάκαρ τον Σώσιον, άφή χειρός σου μόνη ούτω τής νΰν τηκούσης, κάμε νόσου άπάλλαξον, σοϋ άοράτω θερμή Άνδρέα έπισκέψει.

Νεκρόν ώς εξεγείρω, έπικαμφθείς, Άνδρέα μητρός τοΐς δάκρυσι, κάμε νΰν ήμιθνήτα, βραχύ τι κεκτημένον, ζωής λείψανον έγειρον, ώς ακραιφνής μαθητής, τοΰ τούς νεκρούς ζωοΰντος.

Νόσων παντοίων καί κινδύνων, ’Ιατρός φανείς, Άνδρέα τρισμάκαρ· τής ψυχής μου διο, θεράπευσον τήν νόσον, καί εύρωστίαν δώρησαι, ταΐς ένθέοις σου πρεσβείαις.

Θεοτοκίον.
Ουρανών πλατυτέρα, άνεδείχθης Παρθένε Χριστόν κυήσασα· στενούμενον ουν νόσοις, και θλίψεσι παντοίαις, πρεσβειών σου εΰρύτητι κατάστησόν με αγνή, εις υγείας πλάτος.


Ώδή η'. Τον Βασιλέα τών Ουρανών.
'Τπό την σκέπην τών πρεσβειών σου Άνδρέα, προσδραμών δέομαι σου, ρυσθήναι τών περιστοιχούντων, δεινών με άνενδότως.

Μετανοείν με, από ψυχής καί καρδίας, έξαιτώ έπαμΰναι Άνδρέα, ταΐς πανευπροσδέκτοις προς Κύριον λιταίς σου.
Όδυνωμένω, υπό μακράς άσθενείας, ιατρός πρό- στηθί μοι Άνδρέα, ώς άπορουμένων καί ορφανών προστάτης.

Θεοτοκίον.
Νενεκρωμένον, τών προσβολών ταΐς άκίσι, δυσωπώ ζωώσαί με Παρθένε, τον Ζωοδότην Χριστόν άποτεκοϋσα.


Ώδή Θ'. Κυρίως Θεοτόκον.
Αύγαΐς ταΐς τής Τριάδος, λάμπρυνον Άνδρέα, τά τής ·ψυχής καί καρδίας μου όμματα, ϊνα σε πόθω γεραίρω, ένθέοις άσμασιν.

Χριστομιμήτως μάκαρ, τάς άνυψωθείσας επί σταυροϋ πριν παλάμας σου έπαρον, προς τον Σωτήρα πρεσβευων, υπέρ τής ποίμνης σου.

’Οχύρωμα καί σθένος, σκέπη τε καί φΰλαξ, γενοΰ Άνδρέα και τείχος άπόρθητον, τοϊς καταφεύγουσι πίστει, τή θεία σκέπη σου.

Θεοτοκίον.
Υπέραγνε Παρθένε, συν τω Πρωτοκλήτω, τον σόν Υίόν είσαεί καθικέτευε, όπως ρυσθείημεν πάντες, φρικτής κολάσεως.

’Αξιόν έστιν ώς αληθώς, μακαρίζειν σε τήν Θεοτόκον, τήν άειμακάριστον καί τταναμώμητον, καί μητέρα τοΰ Θεοΰ ήμών. Τήν τιμιωτέραν τών Χερουβείμ, καί ένδοξοτέραν, άσυγκρίτως τών Σεραφείμ, την άδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοΰσαν, τήν όντως Θεοτόκον, σε μεγαλύνομεν.

και τα παρόντα Μεγαλυνάρια.

Δεϋτε τον Πρωτόκλητον μαθητήν, έν ϋμνοις ασμάτων, εύφημήσωμεν οί πιστοί, τον τοϋ Αΐγεάτου, τό θράσος καθελόντα, και τοΰ Χρίστου τό πάθος, έκμιμησάμενον.

Δεϋτε τον Πρωτόκλητον μαθητήν, καί τών ’Αποστόλων, τον προβάθμιον αγωγόν, τον τής Άχαΐας καί τών ΙΙατρών προστάτην, Άνδρέαν τιμήσωμεν.

Χαίροις ό Πρωτόκλητος μαθητής, χαίροις σωφροσύνης, καί ανδρείας στήλη λαμπρά- χαίροις ό τοϋ πάθους, κοινωνός τοϋ Κυρίου, ’Απόστολε Θεόπτα Άνδρέα πάντιμε.

Χαίροις τών Πατέρων μέγας φρουρός, πρόμαχος καί ρϋστης, πολιοϋχος καί βοηθός  χαίροις τής σής ποίμνης, ύπερμαχών άπαΰστως, καί περισκέπων ταΰτην, Άνδρέα ένδοξε.

Σκέπε, φρουρεί, φύλαττε έκ δεινών, τούς έν τω ναω σου, άνυμνοϋντάς σε εύλαβώς καί ρϋσαι κινδύνων καί πάσης άλλης βλάβης, την σέ τιμώσαν ποίμνην, Άνδρέα ένδοξε.

Πάσαι των ’Αγγέλων αί στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Άποστόλων ή δωδεκάς οί Αγιοι Πάντες μετά τής Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις το σωθήναι ημάς.


τρισάγιον
Αγιος ό θεός, Αγιος Ισχυρός, "Αγιος Αθάνατος, έλέησον ήμάς. (τρίς).

«Δόξα Πατρί,...». Καί νΰν...
Παναγία Τριάς, έλέησον ήμάς. Κύριε, ίλάσθητι ταϊς άμαρτίαις ήμών. Δέσποτα, συγχώρησον τάς άνομίας ήμίν, Αγιε, έπίσκεψαι καί ίασαι τάς άσθενείας ήμών, ένεκεν τοΰ ονόματος σου.

«Δόξα... καί νΰν...».
«Πάτερ ημών, ό εν τοίς ούρανοΐς, άγιασθήτω...».
«"Οτι σοΰ έστιν ή βασιλεία...». ’Αμήν.

και το απολυτίκιον.

’Απόστολε "Αγιε Άνδρέα, πρέσβευε τω έλεήμονι Θεω ϊνα πταισμάτων άφεσιν παράσχω ταίς ψυχαΐς ήμών.

Ή Εκτενής, παρά τοΰ Ιερέως καί ή Μνημόνεύσις. Άπόλυσις.
Καί προ τοΰ Δι’ ευχών...

τών χριστιανών άσπαζομένων την εικόνα, ψάλλονται τά Τροπάρια:


’Ηχος β'.  Ότε εκ τοΰ ξύλου...

Πάντων Αποστόλων και μυστών, ένδοξε Πρωτόκλητε μΰστα, τους προσκυνοϋντας θερμώς, την σεπτήν εικόνα σου, βλάβης έξάρπασον, ορατών αοράτων τε, εχθρών και παντοίων νόσων, έλευθέρωσον ψυχής και σώματος· ϊνα ευχαρίστως έν υμνοις, ως παντοδα- πόν ευεργέτην, και θερμόν προστάτην σε γεραίρωμεν.

Δέσποινα, πρόσδεξαι τάς δεήσεις τών δούλων σου, καί λύτρωσαι ημάς, άπο πάσης ανάγκης καί θλίψεως.

Την πάσαν έλπίδα μου εις σέ άνατίθημι, Μήτηρ, τοΰ Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.



Δι’ ευχών τών 'Αγίων Πατέρων ημών.
Κύριε Ίησοΰ Χριστέ ό Θεός ημών έλέησον ημάς.
Αμήν.

_________________
Η Δύναμη του Κυρίου μας Ημών Ιησού Χριστού και όλων των Αγίων ας είναι μαζί μας Πάντοτε!!!!
Επιστροφή στην κορυφή
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης