Μοιραστείτε
Πήγαινε κάτω
Γιώργος
Γιώργος
Author
Αριθμός μηνυμάτων : 1571
https://www.proseyxi.com

Παρακλητικός Κανών εις τον Άγιον Αρσένιον τον εν Πάρω Ασκήσαντα Empty Παρακλητικός Κανών εις τον Άγιον Αρσένιον τον εν Πάρω Ασκήσαντα

Την / Το Πεμ Μάης 23, 2019 12:46 pm
Φήμη μηνύματος : 100% (1 ψήφοι)
Παρακλητικός Κανών εις τον Άγιον Αρσένιον τον εν Πάρω Ασκήσαντα

Ποίημα Γερασίμου Μοναχού Μικραγιαννανίτου.

Παρακλητικός Κανών εις τον Άγιον Αρσένιον τον εν Πάρω Ασκήσαντα Arseni10

Εΰλογήσαντος τοϋ ίερέως άρχόμεθα άναγινώσκοντες τον ΡΜΒ' (142) Ψαλμόν.
Κύριε, είσάκουσον της προσευχής μου, ένώτισαι την δέησίν μου έν τη άληθεία σου, είσάκουσον μου έν τη δικαιοσύνη σου. Και μή είσέλθης είς κρίσιν μετά τοϋ δούλου σου, δτι ού δικαιωθήσεται ενώπιον σου πας ζών. Ότι κατεδίωξεν ό εχθρός την ψυχήν μου έταπείνωσεν είς γήν τήν ζωήν μου. Έκάθισέ με έν σκοτεινοΐς, ώς νεκρούς αίώνος, και ήκηδίασεν έπ’ εμέ τό πνεύμα μου, έν έμοι έταράχθη ή καρδία μου. Έμνήσθην ήμερων άρχαίων, έμελέτησα έν πάσι τοις έργοις σου, έν ποιήμασι των χειρών σου έμελέτων. Διεπέτασα πρός σε τάς χείράς μου ή ψυχή μου ώς γη άνυδρός σοι. Ταχύ είσάκουσόν μου, Κύριε, έξέλιπε τό πνεΰμά μου. Μή άποστρέψης τό πρόσωπόν σου άπ’ έμοΰ, και όμοιωθήσομαι τοΐς καταβαίνουσιν είς λάκκον. Άκουστόν ποίησόν μοι τό πρωΐ τό έλεός σου, ότι έπΐ σοι ήλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, όδόν εν ή πορεύσομαι, ότι πρός σέ ήρα την ψυχήν μου. Έξελοΰ με έκ των εχθρών μου Κύριε, πρός σέ κατέφυγον δίδαξόν με τοΰ ποιεΐν τό θέλημά σου, ότι σύ εί ό Θεός μου. Τό Πνεΰμά σου τό άγαθόν οδηγήσει με έν γή ευθεία ενεκεν τοΰ ονόματος σου, Κύριε, ζήσεις με. Έν τή δικαιοσύνη σου, έξάξεις έκ θλίψεως την ψυχήν μου. Καί έν τω έλέει σου έξολοθρεύσεις τούς έχθρούς μου. Και άπολεΐς πάντας τούς θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι έγώ δοΰλός σού εΐμι.

Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος α'. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καὶ ἐπικαλεῖσθε τὸ ὀνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β'. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἡμυνάμην αὐτοῦς.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ'. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.


Ηχος δ'. Ό υψωθείς έν τω Σταυρω.
Τη ίσαγγέλω σου ζωη θεοφόρε, θεοπρεπώς παρά Χρίστου έδοξάσθης, ταΐς των θαυμάτων χάρισιν ’Αρσένιε· όθεν πάσης θλίψεως, καί δεινών νοσημάτων, πόνων καί κακώσεων, καί παντοίας ανάγκης, ταΐς σαΐς πρεσβείαις ΓΙάτερ προς Χριστόν, φύ- αττε πάντας, τούς σε μακαρίζοντας.

Δόξα. Τό αύτό. Και νϋν. Θεατοκίον.
Ού σιωπήσωμέν ποτέ Θεοτόκε, τάς δυναστείας σου λαλεΐν οΐ ανάξιον εΐμή γάρ σύ προ'ίστασο πρεσβεύουσα, τίς ημάς έρρύσατο, έκ τοσούτων κινδύνων; τίς δέ διεφύλαξεν, έως νϋν ελευθέρους; ούκ άποστώμεν Δέσποινα έκ σοΰ· σούς γάρ δούλους σώζεις, άεί έκ παντοίων δεινών.

Ό Ν' (50) Ψαλμος.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.  

Καί ό κανών συ ή άκροστιχίς.
«Αρσένιε πόνων ήμας ρΰσαι. Γερασίμου».

Ώδη α'. ’Ήχος πλ. δ'. Ύγράν διοδεΰσας.

’Αγγέλων συνόμιλος γεγονώς, συν αύτοϊς δυσώπει, τον Σωτήρα υπέρ ημών, πάσης ημάς ρύεσθαι ανάγκης, καί δυσχερείας ’Αρσένιε "Οσιε.

Ρανίσι τών θείων σου δωρεών, την έξηραμμένην, έκπυρώσει τή τών παθών, ψυχήν μου κατάρδευσον θεόφρον, προς ευκαρπίαν σωτήριον "Οσιε.

Σωμάτων όδύνας τάς χαλεπός, καί ψυχών τάς νόσους, τή δοθείση σοι δωρεά, ΐασαι ’Αρσένιε Παμμάκαρ, τών προσιόντων θερμώς τή σή χάριτι.

Θεοτοκίον.
Έτρώθην τοΐς βέλεσι του έχθροϋ, καί όλος ήλκώθην, αμαρτίας τή έμμονή· άλλα συ Παρθένε ώς οίκτίρμον, τής συνεχούσης άνάγκης με λύτρωσαι.


Ώδή γ'. Ουρανίας άψίδος.
Νέον άστρον ώράθης, ταΐς νοηταΐς λάμψεσιν, έν τή τοΰ Χρίστου Εκκλησία, Πάτερ ’Αρσένιε· όθεν διάλυσον, τών πειρασμών την ομίχλην, απειλούσαν "Οσιε, ήμΐν τα χείρονα.

Ίατήρά σε θειον, ώς αληθώς εδειξε, Πάτερ έν έσχάτοις τοΐς χρόνοις, Χριστός ό Κύριος· όθεν ίάτρευσον, την ασθενούσαν ψυχήν μου, προσβολαϊς τού δφε- ως, ώς συμπαθέστατος.

Ευωδία άρρήτω, τής θαυμαστής Κάρας σου, δίωξον παθών τό δυσώδες, έκ τών ψυχών ήμών, ώς αν ένάρετον, βίον διέλθωμεν Πάτερ, εϋωδέσι πράξεσι, Χριστόν δοξάζοντες.

Θεοτοκίον.
Πολυώνυμε Κόρη, Μήτερ Θεού άφθορε, την καταφθαρείσαν ψυχήν μου, πολλοίς έν πάθεσιν, ΐασαι δέομαι, καί καθαράν αυτήν δεΐξον, μετάνοιας πράξεσιν, ϊνα δοξάζω σε.


Διάσωσον έκ πάσης βλάβης Αρσένιε θεοφόρε, τούς έν πίστει τη σή πρεσβεία προστρέχοντας, και των πταισμάτων συγχώρησιν ήμϊν αίτει.

Επίβλεψον έν εϋμενεία Πανύμνητε Θεοτόκε, επί την έμήν τού σώματος κάκωσιν, καί ΐασαι τής ψυχής μου τό άλγος..


Αϊτησις καί τό Κάθισμα.
Ηχος β'. Πρεσβεία θερμή.

Προστάτην θερμόν, ή Πάρος σε έκτήσατο, και μέγαν σοφέ, μεσίτην προς τον Κύριον διό αεί τη σκέπη σου, καταφεύγει βοώσα ’Αρσένιε. Έκ ποικίλων ημάς δυσχερείων, άπάλλαττε Πάτερ τη πρεσβεία σου.


Ώδή δ'. Είσακήκοα Κύριε.
Ό δαιμόνων τό σύστημα, πάλαι έκδιώξας πόρ- ρω των δούλων σου, τής αύτών και νΰν άπάλλαξον, Πάτερ κακουργίας τάς ψυχάς ήμών.

Νόσων Πάτερ τούς άνθρακας, καί των πειρασμών την φλόγα κατάσβεσον, την πικρώς ημάς φλογίζουσαν, δρόσω τής σής χάριτος ’Αρσένιε.

"Ωσπερ πάλαι ήνέωξας, Πάτερ ουρανόν καί γή βροχήν δέδωκεν, ούτως άνοιξον ’Αρσένιε, τοϋ Χριστού ήμϊν την αγαθότητα.

Θεοτοκίον.
Νέον βρέφος έκύησας, τον προ των αιώνων Θεόν καί Κύριον, νεουργοϋντα Κόρη Πάναγνε, τούς παλαιωθέντας άμαρτήμασι.


Ώδή ε'. Φώτισον ημάς.
Ήσχυνας έχθρού, τά βουλεύματα ’Αρσένιε, ού τήν άδικον βουλήν την καθ’ ημών, τή πρεσβεία σου ματαίωσον δεόμεθα.

Μέγας αρωγός, τοϊς Παρίοις άναδέδειξαι, έκ κινδύνων κα'ι δεινών δυσπραγιών, εξαιρούμενος τήν νήσον σου ’Αρσένιε.

"Ανωθεν ήμϊν, συμπαθώς δίδου ’Αρσένιε, ώς φιλόστοργος Πατήρ τάς δωρεάς, τοϊς έν πίστει προσιούσι τοϊς λειψάνοις σου.

Θεοτοκίον.
Σύ μου προσφυγή, σωτηρία καί άντίληψις· διά τούτο καταφεύγω σοι 'Αγνή, καθ’ έκάστην και λυτροΰμαι τού άλάστορος.


Ώδή στ'. Τήν δέησιν.
Ρημάτων τών σών ήδίστων χειλέων, τήν φωνήν και νΰν ένήχησον πάλιν, έν ταΐς ψυχαΐς νοερώς τών σών τέκνων, άπό ληθάργου δεινού διεγείρουσαν, ημάς ’Αρσένιε σοφέ, προς σπουδήν αγαθών Πάτερ πράξεων.

'Τπάρχων πλήρης ένθέων χαρίτων, ώς θεράπων τού Χριστού θεοφόρος, θαυματουργίαις πολλαϊς έδοξάσθης· όθεν καί νύν θαυματούργει ’Αρσένιε, τοϊς έκζητοΰσιν εύλαβώς, τήν θερμήν σου βοήθειαν "Οσιε.

Συντρέχει ού μόνον πάσα ή Πάρος, τή σορφ τών σών άγιων λειψάνων, άλλα και πάς ευσεβής άλλαχόθεν, και τάς αιτήσεις οί πάντες λαμβάνουσιν, ’Αρσένιε θαυματουργέ, έκ τής σής δαψιλούς χάριτος.

Θεοτοκίον.
’Αγγέλων άγιωτέρα έδείχθης, Παναγία Υπεράμωμε Κόρη, ώς των 'Αγίων τον "Αγιον μόνον, ύπεραγίως ήμϊν σωματώσασα· διό άγίασον ημών, και ψυχήν καί καρδίαν καί έννοιαν.


Διάσωσον εκ πόσης βλάβης ’Αρσένιε ύεοφόρε, τούς εν πίστει τη σή πρεσβεία προστρέχοντας, καί των πταισμάτων συγχώρησιν ήμϊν αιτεί.

’Άχραντε ή διά λόγου τόν Λόγον άνερμηνεύτως, έπ’ εσχάτων τών ημερών τεκοΰσα δυ- σώπησον, ώς έχουσα μητρικήν παρρησίαν.


Αϊτησις καί τό Κοντάκιον.
’’Ήχος β'. Τοΐς των αιμάτων σου.

Τή προστασία σου σπεύδοντες "Αγιε, των πατρικών δωρεών σου πληρούμεθα, Χριστόν μεγαλύνοντες "Οσιε, τον σε προστάτην ήμϊν άναδείξαντα, ’Αρσένιε Πάρου αγλάισμα.


Προκείμενον.
Τίμιος έναντίον Κυρίου ό θάνατος τοΰ οσίου αΰτοΰ.
Στίχ. Μακάριος άνήρ ό φοβούμενος τον Κύριον...

Εύαγγέλιον. Έκ τοΰ κατά Λουκάν (Κεφ.6,17-23).
Τώ καιρώ έκείνω εστη ό Ιησούς έπί τόπου πεδινού και οχλος μαθητών αυτού και πλήθος πολύ τού λαού άπο πάσης τής Ίουδαίας και Ιερουσαλήμ και τής παραλίου Τύρου και Σιδώνος· οΐ ήλθον άκούσαι αυτού και ίαθήναι άπο τών νόσων αυτών, και οί όχλούμενοι υπό πνευμάτων άκαθάρτων, και έθεραπεύοντο. Και πάς ό οχλος έζήτει άπτεσθαι αυτού, ότι δύναμις παρ’ αύτού έξήρχετο και ίάτο πάντας. Και αυτός έπάρας τούς οφθαλμούς αύτού εις τούς μαθητάς αύτού ελεγε Μακάριοι οί πτωχοι ότι ύμετέρα έστ'ιν ή βασιλεία τού Θεού. Μακάριοι οί πεινώντες νύν ότι χορτασθήσεσθε. Μακάριοι οί κλαίοντες νύν ότι γελάσετε. Μακάριοί έστε όταν μισήσωσιν ύμάς οί άνθρωποι, καί όταν άφορίσωσιν ύμάς καί όνειδίσωσι καί έκβάλωσι τό ονομα ύμών ώς πονηρόν ένεκα τού υιού τού άνθρώπου. Χαίρετε έν έκείνη τή ήμερα καί σκιρτήσατε ιδού γάρ ό μισθός ύμών πολύς έν τώ ούρανώ.

Δόξα. Ταΐς τοΰ σοΰ Όσιου πρεσβείαις έλεήμον έξάλειψον τά πλήθη τών έμών έγκλημάτων.

Καί νΰν. Ταΐς τής Θεοτόκου πρεσβείαις έλεήμον έξάλειψον τά πλήθη τών έμών έγκλημάτων.

Προσόμοιον.
Ηχος πλ. β'. Όλην άποθέμενοι.
Στίχ. Έλέησόν με ό Θεός κατά τό μέγα ελεός σου...

Βίον έκ νεότητος, αγγελικόν άγαπήσας, σκεύος καθαρώτατον, τού 'Αγίου Πνεύματος έχρημάτισας, δωρεάν άπασι, νέμων τάς ίάσεις, τοΐς προστρέχουσι τή σκέπη σου· διό θεράπευσον, και ημών τάς νόσους ’Αρσένιε, ψυχής όμοΰ και σώματος, και στενοχώριας καί θλίψεως, πάσης ήμάς ρΰσαι, καί λύπης καί σκανδάλων χαλεπών, καί προσβολών τών τοΰ όφεως, ταΐς σαϊς παρακλήσεσι.


Ώδή ζ'. Οΐ έκ τής Ίουδαίας.
Ίλαρότητι γνώμης,, συμπαθέστατος πέλων Πάτερ τοΐς πταίουσι, ψυχήν μου την άθλίαν, έκ βόθρου τών πταισμάτων, προς μετάνοιαν έλκυσον, τή συμπάθεια τή σή, ’Αρσένιε θεόφρον.

Γαυριώντα δολίως, καθ’ ημών θεοφόρε. τον άνθρωπόλεθρον, κατάβαλε εΰχαΐς σου, ό λυσας τών δαιμόνων, τα πικρά μηχανήματα, ’Αρσένιε ιερέ, Όσιων ή προσθήκη.

’Εντολών τοΰ Σωτήρος, προς θερμήν εργασίαν ήμάς διέγειρον, τή σή έπιστασία, ’Αρσένιε παμμάκαρ, τούς πιστώς ανακράζοντας· ό τών Πατέρων ημών, Θεός ευλογητός εί.

Θεοτοκίον.
Ρώσιν δίδου μοι Κόρη, καί παθών πολυτρόπων τήν άπολύτρωσιν, μετάνοιαν γνησίαν, καί φώς εν τή καρδία, ϊνα πίστει κραυγάζω σου χαΐρε Παρθένε 'Αγνή, βροτών ή σωτηρία.


Ώδή η'. Τον βασιλέα.
'Αγίων βίον, έν ταΐς έσχάταις ήμέραις, μιμησάμενος ’Αρσένιε παμμάκαρ, βλΰζεις τοΐς σοΐς δοΰλοις, αγιασμόν καί χάριν.

Σωτηριώδης, ή σή άντίληψις πέλει, διασώζουσα πολυειδών κινδύνων, τούς πιστώς φωνοϋντας, την κλήσίν σου τρισμάκαρ.

’Ίδε παμμάκαρ, τούς εύλαβώς προσελθόντας, τη αγία σου καί πανευώδει Κάρα, καί παράσχου πάσι, την πατρικήν σου χάριν.

Θεοτοκίον.
Μήτερ Κυρίου, Υπεραγία Παρθένε, άποκάθαρον την ταπεινήν ψυχήν μου, πάσης αμαρτίας, τοΐς οίκτιρμοΐς σου Κόρη.


Ώδή Θ'. Κυρίως Θεοτόκον.
Ό μέγας των Παρίων, ρύστης καί προστάτης, ταύτην την νήσον σου φύλαττε πάντοτε, τής τοϋ εχθρού έπηρείας Πάτερ ’Αρσένιε.

Υψόθεν μή έλλείπης, ΓΙάτερ έποπτεΰων, καί τάς δεήσεις άεί προσδεχόμενος, των εύλαβώς προσιόντων τή θεία Κάρα σου.

Υπέρτερόν με δεϊξον, τής τού βροτοκτόνου, επιβουλής καί μανίας ’Αρσένιε, τον εύλαβώς σοι τον ύμνον τούτον ύφάναντα.

Θεοτοκίσν.
'Ύψίστου Λόγου Μήτερ, ’ Αχραντε Παρθένε, τή έπιλάμψει τής σής άγαθότητος, τό έν έμοί δεινόν σκότος μακράν άπέλασον.

’Αξιόν έστιν ώς αληθώς, μακαρίζειν σε τήν Θεοτόκον, τήν άειμακάριστον καί τταναμώμητον, καί μητέρα τοΰ Θεοΰ ήμών. Τήν τιμιωτέραν τών Χερουβείμ, καί ένδοξοτέραν, άσυγκρίτως τών Σεραφείμ, την άδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοΰσαν, τήν όντως Θεοτόκον, σε μεγαλύνομεν.

και τα παρόντα Μεγαλυνάρια.

Χαίροις τής ’Ηπείρου θείος βλαστός, καί τής νήσου Πάρου, άντιλήπτωρ καί αρωγός χαίροις Μοζόντων, ’Αρσένιε τό κλέος, και πάντων των 'Οσίων ό ίσοστάσιος.

Πόθω ήκολοΰθησας τώ Χριστώ, έκ παιδός θεόφρον, άνενδότω Πάτερ σπουδή, καί σοψώς έμπρέψας, θεοφιλεΐ ασκήσει, τής χάριτος ταμείον, ώφθης ’Αρσένιε.

Πλήρης άνεδείχθης θείου φωτός, έν τή νήσω Πάρω, τή άμέμπτω σου βιοτή όθεν έδοξάσθης, χαρίσμασιν άγίοις, καί θαυμασίοις πλείστοις, Πάτερ ’Αρσένιε.

Τή ίκετηρία σου τή θερμή, κατήγαγες Πάτερ, ούρανόθεν βροχήν πολλήν, καί δαιμόνων σμήνος, δίκην βοών φανέντων, διώκεις τώ σώ λόγω, μακράν ’Αρσένιε.

Χαίροις ό παρέχων ώς συμπαθής, τοίς κάμνουσι Πάτερ, καί νοσοΰσι πολυειδώς, πάσαν θεραπείαν, καί λύων τον χειμώνα, ’Αρσένιε κίνδυνων, καί περιστάσεων.

Χεϊρα βοήθειας δίδου αεί, Πάτερ τοίς αίτοϋσι, την ταχείάν σου αρωγήν, καί έν πάση ώρα, τοΰ βίου καί άνάγκη, ’Αρσένιε βοήθει, ήμίν τοίς τέκνοις σου.

Πάσαι των Αγγέλων αί στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Άποστόλων ή δωδεκάς οί Αγιοι Πάντες μετά τής Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εις το σωθήναι ημάς.

Τό τρισάγιον
Αγιος ό θεός, Αγιος Ισχυρός, "Αγιος Αθάνατος, έλέησον ήμάς. (τρίς).

«Δόξα Πατρί,...». Καί νΰν...
Παναγία Τριάς, έλέησον ήμάς. Κύριε, ίλάσθητι ταϊς άμαρτίαις ήμών. Δέσποτα, συγχώρησον τάς άνομίας ήμίν, Αγιε, έπίσκεψαι καί ίασαι τάς άσθενείας ήμών, ένεκεν τοΰ ονόματος σου.

«Δόξα... καί νΰν...».
«Πάτερ ημών, ό εν τοίς ούρανοΐς, άγιασθήτω...».
«"Οτι σοΰ έστιν ή βασιλεία...». ’Αμήν.

και τό τροπάριον.
Τόν συνάναρχον Λόγον.

Τής ’Ηπείρου την δόξαν καί τής Πάρου τό καύχημα, τής Μονής τοΰ Δάσους προστάτην σε τιμώμεν, ’Αρσένιε ώς άγγελος γάρ ώφθης επί γής, ασκήσει ουρανίων αρετών διά τοϋτο έδοξάσθης παρά Θεοΰ, θαυμάτων Πάτερ χάρισι. Δόξα τω σέ δοξάσαντι Χριστω, δόξα τω σέ θαυμαστώσαντι, δόξα τω δωρησαμένω σε ήμϊν, πρέσβυν άκοίμητον.

Εκτενής και οπολυσις μεθ’ ην ψάλλομεν.
Ηχος β'. "Οτε έκ του ξύλου.

Πάντας τούς προσφεύγοντας θερμώς, Πάτερ τή σεπτή σου πρεσβεία, καί προσκυνοΰντας πιστώς, την αγίαν κάραν σου, καί θαυματόβρυτον, πάσης θλίψεως λύτρωσαι, καί στενοχώριας, καί των τοΰ άλάστορος, έπιβουλών χαλεπών, δίδου δέ ειρήνην βαθεϊαν, ρώσιν καί υγείαν κατ’ άμφω, τοΐς σέ μακαρίζουσιν ’Αρσένιε.

Δέσποινα, πρόσδεξαι τάς δεήσεις τών δούλων σου, καί λύτρωσαι ημάς, άπο πάσης ανάγκης καί θλίψεως.

Την πάσαν έλπίδα μου εις σέ άνατίθημι, Μήτηρ, τοΰ Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.


Δι’ ευχών τών 'Αγίων Πατέρων ημών.
Κύριε Ίησοΰ Χριστέ ό Θεός ημών έλέησον ημάς.
Αμήν.

_________________
Η Δύναμη του Κυρίου μας Ημών Ιησού Χριστού και όλων των Αγίων ας είναι μαζί μας Πάντοτε!!!!
Επιστροφή στην κορυφή
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης