Μοιραστείτε
Πήγαινε κάτω
Γιώργος
Γιώργος
Author
Αριθμός μηνυμάτων : 1660
https://www.proseyxi.com

Βίος Αγίου Αχιλλίου Empty Βίος Αγίου Αχιλλίου

Την / Το Πεμ Μάης 30, 2019 9:02 am
Βίος Αγίου Αχιλλίου

«ΧΑΙΡΕΙ ΕΧΟΥΣΑ Η ΘΕΣΣΑΛΙΑ...»
Βίος Αγίου Αχιλλίου Agiosa11

Ἡ γέννησή του στήν ἁγιοτόκο Καππαδοκία
Ὁ πραγματικά σοφός καί μεγάλος Ἱεράρχης τῆς Λαρίσης Ἀχίλλιος ὑπῆρξε βλάστημα θεοφύτευκτο τῆς Ἁγιοτόκου Καππαδοκίας, τῆς ἁγίας γῆς τῶν Πατέρων μας. Γεννήθηκε ἐκεῖ στό δεύτερο μισό τοῦ Γ΄ αἰώνα (περίπου τό 270 μ.Χ.). Διακρίθηκε ἀπό πολύ μικρός γιά τήν εὐσέβειά του, τη φιλομάθειά Του, καθώς καί γιά τήν ἀγάπη του πρός τήν Ἁγία μας Ἐκκλησία και ὡς ἐκ τούτου ἔκανε πράξη τά εὐαγγελικά λόγια, προσφέροντας τά περιουσιακά του στοιχεῖα στούς πτωχούς καί ἀδέσμευτος τώρα ἀπό τήν ὕλη, ὁλοκληρωτικά ἐλεύθε ρος μέ μόνη περιουσία τήν πίστη καί τη λατρεία του στόν Θεό, γίνεται ὁ πραγματικά μεγάλος καί ξακουστός Ἱεράρχης τῆς Ἐκκλησίας, ὁ ἀνύστακτος ποιμένας τῶν λογικῶν προβάτων, ὁ κανόνας τῆς πίστεως καί τῆς ἀκριβείας τῶν δογμάτων και ἐν τέλει ὁ θεοστήρικτος ποιμένας καί πρόεδρος τῶν Λαρισαίων, ἀφοῦ προηγουμένως διῆλθε ἀπό τήν θεοβάδιστη ἁγία γῆ τῶν Ἱεροσολύμων καί στάθηκε γιά ἀρκετά χρόνια ἄγρυπνος φρουρός τοῦ Παναγίου καί Ζωοδόχου Τάφου καί στή συνέχεια ἔδωσε πολλούς ἀσκητικούς ἀγῶνες στις ἐρήμους καί τά σπήλαια τῆς Ἰουδαίας, πλησίον μεγάλων ἀσκητῶν καί Πατέρων, γιά νά φτάσῃ τελικά ἀπό τήν περιάκουστο Ῥώμη στήν μακαρία γῆ τῶν Θετταλῶν, τήν Λάρισα.

Ἡ δράση του στήν Λάρισα
Ἐδῶ ἔρχεται ξένος καί ἄγνωστος και γίνεται μέ τήν ἁγιοπνευματική ζωή καί δράση του ὁ στοργικός καί πολυεύσπλαχνος Πατέρας τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. Ἀγκαλιάζει τόν πονεμένο καί ἀπροστάτευτο ἄνθρωπο τῆς ἐποχῆς του, τά ὀρφανά, τούς πτωχούς καί ἀδυνάτους καί ἀναλίσκεται καθημερινά ὡς καλός γεωργός στήν καλλιέργεια τῶν ἀνθρωπίνων ψυχῶν, ξεριζώνοντας παράλληλα ἀπό μέσα τους τά ζιζάνια τῆς εἰδωλολατρείας καί σπέρνοντας τόν καθαρό σπόρο τῆς ἀληθείας τῆς Πίστεως.  Πολύ σύντομα ἡ φήμη του ἐξαπλώνεται παντοῦ καί ὅλοι ὁμιλοῦν γιά τόν μεγάλο Ἱεράρχη, πού ἐξαγγέλει μέ τους λόγους καί τά ἔργα του τά θαυμάσια τοῦ Θεοῦ καί θεραπεύει τά ψυχικά καί σωματικά τραύματα τῶν ἀνθρώπων, ὡς γνήσιος τοῦ Χριστοῦ Θεράπων. Χαρακτηρίζεται δέ ἀπό τούς συγχρόνους του καί ὅπως κατατίθεται στόν Διονυσιάτικο κώδικα τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ὡς εὐγενής στήν
συμπεριφορά, ἀγαθός στό χαρακτήρα, ἀγγελικός στή μορφή, κανονικός στήν ἐξωτερική ἐμφάνιση, στή συνομιλία μειλίχιος, ὥστε ἐκεῖνοι πού τόν εἶδαν καί συνομίλησαν μαζί του νά ἐπιθυμοῦν νά εἶναι συνεχῶς κοντά του.

Ἡ παρουσία του καί τό θαῦμα στήν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο.
Αὐτόν λοιπόν τόν καλόν ποιμένα καί διδάσκαλο τῆς Ἐκκλησίας καλεῖ στίς 30 Μαΐου τοῦ 325 μ.Χ. στήν Νίκαια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος στήν Α΄ Οἰκουμενική Σύνοδο. Σκοπός τῆς Συνόδου εἶναι νά ἐξετάσῃ τήν αἵρεση τοῦ Ἀρείου, ὁ ὁποῖος πρέσβευε ὅτι ὁ Υἱός καί Λόγος τοῦ Πατρός εἶναι κτίσμα καί δέν εἶναι ὁμοούσιος μέ τόν Πατέρα! Ὁ Ἀχίλλιος καταφθάνει ἐκεῖ μέ πρόθυμη καρδιά καί μέ ἰδιαίτερα ἔνθερμο ζῆλο, προκειμένου μαζί μέ τούς ἄλλους θεοκίνητους Πατέρες νά ἀγωνισθοῦν σκληρά κατά τῆς ἀλλοιώσεως τῶν ὀρθοδόξων θέσεων καί νοημάτων καί νά ἑτοιμάσουν καί νά παραδώσουν ἀνόθευτη τήν διδασκαλία καί τά δόγματα τῆς Ἐκκλησίας μας. Καί ἀσφαλῶς γιά νά εἶσαι σέ θέση να δογματίζῃς, νά ἀποφασίζῃς ἤ καί νά συζητᾷς ἀκόμη περί τῶν θείων δογμάτων ἐννοεῖται ὅτι ζῇς ἁγιοπνευματικά, κινεῖσαι μέσα στή Θεοΐδρυτη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί ὄχι μέσα στήν αἵρεση καί την πλάνη καί ἀπολαμβάνεις τῆς πλούσιας χάριτος τοῦ Ἁγίου Τριαδικοῦ Θεοῦ. Τό κλίμα μέσα στήν σύνοδο ἦταν ἰδιαίτερα φορτισμένο, γιατί οἱ πολλοί ἀνέμεναν τά ἀποτελέσματα, δηλαδή τήν τελική κρίση καί τίς ἀποφάσεις γιά νά δοῦν στήν συνέχεια ποιό ἀπό τά δυό ρεύματα θα ἀκολουθήσουν. Πραγματικά ἔβλεπε κανείς τήν ὥρα αὐτή τόν αἱρεσιάρχη Ἄρειο καί τούς ὁμοϊδεάτες του νά παλεύουν καί νά φωνάζουν λυσσαλέα προκειμένου να δικαιωθῇ ὁ ἑωσφορικός ἐγωισμός τους καί νά ἐγκριθοῦν οἱ κακοδοξίες τους. Ἔβλεπες δέ τόν ἴδιο τόν διάβολο νά χορεύῃ ἀπό τήν χαρά του καί νά παρατάσσεται ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἐπίσης καί τό ψέμα ἐναντίον τῆς ἀληθείας, ὅπως ἀναφέρει ὁ ἀνώνυμος βιογράφος τοῦ Ἁγίου.

Τό θάρρος, ἡ παρρησία και ἡ ὁμολογία τοῦ Ἁγίου!
Ὁ Ἀχίλλιος παρακολουθεῖ μέ ἱερά ἀγωνία καί συλλογιζόμενος τά δρώμενα προσεύχεται καί παράλληλα διακρίνει την ἔντεχνη ἀσάφεια, τήν ἐπικίνδυνη ἐπινοητικότητα καί τή σοφιστική ἀπόκρυψη τῆς ἀληθείας.Ἡ ἀσέβεια κυριαρχεῖ καί προκαλεῖ δυνατό πόνο στίς παλλόμενες καρδιές τῶν Ὀρθοδόξων. Ὥσπου κάποια στιγμή, τήν ὥρα μάλιστα πού εἶχε κορυφωθεῖ ἡ Ἱερά ἀγωνία τῶν Ἁγίων Πατέρων σηκώνεται ὁ Ἀχίλλιος καί ἵσταται στό μέσο τῆς συνάξεως καί μέ παρρησία πολλή, ὁ πολύφωνος κήρυκας τῆς Θεότητος τοῦ Χριστοῦ ἀναφωνεῖ: Ἐάν λοιπόν ἐσεῖς πού δέν θέλετε νά ὀνομάσετε τό ὁμοούσιο ἀλλά περικλείετε αὐτό μέ χαράκωμα και τό ὀνομάζετε ὁμοιούσιο, λέτε τήν ἀλήθεια ὅπως ἰσχυρίζεσθε, καί ἐκφέρετε τά λόγια τῆς ἀκριβείας, καί γενικότερα ὀνομάζετε τόν Yἱό τοῦ Θεοῦ δημιούργημά Του καί ὄχι ἴσο μέ τόν Πατέρα, τότε  επιβεβαιώσατε τά λόγια σας μέ Θαύματα! Ἰδού αὐτή ἐδῶ ἡ πέτρα πού βρίσκετε ἀνάμεσά μας, κάντε τήν τώρα ἐδῶ ἐνώπιόν μας, νά βγάλῃ λάδι καί τότε θά πιστεύσουμε στά ἐπιχειρήματά σας. Οἱ ἀρειανοί ξαφνιάστηκαν καί αἰσθάνθηκαν πολύ ἄσχημα. Στάθηκαν γιά πολλή ὥρα σιωπηλοί καί ἀκίνητοι· τήν βέβηλη ψυχή τους κατέλαβε φόβος καί τρόμος καί ἀφοῦ συσκέφθηκαν, ἀντέστρεψαν τον λόγο καί εἶπαν: Ἐσύ πού εἶχες αὐτήν την ἔμπνευση καί προέτρεψες ἐμᾶς νά βγάλουμε λάδι ἀπό τήν πέτρα, ἐσύ καί νά το ἐπιχειρήσῃς ἐνώπιόν μας!
Τήν στιγμή αὐτή ὅπου εἶχε κορυφωθεῖ ἡ ἀγωνία ὅλων, ὁ θαραλλέος καί πιστός δοῦλος τοῦ Χριστοῦ καί τῆς ἁγίας καί ἐναρέτου ζωῆς ἐπίσκοπος, ὁ νέος Μωυσῆς, μιμούμενος τήν πραότητα τοῦ Κυρίου Του, ὑψώνει τά δακρυσμένα μάτια του στόν Οὐρανό, ἐπικαλεῖται τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί γυρνώντας πρός τόν Αὐτοκράτορα Κωνσταντῖνο ἀναφωνεῖ!
Ἐάν ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁμοούσιος καί ὁμόδοξος πρός τόν Πατέρα, ὅπως ἐμεῖς πιστεύουμε καί κηρύσσουμε, τότε νά ἀναβλύσῃ ἀπό αὐτήν τήν πέτρα λάδι γιά νά δοῦν καί νά πιστέψουν οἱ ὄντως Θεομάχοι! Δέν πρόλαβε ὁ Ἅγιος τοῦ Θεοῦ νά τελειώσῃ τόν λόγο του καί ὤ τοῦ θαύματος! Θαῦμα πρωτοφανές, Θαῦμα πρωτάκουστο, Θαῦμα καταπληκτικό ἀκολούθησε! Θρίαμβος τῆς Ἁγιωτάτης
Ἐκκλησίας μας! Ἄφθονο λάδι ἐξέρχεται μέσα ἀπό τήν στεγνή, ξερή καί ἄνυδρη πέτρα! Βρέχεται ὅλο τό δάπεδο, ὅλος ὁ χῶρος πού ἐργαζόνταν οἱ σύνεδροι μέ πολύ καί ἄφθονο λάδι! Ἡ ἄψυχη πέτρα ὑπακούει στήν προσταγή τοῦ Ὁσίου Πατρός καί γίνεται κατήγορος τῶν ἐμψύχων καί λογικῶν. Τό λάδι τώρα, λέει ὁ Ἱερός ἑρμηνευτής, θέτει τέρμα στόν κίνδυνο τοῦ κατακλυσμοῦ τῆς Ἐκκλησίας, ὅπως τό κλωνάρι τῆς ἐλιᾶς κάποτε φανέρωσε τή λήξη τοῦ ὁρατοῦ κατακλυσμοῦ.
Οἱ πραγματικά εὐσεβεῖς τώρα σκιρτοῦν ἀπό θεία χαρά, νιώθουν στήν καρδιά τους τή δικαίωση τοῦ Οὐρανοῦ, ἑρμηνεύουν μέ σιγουριά τήν θεία αὐτή παρέμβαση και ἀπόδειξη ὡς δῶρον τοῦ οὐρανίου Πατρός καί Θεοῦ τῆς ἀγάπης. Τώρα τό κήρυγμα καί οἱ θέσεις τῶν Ὀρθοδόξων στερεώθηκαν, οἱ δέ αἱρετικοί ντροπιάστηκαν καί κατατροπώθηκαν, ἐνῶ τά πλαστά ἐπιχειρήματά τους κατακρεμνήσθηκαν, την ἱερά αὐτή στιγμή ὅπου οἱ Ἀρχιερεῖς καί ὁ Βασιλεύς, φανερά συγκινημένοι δόξαζαν τόν Θεό καί θαύμαζαν τήν δύναμη τῆς Πίστεως!

Ἐπιστρέφει θριαμβευτής και τιμημένος
Ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος τώρα προσκαλεῖ τόν Ἐπίσκοπο τῆς Λάρισας, τόν Δογματικό Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας στήν Κωνσταντινούπολη. Στή Βασιλεύουσα ὁ Ἀχίλλιος δέχεται τούς ἐπαίνους καί τίς θερμές εὐχαριστίες τοῦ γέροντος Ἐπισκόπου τῆς Πόλεως Μητροφάνους, ὁ ὁποῖος ἔσκυψε καί φίλησε μέ πολύ σεβασμό καί ταπείνωση τά Θεοκίνητα χέρια τοῦ Ἀχιλλίου, ἐνῶ ὁ ἴδιος ὁ Αὐτοκράτορας ἀναγνωρίζοντας τόν πρωταγωνιστικό του ρόλο στήν καταδίκη καί τήν τιμωρία τοῦ Ἀρείου ἀλλά καί τό χάρισμα τῆς Θαυματουργίας, ζητᾷ νά τόν εὐλογήσῃ ὁ Ἅγιος τοῦ Θεοῦ, διά τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν, μέ καρδία συντετριμένη. Ὁ αὐτοκράτορας τοῦ ἐπιδίδει πολλά βασιλικά δῶρα, τά ὁποῖα ὁ Ἀχίλλιος μοίρασε μέ τήν ἐπιστροφή του στη Λάρισα, ὅπου ἔγινε δεκτός ἀπό τά πνευματικά του παιδιά μέ αἰσθήματα μεγάλης ἀγάπης, ἱεροῦ ἐνθουσιασμοῦ, σεβασμοῦ καί ἰδιαιτέρας τιμῆς. Κοιμήθηκε δέ ὁσιακά καί ἐν εἰρήνῃ ἀφήνοντας στά τέλη τῆς ἐπιγείου ζωῆς του μία βαρύνουσα πνευματική κληρονομιά στήν ἱερά ποίμνη του.

Θεία μυροβλυσία
Τό πάνσεπτο λείψανό του ἀμέσως μυρόβλυσε καί οἱ πιστοί τό ἑρμήνευσαν ὡς θεῖον θαῦμα, φυσικόν μάλιστα καί ἑπόμενον, τῆς ἁγίας καί ἐναρέτου πολιτείας του καί εἶδαν μέ τά ἴδια τά μάτια τους ἀπό αὐτό τό ἱερό καί σεβάσμιο σῶμα τοῦ πιστοῦ Θεράποντος καί Μυροβλύτου Ἀχιλλίου νά ξεχύνεται πηγή θείου μύρου, πού ἦταν παυσίπονο φάρμακο πολλῶν και ποικίλων ἀσθενειῶν. Ἄξιον καί δίκαιον να συμβῇ στόν Ἱεράρχη τοῦ Χριστοῦ πού φανέρωσε μέ τήν βιοτή του τήν ἀνεξάντλητη πηγή τοῦ ἐλαίου, πού ἀρωμάτισε την ζωή τῶν ἀνθρώπων μέ τήν εὐωδία τοῦ Χριστοῦ καί τά θεῖα μύρα τῆς Ἐκκλησίας, πού ἔκανε τήν στεγνή πέτρα νά βγάλῃ χειμμάρους ἐλαίου καί πού συνεχίζει μέχρι τίς μέρες μας νά καταβρέχῃ τήν ζωή τῶν πιστῶν ἀνθρώπων μέ μύρο θείας εὐωδίας καί νά ποτίζῃ τίς διψασμένες ψυχές τους μέ ὕδωρ ἀθάνατο καί αἰώνιο.

Περιπέτεια Ἱεροῦ Λειψάνου-Ἐπιστροφή τοῦ Ἁγίου στήν Λάρισα, μετά ἀπό 1000 χρόνια ἀπουσίας
Τό 978 μ.Χ. ὅμως, ὁ τσάρος τῶν Βουλγάρων Σαμουήλ καταλαμβάνει μαζί μέ ὅλη τήν Ἑλλάδα καί τήν Θεσσαλία, αἰχμαλωτίζει τούς κατοίκους της καί παίρνει ὅλα τά ἱερά κειμήλια καί τό μεγαλύτερο θησαυρό τῶν Λαρισαίων, τά Λείψανα τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλίου, πού μυρόβλυζαν καί θαυματουργοῦσαν καί πού ἀποτελοῦσαν τό σέμνωμα, τό καύχημα, τήν παραμυθία, την ἐλπίδα, τήν ἐνίσχυσι καί τήν περιφρούρησι τοῦ εὐσεβοῦς Λαρισαϊκοῦ λαοῦ.
Στήν συνέχεια ὁ Σαμουήλ ἐνταφιάζει τά Ἱερά καί Θαυματουργικά Λείψανα στό νησί τῶν Πρεσπῶν, ὅπου ἀργότερα, ἀνεγείρεται καί ναός πρός τιμήν τοῦ Μεγάλου Ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας μας.
Χίλια ὁλόκληρα χρόνια ἔμειναν τά Χαριτόβρυτα Ἱερά Λείψανα τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλίου μακριά ἀπό τήν πόλη του, τήν Λάρισα, ὥσπου τό 1981 κλῆρος καί λαός τά ὑποδέχθηκαν μέ λαμπρότητα, ἐπισημότητα, μεγαλοπρέπεια καί μέ ἐξαιρετικές τιμές καί δεήσεις.
Ἡ ἐπιστροφή τῶν Ἱερῶν Λειψάνων κατορθώθηκε, μετά ἀπό πολλές προσπάθειες καί ἐπισταμένη ἔρευνα τοῦ Ἐλλογιμωτάτου Καθηγητοῦ κ. Νικολάου Μουτσόπουλου, καί μέ τό ἀνύστακτο ἐνδιαφέρον, τή θαυμαστή πρωτοβουλία καί τίς κατάλληλες ἐνέργειες τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Λαρίσης καί Τυρνάβου κυροῦ Σεραφείμ, καί σίγουρα ἐξ’ αἰτίας τῆς μεγαλοκαρδίας καί τῆς ἁγίας ψυχῆς τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Θεσσαλονίκης κυροῦ Παντελήμονος, τοῦ Χρυσοφάκη, πού διεκήρυττε πώς ὁ θησαυρός τῶν ἱερῶν λειψάνων τοῦ Ἁγίου ἀνήκει στον τόπο του, τήν Λάρισα, καί ἐκεῖ πρέπει να ἐπιστραφοῦν ἀλλά καί μετά ἀπό την ἄρρητη εὐωδία πού σκόρπισε καί τήν θεία μυροβλυσία πού παρουσίασε τόσο στην Ἱερά Μονή Εὐαγγελισμοῦ Θεοτόκου στην Ὀρμύλια Χαλκιδικῆς, ὅσο καί στό ἐπισκοπεῖο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Θεσσαλονίκης.
Ἔκτοτε τά Ἱερά Λείψανα τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλίου, τοῦ Μυροβλύτου καί Θαυματουργοῦ Προστάτου καί Πολιούχου τῶν Λαρισαίων παραμένουν στόν περίλαμπρο καί μεγαλόπρεπο Μητροπολιτικό καί Καθεδρικό Ἱερό Ναό Του, στήν Λάρισα, πρός μεγάλη πνευματική ἐνίσχυση τῶν εὐλαβῶν προσκυνητῶν καί πρός εὐλογία καί ἁγιασμό τους!

Συνάντηση Ἁγίου Δημητρίου - Ἁγίου Ἀχιλλίου στά Τέμπη τά Θετταλικά!
Νωπή παραμένει αἰῶνες τώρα ἡ ἀνάμνηση στίς καρδιές τῶν πιστῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ, τῆς ἱστορικῆς συναντήσεως τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλίου, Ἀρχιεπισκόπου Λαρίσης τοῦ Θαυματουργοῦ μέ τόν Ἅγιο Δημήτριο, τόν Μυροβλύτη καί θαυματουργό Προστάτη τῆς Θεσσαλονίκης, στά Τέμπη, τά Θετταλικά (γύρω στό 1450 μ.Χ.).
Λίγο πρίν κυριευθοῦν οἱ δυό μεγάλες πόλεις τῆς Ἑλλάδος, Θεσσαλονίκη καί Λάρισα ἀπό τούς Τούρκους καί ἐνῶ κάποιοι εὐλαβεῖς Χριστιανοί μετέβαιναν στήν Θεσσαλονίκη γιά τήν ἑορτή τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, ἀντίκρυσαν ἔκθαμβοι καί ἔκπληκτοι ἔφιππους τούς δυό μεγάλους καί θαυμαστούς Ἁγίους στήν ὄμορφη κοιλάδα τῶν Τεμπῶν!
Ὁ ἕνας, ὁ Ἅγιος Δημήτριος, ἐρχόταν ἀπό τήν πόλη του, τήν Συμβασιλεύουσα Θεσσαλονίκη κι ἦταν ἐνδεδυμένος με τήν στρατιωτική του στολή κι ὁ ἄλλος, ὁ Ἅγιος Ἀχίλλιος, ἔφευγε ἀπό τήν Λάρισα, σεβάσμιος γέροντας στήν ὄψη, φέροντας τά ἀρχιερατικά του ἐνδύματα!
Κατά τήν θαυμάσια ἐκείνη καί μοναδική ἁγία ὥρα τῆς θείας συναντήσεώς τους στήν γραφική κοιλάδα, οἱ δυό μεγάλοι Ἅγιοι ἀντήλαξαν θερμότατο χαιρετισμό εἰλικρινοῦς ἀγάπης.Ὁ στρατιώτης προσκύνησε τόν λευκασμένο ἐπίσκοπο καί του
εἶπε: «Χαῖρε, Ἀρχιερεῦ τοῦ Θεοῦ, Ἀχίλλιε!» καί ἐκεῖνος συγκινημένος τοῦ ἀπήντησε:
«Χαῖρε καί Σύ, στρατιῶτα τοῦ Χριστοῦ Δημήτριε!»
Ἀπό ποῦ ἔρχεσαι, ἅγιε Ἀρχιερέα και ποῦ πηγαίνεις; τόν ρώτησε στήν συνέχεια ὁ στρατιώτης.
Φεύγω ἀπό τήν Λάρισα, εἶπε δακρυσμένος ὁ Ἅγιος Ἀχίλλιος, ὅπως μέ διέταξε ὁ Θεός γιατί πρόκειται ἡ πόλις αὐτή να παραδοθῇ σέ χέρια ἀγαρηνῶν. Ἐσύ; ρώτησε τόν στρατιώτη.
Κι ἐγώ, εἶπε συγκινημένος καί λυπημένος ὁ Ἅγιος Δημήτριος, τό ἴδιο ἀκριβῶς ἔπαθα! Ἐπειδή ἐπλήθυνε ἡ ἁμαρτία στους καιρούς αὐτούς, πρόκειται καί ἡ δική μου πόλη νά πέσῃ στά χέρια τῶν ἀγαρηνῶν, γι΄ αὐτό καί ἔλαβα ἐντολή νά τήν ἐγκαταλείψω.

Περίλυποι καί οἱ δυό Ἅγιοι, σκύψανε κάτω καί ἔκλαψαν, οἱ δέ εὐσεβεῖς Χριστιανοί διηγοῦνταν παντοῦ τά ὅσα θαυμαστά εἶδαν καί ἔζησαν! Καί πραγματικά μέσα σέ λίγες ἡμέρες, οἱ δυό πόλεις, Λάρισα και Θεσσαλονίκη, κυριεύτηκαν καί λεηλατήθηκαν ἀπό τούς Τούρκους, χωρίς ὡστόσο ποτέ νά χάσουν τήν κραταιά προστασία, τήν ἀσφαλῆ φρούρησι, τήν σκέπη, τήν σταθερή διαφύλαξι καί τή διαρκῆ και ἀσταμάτητη εὐλογία τῶν δυό μεγάλων Πολιούχων Ἁγίων τους!

Μαρτυρία Ἁγίου στήν ἐποχή μας
Δικαίως ὁ εὐσεβής Λαρισαϊκός λαός, τιμᾷ καί γεραίρει ἰδιαίτερα τόν Πολιοῦχο καί Προστάτη του Ἅγιο Ἀχίλλιο, τόν μυροβλύτη καί θαυματουργό καί ἐξαγγέλει τά θαύματά του καί τίς πολλές εὐεργεσίες του.
Ἀκόμη καί σήμερα, ἔντονα ἠχεῖ ἡ βροντερή φωνή τοῦ Θαυμαστοῦ Ἁγίου στά αὐτιά τῶν Λαρισαίων, ὅπως καί τό θεόπνευστο κήρυγμά του· πρέπει νά συντρίψουμε, ἔλεγε ὁ Ἅγιος, τόν πολυμήχανο διάβολο καί τήν τακτική του νά ζημιώσῃ τήν ἀθάνατη ψυχή μας καί πρέπει ἡ καρδιά μας νά καθαρισθῇ ἀπό τά φιλεπίστροφα πάθη, προκειμένου διά τῆς μετανοίας, πού πάντοτε τόνιζε στίς πνευματικές του παροτρύνσεις, νά φτάσουμε στό φωτισμό τοῦ νοῦ καί τή θέωση.
Καί ὁ σύγχρονος ἄνθρωπος παρότι ἐπιζητεῖ τήν ὁλοκλήρωση σέ ψεύτικες ἀτραπούς, παρά ταῦτα ἐπιμένει εὐτυχῶς νά σέβεται, νά τιμᾷ καί νά ἑορτάζῃ τούς Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μέ ἕναν μάλιστα ἱερό ἐνθουσιασμό, διότι γνωρίζει βαθειά μέσα του πώς μόνο ὁ Ἅγιος τοῦ Θεοῦ, τόν βοηθᾷ νά ἀπαλλαγῇ ἀπό τήν τραγική ἐκείνη πλάνη ὅτι θά βρεῖ τήν πληρότητα καί τήν παρηγοριά του στόν ἄνθρωπο και τά ἐπιτεύγματά του.
Γι’ αὐτό προβάλλει καί σήμερα τήν ἀρετή καί τήν ἁγιότητα τοῦ Ἁγίου Πατρός τῆς Ἐκκλησίας, Ὁσίου Ἱεράρχου Ἀχιλλίου, τοῦ θαυματουργοῦ, γιά νά διαψεύσῃ τό μεθοδικό κήρυγμα τοῦ πλανεμένου καί μισόκαλου διαβόλου, ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι ἔχουν διαφθαρεῖ καί παντοῦ πλέον ἔχει ἐπικρατήσει τό κακό καί ἡ ἀδικία.
Ὁ ἅγιος Ἀχίλλιος ἀποτελεῖ καί στίς κρίσιμες ἡμέρες μας ἕνα πνευματικό ὁρόσημο γιά τούς πιστούς, καθώς καί σημεῖο πνευματικῆς ἀναφορᾶς.
Κι αὐτό, διότι ἐδῶ, στήν πόλη τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλίου, ζεῖ κανείς ἀπό κοντά τίς πολλές Του δωρεές καί χάριτες, καθώς και τίς ἀναρίθμητες παρεμβάσεις Του στήν καθημερινή του ζωή.
Προσκυνώντας τά ἱερά καί χαριτόβρυτα λείψανά Του ἐφοδιάζεται πνευματικά καί εἶναι ἕτοιμος νά συνεχίσῃ τόν δύσκολο ἀγῶνα τῆς ζωῆς καί νά συντρίψῃ τίς παγίδες τοῦ διαβόλου.
Τό ἴδιο βεβαίως ἐπιτυγχάνουν καί ὅλοι οἱ πιστοί Χριστιανοί, πού προσπίπτουν στήν ἁγία Του εἰκόνα ἤ τόν ἐπικαλοῦνται ἀπό μακριά, προσευχόμενοι ἔντονα στόν Ἅγιο τοῦ Θεοῦ, τόν εὐκλεῆ Ἱεράρχη, τόν Πρόεδρο τῶν Λαρισαίων, τόν ἀκοίμητο ὀφθαλμό τῆς Θεσσαλικῆς γῆς καί ὅλης τῆς Οἰκουμένης, τόν δογματικό Πατέρα τῆς ἐν Νικαίᾳ Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τόν προστάτην τῶν πτωχῶν καί τῶν ἀδυνάτων καί στοργικόν πατέρα καί πρεσβευτήν ὅλων, νά τούς χαρίζῃ ὑγεία, ψυχική καί σωματική, καί πᾶν δώρημα τέλειον καθώς ἀκόμη νά δίδῃ καί δύναμη ἀπό τήν δύναμη Του καί νά γίνεται καθημερινά ἡ εὔηχος σάλπιγγα, ὅπως ψάλλουμε στο ἀπολυτίκιό Του, μέ τήν ὁποία θά σαλπίζει ὁ εὐλαβής καί φιλάγιος πιστός τά αἰώνια καί σωτήρια μηνύματα τῆς Ἁγίας μας Ἐκκλησίας!

_________________
Η Δύναμη του Κυρίου μας Ημών Ιησού Χριστού και όλων των Αγίων ας είναι μαζί μας Πάντοτε!!!!
Επιστροφή στην κορυφή
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης