Μοιραστείτε
Πήγαινε κάτω
Γιώργος
Γιώργος
Author
Αριθμός μηνυμάτων : 1285
https://www.proseyxi.com

Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον των μη Εχόντων Τέκνα Empty Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον των μη Εχόντων Τέκνα

Την / Το Δευ Ιουν 10, 2019 9:36 am
Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον των μη Εχόντων Τέκνα

Ποίημα Μητροπολίτου Εδέσσης Ιωήλ
Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον των μη Εχόντων Τέκνα Miexon10

Εΰλογήσαντος τοϋ ίερέως άρχόμεθα άναγινώσκοντες τον ΡΜΒ' (142) Ψαλμόν.
Κύριε, είσάκουσον της προσευχής μου, ένώτισαι την δέησίν μου έν τη άληθεία σου, είσάκουσον μου έν τη δικαιοσύνη σου. Και μή είσέλθης είς κρίσιν μετά τοϋ δούλου σου, ότι ού δικαιωθήσεται ενώπιον σου πας ζών. Ότι κατεδίωξεν ό εχθρός την ψυχήν μου έταπείνωσεν είς γήν τήν ζωήν μου. Έκάθισέ με έν σκοτεινοΐς, ώς νεκρούς αίώνος, και ήκηδίασεν έπ’ εμέ τό πνεύμα μου, έν έμοι έταράχθη ή καρδία μου. Έμνήσθην ήμερων άρχαίων, έμελέτησα έν πάσι τοις έργοις σου, έν ποιήμασι των χειρών σου έμελέτων. Διεπέτασα πρός σε τάς χείράς μου ή ψυχή μου ώς γη άνυδρός σοι. Ταχύ είσάκουσόν μου, Κύριε, έξέλιπε τό πνεΰμά μου. Μή άποστρέψης τό πρόσωπόν σου άπ’ έμοΰ, και όμοιωθήσομαι τοΐς καταβαίνουσιν είς λάκκον. Άκουστόν ποίησόν μοι τό πρωΐ τό έλεός σου, ότι έπΐ σοι ήλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, όδόν εν ή πορεύσομαι, ότι πρός σέ ήρα την ψυχήν μου. Έξελοΰ με έκ των εχθρών μου Κύριε, πρός σέ κατέφυγον δίδαξόν με τοΰ ποιεΐν τό θέλημά σου, ότι σύ εί ό Θεός μου. Τό Πνεΰμά σου τό άγαθόν οδηγήσει με έν γή ευθεία ενεκεν τοΰ ονόματος σου, Κύριε, ζήσεις με. Έν τή δικαιοσύνη σου, έξάξεις έκ θλίψεως την ψυχήν μου. Καί έν τω έλέει σου έξολοθρεύσεις τούς έχθρούς μου. Και άπολεΐς πάντας τούς θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι έγώ δοΰλός σού εΐμι.

Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. α´. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β'. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἡμυνάμην αὐτοῦς.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ'. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.


Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.

Την έν νηδύϊ τού Δεσπότου των πάντων, ύπερφυώς κυοφορήσασαν Κόρην, καί τω ίδίω γάλακτι έκθρέψασαν, την άειμακάρ ιστόν, Θεοτόκον Μαρίαν, δεύτε ίκετεύσωμεν, έν πολλή ταπεινώσει, υπέρ ατέκνων δούλων τού Θεού, της εύτεκνίας, ζητούντων τό χάρισμα.

Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ου σιωπήσωμεν ποτέ Θεοτόκε τάς δυναστείας σου λαλεΐν οί ανάξιοι• εί μή γάρ σύ προίστασο πρεσβεύουσα, τίς ημάς έρύσσατο εκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δέ διεφύλαξεν εως νυν ελευθέρους; ούκ άποστώμεν Δέσποινα εκ σοΰ• σούς γάρ δούλους σώζεις άεί έκ παντοίων δεινών.

Ψαλμὸς Ν´(50)
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα  συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.

Και ό κανών οΰ ή άκροστιχίς
«Δός Μαριάμ συζύγοις τέκνων χάριν. Ίωήλ»

Ἦχος πλ. δ´. ᾨδὴ α´. Ὑγρὰν διοδεύσας.

Δοχεΐον ύπάρχουσα της χαράς, Πανύμνητε Κόρη, τοΐς άτεκνοις ταΐς σαϊς λιταϊς, παράσχου χαράν παιδοποίίάς, ώς αν ύμνώσιν άεί τα έλέη σου.

Ο πάντων κτισμάτων Δημιουργός, Υιός σου Παρθένε, καί Δεσπότης σου αληθώς, τών σών ικετών την άπαιδίαν, ταΐς σαϊς λιταϊς θεραπεύει ώς τάχιστα.

Σωμάτων την ξήρανσιν Μαριάμ, ζευγών άτεκνούντων, ταΐς ρανίσι τών σών λιτών, εις άρουραν όντως εύκαρποΰσαν, μη διαλίπης ποιούσα Πανάχραντε.

Μαρία Κυρία τών ουρανών, γλυκύτατον πράγμα, καί τό όνομα τών βροτών, παράσχου βροτοίς τοίς άτεκνοΰσι, τεκνογονίας γλυκύ παραμυθιον.


ᾨδὴ γ´. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Απαιδίας τον στόνον,  καί τά πολλά δάκρυα, την στεναχώριαν τοΰ βίου, καί την άπόγνωσιν, τών μη έχόντων καρπόν, Παρθενομήτορ κοιλίας, λΰσον ταΐς πρεσβείαις σου, προς τον Φιλάνθρωπον.

Ρυπαρίας του βίου, καί της ψυχής πταίσματα, φόνους τών εκτρώσεων μήτερ, καί ολισθήματα, τών ηδονών τής σαρκός, προς τον Υιόν καί Θεόν σου, τών άτεκνων σκέδασον, ικετηρίαις σου.

Ίατρείαν Παρθένε, οί γηγενείς άπαντες, πίστει έκζητοϋσι λιταΐς σου, ψυχής και σώματος, συ γάρ έτέξω Χριστόν, μέγαν αρχίατρον όντως, τον ημών ίάσαντα, πάντα τα τραύματα.

Ακηδίαν καρδίας, ταϊς σαΐς εύχάίς έπαρον, έκ τών μη έχόντων παιδία, Μήτερ ανύμφευτε, καί δός αύτοις την χαράν, ην ό Υιός σου παρέχει, πάσι τοίς λατρεύουσιν, αύτοϋ το όνομα.


Διάσωσον, Παρθενομητορ Πανάμωμε Θεοτόκε, τούς πεσόντας έν πειρασμοϊς τών παίδων στερήσεως, καί χάρισαι, ταχινώς αύτοις τέκνα.

Ἐπίβλεψον ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.


Αίτησις καί τό Κάθισμα.

΄Ήχος β΄ Τα άνω ζητών.

Τό άλγος ψυχής, τών δούλων σου Θεόνυμφε, πρεσβείαις ταις σαΐς, ώς άμισθος ίάτειρα, καί τών ανθρώπων σώτειρα, μή κατόκνει άγνή θεραπεύουσα, συ γάρ βροτών άτεκνων βοηθός, υπάρχεις αείποτε καί στήριγμα.


’Ωδή δ΄ Είσακήκοα Κύριε.
Μεμνημένοι Πανάχραντε, οί έξ άπαιδίας κατατρυχόμενοι, τών πλουσίων χαρισμάτων σου, σε άπό καρδίας ίκετεύουσι.

Σωστικαΐς ίκεσίαις σου, τούς προς σε τάς χεϊρας άειμακάριστε, ώς ίκέτας άνατείνοντας, σώζε άπό πάσης περιστάσεως.

Υπό πάντων Μητρόθεε, άνυμνολογοϋνται τά σά δωρήματα, ώς γεννήσασα τον Κύριον, όθεν τούς άτεκνους έπιστήριξον.

Ζωηφόροις πρεσβείαις σου, τούς άπηλπισμένους άτεκνους ζώωσον, όπως τύχωσι Πανάμωμε, τής παιδοποίίάς μέγα χάρισμα.


’Ωδή ε'. Φώτισον ημάς.
Υψωσον τον νούν, των άτεκνων ή έκθρέψασα, τω σω γάλακτι τον Κτίστην τού παντός, άφαιροΰσα άπογνώσεως νοήματα.

Γνόντες άληθώς, τήν σήν χάριν καί βοήθειαν, οί εν θλίψεσιν υπάρχοντες πολλαΐς, άτεκνίας θαρσυνόμεθα Πανάμωμε.

Όπως την χαραν, εύτεκνίας άναφαίρετον, άποκτήσωσιν οί άπαιδες αγνή, μη έλλείπης τον Υιόν σου ίκετεύουσα.

΄Ίλεως γενού, τοίς σοίς δούλοις ίκετεύουσι, Αειπάρθενε εκ βάθους της ψυχής, τέκνα μητερ άποκτησαι ταϊς πρεσβείαις σου.


’Ωδή στ'. Την δέησιν.
Στερησεως, χαλεπής Πανάχραντε, εν τω οίκω παρουσίας των παίδων, εκ των άτεκνων γονέων λιταΐς σου, προς τον Φιλάνθρωπον τάχει άπάλλαξον, συ γάρ προστάτις καί τροφός, Εκκλησίας κατ’ οίκον γεγένησαι.

Τό άχθος, των άτεκνούντων Πάναγνε, καί καρδίας άθυμίαν ωσαύτως, καί συντριβήν εύτονίας Παρθένε, της ψυχικής ταΐς άγίαις πρεσβείαις σου, προς τον Υιόν σου καί Θεόν, εξ αύτών άπομάκρυνον τάχιστα.

Εμπόνως, καί ταπεινώς έστήκαμεν, προ της θείας σου είκόνος Παρθένε, καί ίκετεύομεν λέγοντες ούτω Μητερ Κυρίου καί Κόρη Ανύμφευτε, παιδοποίί'ας τον καρπόν, τοϊς μη σχούσι τεκνία χορήγησον.

Κρατυνονται, επί σοί οί άτεκνοι, την όξεϊάν σου πλουτοϋντες πρεσβείαν, καί ένθαρρύνονται Μήτερ σπουδαίως, μη ύστερίτσαι έλπίζειν προς Κύριον, λαβεϊν των τέκνων την χαράν, έν τω βίω αύτών Μητροπαρθένε.


Διάσωσον, Παρθενομήτορ Πανάμωμε Θεοτόκε, τούς πεσόντας έν πειρασμοΐς των παίδων στερήσεως, καί χάρισαι, ταχινώς αύτοις τέκνα.

Άχραντε, η διά λόγου τον Λόγον άνερμηνεύτως, επ' εσχάτων των ημερών τεκούσα δυσώπησον, ώς έχουσα, μητρικήν παρρησίαν.


Αίτήσις καί το Κοντάκιον.

Ήχος β΄ Τοϊς των αιμάτων σου.

Παιδοποϊίάς τό χάρισμα δώρησαι, τοϊς άτεκνοϋσι Πανάμωμε δούλοις σου; καί ευτονίαν υγείαν καί δύναμιν, μη διαλίπης αύτοίς προσπορίζουσα, ϊνα σου την χάριν κηρύττωμεν.


Καί ευθύς το Προκείμενον.Ήχος δ'.
Μνησθήσομαι του ονόματος σου έν πάση γενεά καί γενεά.
Στίχ. Άκουσον, θύγατερ, καί ίδε, καί κλΐνον τό ούς σου, καί έπιλάθου του λαοϋ σου, καί του οίκου του πατρός σου, καί έπιθυμήσει ό Βασιλεύς τού κάλλους σου.
Ευαγγέλιον Έκ του κατά Λουκάν (α' 24 - 38).

Ε ν ταΐς ημέραις έκείναις συνέλαβεν Έλισάβετ  η γυνή Ζαχαρίου καί περιέκρυβεν έαυτην μήνας πέντε, λέγουσα ότι ούτω μοι πεποίηκεν ό Κύριος έν ημέραις αις έπειδεν άφελεΐν τό όνειδος μου έν άνθρώποις. Έν δέ τω μηνί τω έκτω άπεστάλη ό άγγελος Γαβριήλ άπό τού Θεοϋ εις πόλιν τής Γαλιλαίας, ή όνομα Ναζαρέτ, πρός παρθένον μεμνηστευμένην άνδρί, ω όνομα Ιωσήφ, εξ οίκου Δαυίδ, καί τό όνομα τής παρθένου Μαριάμ καί είσελθών ό άγγελος προς αυτήν είπε· Χαίρε, κεχαριτωμένη· ό Κύριος μετά σοϋ· ευλογημένη συ έν γυναιξίν. ή δε ίδοϋσα διεταράχθη επί τω λόγω αυτού, καί διελογίζετο ποταπός είη ό ασπασμός ούτος. καί είπεν ό άγγελος αύτη· Μή φοβοϋ, Μαριάμ· εύρες γάρ χάριν παρά τω Θεω. καί ιδού συλλήψη έν γαστρί καί τέξη υιόν, καί καλέσεις τό όνομα αύτοϋ Ίησούν. ούτος έσται μέγας καί υιός ύψίστου κληθήσεται, καί δώσει αύτω Κύριος ό Θεός τον θρόνον Δαυΐδ τού πατρός αύτού, καί βασιλεύσει επί τον οίκον Ιακώβ εις τούς αιώνας, καί τής βασιλείας αύτοϋ ούκ έσται τέλος. ειπε δε Μαριάμ προς τον άγγελον· Πώς έσται μοι τούτο, έπεί άνδρα ού γινώσκω; καί άποκριθείς ό άγγελος είπεν αύτη· Πνεύμα άγιον έπελεύσεται επί σε καί δύναμις ύψίστου επισκιάσει σοι· διό καί τό γεννώμενον άγιον κληθήσεται υιός Θεοϋ. καί ιδού Ελισάβετ ή συγγενής σου καί αύτη συνειληφυΐα υιόν έν γήρει αύτής, καί ούτος μην έκτος έστίν αύτη τη καλουμένη στείρα· ότι ούκ άδυνατήσει παρά τω Θεω πάν ρήμα. ειπε δε Μαριάμ· Ιδού ή δούλη Κυρίου· γένοιτό μοι κατά τό ρημά σου. καί άπηλθεν απ’ αύτης ό άγγελος.


Δόξα Πατρί.
Ταϊς των Αποστόλων πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Καί νΰν.
Ταϊς τής Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.


Στίχ. Έλέησόν με ό Θεός κατά τό μέγα ελεός σου.

Προσόμοιον.Ήχος πλ. β'.Όλην άποθέμενοι.

Μήτερ άειπάρθενε, παρθενευόντων ό κόσμος, των συζύγων κλέϊσμα, καί πασών μητέρων τό σεμνολόγημα, τό πικρόν άλγημα, των όλιγοτέκνων, καί άτεκνων τό υστέρημα, λΰσον πρεσβείαις σου, καί εις πλάτος πάντας όδήγησον, τούς σε καθικετεύοντας, καί έπιζητούντας την χάριν σου, της παιδοποιίάς, παρέχουσα ως πρόξενος χαράς, την ψυχικήν άγαλλίασιν,
αύτοις ώς φιλάνθρωπος.


Ό Ίερευς τό, Σώσον δ Θεός τον λαόν σου.

΄Ωδη ζ΄ Οί έκ τής Ίουδαίας.

Νοσημάτων παντοίων, κωλυόντων Παρθένε, την εύτεκνίαν πιστών, την θλϊψιν καί τον στόνον, κατάργησον λιταϊς σου, όπως ευρωσιν ελεος, τοϋ Φιλάνθρωπου Υίοϋ, Κυρίου καί Θεού σου.

Ως ή Σάρρα τό πάλαι, καί ή Άννα ομοίως, καί Ελισάβετ ποτέ, έχάρησαν τεκοΰσαι, υιόν έν γηρατείοις, ουτω Πάναγνε Δέσποινα, των φιλοθέων πιστών, την ατεκνίαν παϋσον.

Νϋν ίστάμεθα πόθω, προ της θείας είκόνος, τής σής αγίας μορφής, καί μέλπομεν τον ύμνον, τής σής ικετηρίας, και αίτούμεν τα πρόσφορα, υπέρ άτεκνων αγνή, των πολυστεναζόντων.

Χαιρε Μήτερ τοϋ Κτίστου, καί παρθένων ή δόξα, καί των μητέρων ζωή, ατέκνων προστασία, καί των όλιγοτέκνων, ή ελπίς καί τό θάρσημα, Χαιρέ Παρθένε άγνή, ημών παραμυθία.


’Ωδή η΄ Τον Βασιλέα.
Αδιαλείπτως, υπέρ ατέκνων δυσώπει, τον Δεσπότην καί Υιόν σου Θεοτόκε, συ γάρ έχεις όντως, μεγίστην παρρησίαν.

Ροήν δακρύων, των άτεκνούντων συζύγων, ταις πρεσβείαις σου έξάλειψον Παρθένε, χορηγούσα τούτοις, χαράν τής εύτεκνίας.

Ισχύει όντως, ή ση οξεία πρεσβεία, την πικρίαν των άτεκνων άνατρέψαι, και φαιδρόν ποιησαι,
αυτών τον βίον Μήτερ.

Νεϋσον ασμένως, Ύπεραγία Παρθένε, προς ικέτας σου ατέκνους καί χορηγεί, τούτοις ταϊς λιταΐς σου, ψυχών την εύτοκίαν.


Ώδή θ'. Κυρίως Θεοτόκον.
Ιάσεις αρρώστιας, τών εν ατεκνία, ευρισκομένων βροτών Αειπάρθενε, ταϊς ένεργείαις σου δίδου, άφθόνως πάντοτε.

Ως ο Υιός σου Μήτερ, δός πολλοϊς έλπίδα, τής εύτεκνίας Θεόνυμφε Άχραντε, καί άθυμίας εκ τούτων, τό νέφος σκέδασον.

Η πάντων ευεργέτις, φάνηθι οίκτίρμων, τοϊς στερουμένοις παιδιών Πανάμωμε, συ γάρ τον Πλάστην τοΰ κόσμου, άσπόρως τέτοκας.

Λυθέντες ταϊς λιταϊς σου, εκ τής άτεκνίας, καί άποκτήσαντες Μήτερ καλλίτεκνα, προς σε την Πάναγνον Κόρην, μέλπουσιν άσματα.


Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβὶμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.

Καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Πάντας τούς άτεκνους ταις σαις λιταις, Δέσποινα Παρθένε, ή τεκοϋσα ύπερφυώς,
Χριστόν τον Δεσπότην, προστάτευε άπαύστως, καί δίδου τέκνων χάριν, αύτοΐς Πανάχραντε.

Μνήσθητι λιταις σου προς σόν Υιόν, των έχόντων πένθος, εν καρδία διηνεκές, έκ της άπαιδίας, καί τής χαράς τό δώρον, παράσχου Θεομήτορ, βροτών τό στήριγμα.

Επαρόν τά σκάνδαλα της σαρκός, προς παιδοποιΐαν, των θελόντων διακαώς, άποκτησαι τέκνα, καί των δεσμών λυθηναι, τού άγχους άτεκνίας, Θεοχαρίτωτε.

Πρέσβευε Ανύμφευτε προς Χριστόν, υπέρ των τιμώντων, τον σόν τόκον πανευλαβώς, καί δός ταΐς μητράσι, καρπογονεϊν τεκνία, εν ύγιεία Μήτερ, ψυχής καί σώματος.

Κλόνον Παναγία τον της ψυχής, καί σώματος άλγη, τών άπαίδων ταΐς σαις εύχαΐς, θεράπευσον τάχει, σκεδάζουσα τά νέφη, καί θλίψιν Θεοτόκε, της μη συλλήψεως.

Τούς δύο συζύγους καί τούς γονείς, αύτών καί τούς άλλους, τούς εξ αίματος συγγενείς,
γνωστούς τε καί φίλους, δεόμεθα εύχαϊς σου, πλησθήναι εύτεκνίας, χαράς Πανύμνητε.

Πάσαι τών αγγέλων αί στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων ή δωδεκάς, οί ΄Αγιοι Πάντες μετά τής Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εις τό σωθήναι ήμάς.


Τρισάγιον.
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί...

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.


Είτα η αίτησις και ή ευχή υπέρ των ατέκνων.

Ή αιτησις

Έλέησον ημάς ό Θεός κατά τό μέγα έλεος σου, δεόμεθά σου έπάκουσον καί έλέησον.
Έτι δεόμεθα υπέρ των ευσεβών καί ’Ορθοδόξων Χριστιανών.
’Έτι δεόμεθα ύπέρ τού Αρχιεπισκόπου ημών (δείνα) καί πάσης της έν Χριστώ ημών άδελφότητος.
’Έτι δεόμεθα ύπέρ της άνωθεν ένισχύσεως τών δούλων σου τούτων (τάδε καί δείνα) καί ύπέρ τού δοθήναι αύτοϊς τήν τού Θεού βοήθειαν καί χάριν, καρπόν κοιλίας καί τέκνα άγαθά πρός χαράν καί εύλογίαν αύτών καί πρός τιμήν καί δόξαν τού ονόματος τού Τρισάγιου Θεού.

Ή έκφώνησις
Ότι έλεήμων καί φιλάνθρωπος Θεός υπάρχεις καί σοί τήν δόξαν άναπέμπομεν τω Πατρί καί τω Υίώ καί τω άγίω Πνεύματι, νυν καί άεί καί εις τούς αιώνας των αιώνων.

Ή ευχή
Κύριε ό Θεός ημών, Πάτερ Λόγε καί Πνεύμα, οίδαμεν ότι τά σύμπαντα δούλα σά. Σύ Δέσποτα ό ποιήσας έκ τού μή όντος πάντα τά δημιουργήματα, έμψυχά τε καί άψυχα, ορατά τε καί άόρατα, ό διδούς τοϊς έκζητοΰσιν ύπό σού τέκνα εις διαδοχήν γένους, ό διά τού Βασιλέως Έζεκίου είρηκώς τω λαώ σου: «τά τέκνα υμών έσονται εν οίκτιρμοίς» (Παραλειπομένων Β' 30,9), «ό κατοικίζων στεΐραν έν οίκω, μητέρα επί τέκνοις εύφραινομένην» (ψαλμ 112,9), σύ ό καθιστών τόν άνθρωπον «εύφραινόμενον έπί τέκνοις» (Σ. Σειρ. 25,7), σύ Κύριε μεγαλόδωρε, ό παρέχων τοις συζύγοις «τήν έπί τέκνοις χάριν» (άκολουθία τού γάμου), ό κελεύσας τόν Απόστολόν σου γράψαι ότι ή γυνή οφείλει «τεκνογονεϊν» (Α' Τιμ. 5,14) καί ότι «σωθήσεται διά τής τεκνογονίας» (δ.π. 2,15), ό εύλογήσας τήν μήτραν Σάρρας, Άννης τής μητρός τού προφήτου Σαμουήλ, Ελισάβετ τής γυναικός τού Ζαχαρίου, Άννης της τεκούσης τήν Θεοτόκον, συ ό Πατήρ ό εύδοκήσας ημάς σωθήναι, συ ό Υιός ό κατελθών εκ τοϋ ουρανού καί σκηνώσας έν τη νηδύϊ τής Ύπεραγίας Θεοτόκου τής μητρός Σου, σύ τό Πανάγιον Πνεύμα τό έλθόν καί πραγματοποίησαν τήν ένσαρκον τού Χριστού οικονομίαν, ό Θεός ημών, πρόσδεξαι έν ταύτη τη ώρα τήν δέησιν ημών τών αμαρτωλών. Δός πάσι τοϊς άτέκνοις τήν χαράν τής τεκνογονίας, σόβησον εξ αύτών τά δάκρυα τής άπαιδίας, άπάλειψον εκ τών καρδιών αύτών τό άγχος τής όδυνηράς ύπονοίας ότι είσίν άχρηστοι καί άποδοκιμαστέοι έν τω κόσμω τούτω ή καί τήν ύπόληψιν τής παντελούς στειρώσεως αύτών, πάρεχε αύτοις τήν άκαταίσχυντον έλπίδα σου, τήν γλυκυτάτην παραμυθίαν σου, τό πλούσιον έλεος σου. Κατάστησον αύτούς ειρηνικούς, άνεπιφθόνους, κοινωνικούς, άγαθούς. Εί μέν τό θέλημα τό σόν έστι τού παρασχεΐν αύτοϊς τέκνα, δός αύτοις καρπόν κοιλίας κατά τόν ώρισμένον ύπό σού καιρόν. Εί δέ καί τό σόν θέλημά έστι τό βιώσαι άνευ τέκνων, χάρισαι, Κύριε φιλάνθρωπε, αύτοϊς άσφαλή πίστιν, γενναίαν ύπομονήν, άκμαΐον ψυχικόν φρόνημα. Αύξησον αύτοϊς τήν έν άλλήλοις άγάπην καί στρέψον τόν νούν αύτών έν έτέροις έργοις άγαθοϊς καί φιλοθέοις, ϊνα καρποφορήσωσι πλουσίως έν τη Εκκλησία Σου. Ότι συ ό ευλογών καί άγιάζων τά σύμπαντα καί συ ει ό χαριζόμενος ήμιν τά πρός σωτηρίαν αιτήματα, καί σοί τήν δόξαν άναπέμπομεν τω Πατρί καί τω Υίώ καί τω άγίω Πνεύματι νϋν καί αεί καί εις τούς αιώνας τών αιώνων. Αμήν.


Άπόλυσις, μεθ’ ην τό παρόν Προσόμοιον.

Ήχος β'.Ότε εκ τοΰ ξύλου σε νεκρόν.

Κόρη Μητροπαρθένε αγνή, ή έν ταις άγκάλαις τον Κτίστην, κόσμου βαστάσασα, σκέπε τη ση χάριτι, τούς άτεκνούντας βροτούς, καί παράσχου πρεσβείαις σου, αύτοϊς εύτεκνίαν, σώματος το εύτονον, ψυχής είρήνευσιν, τών άσθενημάτων τήν λύσιν, έσωτερικήν θυμηδίαν, καί χαράν χειλέων Θεονύμφευτε.


Δέσποινα, πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.


Δι’ ευχών τών 'Αγίων Πατέρων ημών.
Κύριε Ίησοΰ Χριστέ ό Θεός ημών έλέησον ημάς.
’Αμήν.

_________________
Η Δύναμη του Κυρίου μας Ημών Ιησού Χριστού και όλων των Αγίων ας είναι μαζί μας Πάντοτε!!!!
Επιστροφή στην κορυφή
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης