Μοιραστείτε
Πήγαινε κάτω
Γιώτα
Γιώτα
ΤeamOwner
ΤeamOwner
Αριθμός μηνυμάτων : 187

Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγία Θεοτόκο την Μαλεβή Empty Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγία Θεοτόκο την Μαλεβή

Την / Το Πεμ Νοε 01, 2012 3:17 am
Φήμη μηνύματος : 100% (1 ψήφοι)
Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγία Θεοτόκο την Μαλεβή

Ποίημα  Γερασίμου Μοναχοῦ Μικραγιαννανίτου
Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγία Θεοτόκο την Μαλεβή Malevi10

Εΰλογήσαντος τοϋ ίερέως άρχόμεθα άναγινώσκοντες τον ΡΜΒ' (142) Ψαλμόν.
Κύριε, είσάκουσον της προσευχής μου, ένώτισαι την δέησίν μου έν τη άληθεία σου, είσάκουσον μου έν τη δικαιοσύνη σου. Και μή είσέλθης είς κρίσιν μετά τοϋ δούλου σου, ότι ού δικαιωθήσεται ενώπιον σου πας ζών. Ότι κατεδίωξεν ό εχθρός την ψυχήν μου έταπείνωσεν είς γήν τήν ζωήν μου. Έκάθισέ με έν σκοτεινοΐς, ώς νεκρούς αίώνος, και ήκηδίασεν έπ’ εμέ τό πνεύμα μου, έν έμοι έταράχθη ή καρδία μου. Έμνήσθην ήμερων άρχαίων, έμελέτησα έν πάσι τοις έργοις σου, έν ποιήμασι των χειρών σου έμελέτων. Διεπέτασα πρός σε τάς χείράς μου ή ψυχή μου ώς γη άνυδρός σοι. Ταχύ είσάκουσόν μου, Κύριε, έξέλιπε τό πνεΰμά μου. Μή άποστρέψης τό πρόσωπόν σου άπ’ έμοΰ, και όμοιωθήσομαι τοΐς καταβαίνουσιν είς λάκκον. Άκουστόν ποίησόν μοι τό πρωΐ τό έλεός σου, ότι έπΐ σοι ήλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, όδόν εν ή πορεύσομαι, ότι πρός σέ ήρα την ψυχήν μου. Έξελοΰ με έκ των εχθρών μου Κύριε, πρός σέ κατέφυγον δίδαξόν με τοΰ ποιεΐν τό θέλημά σου, ότι σύ εί ό Θεός μου. Τό Πνεΰμά σου τό άγαθόν οδηγήσει με έν γή ευθεία ενεκεν τοΰ ονόματος σου, Κύριε, ζήσεις με. Έν τή δικαιοσύνη σου, έξάξεις έκ θλίψεως την ψυχήν μου. Καί έν τω έλέει σου έξολοθρεύσεις τούς έχθρούς μου. Και άπολεΐς πάντας τούς θλίβοντας την ψυχήν μου, ότι έγώ δοΰλός σού εΐμι.

Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος α'. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καὶ ἐπικαλεῖσθε τὸ ὀνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β'. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἡμυνάμην αὐτοῦς.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ'. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

και τά Τροπάρια


Ήχος δ': Ό ύψωθεϊς έν τω Σταυρω.

Της Θεοτόκου τη αγία Είκόνι, τη έν Μονη της Μαλεβης έκβλυζούση, μύρον εύώδες θεϊον καϊ ούράνιον, δεΰτε καϊ προσπέσωμεν, πρός αύτήν έκβοώντες. Κόρη Μυροβλύτισσα, έκ παθών ακαθάρτων, καϊ έπηρείας πάσης τοΰ έχθροΰ, τούς τη Είκόνι σου σπεύδοντας λύτρωσαι.

Δόξα, και νΰν. Ομοιον.
Ώς τετοκυϊα τό ζωήρρυτον μύρον, σωματωθέν έκ τών αγνών σου αιμάτων, μύρον έκβλύζειν Δέσποινα ηύδόκησας, τήν σεπτήν Εικόνα σου, τάς ψυχάς αγιάζον, καϊ διώκον απασαν, τών παθών δυσωδίαν. Άλλ' έκ παντοίων ρύου πειρασμών, Θεογεννητορ, τούς σέ μεγαλύνοντας.

Ό Ν' (50) Ψαλμος.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους

Καϊ ό Κανών ου ή ακροστιχίς.
«Σπεύδω Παρθένε σω θείω μύρω. Γερασίμου».


’Ωδή α'. Ήχος πλ. δ'. Ύγράν διοδεύσας.

Σαρκός όμοιώματι της ζωης, τεκοΰσα τό μύρον, Μυροβλύτισσα Μαριάμ, τω μύρω Είκόνος σου της θείας, της τών παθών δυσωδίας με λύτρωσαι.

Πηγάζουσα μύρον ή σή Είκών, τη ση έπινεύσει, Θεοτόκε έν Μαλεβη, εύφραίνει καί τέρπει καθ' έκάστην, τούς προσιόντας αύτη μετά πίστεως.

Έπίβλεψον όμματι ίλαρω, τούς τη ση Είκόνι, παρεστώτας πανευλαβώς, καϊ δίδου ήμϊν Θεογεννητορ, τών αίτημάτων απάντων τήν πλήρωσιν.

Ύμνοΰμεν θαυμάτων σου την πληθύν, καϊ πίστει βοώμεν, Μυροβλύτισσα Μαριάμ. Έκ πάσης ανάγκης τε καϊ βλάβης, ρΰσαι ήμάς μητρικη σου χρηστότητι.


Ωδή γ'. Ούρανίας αψίδος.
Δυσμενών αοράτων, έπιβουλης λύτρωσαι, καϊ ασθενειών πολυτρόπων, καϊ περιστάσεων, ώ Μυροβλύτισσα, τούς έκ τοΰ θείου σου μύρου, εύλαβώς λαμβάνοντας, και σε δοξάζοντας.

Ώς καρκίνου τό πάθος, τό χαλεπόν επαυσας, χρίσει τοΰ αγίου σου μύρου, Παρθένε ’Άχραντε, οϋτωθεράπευσον, κ' αμέ δεινώς ασθενοΰντα,
Κόρη Μυροβλύτισσα, ϊνα γεραίρω σε.

Παραδόξως όράται, μύρου πηγή Άχραντε, έν τη Μαλεβη ή Είκών σου, πάντας έκπλήττουσα, καϊ θεραπεύουσα, νόσους ψυχών καϊ σωμάτων Οθεν σου τήν αφθονον χάριν κηρύττομεν.

Αγιάσματος οίκος, ώς αληθώς πέφηνας Οθεν αγιάζεις Παρθένε, τω θείω μύρω σου τούς καταφεύγοντας, έν Μαλεβη τη Μονη σου, καϊ τα μεγαλεϊα σου, Κόρη δοξάζοντας.


Διάσωσον, ώ Μυροβλύτισσα Κόρη Θεογεννητορ, πάσης βλάβης και έπηρείας του δράκοντος, τούς χριομένους τω μύρω σου τω άγίω.

Έπίβλεψον έν εύμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, έπι τήν έμήν χαλεπήν τοΰ σώματος κάκωσιν, καϊ ϊασαι της ψυχης μου τό άλγος.


Αϊτησις καϊ τό Κάθισμα.

Ήχος β'. Πρεσβεία θερμή.

Πηγή οίκτιρμών, καϊ θεϊκης χρηστότητος, Παρθένε Άγνή, μύρου πηγήν ανέβλυσας, έκ της σεπτης Είκόνος σου, έξ ου Κόρη πιστώς οί μετέχοντες, πληροΰνται όσμης μυστικης καϊ χαράς, τά θεϊά σου θαύματα κηρύττοντες.


Ώδή δ'. Είσακήκοα Κύριε.
Ρυπωθέντας έκκάθαρον, Κόρη έπιθέσει τοΰ πολεμήτορος, ήμάς χρίσει τη τοΰ μύρου σου, ή ζωης τό μύρον κόσμω βλύσασα.

Θαυμαστή όντως δέδεικται, Κόρη αναβλύζει θείω Πνεύματι.έν τη Μαλεβη Είκών σου ή πάντιμος' μύρον θεϊον γάρ έκάστοτε,

Έκ τοΰ μύρου σου Δέσποινα, οί πιστώς λαμβάνοντες θεραπεύονται, πάσης βλάβης καϊ κακώσεως, καϊ τά σά κηρύττουσι θαυμάσια.

Νοσημάτων απάλλαξον, καϊ παθών παντοίων ψυχης καϊ σώματος, Μυροβλύτισσα Παντάνασσα, τούς τη ση Είκόνι καταφεύγοντας.


Ώδή ε'. Φώτισον ήμάς.
Έπιδε ήμϊν, Θεοτόκε. Μαλεβίτισσα, τοϊς προστρέχουσι τη σκέπη σου πιστώς, καϊ παράσχου εύφροσύνην ταϊς ψυχαϊς ύμών.

Σκέπη ασφαλής, ήμϊν εσο Μυροβλύτισσα, καϊ έν πάσιν αρωγός καϊ βοηθός, τοϊς αίτοΰσι τήν όξεϊάν σου αντίληψιν.

Ώσπερ όφθαλμών, τάς παθήσεις έθεράπευσας, οϋτως ανοιξον κ' άμοΰ τούς όφθαλμούς, της καρδίας δυσωπώ σε Μυροβλύτισσα.

Θαύματα πολλά, ένεργοΰν τό θεϊον μύρον σου, κατευφραίνει Θεοτόκε τους πιστούς, καϊ δαιμόνων απελαύνει τήν έπήρειαν.


Ώδή στ'. Τήν δέησιν.
Έρρύσω, έκ τών δεσμών ατεκνίας, τάς πιστώς σοι προσελθούσας γυναϊκας, οϋτω κ' αμέ Μυροβλύτισσα Κόρη, έκ τών δεσμών της κακίας απάλλαξον, καϊ σύνδησόν με, αρραγώς, τω δεσμω της αγάπης τοΰ Κ τίστου μου.

’Ιδού σοι, έν τη αγία Μονη σου, πανταχόθεν Χριστωνύμων τά στίφη, μετ' εύλαβείας συρρέουσι Κόρη, καϊ έκ τοΰ θείου σου μύρου λαμβάνοντες, βοώσί σοι από ψυχης Χαρμονης ήμάς Δέσποινα πλήρωσον.

Ώς μύρον, τό της ζωης τετοκυϊα, μυροθήκη ούρανίων χαρίτων, τούς προσκυνοΰντας έν πίστει τελεία, τήν Μυροβλύτισσαν Κόρη Είκόνα σου, έκ δυσωδίας χαλεπης, νοσημάτων καϊ θλίψεων λύτρωσαι.

Μονη σου, τη Μαλεβη προσιόντες, καϊ πληρούμενοι όσμης ούρανίου, έκ τοΰ αγίου σου μύρου Παρθένε, τά μεγαλεϊά σου πάσι κηρύττομεν, καϊ έκβοώμεν έκ ψυχης δυσωδίας παθών ήμάς λύτρωσαι.


Διάσωσον, ώ Μυροβλύτισσα Κόρη Θεογεννητορ, πάσης βλάβης καϊ έπηρείας τοΰ δράκοντος, τούς χριομένους τω μύρω σου τω αγίω.

Άχραντε, ή διά λόγου τόν Λόγον ανερμηνεύτως, έπ' έσχάτων τών ήμερών, τεκοΰσα δυσώπησον, ώς εχουσα, μητρικήν παρρησίαν.


Αϊτησις καϊ τό Κοντάκιον.

Ήχος β'. Τοϊς τών αίμάτων σου.

Ώς μυροβλύτις καϊ πλήρης χρηστότητος, Θεογεννητορ Παρθένε Πανάμωμε, τόν σόν Υίόν απαύστως ίκέτευε, αμαρτημάτων διδόναι συγχώρησιν, ήμϊν τοϊς πιστώς σοι προστρέχουσι.

Προκείμενον.
Μνησθήσομαι τοΰ όνόματός σου έν πάση γενεά καϊ γενεά.

Στιχ. Τό πρόσωπόν σου λιτανεύσουσιν οί πλούσιοι ...

Εύαγγέλιον. Έκ τοΰ κατά Λουκάν.

Έν ταϊς ήμέραις έκείναις, αναστάσα Μαριάμ, έπορεύθη είς τήν όρεινήν μετά σπουδης είς πόλιν ’Ιούδα, καϊ είσηλθεν είς τόν οίκον Ζαχαρίου καϊ ήσπάσατο τήν Έλισάβετ. Καϊ έγένετο ώς ηκουσεν ή Έλισάβετ τόν ασπασμόν της Μαρίας, έσκίρτησε τό βρέφος έν τη κοιλία αύτης' καϊ έπλήσθη Πνεύματος αγίου ή Έλισάβετ καϊ ανεφώνησε φωνη μεγάλη καϊ είπεν' Εύλογημένη σύ έν γυναιξϊ καϊ εύλογημένος ό καρπός της κοιλίας σου. Καϊ πόθεν μοι τοΰτο ϊνα ελθη ή Μήτηρ τοΰ Κυρίου μου πρός με; ’Ιδού γάρ ώς έγένετο ή φωνή τοΰ ασπασμοΰ σου είς τά ώτά μου, έσκίρτησε τό βρέφος έν αγαλλιάσει έν τη κοιλία μου. Καϊ μακαρία ή πιστεύσασα Οτι εσται τελείωσις τοϊς λελαλημένοις αύτη παρά Κυρίου. Καϊ είπε Μαριάμ. Μεγαλύνει ή ψυχή μου τόν Κύριον καϊ ήγαλλίασε τό πνεΰμά μου έπϊ τω θεω τω Σωτηρί μου, Οτι έπέβλεψεν έπϊ τήν ταπείνωσιν της δούλης αύτοΰ. ’Ιδού γάρ από τοΰ νΰν μακαριοΰσί με πάσαι αί γενεαί. Ότι έποίησέ μοι μεγαλεϊα ό δυνατός καϊ αγιον τό όνομα αύτοΰ. ’Έμεινε δέ Μαριάμ σύν αύτη ώσεϊ μηνας τρεϊς καϊ ύπέστρεψεν είς τόν οίκον αύτης.

Δόξα.
Ταϊς της Θεοτόκου πρεσβείαις, Έλεήμον, έξάλειψον τά πλήθη, των έμών εγκλημάτων.

Και νΰν.
Ταϊς της Παναχράντου πρεσβείαις, Έλεήμον, έξάλειψον τά πλήθη, των έμών εγκλημάτων.


Προσόμοιον.
Ήχος πλ. β'. Όλην αποθέμενοι.

Στίχ. Έλέησόν με ό Θεός κατά τό μέγα ελεός σου ...


Μύρον τό ακένωτον, Χριστόν τόν πάντων Σωτηρα, τέξασα Πανύμνητε, κόσμον εύωδίασας θεία χάριτι' καϊ τανΰν Δέσποινα, τω αγίω μύρω, τω πλουσίως αναβλύζοντι, έκ της Είκόνος σου, τη έπισκιάσει της δόξης σου, εύφραίνεις τάς ψυχάς ήμών, καϊ αποφοράν τήν ψυχόλεθρον, παθών τε καϊ νόσων, καϊ πάσης αθυμίας χαλεπης, αποδιώκεις, έκάστοτε, έκ τών καρδιών ήμών.


Ό ’Ιερεύς. Σώσον ό Θεός τόν λαόν σου...

Ώδή ζ'. Οί έκ της Ιουδαίας.

Ύπέρ πάντα Παρθένε, Γ ραφικώς τά αρώματα ή τοΰ μύρου σου, εύφραίνει εύωδία, καρδίας καϊ αίσθήσεις, τών βοώντων έκάστοτε. Ό τών Πατέρων ήμών, Θεός εύλογητός εί.

Ραντισμοϊς αοράτοις, Μυροβλύτισσα Κόρη τοΰ θείου μύρου σου, απόπλυνον τόν ρύπον, ψυχης μου της δυσώδους, καϊ βοώντά με λάμπρυνον* Ό τών Πατέρων ήμών, Θεός εύλογητός εί.

Ώς λειμών πανευώδης, Μαλεβή ή Μονή σου πρόκειται απασιν, εν η Θεογεννητορ, Είκών σου ή αγία, ώσπερ ανθος πανεύοσμον, εύωδιάζει ήμάς, έκβλύσει τη τοΰ μύρου.

Γνώρισόν μοι Παρθένε, ζωης τρίβον προσπίπτοντι τη Είκόνι σου, καϊ πάσης όλεθρίου, ρΰσαι με ανοδίας, ϊνα πίστει κραυγάζω σοι* χαϊρε πιστών ή χαρά, ώ Κεχαριτωμένη.


Ώδή η'. Τόν Βασιλέα.
Είς πάντα κόσμον, ή τοΰ αγίου σου μύρου, έξελήλυθε Θεογεννητορ χάρις, καϊ πιστών τά στίφη, ύμνοΰσί σου τήν δόξαν.

Ρΰσαι Παρθένε, όδυνηρών συμπτωμάτων, τούς προσπίπτοντας τη θεία σου Είκόνι, καϊ αλειφομένους, τω ίερω σου μύρω.

Άπας προστρέχων, έν Μαλεβη τη Μονη σου, αγιάζεται τω ίερω σου μύρω, καϊ τά θαύματά σου, κηρύττει Θεοτόκε.

Σωμάτων πόνων, καϊ ψυχικών αλγημάτων, Μυροβλύτισσα απάλλαξον Παρθένε, τούς ύπερυψοΰντας, τόν αφραστόν σου τόκον.


Ώδή θ'. Κυρίως Θεοτόκον.
’Ιάσεις πάσι νέμει, τό σον μύρον Κόρη, δ αναβλύζει Είκών σου ή πάνσεπτος, τοϊς μετά πίστεως τοΰτο αεϊ λαμβάνουσι.

Μυρίπνοον ώς κρίνον, θείαν εύωδίαν, ή μυροβλύτις Είκών σου Πανάχραντε, πνέει τοϊς πίστει προστρέχουσιν έν τη Μάνδρα σου.

Οί πάθεσι καϊ νόσοις, στένοντες αθλίως, της Θεοτόκου τω μύρω προσέλθετε, ϊνα ταχέως τήν ϊασιν απολάβητε.

Ύπέρτερον τόν νοΰν μου, δεϊξον Θεοτόκε, σχέσεως πάσης παθών της φαυλότητος, τη θαυμαστη εύωδία τοΰ θείου μύρου σου.

’Αξιόν έστιν ώς αληθώς, μακαρίζειν σε τήν Θεοτόκον, τήν άειμακάριστον καί τταναμώμητον, καί μητέρα τοΰ Θεοΰ ήμών. Τήν τιμιωτέραν τών Χερουβείμ, καί ένδοξοτέραν, άσυγκρίτως τών Σεραφείμ, την άδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοΰσαν, τήν όντως Θεοτόκον, σε μεγαλύνομεν.

και τα παρόντα Μεγαλυνάρια.

Τη έπισκιάσει σου τη σεπτη, μύρον αναβλύζει, ή Είκών σου ή ίερά, ου τη λήψει Κόρη, λυτρούμεθα κινδύνων, καϊ πάσης ασθενείας, απαλλαττόμεθα.

Ώφθη μυροβλύτις νεύσει τη ση, ή Είκών σου Κόρη, έν τη Μάνδρα της Μαλεβης, η μετ' εύλαβείας, Παρθένε προσιόντες, όσμης έπουρανίου, πίστει πληρούμεθα.

Λύει της στειρώσεως τά δεσμά, τό μύρον σου Κόρη, λαμβανόμενον εύλαβώς' Οθεν σου τήν χάριν, κηρύττομεν τοϊς πάσι, καϊ τά πολλά σου θαύματα μεγαλύνομεν.

Ρώσιν καϊ ύγείαν νέμει ήμϊν, τό μύρον σου Κόρη, καϊ κινδύνων απαλλαγήν, καϊ καρκίνου πάθος, τό χαλεπόν ίάται' διό σε Μυροοβλύτισσα μεγαλύνομεν.

Δεΰτε προσκυνήσωμεν αδελφοί, της Μυροβλυτίσσης, τήν Είκόνα έν Μαλεβη, ϊνα πληρωθώμεν, όσμης έπουρανίου, καϊ πάσης δυσωδίας, θάττον ρυσθείημεν.

’Έχει ή Μονή σου έν Μαλεβη, προπύργιον μέγα, τήν Είκόνα σου τήν σεπτήν, έκβλύζουσαν μύρον, εύώδες Θεοτόκε' διό καϊ μεγαλύνει, αεϊ τήν δόξαν σου.

Πάσαι τών Άγγέλων αί στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Αποστόλων ή δωδεκάς, οί Άγιοι πάντες, μετά της Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, είς τό σωθηναι ήμάς.


Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί...

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί  προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν  ὡς  εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου  καί  τό  ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν  περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.


έκτενής καϊ απόλυσις, μεθ' ην ψάλλομεν το έξης:


Ήχος β'. Ότε έκ τοΰ ξύλου.

Μύρον ή τεκοΰσα της ζωης, τόν Δημιουργόν τών απάντων, Παρθένε Άχραντε, μύρον βλύζειν εϋοσμον, Κόρη ηύδόκησας, τήν αγίαν Είκόνα σου, πιστούς κατευφραϊνον' η πιστώς προσπίπτοντες, άγιαζόμεθα  Οθεν μετοχη τη τοΰ μύρου, λΰσον τών παθών τάς όδύνας, έκ τών εύλαβώς παρακαλούντων σε.

Δέσποινα, πρόσδεξαι τάς δεήσεις τών δούλων σου, καί λύτρωσαι ημάς, άπο πάσης ανάγκης καί θλίψεως.

Την πάσαν έλπίδα μου εις σέ άνατίθημι, Μήτηρ, τοΰ Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου.



Δι’ ευχών τών 'Αγίων Πατέρων ημών.
Κύριε Ίησοΰ Χριστέ ό Θεός ημών έλέησον ημάς. ’Αμήν.





Κατεβάστε την Παράκληση

Επιστροφή στην κορυφή
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης