Μοιραστείτε
Πήγαινε κάτω
Γιώτα
Γιώτα
ΤeamOwner
ΤeamOwner
Αριθμός μηνυμάτων : 187

Παρακλητικός Κανών εις τον Όσιον και Θεοφόρον Πατέρα ημών Δαβιδ τον Θαυματουργόν τον εν Ευβοια Διαλάψαντα Empty Παρακλητικός Κανών εις τον Όσιον και Θεοφόρον Πατέρα ημών Δαβιδ τον Θαυματουργόν τον εν Ευβοια Διαλάψαντα

Την / Το Τρι Δεκ 18, 2012 6:22 am
Φήμη μηνύματος : 100% (1 ψήφοι)
Παρακλητικός Κανών εις τον Όσιον και Θεοφόρον Πατέρα ημών Δαβίδ τον Θαυματουργόν τον εν Ευβοια Διαλάψαντα

Ποίημα μοναχού Γερασίμου Μικραγιαννίτου.
Παρακλητικός Κανών εις τον Όσιον και Θεοφόρον Πατέρα ημών Δαβιδ τον Θαυματουργόν τον εν Ευβοια Διαλάψαντα David11

Εΰλογήσαντος τοϋ ίερέως άρχόμεθα άναγινώσκοντες τον ΡΜΒ' (142) Ψαλμόν.
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησίν μου ἐν τή ἀληθεία σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τή δικαιοσύνη σού καί μή εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου, ἐκάθισε μέ ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἔπ ἐμέ τό πνεῦμά μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πάσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος σοί. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου μή ἀποστρέψης τό πρόσωπόν σου ἄπ ἐμοῦ, καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. ἀκουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό ἔλεός σου, ὅτι ἐπί  σοῖ ἤλπισα γνώρισον μοί, Κύριε, ὁδόν, ἐν ἤ πορεύσομαι, ὅτι πρός σέ ἤρα τήν ψυχήν μού ἐξελού μέ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρός σέ κατέφυγον. δίδαξον μέ τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου, ὅτι σύ εἰ ὁ Θεός μού τό πνεῦμά σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει μέ ἐν γῆ εὐθεία. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ἐν τή δικαιοσύνη σου ἑξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλός σου εἰμι.

Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. α´. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β'. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἡμυνάμην αὐτοῦς.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ'. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Εἶτα τά Τροπάρια.

Ηχος δ'. Ό ύψωθεΐς έν τω Σταυρώ.

Ώς τοΰ Σωτήρος θεοφόρος θεράπων, καί βοηθός τοίς έν άνάγκαις τελοΰσι, καί πρεσβευτής υπέρ ημών πρός Κύριον, ρύου τούς προστρέχοντας, τή άγία σου σκέπη, πάσης περιστάσεως, καί δεινών νοσημάτων, καί πάσι δίδου "Οσιε Δαβίδ, τής αρωγής σου, τα θεία δωρήματα.

Δόξα. Τό αύτό. Και νΰν. Θεοτοκίον.
Ου σιωπησομέν ποτε Θεοτόκε, τάς δυναστείας σου λαλείν οί άνάξιοι, εί μή γάρ σύ προΐστασο πρεσβκύουσα, τίς ημάς έρρύσατο, έκ τοσούτων κινδύνων τις δέ διεφύλαξεν, έως νΰν έλευθέρους ούκ άποστώμεν Δέσποινα έκ σου σούς γάρ δούλου σώζεις αεί, έκ παντοίων δεινών.


Ὁ Ν΄ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα  συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.

Και ό Κανών οΰ ή άκροστιχίς.
«Φυλαττε ήμάς Δαβίδ θεόφρον. Γερασίμου».


’Ηχος πλ. δ'. Ύγράν διοδεύσας.

Φωτός άπολαυων τοΰ Τριφεγγοΰς, φωτι θεοφόρε, τών αγίων σου πρεσβειών, ψυχής μου διάλυσον τον ζόφον, καί αρετών ταίς άκτΐσί με λάμπρυνον.

'Υψόθεν έπίβλεψον εύμενώς, Δαβίδ θεοφόρε, τους προστρέχοντας εΰλαβώς, τή θεία σορώ σου καί παράσχου, τούτοις σοφέ την θέρμην σου βοήθειαν.

Λαμπτήρα νεόφωτον καί θερμόν, προστάτην σε Πάτερ, εύραμένη παρά Θεοΰ, ή Εύβοια χαίροι καρπουμένη, τών σών θαυμάτων την χάριν την άφθονον.

Θεοτοκίον.
'Αγνείας δοχεϊον φωτολαμπές, 'Υπέραγνε Κόρη. καί καρδία τε καί νοΐ, καί πάση αίσθησει με άγνεΰειν. τή σή όξεία πρεσβεία άξίωσον.


’Ωδή γ'. Ουρανίας άψΐδος.
Τών θαυμάτων πλουσίως, παρά Θεοΰ "Οσιε, οΐά περ πηγήν κεκτημένος, χάριν τήν άφθονον, βλΰσον τά νάματα, τής σής θερμής προστασίας, Πάτερ τοίς εν καύσωνι, δεινών στενάζουσι.

Τών ψυχών τάς όδύνας, ώς συμπαθής ϊασαι, καί τάς τών σωμάτων κακώσεις,, Πάτερ θεράπευσον, τη δεδομένη σοι, παρά Θεοΰ έξουσία, τών πταισμάτων άφεσιν, ήμίν αίτούμενος.

Ευπραγίαν έν βίω, καί συμφορών λύτρωσιν, καί απαλλαγήν πάσης νόσου, καί πάσης θλίψεως, δίδου εκάστοτε, τοϊς σέ προστάτην πλουτούσι, τη θερμή πρε- σβεία σου, Δαβίδ μακάριε.

Θεοτοκίον.
Ήλιόμορφε Κόρη, ή τον Θεόν τέξασα, έν βροτεία ύλη άρρήτως, δόξης τον "Ηλιον, τή άγλαΐα σου, την σκοτισθείσαν ψυχήν μου. φώτισον καί λύτρωσαι, πάσης ζοφώσεως.


Διάσωσον Δαβίδ θεόφρον έκ πάσης βλάβης καί νόσου, τούς έν πίστει τή σή πρεσβεία προστρέχοντας, οια θεράπων Κυρίου δεδοξασμένος.

’Επίβλεψον έν εΰμενία Πανύμνητε Θεοτόκε, έπί ιήν έμήν χαλεπην τού σώματος κάκωσιν καί ΐασαι της ψυχής μου το άλγος.


Αϊτησις και τό Κάθισμα.
Ηχος β'. Πρεσβεία θερμή.

Προστάτης θερμός, καί πύργος άπροσμάχητος, εδείχθης σοφέ, τοϊς πίστει έκβοώσί σοι, καί θερμώς κραυγάζουσι· θεοφόρε Δαβίδ τάχος πρόφθασον, καί έκ κινδύνων λύτρωσαι ημάς, άεί τή Τριάδι παριστάμενος.


Ώδή δ'. Εΐσακήκοα Κύριε.
Μιμητής άληθέστατος, τών πάλαι Όσίων Πάτερ γενόμενος, σύν αύτοίς άεί ικέτευε, "Οσιε Δαβίδ υπέρ τής ποίμνης σου.

Άπο πάσης άπάλλαξον, Πάτερ δυσχερείας, καί περιστάσεως, τούς θερμώς Δαβίδ προσπίπτοντας, τή σορω τή θείας τών λειψάνων σου.

Σε προστάτην και έφορον, Λίμνη ή Εύβοιας Πάτερ πλουτήσασα, τή σή χάριτι έκάστοτε, από Πάσης ρύεται στενώσεως.

Θεοτοκίον.
Διανοίας λαμπρότητα, και ειρήνην δίδου έν τή καρδία μου, και σκανδάλων με τοΰ δφεως, άσινή Παρθένε διαφύλαττε.


Ωδή ε'. Φώτισον ήμάς.
Άνωθεν αεί, έπιβλέπων διαφύλαττε, τήν άγίαν σου Μόνην Πάτερ Δαβίδ, τήν θερμώς άνακειμένην τή σή χάριτι.

Βλέμμα ίλαρόν, ούρανόθεν Πάτερ έκτεινον, τοΐς προσπίπτουσιν τή Κάρα σου πιστώς, και παράσχοι τάς αιτήσεις τούτοις "Οσιε.

’Ίασαι ήμών, τά συντρίμματα, μακάριε, και στενώσεων έν βίω χαλεπών, άσινείς Πάτερ Δαβίδ ήμάς διάσωζε.

Θεοτοκίον.
Δύναμιν ήμϊν, οία Μήτηρ τοΰ Παντάνακτος, τοΰ πατεΐν τάς έπηρείας τοΰ έχθροΰ, δίδου Δέσποινα καί σκέπε τούς ύμνοΰντάς σε.


’Ωδή ς'. Τήν δέηισιν έκχεώ.
Θαυμάτων τήν δωρεάν κεκτημένος, παραδόξως ένεργείς τοίς αίτοΰσι. τής αρωγής σου ταχέως τήν χάριν, και τής άκρίδος πληγήν την όλέθριον, ίάσαι 'Οσιε Δαβίδ, ώς πιστών βοηθός ετοιμότατος.

Έπλήγην τοΰ δυσμενούς τή κακία, καί προσώζεσα τοϊς μώλωψι Πάτερ, άλλα τή σή συμπαθεία προσφεύγω, ίνα ρυσθώ τής θλιβούσης με μάστιγος· σύ ούν Παράσχου μοι σοφέ, τήν κατ’ άμφω ύγείαν καί ίασιν.

Ό μέγας νήσου Εύβοιας κοσμήτωρ, καί θερμότατος πιστών άντιλήπτωρ, Πάτερ Δαβίδ τών χαρίτων τό σκεύος, μεγάλων πόνων καί θλίψεων λύτρωσαι, τούς προσιόντας εύλαβώς, τή σορω τών άγίων λειψάνων σου.

Θεοτοκίον.
Φωτί με τών πρεσβειών σου Παρθένε, τον έν σκότει χαλεπής ραθυμίας, καί άμαυρώσει δεινής άμαρτίας, καταβιούντα καταύγασον δέομαι, καί πρός τό φώς τών έντολών, τού Θεού τήν ζωήν μου κυβέρνησαν.


Διάσωσον Δαβίδ θεόφρον έκ πάσης βλάβης καί νόσου, τούς έν πίστει τή σή πρεσβεία προστρέχοντας, οΐα θεράπων Κυρίου δεδοξασμένος.

“Αχραντε ή διά λόγου τον Λόγον άνερμηνεύτως, επ΄ έσχάτων τών ήμερών τεκούσα δυσώπησον. ώς εχουσα μητρικήν παρρησίαν.


Αϊτησις καί τό Κοντάκιο.
Ηχος β'. Τοΐς τών αιμάτων σου ρείθροις.

Τή σή πρεσβεία Δαβίδ καταφεύγοντες, καί τή αγία σου Κάρα προστρέχοντες, ρυσθείημεν πάσης κακώσεως, καί πειρασμών καί σκανδάλων τοΰ δφεως· συ γάρ ήμών πρέσβυς πρός Κύριον.


Προκείμενον.
Τίμιος έναντίον Κυρίου ο θάνατος τοΰ Όσιου αΰτοΰ.
Στίχ. Τί άνταποδώσομεν τώ Κυρίω...

Εύαγγέλιον κατά Ματθαίο.

ΕΙπεν ό Κύριος τοίς έαυτοΰ Μαθηταίς· Πάντα μοι παρεδόθη ύπό τού Πατρός μου καί ούδείς έπιγινώσκει τον Τίόν, είμή ό Πατήρ· ούδέ τον Πατέρα τις έπιγινώσκει, είμή ό Υίός, και ω έάν βούληται ό Ύίός άπακαλύψαι. Δεύτε πρός με πάντες οί κοπιώντες καί πεφορτισμένοι, κάγώ αναπαύσω ύμάς. "Αρατε τον ζυγόν μου έφ’ ύμάς, καί μάθετε άπ’ έμού, οτι πραός είμι, καί ταπεινός τή καρδία καί εύρήσετε άνάπαυσιν ταίς ψυχαΐς ύμών. 'Ο γάρ ζυγός μου χρηστός, καί τό φορτίον μου έλαφρόν έστιν.

Δόξα.
Ταίς τοΰ σού 'Οσίου πρεσβείαις έλεήμον έξάλειψον τα πλήθη των έμών εγκλημάτων.

Καί νΰν.
Ταϊς τής Θεοτόκου πρεσβείαις έλεήμον έξάλειψον τα πλήθη των έμών εγκλημάτων.


Στίχ. Έλέησόν με ό θεός, κατά τό μέγα ελεός σου...
Προσόμοιον.
Ηχος πλ. β'. 'ΌΛην άποθέμενοι.

Μέγαν άντιλήπτορα, έχει σε Λίμνη Εύβοιας, καί σκέπην καί έφορον, ή Μονή σου 'Αγιε έν σοί χαίρουσα· βοηθείς πάσι γάρ, ως Θεού θεράπων, τοίς τή θεία άντιλήψει σου, πιστώς προστρέχουσι, καί παρ έχεις χάριν σωτήριον, Δαβίδ θεομακάριστε, τοίς άσπαζομένοις τήν Κάραν σου όθεν σοι βοώμεν. Ώς εχων παρρησίαν πρός Θεόν, τήν καθ’ ήμών άποδίωκε, Βλάβην τοΰ άλάστορος.

Σώσον ό Θεός τόν λαόν σου...

’Ωδή ζ'. Οϊ έκ τής Ίουδαίας.

Ρώσιν βλύζει ώς δρόσον, και παρέχει υγείαν ψυχής καί σώματος, ή πάντιμός σου Κάρα, σβεννυουσα τήν φλόγα, νοσημάτων καί θλίψεων, τών προσιόντων αύτή, Δαβίδ μετ’ εύλαβείας.

'Ο κωνώπων τήν ρύμην, τρ θερμή έντεύξει διώξας "Οσιε, εχθρών τών οράτων, καί ορατών κακίας, ανωτέρους διάσωζε, θαυματοφόρε Δαβίδ, τους σέ άν- ευφημοΰντας.

Νοσημάτονν παντοίων, συμφορών πανωδΰνων πικρών στενώσεων, σκανδάλων ψυχοφθόρων, καί στεναγμών καί πόνων, τών έν βίω άπάλλαττε, θαυματοφορε Δαβίδ, τούς σέ ύμνολογοΰντας.

Θεοτοκίον.
Γεωργεϊν με Παρθένε, καθαρότητα βίου καί νοΰν ακέραιον, εύθύτητα καρδίας, καί ήθη μετανοίας, καταξίωσαν δέομαι, ΐνα τής άνω ζωής, μετά τό τέλος τύχω.


Ώδή η'. Τόν Βασιλέα.
“Επιδε Πάτερ, επί τούς σπεύδοντας πίστει, τή Λγία Μονή καί δίδου τούτοις, τής σής προστασίας, τάς σωτηρίους δόσεις.

Ροΰν αμαρτίας, τον κατακλΰζοντα Πάτερ, τάς ψυχάς ημών ξήρανον άοράτως, και ζωής τής θείας, βλΰσον ήμίν το ΰδωρ.

"Απας προστρέχων, τη παναγί σου Κάρα, αγιάζεται κατ’ άμφω θεοφόρε, καί κηρύττει πάσι, τάς σάς ευεργεσίας.

Θεοτοκίον.
Σαρκι τεκοΰσα, τον 'Υπερούσιον Λόγον, άλογίας με παθών άλογωτάτων, λύτρωσαι Παρθένε, και σώσόν με εις τέλος.


’Ωδή θ’. Κυρίως Θεοτόκον.
Ίάσεις άναβλύζει, ή σεπτή σορός σου, και θεραπεύει δεινά άρρωστήματα, ών ημάς ρΰσαι τής ρύμης Δαβίδ μακάριε.

Μονήν σου τήν άγίαν, σκέπε θεοφόρε, καί τή Εΰβοία άπάση πρυτάνευε, τής πατρικής ευλογίας σου τά δωρήματα.

Όδεύειν ημάς Πάτερ, καθ’ έκάστην ώραν, τής σωτηρίας τήν τρίβον ένίσχυσον, ώς αν Δαβίδ τής άλήκτου ζωής μετάσχωμεν.

θεοτοκίον.
'Υπέρφωτε λυχνία, τής άΰλου δόξης, δεδοξασμένη Παρθένε Μητρόθεε, τής ουρανίου με δόξης μέτοχον ποίησον.


Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβὶμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.

Καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,

Τον άνατεθέντα άπό παιδός, Χριστώ τω Σωτήρι, και έν βίω άγγελικώ, λάμψαντα έν κόσμω, έν τοίς ύστέροις χρόνοις. Δαβίδ τον θεοφόρον, ΰμνοις τιμήσωμεν.

Χαίροις τών Όσιων ό μιμητής, καί χάριτος τούτων καί τής δόξης συγκοινωνός, Δαβίδ θεοφόρε, θεράπον τοΰ Κυρίου, καί τής διπλής αγάπης, ένθεον όργανον.

Λοκρίς ή πατρίς σου πνευματικώς, χαίρει καί καυχάται, τή σή δόξη τή θαυμαστή, έξαιρέτως Πάτερ, έν σοί άγαλλιάται, ή Εύβοια πλουτοΰσα, τήν θείαν Κάραν σου.

Πνεύματος δοχείον περιφανές, ώφθης θεοφόρε, διά βίου ασκητικού όθεν έδοξάσθης, θαυμάτων ένεργια, καί άπασι παρέχεις, χάριν σωτήριον.

Χαίροις τής Μονής σου θερμός φρουρός, καί Λίμνης προστάτης, τής τιμώσης σε εύλαβώς· χαίροις τών εν νόσοις, καί θλίψεσι καί πόνοις, ό μέγας άντιλήπτωρ, Δαβίδ Πατήρ ήμών.

Δίδου ούρανόθεν ώς συμπαθής, Δαβίδ θεοφόρε, αιτημάτων τήν παροχήν, τοίς θερμώς αίτοΰσι, τήν χάριν σου παμμάκαρ, καί αϊτει τών πταισμάτων, ήμίν τήν άφεσιν.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.


Τό τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί...

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ' ἣν ψάλλομεν το ἑξῆς  Τροπάριον.

Ηχος β'. 'Ότε έκ τοΰ ξύλου.
Πάντας τούς προσπίπτοντας θερμώς, ταίς σαίς άντιλήψεσι Πάτερ, καί προσκυνοΰντας πιστώς, τήν άγίαν Κάραν σου, και θαυματόβρυτον, όνωτέρους διάσωζε, έκ πάσης άνάγκης, ιασιν και λύτρωσιν, πάσιν αίτοΰμενος· συ γάρ βοηθός ήμϊν ώφθης. "Οσιε Δαβίδ και προστάτης, και πρός τον Χρίστον μεσίτης έτοιμος.

Δέσποινα πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς Σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου.


Δι’ ευχών τών 'Αγίων Πατέρων ημών.
Κύριε Ίησοΰ Χριστέ ό Θεός ημών έλέησον ημάς.
’Αμήν.

Δίστιχον.

Δέησιν δέχου Δαβίδ Θαυματοφόρε
Ην σοι Γεράσιμος θερμώς άναφέρει.
Επιστροφή στην κορυφή
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης