Βίος Οσία Θεοδώρα η Μυροβλύτιδα

Βίος Οσίας Θεοδώρας η Μυροβλύτιδα και Θαυματουργός

Αὕτη ἡ θαυμασία καί ἀοίδιμος καί τῶν τοῦ Θεοῦ δώρων ἐπώνυμος, ἐγεννήθη περί τό ὀκτακοσιοστόν δέκατον δεύτερον ἔτος ἀπό Χριστοῦ εἰς τήν νῆσον Αἴγιναν, ἀπό γονεῖς Αιγινίτας Ἀντώνιον καί Χρυσάνθην ὀνομαζομένους, σώφρονας καί ἐναρέτους, οἵτινες ἐγέννησαν τρία τέκνα: πρῶτον ἐν κοράσιον, τό ὁποῖον ἐκ νεαράς τοῦ ἡλικίας έγινε καλογραία˙ ἔπειτα ἐν παιδίον, τό ὁποῖον ἐχειροτονήθη διάκονος, καί τελευταῖον τήν μακαρίαν ταύτην Θεοδώραν. Μετ’ ὀλίγον δε καιρόν, ἀφοῦ αὕτη ἐγεννήθη ἀπέθανεν ἡ μήτηρ τῆς, καί τήν ἰδίαν ἡμέραν καί ὁ πατήρ τῆς, κληρικός πρότερον τῆς μεγάλης ἐκκλησίας ὤν έγινε καλόγερος, διά τό ὁποῖον εἶχε μέγα πόθον. Ἡ δε Θεοδώρα μείνασα ὀρφανή πρίν νᾷ γνωρίσῃ τήν μητέρα τῆς ἐδόθη παρά τοῦ πατρός τῆς εἰς τινά ἐνάρετον γυναῖκα, ἥτις τήν εἶχεν ἀναδεχθῇ ἀπό τό ἅγιον Βάπτισμα καί τήν ἀνέτρεφεν ἐπιμελῶς νουθετοῦσα αὑτήν καί διδάσκουσα τήν τά ἱερά γράμματα˙ τόσον δε εἰς τήν φρόνησιν καί ἀρετήν προέκοπτεν, ὥστε ὅλοι ἐθαύμαζον τήν ἔξοχον κοσμιότητα ἄμα καί σωφροσύνην αὑτῆς, ἀν καί εἰσέτι ήτον ἑπταετής τήν ἡλικίαν.

Ἐπειδή δε, ὡς προείρηται, ὁ πατήρ τῆς απεφάσισε νᾷ ζήσῃ μοναχικώς, διά νᾷ μή ἔχῃ πλέον καμμίαν φροντίδα, ηρραβώνισε τήν θυγατέρα τοῦ Θεοδώραν, καίτοι ἀνήλικον, μετά τινός νέου τῶν πλουσιωτέρων καί ευγενικοτέρων τῆς νήσου ἐκείνης, καί οὕτως ἀνεχώρησεν εἰς τινά ἔρημον.
Κατά τάς συχνάς τῶν Ἀγαρηνῶν ἐπί τῆς Αἰγίνης ἐπιδρομάς καί αἰχμαλωτισμούς, καί φόνους τῶν κατοίκων τῆς, κατά τούς ὁποίους ἐφονεύθη καί ὁ ἀδελφός τῆς Θεοδώρας, ὁ μνήστωρ τῆς παραλαβών αὑτήν μετῴκισεν εἰς τήν Θεσσαλονίκην, ἥτις κατά τόν καιρόν ἐκεῖνον ήτον ανεπηρέαστος˙ ἐλθούσης δε αὑτῆς εἰς νόμου ἡλικίαν ἐτελέσθησαν οἱ γάμοι, καί μετά καιρόν ἐγέννησαν μίαν θυγατέρα, καί κατόπιν ἄλλας δύο, αἵτινες ἐτελεύτησαν. Ἡ δε μακαρία Θεοδώρα ὀχί μόνον δέν ἐλυπήθη δι’ αὑτό, ἀλλ’ επαρηγόρει καί τόν ἄνδρα τῆς, μάλιστα δε τόν εσυμβούλευε μίαν ψυχωφελῆ πρᾶξιν λέγουσα˙ παρακαλῶ σε, ἀγαπητέ μοι νυμφίε, νᾷ μοι κάμῃς ἔν θέλημα˙ ηξεύρης καλά, ὅτι ὅλοι οἱ θεοσεβεῖς ἄνδρες τό πάλαι επρόσφερον ἀπαρχάς εἰς τόν Θεόν διά νᾷ τοῖς βοηθή˙ ἆς αφιερώσωμεν λοιπόν καί ἡμεῖς εἰς τόν Θεόν τό ἀγαπητόν μᾷς θυγάτριον, τό ὁποῖον μᾷς ἔμεινε ζῶν, ὁ δε Θεός βλέπων τήν καλήν μᾷς προαίρεσιν θέλει μᾷς ἀνταμείψῃ με τήν οὐράνιον τοῦ βασιλείαν. Εἰς τοῦτο εὗρε σύμφωνον καί τόν ἄνδρα τῆς, ὅστις τήν απεκρίθη˙ καλή ἡ προθυμία σου, ἆς κάμωμεν λοιπόν, καθώς ὁ Θεός σ’ εφώτισεν˙ ὅθεν λαβόντες εὐθύς τό κοράσιον ἑξαετές ὀν, τό υπήγαν εἰς τήν Μονήν τοῦ Ἀγίου Λουκᾶ, ὅπου ήτον ἡγουμένη μία ἐνάρετος γυνή Αικατερίνα ὀνόματι, ἀδελφή τοῦ πρώην προέδρου τῆς Θεσσαλονίκης Ἀντωνίου τοῦ ὁμολογητοῦ, εἰς τῆς ὁποίας τάς χεῖρας παραδώσαντες τό κοράσιον, είπον˙ Δέχθητι, μῆτερ, τό πρώτόν μᾷς τέκνον, τό ὁποῖον μόνον μᾷς ἔμεινε, ἶνα γίνῃ διά τοῦ Ἀγγελικοῦ σχήματος θυσία αὐθαίρετος καί λογικόν ὁλοκαύτωμα τῷ Θεῶ. Ἡ δε ἡγουμένη τήν ἐδέχθη μετά χαράς, καί προσευχηθείσα ὑπέρ αὑτῆς τήν ἔκειρεν, ὡς ἔθος, ὀνομάσασα αὑτήν Θεοπίστην. Τότε οἱ γονεῖς αὑτῆς ὑπέστρεψαν εἰς τόν οἶκον τῶν χαίροντες καί δοξάζοντες τόν Θεόν, διότι ἠξιώθησαν νᾷ συναριθμηθῇ τό τέκνον τῶν μετά τῶν Ὁσίων γυναικών. Μετ’ ὀλίγον δε καιρόν ἐχήρευσεν ἡ Θεοδώρα καί ποσῶς δέν ἐλυπήθη, ἀλλά μᾶλλον εχάρη˙ διότι ἔμεινεν ἐλευθέρα καί ἀνεμπόδιστος εἰς τό νᾷ πράξῃ ὅ,τι πρό πολλοῦ ἐπόθει. Ἀφοῦ λοιπόν ἐτελείωσε τά μνημόσυνα τοῦ ἀνδρός τῆς, απεφάσισε Ν’ ἀπαρνηθῇ τόν κόσμον καί τά ἐγκόσμια ἡ κοσμία τῆ ψυχή καί πάγκαλος, αφίνει πλοῦτον καί πᾶσαν ἀπόλαυσιν, καταφρονεῖ τῆς σαρκός διά τόν θεῖον ἔρωτα, ἀν καί ήτον εἰκοσιπενταετής τήν ἡλικίαν, καθ’ ἤν τά πάθη ἐξάπτονται μάλιστα, καί συνειθισμένη εἰς τάς σωματικάς απολαύσεις˙ καί, διαμοιράσασα τό πλεῖστον τῆς περιουσίας τῆς εἰς τούς πτωχούς, λαβοῦσα ἑκατόν φλωρία, τά ὁποία τῆς ἔμειναν καί τρεῖς ὑπηρέτιδας ὑπῆγεν εἰς τήν μονήν τοῦ Ἀγίου Στεφάνου, ὅπου ήτον ἡγουμένη μία συγγενής τις Ἄννα ὀνομαζομένη, (ἥτις πολλάς ὑπό τῶν εἰκονομάχων εἶχεν ὑποφέρῃ βασάνους ἕνεκα τῶν ἁγίων εικόνων)˙ πεσοῦσα δε εἰς τούς πόδας αὑτῆς τήν παρεκάλει, ἶνα τήν κατατάξῃ εἰς τόν χορόν τῶν μοναζουσῶν κείρουσα αὑτήν μοναχήν. Ἀλλ’ ἡ ἡγουμένη φοβουμένη ἕνεκα τῆς νεότητος καί ὡραιότητος τῆς νᾷ τήν καλογερεύση παρευθύς, ἀνέβαλλε τήν ὑπόθεσιν λέγουσα, ἐγώ σε δέχομαι, ὡς συγγενής καί μέλος μου ίδιον˙ δέν εἷναι ὅμως πρέπον νᾷ καλογερευθής ἀμέσως, μήπως, ἀφ’ οὐ παρέλθῃ ἡ λύπη τῆς χηρείας σου σκανδαλισθῇς ἀπό τούς ἐπιβούλους πειρασμούς τοῦ διαβόλου, καί μετανοήσῃς διά τήν πρᾶξιν, εἰς τήν ὁποίαν τώρα τόσον προθύμως καί εὐχαρίστως σπεύδεις˙ διότι εἷσαι νέα καί εἰς τήν ἀκμήν τῶν παθών.

Τότε ἡ μακαρία Θεοδώρα, ὡς διψῶσα ἔλαφος, λέγει πρός αυτήν˙ νᾷ δώσης ἀπολογίαν δι’ ἐμέ εἰς τόν νυμφίον μου Χριστόν, ἐάν δέν με κείρῃς σήμερον. Βλέπουσα λοιπόν ἡ Ἄννα τήν θαυμάσιον αὑτῆς προθυμίαν καί ἐγκάρδιον πρός τόν Χριστόν ἔρωτα, πρῶτον μέν τήν εκατήχησε παρακινοῦσα αὑτήν πρός τούς πνευματικούς ἀγῶνας καί λέγουσα, βλέπε, τέκνον, με ποῖον συντάττεσαι, μήπως προτιμήσασα τάς σαρκικάς ἡδονάς καί τερπνά τοῦ κόσμου περισσότερον τοῦ Θεοῦ, στραφῇς ὀπίσω καί γίνης στήλη άλατος˙ βλέπε, νᾷ φυλάξῃς τό σχῆμα ἀμόλυντον, ἀποχήν τῶν ἡδονῶν, σταθερότητα καί ἐπιμονήν εἰς τάς ἀρετάς καί τήν ὑπακοήν, καί τότε μεγάλην Θ’ ἀπολαύσῃς ἀμοιβήν ἐν τῷ παραδείσω˙ ἔπειτα ἔβαλε κατά τήν τάξιν τό ψαλλίδιον ἐπάνω εἰς τό Ἱερόν Εὐαγγέλιον, ἀπό ὅπου λαβοῦσα αὑτό ἡ Θεοδώρα τό ἔδωκεν εἰς τόν ἱερέα, ὅστις τήν ἔκειρε κατά τήν συνήθειαν˙ τήν ἀνεδέχθη δε ἡ Ἄννα, ἥτις δέν ἔπαυε τοῦ νᾷ τήν νουθετῇ καθ’ ἑκάστην, φοβουμένη, μήπως ὁ διάβολος ὑποσκελίσῃ με πονηρούς λογισμούς τά διαβήματα τῆς οὔσης νέας καί ὡραιοτάτης, ὡς είρηται˙ ἐξ ἑτέρου πάλιν ἔχαιρε καθ’ ὑπερβολήν βλέπουσα τήν καλήν αὑτῆς διαγωγήν καί ἀγαθήν προαίρεσιν, καί ὅτι εὐχαρίστως νηστείαν καί πᾶσαν ἄλλην κακοπάθειαν ὑπέμενε, καί πολλάκις διά μία ἑβδομάδα ποσῶς δέν ἐγεύετο, οὔτε ὕδωρ ἔπινε. Διά νᾷ μή τύχη δε καί ἐπαρθῇ διά τήν πολλήν τῆς ἀρετήν καί ἐγκράτειαν, τήν ἐνουθέτει ἀόκνως ἡ ἡγουμένη, ὅσα ἔπρεπε, νᾷ πράττῃ πρός ψυχικήν τῆς σωτηρίαν, καί τήν διέταξε νᾷ μή πράττῃ τίποτε ἄνευ ἀδείας της˙ ἀλλά καί αὑτούς τούς λογισμούς τῆς, νᾷ τούς φανερώνη εἰς αὑτήν. Ὅθεν ὅταν ὁ ἐχθρός τοῦ καλοῦ διάβολος τῆ ἔβαλλε κατά νοῦν αἰσχρά διανοήματα, τά διεσκόρπιζε με τήν ἐξομολόγησιν, τήν προσευχήν, τήν ἐνθύμησιν τῶν αἰωνίων κολάσεων, καί με τήν πολλήν ταπεινοφροσύνην, τήν ὁποίαν εἶχεν ἡ ἀξιέπαινος.

Ἡ Θεοδώρα τοσοῦτον ἐταπεινοῦτο, ὥστε ἐνόμιζε, καί ὠνόμαζεν ἑαυτήν εἰς ὅλην τήν ἀδελφότητα ταπεινήν καί ἀχρείαν δούλην, καί ἔκαμνε μόνη τῆς ὅλας τάς ὑπηρεσίας τοῦ μοναστηρίου ἀγόγγυστα, ήλεθεν, εζύμωνεν, εμαγείρευε, καί ὅ,τι ἄλλο εχρειάζετο προθύμως ἔκαμνεν ὀχί μόνον ἐντός τῆς μονῆς, ἀλλά καί εἰς τήν ἀγοράν υπήγαινε, καί εφορτώνετο εἰς τούς ὤμους τῆς ξύλα, χόρτα, καί ἄλλα χρειαζόμενα, χωρίς νᾷ κενοδοξῇ ποσώς˙ ὅταν δε τήν ἔβλεπε κανείς γνώριμος τῆς καί τήν ἔλεγε νᾷ μή ἐξευτελίζῃ τόσον τόν ἑαυτόν τῆς καί τήν εὐγένειαν τοῦ γένους τῆς ποσῶς δέν τόν ηκροάζετο, οὕτω εἶχε καταφρονήσῃ τῆς προσκαίρου τιμῆς καί τά πάθη καί τάς ἐπιθυμίας τῆς σαρκός νεκρώσῃ. Ὅθεν ἀνεδείχθη ὄντως, δένδρον (κατά τόν Δαυΐδ) πεφυτευμένον παρά τάς διεξόδους τῶν ὑδάτων, ὁ τόν καρπόν αὑτοῦ δίδει ἐν καιρῶ αὑτοῦ, φυλάττουσα ἀόκνως ὅλας τάς ἐντολάς τοῦ Κυρίου.

Ὁ δε φθονερός διάβολος βλέπων τήν πολλήν τῆς εἰς τήν ἀρετήν ἐπίδοσιν επροσπάθει, νᾷ τήν παγιδεύσῃ ἐνεδρεύων αὑτήν παντοιοτρόπως, καί μή δυνάμενος κατ’ ἄλλον τρόπον, ήρχισε νᾷ ὑποθάλπῃ ἐν αὑτῇ, καί ἐξάπτῃ τό πρός τήν θυγατέρα τῆς Θεοπίστης φιλόστοργον, τήν ὁποίαν ἀποθανούσης τῆς ἡγουμένης τῆς τοῦ Ἀγίου Λουκᾶ μονῆς παρέλαβεν εἰς τό κελλίον τῆς ἡ Θεοδώρα, καί βλέπουσα αὑτήν ἐνδεδυμένην ποταπά ῥάκη καί τό ἔξοχον κάλλος τῆς ἠφανισμένον ἕνεκα τῶν σκληραγωγιῶν, ήρχισε νᾷ λυπῆται, καί νᾷ μετανοῇ, διότι δέν τήν υπάνδρευσε, διά νᾷ χαρῇ τά τερπνά τοῦ κόσμου˙ ὅθεν εἶπε πρός τήν ηγουμένην˙ «δέν ὑποφέρω κυρία μου νᾷ βλέπω τήν θυγατέρα μου ποταπά ῥάκη ἐνδεδυμένην, με ὀλίγον μόνον ἄρτον τρεφομένην, καί τόσον σκληραγωγουμένην˙ στείλέ τήν, λοιπόν, παρακαλῶ, εἰς κανέν ἄλλο μοναστήριον, διά νᾷ μή τήν βλέπω τοὐλάχιστον, καί ἴσως ἀνακουφισθῇ ἡ λύπη μου». Ἡ δε ὁσία ἐκείνη Ἄννα ἐννοήσασα τάς τοῦ πολεμίου ἐνέδρας, εἰς τάς ὁποίας ἔπεσεν ἡ Θεοδώρα, λέγει πρός αυτήν˙ «Ὁ Δεσπότης μᾷς παραγγέλλει νᾷ μή μεριμνῶμεν διά ἐνδύματα καί βρώματα˙ ἀλλά νᾷ περιποιώμεθα καί ἀγαπῶμεν τήν ψυχήν μᾷς, στολίζοντες αὑτήν με ἀρετάς καί φυλάττοντες τά θεία αὑτοῦ προστάγματα˙ περί δε τοῦ σώματος νᾷ μή φροντίζωμεν ποσῶς, διά ταύτᾳ ἐνεδύθημεν τό μοναχικόν σχήμα˙ ἀν δε ἤθελες ἡ θυγάτηρ σου νᾷ τρυφᾷ, καί ἐνδύηται λαμπρά φορέματα, ἆς τήν υπάνδρευες, ὁποίαν συμφωνίαν ἔχει ἡ μοναχή με τήν ὕπανδρον; Ἠπατήθης ἀδελφή μου καί ἐπλανήθης ἀπό τόν δαίμονα, ὕψωσον τόν νοῦν σου ἀπό τά γήινα, διά νᾷ ἐννοήσῃς, ὅτι δέν φοροῦμεν τά μαῦρα ταύτᾳ καί ἄχρηστα, ειμή διά Χριστόν τόν νυμφίον μᾷς, διά τόν ὁποῖον πρέπει νᾷ ἔχωμεν θλῖψιν καί στεναχωρίαν, καθώς τό ὑπεσχέθημεν ἐν τῷ ἁγίῳ αὑτοῦ θυσιαστηρίῳ ἐνώπιον τῶν ἁγίων Ἀγγέλων, καί ἐάν δέν φυλάξωμεν τάς ὑποσχέσεις μᾷς μέλλει νᾷ κατακριθῶμεν, ὡς παραβάται, εἰς πῦρ αἰώνιον, ἐάν δε ὑπομείνωμεν, καί δαμάσωμεν τά πάθη εἰς τόν ὀλίγον τοῦτον τῆς ζωῆς μᾷς καιρόν, θα κληρονομήσωμεν βασιλείαν αἰώνιον καί εὐφροσύνην ἀνέκφραστον συναγαλλόμενοι μετά τοῦ Δεσπότου καί τῶν ἁγίων αὑτοῦ αἰωνίως. Ὕπαγε λοιπόν ἡσύχασον καί μή ἐμποδίζῃς τήν Θεοπίστην ἀπό τόν καλόν δρόμον ἐάν ἀγαπᾷς τό συμφέρον τῆς». Με τοιαῦτα ψυχωφελῆ καί σωτήρια λόγια τήν ἐνουθέτησεν ἡ ἡγουμένη, ἔπειτα προσηύχετο τῷ Θεῶ κατά μόνας, νᾷ τήν λυτρώσῃ ἀπό τούς πειρασμούς τοῦ Διαβόλου.

Μεθ’ ἡμέρας δε τινάς ἐν ὦ ὅλαι αἱ μοναχαί ἐκάθηντο εἰς ἔνα τόπον καί διελέγοντο περί ψυχικῆς σωτηρίας καί τῶν μελλόντων ἀγαθῶν, ἡ Θεοδώρα τῶν λόγων τῆς ἡγουμένης καταφρονήσασα διελέγετο κατά μέρος με τήν θυγατέρα τῆς, χωρίς νᾷ δίδη ἀκρόασιν εἰς τῶν ἄλλων μοναχῶν τήν συνομιλίαν. Ἡ δε Ἡγουμένη εβγαίνουσα κατά τήν συνήθειαν τῆς κρυφίως, διά νᾷ ἴδη τι κάμνουν αἱ μοναχαί, βλέπει, ὅτι αἱ μέν ἄλλαι συνδιελέγοντο ὅλαι ὁμοῦ, ἡ δε Θεοδώρα κατά μέρος εψιθύριζε με τήν θυγατέρα τῆς. Τότε άναψεν ἀπό θεῖον ζῆλον, καί ἔνθους γενομένη ἐφώνησε πρός αυτήν˙ «Θεοδώρα, τί σοι εἷναι αὕτη ἡ κόρη;» ἡ δε ἀπεκρίθη με ευλάβειαν˙ θυγάτηρ μου, δέσποινα˙ ἐφώνησε καί πρός τήν Θεοπίστην, ἥτις μητέρα τήν Θεοδώραν ὠνόμασε. Μετά ταύτᾳ εἶπε πρός αὑτάς τά εξής˙ «σάς ἐξορκίζω εἰς Πατέρα, Υἱόν, καί Ἅγιον Πνεῦμα, τήν μίαν Θεότητα, καί εἰς τούς ἁγίους πάντας, νᾷ μή ὁμιλήσητε πλέον εἰς τό ἐξῇς μεταξύ σάς οὔτε τήν παραμικράν λέξιν».

Ετρόμαξαν ἄμα ἤκουσαν τοιαύτην βαρυτάτην καί ἀπροσδόκητον επιτίμισην. Βαλοῦσα ὅμως μετά φόβου καί τρόμου τήν συνήθη μετάνοιαν, ἥτις εἷναι σημεῖον τῆς ὑπακοῆς υπήγαν εἰς τό κελίον τῶν, καί ἀπ’ ἐκείνης τῆς ὤρας δέν ἐτόλμησαν νᾷ ομιλήσουν μεταξύ τῶν, ὦ ἐξαισίου διηγήματος! Οὐδέ μίαν συλλαβήν ἐπί δέκα πέντε ἔτη, ἐν ὦ ἐκοιμῶντο εἰς ἐν κελίον, ἔτρωγον εἰς μίαν τράπεζαν, καί ἔκαμνον τάς αὑτάς ὑπηρεσίας, καί οὕτως ὅμως δέν ἐτόλμησαν νᾷ καταφρονήσουν τῆς ἐπιτιμήσεως, ἤ λαθοῦσα νᾷ ομιλήσουν ποτέ. Λάβετε ἀπό ταύτην τήν μακαρίαν, παρακαλῶ, παράδειγμα, ὅσαι εἷσθε εἰς μοναστήρια, συλλογισθῆτε ὁποίαν ἄρα γε καρδίαν εἶχεν ἡ Θεοδώρα με τήν θυγατέρα τῆς κατά τό διάστημα τῶν δέκα πέντε ἐκείνων χρόνων, κατά τό ὁποῖον δέν ὡμίλουν πρός ἀλλήλας; Ὁποία δίστομος μάχαιρα διεπέρα τάς καρδίας τῶν, καί ὁποῖον τά σπλάχνα τῶν κατέφλεγε πῦρ, ὅταν μάλιστα ἡ μία συνέβαινε νᾷ κάμνῃ βαρεῖαν τινά ὑπηρεσίαν, καί θέλουσα νᾷ εἴπῃ τήν ἄλλην νᾷ τῆ βοηθήσῃ, δέν ἐδύνατο; Ὦ! ποσάκις ὁ φθονερός διάβολος ἀοράτως τάς παρεκίνει νᾷ καταφρονήσωσι τῆς ἐπιτιμήσεως, αὗται δε μετά δακρύων τῷ Θεῶ προσηύχοντο λέγουσαι˙ θοῦ, Κύριε, φυλακήν τῷ στόματι ἡμῶν καί θύραν περιοχῆς περί τά χείλη ημών˙ καί οὕτως ὑπέμενον χωρίς νᾷ γογγύζωσι κατά τῆς ἡγουμένης, οὐδέ νᾷ τήν παρακαλέσωσι νᾷ τάς λύσῃ ἀπό τήν φοβεράν ταύτην ἐπιτίμησιν, ἀλλά παρηγοροῦσα κάθε μία ἑαυτήν καί συνεχῶς λέγουσα˙ «ὑπομένων, ὑπέμεινα τόν Κύριον καί προσέσχε μοι».

Μετά δε παρέλευσιν δέκα πέντε ἐτῶν ἀπό τῆς φρικτῆς αὑτῆς ἐπιτιμήσεως, ἠσθένησεν ἡ Θεοδώρα βαρέως, καί τότε ὅλαι αἱ μοναχαί παρεκάλεσαν τήν ἡγουμένην, νᾷ τάς λύσῃ ἀπ’ αὑτόν τόν δεσμόν, ἥτις νουθετήσασα αὑτάς νᾷ μή ἔχουν πλέον μεταξύ τῶν περισσοτέραν τῆς πρός τάς ἄλλας ἀδελφάς ἀγάπης, ἀλλά νᾷ εἷναι ἀπαθεῖς καί ἀπείρακτοι ἀπό κάθε πειρασμόν, τάς εσυγχώρησε καί ὡμίλησαν.

Ἐτελεσφόρησαν δε σύν Θεῶ αἱ διδαχαί τῆς ἡγουμένης, καί συνωμίλουν, ὡς με τήν λοιπήν ἀδελφότητα, χωρίς νᾷ ὀνομάσῃ ἡ μία τήν ἄλλην μητέρα, ἤ θυγατέρα, ἀλλά κυρίαν, ὡς καί τάς λοιπάς. Κατεπάτησε λοιπόν κυρίως τοῦ λοιποῦ ἡ ἀοίδιμος Θεοδώρα πᾶσαν κενοδοξίαν, ὑπερηφανίαν, καί ὄλα τά πάθη, δυνάμει τοῦ Ἀγίου Πνεύματος, οὖσα, κατά τόν Παύλον, νεκρά εἰς τόν κόσμον, καί ζῶσα μόνον ἐν Χριστῷ, διά νᾷ ζήσῃ ζωήν αιώνιον˙ πρός πίστωσιν δε τῆς ἀληθείας, ἆς γράψωμεν ἔνα τῶν θαυμασίων ἀγώνων, τούς ὁποίους με μεγίστην καρτερίαν ἐξετέλεσεν ἡ ἀείμνηστος.

Ἔνα χειμῶνα ἔκαμε τόσον σκληρόν καί δριμύ κρύο, ὥστε επάγωσαν ὄλα τά ὕδατα, καί έγιναν κρύσταλλοι, διά τό ὁποῖον επρόσταξεν ἡ ἡγουμένη νᾷ τρώγουν αἱ μοναχαί εἰς τά κελία των˙ ἔτυχε δε καί ἐχύθη ὕδωρ εἰς τό μέρος, ὅπου εἶχε τήν στρωμνήν τῆς ἡ Θεοδώρα, ἥτις ήτο μία μόνον ψάθη˙ διό μετετοπίσθη, διά νᾷ μή βραχῇ καί βλαφθῇ ἀπό τήν ὑγρότητα. Εἶχε δε ἡ ἡγουμένη εἰς ὅλας προσταγήν, νᾷ μή κάμνῃ καμμίαν τήν παραμικράν πρᾶξιν ἄνευ ἀδείας της˙ ὅθεν εὑροῦσα πρόφασιν νᾷ προξενήσῃ εἰς τήν Θεοδώραν˙ «Ἐπειδή διά νᾷ θάλψῃς τήν σάρκα σου παρέβης τήν ἐντολήν μου, σε κανονίζω νᾷ κοιμηθῇς τήν νύκτα ταύτην ἔξω εἰς τήν αὐλήν τοῦ μοναστηρίου, διά νᾷ συγχωρηθῇ τό πάθος τῆς φιλαυτίας με τήν κακοπάθειαν τοῦ ψύχους, καί ἀναπαυθῇς εἰς τόν λιμένα τῆς ὑπακοῆς, καί σε συντάξῃ ὁ Θεός εἰς τήν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν μετά τῶν πτωχῶν τῷ πνεύματι». Ἡ δε ἄδολος καί ἄμωμος νύμφη τοῦ Ἰησοῦ ἔχουσα εἰς αὑτόν τήν πίστιν δέν ἐδειλίασε ποσῶς, ἀλλ’ ἀφοῦ ἔβαλε τήν συνήθη μετάνοιαν, ἔδραμεν εἰς τόν ὡρισμένον τόπον καταφρονήσασα τοῦ δριμυτάτου τῆ νυκτί ἐκείνη ψύχους.

Ἐπειδή δε ὅλην τήν νύκτα ἔπιπτε ῥαγδαία βροχή, καί δέν εἶχε που νᾷ καθήσῃ διά τά πολλά νερά, τά ὁποία ἔτρεχον εἰς τήν γῆν, ὡς ῥυάκια, έστεκεν ὄρθια ὑπομένουσα τόν ἀνυπόμονον καί χαλεπόν τοῦτον κανόνα.
Ὦ καρτερίας καί γενναιότητος! Ὦ φρικτοῦ θεάματος καί ἀκούσματος! Ἐξέστησαν Ἄγγελοι, ἐθαύμασαν ἄνθρωποι, καί ἔφριξαν δαίμονες τοιοῦτον βλέποντες θέαμα, γυνή, τό ἀδύνατον καί ἀσθενές σκεῦος νᾷ ὑπομείνῃ διά τήν ὑπακοήν τήν δριμύτητα τοῦ ψύχους καί τήν ὑγρότητα τῆς ῥαγδαίας ἐκείνης βροχῆς, ἥτις ἔπιπτε κρουνηδόν μέχρι τοῦ μεσονυκτίου!

Ἔπαυσεν ἔπειτα ἡ βροχή, ὁ οὐρανός εξαστέρωσε, καί ἐπειδή ὁ ἀήρ έγινε ψυχρότερος, εκρυστάλλωσαν τά φορέματα τῆς, καί ἐκρέμαντο τά κρύσταλλα ἀπό τάς ἄκρας αὑτῶν, καί μάλιστα ἀπ’ ἐκεῖνο, τό ὁποῖον ἐσκέπαζε τήν κεφαλήν τῆς. Ὅταν δε ἦλθεν ἡ ὤρα τοῦ ὄρθρου συνήχθησαν αἱ μοναχαί εἰς τήν Ἐκκλησίαν, ὅπου ἡ Ἄννα ἐξεφώνησεν ἐγκώμιον εἰς τήν Θεοδώραν συναριθμοῦσα αὑτήν με τούς τεσσαράκοντα Μάρτυρας, ἐπειδή σχεδόν ὁμοίαν ὑπέμεινε κακοπάθειαν˙ ἐν ὦ δε ἐλάλει καί ἐπῄνει τήν ἀξιέπαινον, ἦλθεν ἡ ἀδελφή τῆς καί τήν εἶπε κρυφίως, ὅτι ἐκείνην τήν νύκτα εἶδεν ἔνα φωτεινόν καί λαμπρότατον στέφανον καταβαίνοντα ἀπό τόν οὐρανόν, καί ὅτι ἤκουσε καί φωνήν μετ’ αὑτοῦ ταύτᾳ λέγουσαν˙ «οὗτος ὁ στέφανος εἷναι τῆς Θεοδώρας»˙ Φοβηθεῖσα δε μήπως τό μάθη ἡ Θεοδώρα καί πέση εἰς κενοδοξίαν, διέταξε τήν ἀδελφήν τῆς, νᾷ μή τό εἴπῃ εἰς κανένα, ἔπειτα ἐφώνησεν αὑτήν, νᾷ ὑπάγῃ εἰς τήν ἐκκλησίαν, ἥτις ἔξωθεν μέν ήτον ὅλως άσπρη ἀπό τά κρύσταλλα, ἔσωθεν δε ἀπό θεῖον φώς τήν ψυχήν ἐξήστραπτε, καί βαλοῦσα τήν συνήθη μετάνοιαν ἔλαβε τήν συγχώρησιν. Ἔπειτα τήν ἠρώτησαν τινές μοναχαί, πως ἐπέρασεν ἐκείνην τήν νύκτα, καί λέγει πρός αυτάς˙ ἐγώ ἐδέχθην με ἄκραν ὑπακοήν τήν ἐπιτίμησιν τῆς ἡγουμένης, καί οὔτε βροχήν, οὔτε ψῦχος, οὔτε ἄλλην τινά θλῖψιν ἐδοκίμασα, ἀλλά μοι ἐφαίνετο ὅτι ήμην εἰς λουτρόν. Κατ’ αὑτόν τόν τρόπον βοηθεῖ ὁ Θεός τούς δούλους αὑτοῦ, καί τοιαῦτα εἰς τούς ἀγαπῶντας καί ὑποτασσομένους αὑτῷ δωρίζει δῶρα.

Ταύτᾳ ἀκούσας ὁ μακαρίτης Ἰωάννης ὁ τότε Ἀρχιμανδρίτης ἠθέλησε, νᾷ τήν ἐκβάλῃ ἀπ’ ἐκεῖνο τό Μοναστήριον, διά νᾷ τήν κάμῃ εἰς ἔν ἄλλο ἡγουμένην, ἀλλ’ αὑτῇ ὡς ταπεινόφρων δέν ἔστεργε, λέγουσα μετά δακρύων πρός τούς ἀπεσταλμένους νᾷ τήν λάβωσι. «Δι’ ἀγάπην τοῦ Θεοῦ μή με πειράζετε˙ διότι εἷναι ἀδύνατον νᾷ παραβῶ τάς ὁποίας έκαμα με τόν Δεσπότην μου συνθήκας αφίνουσα τοῦτο τό ἅγιον Μοναστήριον˙ πώς νᾷ δεχθῶ προστασίαν ψυχῶν ἡ ἀκάθαρτος, ἥτις τήν εδικήν μου ψυχήν νᾷ σώσω δέν δύναμαι; Ὑπάγετε, εἴπατε πρός τόν Ἀρχιμανδρίτην, ὅτι καί μυρία κολαστήρια ἀν με δώσῃ, δέν θα δυνηθῇ Ν’ ἀλλάξῃ τήν γνώμην μου˙ διότι ἐγώ αποφάσισα νᾷ μείνω ἔδω, καί νᾷ ὑπηρετῶ ταῖς ἀδελφαῖς μου, ὅσον δύναμαι, ἕως καί αὑτῆς τῆς ἐσχάτης μου ἀναπνοῆς».

Ταύτᾳ ἀκούσας ὁ Ἀρχιμανδρίτης ἐθαύμασε διά τήν τόσην ταπείνωσίν τῆς, καί δέν τήν ενόχλησε πλέον. Κατά δε τό πεντηκοστόν ἕκτον ἔτος τῆς ἡλικίας τῆς ἐψηφίσθη ἡγουμένη ἡ θυγάτηρ αὑτῆς με γνώμην τοῦ Ἁγιωτάτου Ἀρχιερέως Θεοδώρου, τῶν Ἀρχιμανδριτῶν Ἱλαρίωνος καί Δωροθέου, ὅλης τῆς ἀδελφότητος, καί αὑτῆς τῆς προεστώσης Ἄννης, ἥτις εἶχεν ὑπεργηράσῃ. Έγινε λοιπόν ἡ κατά σάρκα θυγάτηρ πνευματική μήτηρ τῆς Θεοδώρας καί τότε περισσότερον αὑτῇ ἠνδρίζετο εἰς τήν ὑπακοήν καί τούς πόνους ὡς μισόδοξος καί φιλόθεος. Μιᾷ δε τῶν ἡμερῶν συνέβη καί ἔπεσεν ἡ προηγουμένη Ἄννα καί ἐκτύπησε βαρέως, ὅθεν εκείτετο εἰς τήν κλίνην τέσσαρα ἔτη, πρός δε καί ἀπό τό πολύ γῆρας τήν ἠκολούθησε φρενολειψία˙ ἡ δε μακαρία Θεοδώρα καθ’ ὅλον ἐκεῖνον τόν καιρόν καί τρία πρός τούτοις ἔτη, τά ὁποία ἔζησε μετά τήν φρενολειψίαν, τήν ὑπηρέτει, καί ἐπεμελεῖτο ὡς ἰδίαν μητέρα, μολονότι ἐξ αἰτίας τῆς παραφροσύνης τῆς πολλάκις τήν ἐξύβριζεν.

Ὅταν δε ἡ Θεοδώρα ήτον ἐξήκοντα ὀκτώ ἐτῶν, ἀνεπαύθη ἡ ομολογήτρια ἐκείνη Ἄννα γενομένη ἐτῶν ἑκατόν εἴκοσι. Ἡ δε Θεοδώρα προέκοπτεν εἰς τούς πόνους καί ἀρετάς γινομένη εἰς ὅλας καλόν παράδειγμα καί κάτοπτρον τῶν ἀρετῶν, νουθετοῦσα αὑτάς λόγῳ καί ἔργω καί ποτέ τόν καιρόν εἰς μάταια καί ἀνωφελῆ μή εξοδεύουσα, ἀλλά καταγινομένη εἰς τά ἔργα τῶν ἀρετῶν, τάς ὁποίας εἶχεν ὑπεραγαπήσῃ, καί ὑπό τῶν ὁποίων στολιζομένη, ὡς ὁ Ἥλιος λαμπρά κατεσταίνετο. Ὅθεν, ὡς διάγουσα Ἀγγελικήν πολιτείαν, πολλάκις ἤκουεν, ὦ τοῦ θαύματος! Αὑτούς τούς ἁγίους Ἀγγέλους μελῳδικῶς εἰς τήν ἐκκλησίαν ψάλλοντας, καθώς πρός τήν θυγατέρα τῆς μόνη τῆς ἔλεγε πολλάκις μυστικώς˙ «ἀκούεις τήν γλυκυτάτην τῶν Ἀγγέλων φωνήν, οἵτινες αἰνοῦσι καί δοξάζουσι τόν Θεόν ἐντός τοῦ θυσιαστηρίου;» τοῦτο ἔλεγεν, ὀχί διά καύχημα, ἀλλά νᾷ παρακινήσῃ αὑτήν περισσότερον πρός τόν θεῖον πόθον. Φθάσασα δε εἰς τό ἑβδομηκοστόν πέμπτον ἔτος τῆς ἡλικίας τῆς, ἠδυνάτησεν ἀπό τό γῆρας καί τήν μακράν ἄσκησιν, καί δέν ἠδύνατο νᾷ συγκοπιᾷ με τάς ἄλλας, καί νᾷ δουλεύῃ, ὡς πρότερον˙ ὅθεν λαμβάνουσα μίαν μικράν ὑδρίαν ὑπό τά ῥάκη τῆς, διά νᾷ μή τήν βλέπουν, ἔφερεν ἀπό τήν κρήνην, ὅσον ἐδύνατο ὕδωρ. Ὅταν ὅμως ὁλοτελῶς ἀδυνατήσασα οὐδέ αὑτό ἐδύνατο νᾷ πράττῃ, συνήθροιζεν ἀπό τήν γῆν τά ἄχρηστα λινάρια, τά ὁποία αἱ ἄλλαι ἔρριπτον, καί ἔπλεκε με αὑτά σχοινία, διά νᾷ μή τρώγῃ, χωρίς νᾷ ἐργάζηται ἡ ἀείμνηστος, ἐνθυμουμένη καί ἔχουσα συνεχῶς κατά νοῦν τό τοῦ Ἀποστόλου ῥητόν, «ἀργός μή ἐσθιέτω!».

Εγγύσασα δε εἰς τό τέλος τῆς παροικίας τῆς, τουτέστιν εἰς τό ὀγδοηκοστόν ἔτος, ἠσθένησεν ὀλίγον κατά τόν Αὔγουστον μῆνα, ἡμέρας πέντε, καί γνωρίσασα τό τέλος τῆς ζωῆς τῆς, επροσκάλεσεν ὅλας τάς αλελφάς, καί φανερώσασα εἰς αὑτάς τήν μετάστασίν τῆς, τάς ἐνουθέτησε καί παρεκίνησε νᾷ εἷναι ακούραστοι εἰς τάς ἀσκήσεις καί κόπους, φίλαι τῶν ἀρετῶν καί πρό πάντων τῆς ἀγάπης καί ταπεινοφροσύνης, διά νᾷ οἰκειωθῶσι με τόν Χριστόν καί κληρονομήσωσι τήν αἰώνιον τοῦ βασιλείαν. Τῆ δε εἰκοστή εννάτη Αὐγούστου τοῦ χιλιοστοῦ εννενηκοστού δευτέρου ἔτους ἀπό Χριστοῦ μετά τήν ἀνατολήν τοῦ ἠλίου κοινωνήσασα τῶν μυστηρίων ἡπλώθη ἐπί τήν κλίνην μόνη τῆς, έθεσε τάς χεῖρας εἰς τό στῆθος τῆς, ἔκλεισε τά χείλη καί ὄμματα τῆς, καί παρέδωκε τήν ἀγίαν αὑτῆς ψυχήν εἰς χεῖρας Θεοῦ, τόν τῆς ἀσκήσεως ἀγῶνα καλῶς ἀγωνισαμένη, τόν δρόμον τῆς ἀρετῆς συντετιμμένη καί τεταπεινωμένη καρδία ὁδεύσασα, καί τήν εἰς Χριστόν τόν Θεόν ἡμῶν πίστιν ἀμέμπτως καί απαρασαλέπτως τηρήσασα. Ἀλλ’ ἐπειδή κατ’ αὑτήν τήν ἡμέραν εορτάζεται ἡ ἀποτομή τοῦ Προδρόμου, μετετέθη ἡ τῆς κοιμήσεως τῆς μνήμη εἰς τήν τρίτην τοῦ Αὐγούστου.

Διαδοθείσης δε τῆς φήμης τῆς μεταστάσεως αὑτῆς, συνήχθησαν εἰς τόν ἐνταφιασμόν τῆς οἱ τῶν λοιπῶν Μοναστηρίων μοναχοί καί πλῆθος λαϊκών˙ διότι ήτον φημισμέναι αἱ ἀρεταί αὑτῆς πανταχόθεν.
Ὅταν δ’ ἐψάλλετο ἡ νεκρώσιμος ἀκολουθία ἐφάνη ἐξαίσιον τι θαυμάσιον˙ ἐν ὦ πρωτύτερα τό πρόσωπον τῆς ήτο ἄσχημον καί ὅλον ῥυτίδας ἕνεκα τοῦ γήρως καί τῶν σκληραγωγιῶν, τότε ἐφάνη φαιδρόν καί εὔμορφον, εἰς εἰκοσαετοῦς νέας καί έβγαινεν ἀπό τό σῶμα τῆς θεία τις καί ἄρρητος εὐωδία, τοσαύτη χάρις ἦλθεν εἰς τό ἅγιον ἐκεῖνο σῶμα ἐξ ὑψηλῆς καί θείας τοῦ Παντοκράτορος δυνάμεως.

Μετά ταύτᾳ ἔθαψαν τό ἅγιον αὑτῆς λείψανον˙ ἔζησε δε ἐντός τοῦ μοναστηρίου πεντήκοντα τέσσαρα περίπου ἔτη θεαρέστως, δεικνύουσα μεγίστην συμπάθειαν πρός τούς δεομένους καί πάσχοντας. Διότι, ἀκούσασα τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου λέγοντος, ὅτι μεγίστη ἀρετή εἷναι ἡ πρός τόν πλησίον ἀγάπη, ἔπραττε ταύτην, ὅσον εδύνατο˙ ὅταν ἠσθένει καμμία μοναχή, ἐλάμβανεν ἀπό τήν Ἡγουμένην τήν ἄδειαν, καί τήν ὑπηρέτει καθ’ ὄλα προθύμως ὑποφέρουσα εὐχαρίστως καί τόν κανόνα τῆς ἀσθενοῦς. Εἶχε πρός τούτοις μέγαν πόθον, καί εἰς τό νᾷ τρέφη πεινῶντας, ἐνδύῃ γυμνούς, καί ἐλεῇ δεομένους, ἀλλ’ ἐπειδή ἐστερεῖτο τά πρός ἐκτέλεσιν τούτων μέσα, ὅταν υπήγαινον ἔτρεχεν εἰς τήν κελάρισσαν ἐλάμβανε τά χρειαζόμενα, καί ἰτά έδιδεν ἀμέσως εἰς τούς πτωχούς, νομίζουσα ἁμαρτίαν τό νᾷ προσμένωσι πολλήν ὤραν οἱ πτωχοί εἰς τήν θύραν τοῦ Μοναστηρίου, καί οὕτω διά τῆς προθυμίας ἀνεπλήρου, ὅ,τι ἕνεκα τῆς ἐνδείας δέν ἐδύνατο. Διά ταύτᾳ λοιπόν ὁ φιλελεήμων Θεός τῆς ἔδωκε τήν χάριν, νᾷ ἐκτελῆ ἄπειρα καί ἐξαίσια θαύματα εἰς τούς μετά πίστεως καί εὐλαβείας προσερχομένους καί ἀσπαζομένους τό τίμιον αὑτῆς λείψανον, ἐκ τῶν ὁποίων ἆς εἴπωμεν μερικά.

Ἱεροδιάκονος τις τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἀγίου Δημητρίου, Δημήτριος ὀνομαζόμενος γνώριμος τῆς Ἀγίας, εἶχε κακήν ἀσθένειαν εἰς ὅλον τοῦ τό σῶμα καί ἐξαιρέτως εἰς τόν στόμαχον, καί δέν ἐδύνατο οὔτε νᾷ φάγῃ ποσῶς, οὔτε νᾷ χωνεύσῃ, ἀλλ’ ἔκειτο εἰς τήν κλίνην ἐννέα μήνας ωδινώμενος˙ ἀκούσας δε τόν θάνατον τῆς Ἀγίας συνήγαγεν ὅλας τοῦ τάς δυνάμεις, διά νᾷ ὑπάγῃ εἰς τόν ἐνταφιασμόν τῆς, μόλις δε φθάσας εἰς τόν τελευταῖον ἀσπασμόν, καί ἀσπασθείς τό τίμιον καί ἱερόν αὑτῆς λείψανον ἀμέσως ιατρεύθη, καί ἐπέστρεψε δοξάζων καί εὐλογῶν τόν Θεόν τόν δωρούμενον τοιαῦτα χαρίσματα τοῖς δούλοις αὑτοῦ.

Νεανίας δε τις, Ἰωάννης ὀνόματι, βασανιζόμενος δύο περίπου ἔτη ὑπό τεταρτέου πυρετοῦ ἐκινδύνευσε Ν’ ἀποθάνῃ, ἀλλά μόλις ἔσπευσε καί ἠσπάσθη τό ἱερόν αὑτῆς λείψανον, καί παρευθύς ιατρεύθη.

Μεθ’ ἡμέρας δ’ ἐννέα τῆς κοιμήσεως τῆς ἔδειξεν ὁ Θεός, διά τινός κανδήλας, ἥτις ἔκαιεν τοῦ τάφου τῆς Ἀγίας, ἐξαίσιον τι καί παράδοξον θαῦμα, τό ὁποῖον καί μόνον, (ἐάν δέν ἐτελοῦντο ἄλλα), ἔφθανε Ν’ ἀποδείξῃ, πόσην δόξαν ἔχει παρ’ αὑτῷ ἡ ἀοίδιμος αὕτη Οσία˙ εἶχε δηλαδή ἡ ῥηθεῖσα κανδήλα κατ’ ἐκείνην τήν ἡμέραν ὀλίγον ἔλαιον, αἱ δε καλογραῖαι τήν άφησαν ἐπίτηδες διά νᾷ τελειώσῃ ὅλον, καί νᾷ τήν πλυνοῦν τό πρωί˙ ἀλλά παρά πᾶσαν προσδοκίαν εὗρον αὑτήν νᾷ φέγγη χωρίς νᾷ φαίνηται ποσῶς, ὅτι εἶχε έλαιον˙ ὅθεν πάλιν τήν άφησαν, διά νᾷ ίδουν τό αποβησόμενον˙ τήν δ’ ἐπιοῦσαν, ἤτοι τήν ἑνδεκάτην τῆς κοιμήσεως τῆς, βλέπουν ὅτι ἡ κανδήλα ανέβλυζε τόσον ἔλαιον, ὥστε ἐχύνετο γύρωθεν ὡς βρύσις, τοῦτο τό θαῦμα ἰδοῦσαι τό ἀνήγγειλαν εἰς τήν ἡγουμένην, ἥτις ἔδραμεν εἰς τόν ναόν μετά φόβου καί τρόμου, καί, ἰδοῦσα τοιοῦτον παράδοξον θαῦμα, ἐδόξασε καί ευχαρίστησε τόν Θεόν.

Ἡ φήμη αὕτη διεδόθη εἰς ὅλην τήν πόλιν τῆς Θεσσαλονίκης, ὅθεν ἔδραμον πλῆθος ἀναρίθμητον ἀνδρών τε καί γυναικών, καί, βλέποντες τό παράδοξον ἐκεῖνο θέαμα, ὅτι ἔτρεχεν ἀπό τήν κανδήλαν, ὡς ἀπό βρύσιν, τό μυρίπνοον ἐκεῖνο ἔλαιον, ἐχρίοντο δι’ αὑτοῦ μετά πίστεως, καί απηλλάτοντο ἀπό παντοίας καί χαλεπάς νόσους.

Μεθ’ ἡμέρας πάλιν τινάς ἐποίησεν ἡ Ἀγία καί ἕτερον θαύμα˙ Παιδίον τι Θεόδωρος ὀνομαζόμενον ἐκυνήγει πετεινά, ἐν ὦ λοιπόν έσταινε τούς βρόχους, ὤρα μεσημβρίας, βλέπει ἔμπροσθεν τοῦ ἔνα Αιθίωψ, μέγαν καί φοβερόν, τρομάξαν δε καί τρέχον νᾷ φύγῃ, τό ἔφθασεν ὁ Αιθίωψ, ὅστις ήτο πονηρός καί ἀκάθαρτος δαίμων, καί ἁρπάσας αὑτό τό ἐκτύπησε κατά γῆς, καί ἔκτοτε εδαιμονίσθη τό ἐλεεινόν ἐκεῖνο παιδίον, ἀφ’ οὐ δε ἐπέστρεψεν εἰς τήν οἰκίαν τοῦ, εδιηγήθη εἰς τούς γονεῖς τοῦ τό γενόμενον, οἵτινες παραλαβόντες αὑτό τό υπήγαν εἰς τόν τάφον τῆς Ἀγίας, ὅπου ἔμειναν ἡμέρας τινάς παρακαλοῦντες μετά δακρύων τήν Ἀγίαν ὑπέρ τοῦ υἱοῦ των˙ ἐν τῷ μεταξύ δε ὁ δαίμων ἐτάραττε συνεχῶς τό παιδίον, καί τό ἔκαμνεν νᾷ πηδά, καί φωνάζη λόγους ὑβριστικούς, καί νᾷ κάμνῃ ἀταξίας καί ζημίας εἰς τήν Ἐκκλησίαν. Μίαν δε νύκτα, ἐφάνη εἰς τόν ὕπνον τοῦ παιδίου ἡ Ἀγία, καί εἶπε πρός αυτό˙ ανάστα, Θεόδωρε, καί δέν ἔχεις πλέον τι κακόν˙ εξυπνήσαν δε καί ἀλειφθέν με τό ἐκ τῆς κανδήλας ἀναβρύον ἔλαιον, με τελειότητα ἐθεραπεύθη.

Ἕτερος τις νεανίας, Γεώργιος ὀνομαζόμενος, εἶχεν ἐκ βρέφους δαιμόνιον˙ ἀκούσασα δε ἡ μήτηρ αὑτοῦ τά θαύματα τῆς Ἀγίας Θεοδώρας, τόν ὑπῆγεν εἰς τόν τάφον τῆς, καί προσπέσασα εδέετο καθ’ ἑκάστην ὑπέρ αὑτοῦ, ἀλείφουσα αὑτόν συχνά με έλαιον˙ διότι ἀφ’ οὐ τόν ὑπῆγεν εἰς τόν ναόν, συχνότερα τόν ηνόχλει ὁ δαίμων. Ἐν μιᾷ λοιπόν τῶν νυκτῶν ασκήτριά τις ἐκ τῆς μονῆς εἶδεν εἰς τόν ὕπνον τῆς ὅτι ἡ Ἀγία περιεπάτει ὅλον τόν ναόν, βαστάζουσα εἰς χεῖρας τῆς ἐν ἀγγεῖον ὑάλινον, καί δύο νέοι λευκά ἐνδεδυμένοι καί ὡραῖοι πλησίον αὑτῆς, καί εἰς κληρικός με θυμιατόν εἰς τάς χεῖρας, καί ὁ μέν κληρικός ἐθυμία τούς ἀσθενεῖς, (διότι πολλοί ἀκούοντες, τά ὁποία ἔκαμνε θαύματα συνέτρεχον), ἡ δε Ἀγία ἐρράντιζεν αὑτούς με τό ἔλαιον, καί ἀφ’ οὐ ἔφθασαν εἰς τήν στρωμνήν τοῦ Γεωργίου, ἔβαλεν ἡ Ἀγία τόν δεύτερον τῆς δάκτυλον εἰς τό στόμα τοῦ τρεῖς φοράς, καί έβγαλεν ἀπ’ αὑτό εἶδος τι ὡς φλέγμα˙ ἔπειτα ἐσπόγγισε τόν δάκτυλον τῆς ἀπό τό φόρεμα τοῦ νέου, λέγουσα πρός αυτόν˙ Γεώργιε, ανάστηθι˙ διότι ιατρεύθης˙ εξυπνήσας δε ὁ νεανίας εὑρέθη ολωσδιόλου ὑγιής, καί ἔκτοτε δέν ἀπετόλμησε πλέον νᾷ τόν πειράξη τό δαιμόνιον.

Θέλων δε ὁ Θεός νᾷ ζωγραφισθή ἡ εἰκών αὑτῆς, διά νᾷ προσκυνῆται συνεχῶς ὑπό τῶν εὐσεβῶν καί πιστευόντων ᾠκονόμησε τοιοῦτον τι.
Ζωγράφος τις Ἰωάννης ὀνόματι, ὅστις δέν εἶχεν ιδή ποτέ οὔτε τήν Ἀγίαν, οὔτε τό μοναστήριον, εἶδεν ὅραμα ὅτι εὑρέθη εἰς τόν τάφον τῆς Ἀγίας, καί ἔβλεπεν ὅτι ανέβλυζε τό ἔλαιον ἀπό τήν κανδήλαν, ὑποκάτω τῆς ὁποίας ήτον ἐν ἀγγεῖον, καί ἐδέχετο τό ἔλαιον.

Τήν ἐπιοῦσαν περιπατῶν εἰς τήν ἀγοράν ἀπήντησε ἔνα τοῦ φίλον, ὅστις τόν ὑπῆγεν εἰς τό μοναστήριον ἐκεῖνο, διά Ν’ αναστυλώσουν τήν εἰκόνα τοῦ πρωτομάρτυρος Στεφάνου. Εἰσελθών δε εἰς τό μοναστήριον καί γνωρίσας, ὅσα εἶδε καθ’ ὕπνον, εδιηγήθη εἰς τόν φίλον τοῦ τό ὄνειρον. Τήν δε ἀκόλουθον νύκτα εἶδεν, ὅτι εζωγράφιζε τήν Ἀγίαν Θεοδώραν, καί τήν ἄλλην νύκτα ὡσαύτως. Ὅθεν γνωρίσας, ὅτι εἷναι θεῖον θέλημα, νᾷ ζωγραφισθή ἡ εἰκών αὑτῆς, ήρχισε νᾷ τήν ζωγραφίζη με μέγαν πόθον καί εὐλάβειαν, χωρίς νᾷ ἐρωτήσῃ τινά περί τῶν χαρακτήρων καί τῆς συμμετρίας τοῦ σώματος αυτής˙ τόσον ὅμως ὁμοία έγινεν, ὥστε σοι ἐφαίνετο, ὅτι ἔβλεπες τήν ἰδίαν ἐν καιρῶ τῆς νεότητος τῆς. Μετά δε καιρόν εβγήκε καί ἀπό αὑτῆς τήν δεξιάν ἔλαιον εὐωδέστατον, τό ὁποῖον βρέχον τήν ἀγίαν εἰκόνα ἐχύνετο κρουνηδόν κατά γης˙ ὅθεν έβαλαν ἐν ἀγγεῖον, καί τό ἐδέχετο. Ἐξελθούσης μετά ταύτᾳ καί αὑτῆς τῆς φήμης εἰς τήν πόλιν, ἔτρεχον ἅπαντες φέροντες τούς ἀσθενεῖς αὑτῶν μετά πίστεως εἰς τό ἄμισθον τοῦτο ἰατρεῖον, ὅπου ἐθεραπεύοντο χωρίς κανείς νᾷ ἐπιστρέφῃ περίλυπος˙ καί δαιμονισμένοι, καί τυφλοί, καί παράλυτοι, καί οἱ ὑπό οποιασδήποτε δεινῆς καί ἀνιάτου ἀσθενείας κατεχόμενοι, ἄμα ἐπλησίαζον μετά εὐλαβείας καί σταθεράς πίστεως, καί ἠλείφοντο με τό μύρον τῆς ἀγίας εἰκόνος, ἤ τῆς κανδήλας, ἀμέσως ἐθεραπεύοντο καί ὑπέστρεφον χαίροντες καί δοξάζοντες τόν Θεόν, ὅστις, διά τῶν ἀγαπώντων αὑτόν ποιεῖ τά μέγιστα καί ἐξαίσια θαύματα.

Ταύτᾳ ἀκούσασα γυνή τις ἀπό τήν ἑπτάπυλον Θήβαν εὐγενής, σύζυγος τοῦ στρατάρχου Εὐθυμίου, ἔγραψε παρακαλεστικώς πρός τήν ἡγουμένην, νᾷ τήν στείλῃ ὀλίγον έλαιον˙ διότι μία ἠγαπημένη αὑτῆς δούλη εἶχε χάσει τούς ὀφθαλμούς τῆς πρό τριῶν ετών˙ τυχοῦσα δε τοῦ ποθουμένου ἤλειψεν αὑτῆς τούς ὀφθαλμούς, ἥτις ἀμέσως ἀνέβλεψε, καί οὕτως ἐκηρύχθη εἰς ὄλῃ τήν πόλιν ἡ φήμη τῆς Ὁσίας, καί πολλοί πάσχοντες ἀλειφθέντες μ’ ἐκεῖνο τό ἔλαιον ιατρεύθησαν.

Ἄνθρωπος δε τις Ἠλίας ὀνόματι, εἰκονομάχος τήν αἵρεσιν, ἀπήντησε μιᾷ τῶν ἡμερῶν ἔνα γνώριμον τοῦ ὀρθόδοξον ἐπανερχόμενον ἀπό τήν μονήν τῆς Ἀγίας, ὅπου εἶχεν ὑπάγῃ διά νᾷ προσκυνήσῃ ὅστις ήρχισε νᾷ τόν διηγῆται περί τῆς θαυμασίου ἐκ τῆς εἰκόνος βλύσεως τοῦ μύρου, καί τῶν ἀπείρων θαυμάτων, τά ὁποία δι’ αὑτοῦ ἐτελοῦντο.

Κατανυχθείς λοιπόν ὁ Ἠλίας ἐκ τούτων παρέλαβε τόν φίλον τοῦ καί ἐπορεύθησαν ὁμοῦ εἰς τήν μονήν, διά νᾷ πιστωθῇ τούς λόγους του˙ ἰδών δε τό μύρον τό ἐκ τῆς εἰκόνος χεόμενον ἐθαύμασε, καί ἀλείψας δι’ αὑτοῦ τόν πόδα τοῦ, ὅστις τόν ἐπόνει, καί ιατρευθείς, ἐπίστευσε καί ἐδόξασε τόν Θεόν, ὅστις διά μέσου τῆς Ἀγίας τοῦ τόν ἠξίωσε Ν’ ἀπορρίψῃ τήν δυσεβή πλάνην τῶν γονέων τοῦ, καί νᾷ γνωρίσῃ τήν ἀλήθειαν.

Τοιουτοτρόπως ἡ Ἀγία ὀχί μόνον σωματικάς ἀσθενείας ιάτρευεν, ἀλλά καί αἱρετικούς διά τῶν θαυμάτων τῆς εἰς ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας ἔσυρεν.
Μοναχοί τινές ἀμφιβάλλοντες περί τοῦ μύρου καί τῶν θαυμάτων αὑτῆς ἐπορεύθησαν εἰς τήν μονήν, διά νᾷ πληροφορηθώσιν˙ ἰδόντες δε τό μύρον τῆς εἰκόνος καί ἀλείψαντες με αὑτό ἔνα ἐκ τῆς συνοδίας τῶν πάσχοντα ἀπό νευρικήν ἀσθένειαν, ὅστις ἀμέσως ιατρεύθη, ἐπίστευσαν. Ὁμοίως καί μία μοναχή ἀπό ἄλλο μοναστήριον ἔχουσα πρισμένους τούς πόδας τῆς ὡς ἀσκούς, ἀλειφθεῖσα με τό μύρον, ἀμέσως ιατρεύθη ἐλευθερωθεῖσα τοῦ πρίσματος.

Γυνή τις πλούσια Αυξεντία καλουμένη ἐξ αὑτῆς τῆς Θεσσαλονίκης, ήτον ἡμίξηρος καί δέν ἠδύνατο νᾷ κινηθῇ παντελώς˙ ἀκούσαντες δε οἱ συγγενεῖς τῆς τά φημιζόμενα θαύματα τῆς θαυμαστής Θεοδώρας, τήν υπήγαν εἰς τόν τάφον τῆς, ὅπου μείνασα τρεῖς ἡμέρας καί ἀλειφομένη καθ’ ἑκάστην με τό μύρον έγινεν υγειής, (ὦ τοῦ θαύματος) καί επεριπάτει ἀνεμποδίστως, ποιοῦσα ὅλας τάς ὑπηρεσίας τῆς μονῆς καί δοξάζουσα τόν Θεόν. Ἔμεινε δε ἄλλας τέσσαρας ἡμέρας εἰς ὑπηρεσίαν τῆς μονῆς, καί ἔπειτα ἐπέστρεψεν εἰς τόν οἶκον τῆς, διηγουμένη τά θαυμάσια θαυματουργήματα τῆς Ἀγίας.

Τοιαῦτα καί ἄλλα ἀναρίθμητα καί παράδοξα ἐτέλει καί τελεῖ καθ’ ἑκάστην ἡμέραν ἡ ἀοίδιμος Θεοδώρα εἰς τούς προσερχομένους με εὐλάβειαν. Μέλλοντες δε νᾷ δώσωμεν τέλος τοῦ λόγου, ἆς εἴπωμεν ἔτι ὀλίγα. Δία τά ἄπειρα θαύματα, τά ὁποία ἐτέλει ἡ Ἀγία αὕτη Θεοδώρα, απεφάσισεν ἡ ἡγουμένη κοινή γνώμη τῆς μονῆς, νᾷ μεταφέρῃ τά Άγιά τῆς λείψανα ἐντός τῆς ἐκκλησίας, (εἰς τό ὁποῖον πολλάκις καί ἡ Ἀγία κατ’ ὄναρ φαινομένη τήν παρεκίνει)˙ κατασκευάσασα λοιπόν εἰς τό δεξιόν μέρος τοῦ ναοῦ ἔν κουβούκλιον, καί ἐν πέτρινον κιβώτιον, διά νᾷ βάλωσιν ἐντός τά Ἅγια λείψανα, καί νᾷ θέσωσιν ἔπειτα ἐν τῷ κουβουκλίῳ ἐπορεύθησαν εἰς τό κοινόν κοιμητήριον διά νᾷ σκάψωσι καί ἐξᾴξωσιν αὑτά. Πρίν δε εἰσέτι Ν’ αρχίσωσι τό σκάψιμον ἐπετάχθησαν με βίαν αἱ ἐπί τοῦ μνήματος τῆς πλάκες, χωρίς νᾷ τάς κινήσῃ κανείς. Βαλόντες λοιπόν τά Άγιά τῆς λείψανα ἐν τῷ κιβωτίῳ τά έλαβαν μετά ψαλμῳδιῶν, καί τά ἔθεσαν εἰς τό κουβούκλιον, καί ἔκτοτε ἡ ἐκκλησία μετωνομάσθη επ΄ ὀνόματι τῆς Ἀγίας Θεοδώρας. Έβγαινον δε καί ἀπό τά άγιά τῆς λείψανα καθ’ ἑκάστην ἱδρῶτες εὐωδέστατοι, ἀμοιβή παρά τοῦ πλουσιοδώρου Θεοῦ τῶν μεγάλων ἀσκητικῶν αὑτῆς ἀγώνων, καί ἔκτοτε μάλιστα ἐπλήθυναν πολύ περισσότερον τά παράδοξα τῶν θαυμάτων, ἐκ τῶν ὁποίων ἆς εἴπωμεν τινά.

Βρέφος τι υγειές κατ’ ἀρχάς καί γαλακτοτροφούμενον ὑπό τῆς μητρός τοῦ, μιᾷ ἑσπέρα ἐζήτησε νᾷ πίῃ νερόν, ἄμα λοιπόν τό ἔδωκεν ἡ μήτηρ καί ἔπιε, τό ἐκυρίευσε ῥῖγος κακόν καί θόρυβος καί ταραχή τῶν μελῶν τοῦ, ὥστε εστράβωσε τό στόμα τοῦ καί ὄλα τοῦ τά μέλη, κί ἐκινδύνευσε ν΄ ἀποθάνῃ. Οἱ δε γονεῖς τοῦ παιδίου λυπούμενοι, καί ἀποροῦντες, καί μή ἐλπίζοντες εἰς ἀνθρωπίνην βοήθειαν ἔδραμον εἰς τόν ναόν τῆς Ἀγίας, καί ἀφοῦ τό ἤλειψαν με τό μύρον ἀμέσως ιατρεύθη.

Ἕτερον βρέφος ήτον ἡμίξηρον κί ἐκινδύνευε Ν’ αποθάνη˙ κρατοῦσα δε αὑτό ἡ μήτηρ τοῦ εἰς τάς ἀγκάλας τῆς απάντησε καθ’ ὀδόν ἔνα Χριστιανόν φέροντα ἔν ραγάζιον βουτυμένον ἐν τῷ μύρω τῆς Ἀγίας, καί τόν παρεκάλει θερμῶς νᾷ τῆς δώσῃ ὀλίγον Ν’ ἀλείψῃ τό βρέφος τῆς, ἀλλ’ ἐπειδή δέν τῆς ἔδωκεν, ἥρπασε τό ραγάζιον κί επροσπάθει νᾷ τό πάρη, μή δυνηθεῖσα δε, ἤλειψε τό βρέφος τῆς με τό εἰς τάς χεῖρας τῆς κολήσαν μύρον, καί παρευθύς έγινεν υγειές.

Μία δε νέα ἐκ Βερροίας, ἐν ὦ ἤνοιξε τό στόμα τῆς νᾷ χασμηθή, ἐσάλευσεν οἱ σιαγόνες τῆς, καί δέν ἐδυνήθη πλέον νᾷ κλείσῃ τό στόμα τῆς, θέαμα ἐλεεινόν καί λυπηρόν˙ επρόστρεξε λοιπόν καί αὑτῇ εἰς τόν ναόν τῆς Ἀγίας τῆς ἀμίσθου ἰατροῦ, καί μόλις ἠσπάσθη τά άγιά τῆς λείψανα, ἀμέσως ιατρεύθη. Καί ἄλλα δε ἀναρίθμητα θαύματα ἐτέλεσε καί καθ’ ἑκάστην τελεῖ ἡ ἀοίδιμος Θεοδώρα. Τοιουτοτρόπως ὁ Θεός ανταμοίβει τούς δικαίους, τοιουτοτρόπως δοξάζει τούς ὅσοι παρά τήν δόξαν τοῦ κόσμου προτιμούν τήν ἀγάπην αὑτοῦ, ὦ πρέπει πᾶσα δόξα, τιμή καί προσκύνησις νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Προς Την Ιεράν Μονήν της Οσίας Μητρός ημών Θεοδώρας της Μυροβλύτιδος

ΕΝΤΑΥΘΑ

Ἐξαντληθεισῶν τῶν προηγουμένων ἐκδόσεων τῆς Ἱεράς Ἀκολουθίας τῆς Ὁσίας Μητρός ἡμῶν Ἀγίας ΘΕΟΔΩΡΑΣ τῆς Μυροβλύτιδος, προβαίνομεν, σύν ΘΕΩ, εἰς τήν παροῦσαν ἔκδοσιν τῆς Ἱεράς Ταύτης Ἀκολουθίας, τῆς ὁποίας τό περιεχόμενον παρουσιάζει ἀνάγλυφον τήν προσωπικότητα τῆς Ἀγίας, καί βοηθεῖ ἔνα ἕκαστον ἐκ τῶν μελετητῶν Ταύτης, εἰς ἐξαγωγήν διδαγμάτων ἀπαραιτήτων διά τόν πνευματικόν καί ἱερόν ἀγῶνα, τόν ὁποῖον διεξάγει πάν γνήσιον τέκνον τῆς Μιᾶς, Ἀγίας Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας.

Εἴθε ἡ προαναφερθείσα Ὁσία Μήτηρ ἡμῶν Ἀγία ΘΕΟΔΩΡΑ, ἡ Μυροβλύτις, νᾷ πρεσβεύῃ διά τῆς Κυρίας ΘΕΟΤΟΚΟΥ πρός τόν Φιλάνθρωπον ΚΥΡΙΟΝ ὑπέρ μιᾶς ἑκάστης ψυχῆς καί ὑπέρ ἀπᾴσῃς τῆς ἀνθρωπότητος.

Καί αὖθις εγκαρδίως συγχαίροντες Ὑμᾶς, διά τήν παροῦσαν καλλιτεχνικήν ἔκδοσιν, Διάπυρος πρός Θεόν Εὐχέτης

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ  + Ο ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ ο Β’

 

Παρακλητικός Κανών εις την Οσία Μητέρα Θεοδώρα την εν  Θεσσαλονίκη την Μυροβλύτιδα

Χαιρετισμοί εις την Οσία Μητέρα Θεοδώρα την εν  Θεσσαλονίκη την Μυροβλύτιδα

Εγκώμια εις την Οσία Μητέρα Θεοδώρα την εν  Θεσσαλονίκη την Μυροβλύτιδα

 

Πηγή