Αποκάλυψη της Υπεραγίας Θεοτόκου

Ὅταν ἐπρόκειτο νά μεταστῇ ἡ Ὑπεραγία Θεοτόκος εἰς τούς Οὐρανούς ἀνῆλθεν εἰς τό Ὅρος τῶν ᾿Ελαιῶν, ἵνα προσευχηθῇ εἰς τόν Θεόν καί παρεκάλεσεν τον Παντοδύναμον Πατέρα τοῦ Σύμπαντος, ὅπως ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ τῆς δείξῃ τούς τόπους τῆς κολάσεως εἰς τόν Αδην. ᾿Αμέσως τότε κατέφθασεν ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ ἀκολουθούμενος ἀπό τετρακόσιους ἀγγέλους. Οὗτος χαιρετήσας τήν Θεοτόκον εἴπεν· «Χαῖρε πανύμνητος Θεοτόκε. Χαῖρε τοῦ Πατρός τό ἀπαύγασμα. Χαῖρε τοῦ Υἱοῦ ἡ κατοίκησις. Χαῖρε τῶν ἑπτά οὐρανῶν τό στερέωμα. Χαῖρε τῶν δεκατεσσάρων ἁσμάτῶν ἡ ὀχύρωσις. Χαῖρε τῶν ἐξαπτερύγων ὁ ἔπαινος. Χαῖρε τῶν προφητῶν τό κήρυγμα. Χαῖρε τῶν τοῦ Θεοῦ ποιημάτων ὑψηλοτέρα καί πάσης κτίσεως τιμιωτέρα. Χαῖρε ἡ ἕως τοῦ Θρόνου τοῦ Θεοῦ διελθοῦσα.

Καί τότε ἡ Θεοτόκος ἀπήντησεν εἰς τόν Μιχαήλ· «Χαῖρε καί ἐσύ ἀρχιστράτηγε Μιχαήλ, τοῦ ἀοράτου Πατρός λειτουργέ. Χαῖρε ὁ τόν διάβολον καταισχύνας καί παρά τόν Θρόνον τοῦ Θεοῦ ἀξίως παριστάμενος.» Καί κατόπιν ἐχαιρέτησεν ἡ Θεοτόκος καί τούς ἄλλους ἀγγέλους λέγουσα· «Χαίρετε ᾧ ἅγιοι ἄγγελοι καί λειτογοῦντες ὑπό τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ μου.»

᾿Εζήτησεν δέ να τῆς δείξουν ὅλους τούς ἁμαρτωλούς, οἵτινες κάτω εἰς τόν Ἂδην τιμωροῦνται διά τήν ἀνυπακοήν των προς τόν θεῖον νόμον, ὅσον καιρόν ἐζοῦσαν ἐπί τῆς γῆς. Ἐρωτηθέντος τοῦ ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, πόσες κολάσεις ἁμαρτωλῶν ὑπάρχουν, οὗτος ἀπήντησεν· «Δέσποινα καί Μήτηρ τοῦ Λυτρωτοῦ, πολλές καί ἀμέτρητες εἶναι οἱ κολάσεις.» Καί τότε ἡ Παναγία ἐζήτησεν νά ἐπισκεφθῆ τίς κολάσεις μέ διεύθυνσιν δυτικῶς. Εὐθύς ἤνοιξεν τό στόμα του ὁ Ἂδης, ἐφάνη πλῆθος ἀνδρῶν τε και γυναικῶν, καί ἤκουσεν θρήνους καί κλαυθμούς και βογγητά πολλά. Εἰς τήν ἐρώτησιν τῆς Θεοτόκου, τί ἁμάρτημα εἶχον τοῦτοι διαπράξει, ἀπήντησεν ὁ ἀρχιστράτηγος, ὅτι δέν εἶχον διαφυλάξει τόν νόμον καί τάς ἐντολάς τοῦ Θεοῦ. Μακρύτερον εἶδεν ἡ Παναγία ἄλλο σκότος βαθύ, διά τό ὁποῖον τῆς εἶπεν ὁ ἀρχάγγελος, ὅτι ἐπρόκειτο διά τό αἰώνιον σκότος καί ὅτι οὐδεμίαν ἐξουσίαν εἶχον οἱ ἄγγελοι διά τοῦτο, καί ὅτι εἰς τό ἀτέρμονον βάθος του εὑρίσκοντο ἁμαρτωλοί, τού θά ἔβλεπον φῶς μόνον κατά τήν Δευτέραν Παρουσίαν. Κατόπιν παρακλήσεων καί ἱκεσιῶν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου πρός τόν Λυτρωτήν καί Ποιητήν τοῦ κόσμου, ἐσηκώθη τό σκότος ἐν εἴδει συννέφου, καί ἐφάνη πλῆθος ἀνδρῶν καί γυναικῶν κολαζόμενοι διά τάς προτέρας ἁμαρτίας των ἐπί τῆς γῆς. Εἶπεν δέ ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ· «Ὅλοι αὐτοί δέν ἐπίστευσαν εἰς τόν Πατέραν, τόν Υἱόν, τό Ἀγιον Πνεῦμα καί δέν ὡμολόγησαν ἐσένα Θεοτόκον». Καί οἱ κολαζόμενοι ἱκέτευαν τήν Θεοτόκον, ἵνα μεσολαβήση δι΄ αὐτούς εἰς τόν Πανάγαθον Θεόν. Τό σκότος ὅμως ἔπεσεν καί πάλιν, ὡς πρότερον, τό ἴδιο βαθύ καί πυκνό, καί τούς ἐσκέπασεν μέχρι τήν Δευτέραν Παρουσίαν.

Κατόπιν ἡ Θεοτόκος ἐζήτησεν νά ὑπάγουν εἰς τό βόρειον μέρος. ᾿Εκίνησεν λοιπόν ἡ χερουβική ἅμαξα με τήν συνοδείαν τῶν τετρακοσίων ἀγγέλων καί ἔφθασαν εἰς ἐκεῖνο τό μέρος ἀττ’ ὅπου ἐπήγαζεν πύρινος ποταμός. ἐντός αὐτοῦ εἶδεν ἡ Θεοτόκος καί πάλιν ἕνα μεγάλο πλῆθος ἀπό ἄνδρας καί γυναίκας βογγοῦντες καί θρηνοῦντες καί κραυγάζοντες διά τά βάσανά των.

Ἂλλοι ἦσαν μέχρι τά γόνατα βυθισμένοι εἰς τόν ποταμόν, ἐνῷ ἄλλοι ἕως τό στῆθος, τόν λαιμόν ἤ ἀκόμη και ἕως τήν κεφαλήν. Καί τότε ἠρώτησεν ἡ Θεοτόκος, ποιοΐ ἦσαν αὐτοί καί τί ἁμαρτήματα εἶχον διαπράξει καί εὑρίσκοντο βασανιζόμενοι εἰς αὐτό τό μέρος. Ὁ δε ἀρχάγγελος Μιχαήλ ἀπήντησεν· «Εἶναι μέχρι τά γόνατα εἰς τόν πύρινον ποταμόν, ὅλοι ὅσοι παρήκουσαν το θέλημα τῶν γονέων τους ἤ τούς ὕβριζον καί ἀντίλεγον εἰς τήν θέλησίν των, καί οἱ ἕως τήν μέσην εἶναι ὅσοι ἐκληρονόμησαν τήν περιουσίαν τῶν γονέων των καί ἐσπατάλησαν τά χρήματά των δι΄ ἀνοσιουργήματα μη λαβόντες ὑπ΄ ὄψιν τούς πτωχούς καί πένητας, ὥστε νά δώσουν βοήθειαν δι’ ἀνάπαυσιν τῆς ψυχῆς τῶν γονέων των. Ὅσοι δέ καίγονται ἕως τό στῆθος εἶναι αὖτοί πού ὕβρισαν καί ὠνείδισαν τούς σύντεκνούς των.

Καί οἰ ἕως τόν λαιμόν τιμωροῦνται διότι ὕβρισαν ἤ συμπεριφέρθηκαν ἀπρετῶς πρός τούς διδασκάλους των, οἵτινες ἐκοπίασαν καί ἐμόχθησαν νά τούς σπουδάσουν. Καί οἱ ἕως τήν κεφαλήν εἶναι ὅσοι ἔχουν γευθεῖ ἀνθρώττινον κρέας. Εἶδεν ἡ Θεοτόκος καί ἄλλους νά βασανίζωνται καί νά τιμωροῦνται. Καί πάλιν ἠρώτησεν τόν ἀρχάγγελον Μιχαήλ διά τά ἁμαρτήματα τά ὑπ’ αὐτῶν πεπραγμένα. Καί ὁ Ἀρχάγγελος ἀπήντησεν·

«Δέσποινα τοῦ κόσμου, εἶναι αὐτοί τού ἐσκότωσαν τά τέκνα των καί ἄφησαν αὐτά νά τά κατασπαράξουν τά σκυλιά, καί ὅσοι παρέδωσαν τούς ἀδελφούς των εἰς ἀσεβεῖς βασανιστές ἤ ὅσοι ὁρκίζονται ψευδῶς ἐνῶ μέ το χέρι τους κρατοῦν τόν Τίμιον Σταυρόν. Εἰς ἄλλο δέ μέρος εἶδεν ἡ Θεοτόκος ἄνδρα τινά δεμένον, ἀπό τά χέρία καί τά πόδια κρεμασμένον, καί τόν ἔτρωγαν τά σκουλήκια τῆς κολάσεως. Τό ἁμάρτημά του ἦτο ὅτι ἐτόκιζεν τά ἄσπρα του. Καί πιό κάτω μιά γυναῖκα κρεμασμένη ἀπό τά αὐτιά εἶχε γίνει βορά των θηρίων. Το ἁμάρτημά της ἦταν ὅτι ἐπήγαινεν ἀπό σπίτι σέ σπίτι, ἔπαιρνε καί ἔβαζεν λόγια καί δημιουργοῦσε σκάνδαλα μεταξύ τῶν οἰκογενειῶν. Εἶπεν δέ ἡ Θεοτόκος βλέπουσα αὐτήν νά βασανίζεται «Καλλίτερον νά μήν εἶχεν γεννηθεῖ.» Εὐθύς εἶπεν ὁ ἀρχιστράτηγος Μιχαήλ· «Μποροῦμε νά ὑπάγωμεν τώρα καί εἰς τάς μεγάλας κολάσεις.» Καί ἐξεκίνησαν μαζί μέ τήν συνοδείαν τῶν τετρακοσίων ἀγγέλων. Ὅταν δέ ἔφθασαν εἶδον σκαμνιά πυρακτωμένα ἐπί τῶν ὁποίων ἐκάθηντο πολλοί ἄνδρες καί γυναῖκες καί κατεκαίοντο. Εἶττεν τότε ἡ Θεοτόκος· «Ποῖον τό ἁμάρτημα τούτων, καί διατί τόσον αὐστηρά ἡ τιμωρία των.» Ἀπήντησεν δέ ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ ὡς κάτωθι· «Εἶναι ὅλοι ὅσοι ἀδίκως καί δίχως αἰτίαν τούς ἱερεῖς ἐκακοποίησαν.» εἰς ἄλλον δέ τόπον πλησίον κείμενον, εἶδεν ἡ Θεοτόκος κρεβάτια πυρακτωμένα, ἐπί τῶν ὁποίων πλῆθος μέγα, ἀποτελούμενον ἀπό ἄνδρας καί γυναίκας ἔκειτο. Ἀφοῦ δέ ἡ Θεοτόκος ἠρώτησεν καί πάλιν διά τά ἁμαρτήματά των, ἀπήντησεν ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ οὕτω· «Εἶναι ὅλοι ὅσοι τήν ἁγίαν ἡμέραν τῆς Κυριακῆς ἀντί νά ὑπάγουν εἰς τήν ἐκκλησίαν, ἵνα ἀκούσουν τόν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἔμενον εἰς τάς οἰκίας των, ἀπέχοντες οὕτω τῆς Θείας Λειτουργίας. Καί τότε ἠρώτησεν ἡ Θεοτόκος· «᾿Εάν τις ἦτο τόσον ἀσθενής ὥστε δέν ἠδύνατο νά σηκωθῇ.» Ἀπαντῶν δέ ὁ ἄρχων Μιχαήλ εἶπεν· «Σωθήσεταί τις μόνον, ὅστις δέν θά ἠδύνατο νά ἐγκαταλείψῃ τήν κλίνην του ἀκόμη καί ὅταν τό σπίτι του ἀπό τίς τέσσερις μεριές φωτιά ἔπίᾶνεν.» Εἶπεν δέ ἡ Θεοτόκος· «Ὀρθῶς βασανίζονται λοιπόν ὅσοι δέν τηροῦν τήν ἡμέραν τῆς ἁγίας Κυριακῆς.»

Εἰς ἄλλον δέ τόπον εἶδεν ἡ Θεοτόκος πολυπληθῆ δένδρα ἐκ σιδήρου γενόμενα καί ἐκ τῶν σιδερένιων κλαδιῶν των ἐκρέμοντο δεμένοι ἀπό τίς γλῶσσες πολλοί ἄνθρωποι. Δι’ αὐτούς εἶπεν ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ εἰς τήν Θεοτόκον ὅτι ἦσαν κλέπτες, κακοῦργοι, δολοφόνοι, ψευδομάρτυρες, ἐκεῖνοι τού διχάζουν οἰκογένειες καί ὅσοι κάμνουν μέ τούς συγγενεῖς τοὺς ἁμαρτίες. Πλησίον εὑρίσκετο ἄνθρωπός τις, ἀπό τά εἴκοσι νύχια κρεμασμένος, καί ἡ γλῶσσα τοῦ ἦτο ἔτσι δεμένη ὥστε δέν ἡμποροῦσε νά εἴπη οὔτε Κύριε ἐλέησον. Κατόπιν παρακλήσεως τῆς Θεοτόκου πρός τόν παντοδύναμον Θεόν, κατέφθασεν ἄγγελος, ὅστις ἔλυσεν την γλώσσαν του καί εἶπεν τρεῖς φορές Κύριε ἐλέησον. Ὅταν δέ ἡ Θεοτόκος ἠρώτησεν, ποῖος ἦτο καί ποία ἦτο ἡ ἀσχολία τοὺ ἐπί τῆς γῆς, τῆς ἀπεκρίθησαν ὅτι εἶχεν τήν οἰκονομικήν διαχείρησιν μιᾶς ἐκκλησίας. Οὗτος ὅμως δέν ἐφρόντιζεν, διά νά προσφέρῃ κάτι περισσότερον ἀλλά νά τρώῃ καί νά σπαταλᾷ ἀτό τά ἕτοιμα. Και εἶδεν ἡ Θεοτόκος ἄνθρωπόν τινα κρεμασμένον ἀπό τά νύχια τῶν χεριῶν του καί τῶν ποδιῶν τοῦ καί ἔβγαινεν πῦρ ἀπό τό κεφάλι του καί κατέκαιεν τόν ἴδιον. Εἰς την ἐρώτησιν τῆς Θεοτόκου, περί τῶν πράξεών του ἀπήντησεν ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ· «Ἱερεύς ἦτο καί οὐδόλως ἐτίμα τήν θέσιν του, ἐλειτούργη ἀναξίως, τόν ἅγιον ἄρτον ἐπεριφρόνει καί διαμέλιζν, οἱ τίμιοι μαργαρίτες ἔπεφτον ἀπό τάς χείρας του καί ὁ φοβερός θρόνος τοῦ Θεοῦ ἐσαλεύετο». Καί εἶττεν ἡ Θεοτόκος· «Δικαίως τιμωρεῖται.» Αλλος πάλιν ἐβασανίζετο πλησίον καί ἠρώτησεν ἡ Θεοτόκος περί αὐτοῦ. Ὁ δέ ἀρχάγγελοςτῆς ἀπεκρίθη· «Οὗτος διάκος ἦν, καί ἐνῷ ἄλλους ἐδίδασκεν, ὁ ἴδιος ἐνέδιδεν εἰς τήν φιλαργυρίαν καί τον θησαυρισμόν. Διά τοῦτο καί κολάζεται. Καί πλησίον ἄλλος ἁμαρτωλός ἐβασανίζετο. Οὗτος ἦτο ἀναγνώστης, καί παρ΄ ὅτι τούς ἀνθρώπους ἐδίδασκεν, δέν ἔκαμνεν διά τόν ἑαυτόν του αὐτά πού ἔλεγον αἱ γραφαί. Διό καί ἐτιμωρεῖτο, Καί ἀφοῦ εἶδον ὅλα αὐτά, ἐπρότεινεν ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ εἰς ἄλλον τόπον νά ὑπάγουν. Καί εἶδον ἕνα πύργον ὑψηλόν καί σκοτεινόν, εἰς τό ἐσωτερικόν τοῦ ὁποίου πολλοί ἄνδρες καί γυναῖκες ἀπό τά σκουλήκια τῆς κολάσεως κατετρώγοντο. Δι’ αὐτούς εἶτεν ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ ὅτι ἦσαν μοναχοί, οἵτινες δέν ἐτίμησαν τό ἀγγελικόν σχῆμα, ἐντός δέ αὐτῶν εὑρίσκοντο καί ἀρκετοί Πατριάρχαι και Μητροπολῖται καί πολλοί ἄδικοι βασιλεῖς. Διό καί ἐτιμωροῦντο. Εἰς κοντινήν ἀπόστασιν εὑρίσκετο κρεμασμένη ἄλλη γυνή ἀπό τά χέρια καί τά πόδια, ἔβγαινε δέ φλόγα καί κατέκαιεν αὐτήν. ᾿Ερωτηθείς ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ, εἶπεν δι΄ αὐτήν καί τό ἁμάρτημά της, ὅτι δηλαδή ἐνῷ ἦτο παπαδιά καί παρά τό χρέος της δέν ἐφύλαττεν τήν τιμήν της, ἀλλ΄ ἐπορνεύετο καί δι΄ αὐτόν τόν λόγον ἐτιμωρεῖτο. Παρομοίως ἄλλη γυνή πλησίον, εἰς μεγάλα βάσανα εὑρίσκετο. Αὕτη ἧτο διακόνισσα ἀλλά δέν ἐτίμα τόν ἄνδρα της καί ἐπορνεύετο.

Συνεπλήρωνε δέ ὅτι ὅταν ὁ σύζυγός της θά ἐγένετο ἰερεύς τότε θά τόν ἐτίμα. Καί ἀφοῦ εἶδεν αὐτά ἡ Θεοτόκος, ἡρώτησεν ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ· «Εἰς ποίαν κατεύθυνσιν νά ὑπάγωμεν τώρα;» Ἡ δέ Θεοτόκος ἀπήντησεν· «Ας ὑπάγωμεν εἰς τό νότιον μέρος.» Καί ἀμέσως ἐκίνησεν ἡ χερουβική ἅμαξα τῇ συνοδεία τῶν τετρακοσίων ἀγγέλων, καί ἔφθασεν ἡ Θεοτόκος εἰς το νότιον μέρος. ᾿Ἐκεῖ ἐπήγαζεν πύρινος ποταμός καί ἐκόχλαζεν καί τά κύματα ἦσαν μεγάλα ὡσάν σέ θάλασσα λίαν τρικυμιώδη καί ἐβύθιζεν ἁμαρτωλούς εἰς μέγα βάθος. ᾿Εδάκρυσεν τότε ἡ Θεοτόκος καί ἠρώτησεν τον ἀρχάγγελον Μιχαήλ ποιοί ἧσαν ἐκεῖνοι καί τί ἁμαρτήματα εἶχον διαπράξει. Ὁ δέ ἀρχάγγελος ἀπήντησεν· «Εἶναι ἐδῶ ὅλοι ὅσοι ἀδικοῦσαν τούς ἀνθρώπους καί ὅσοι μεθοῦσαν καί παρελογίζοντο, καί ὅσοι ἔτρωγαν τούς κόπους τῶν ἄλλων καί ὅσοι μέ πονηρίαν ἔκλεβον ἄλλους, καί ὅσοι ἦσαν πλούσιοι καί δέν ἔδιδον ἐλεημοσύνην καί βοήθειαν εἰς τούς ἔχοντες ἀνάγκην, ἀλλ’ ἔτρωγον καί ἔπινον ὡσάν τά ζῶα, καί ἄδικοι βασιλεῖς  καί δικαστές καί ὅσοι ἀσέβησαν καί ἔκαμνον ἁμαρτίας μέ μοναχές καί παπαδιές. Καί πάλιν εἶδεν ἡ Θεοτόκος μίαν γυναῖκα πού ἐκαίετο εἰς τήν φωτιάν καί τῆς ὁποίας τό ἁμάρτημα ἦτο ὅτι δέν ἐφύλαξεν τήν παρθενίαν της, καθ’ ὅσον ἦτο μοναχή, ἀλλ’ ἐπορνεύετο κρυφίως. ᾿Ακολούθως μετέβησαν εἰς ἄλλον τόπον, ὅπου ἦτο ὁ ποταμός μεγάλος καί σκοτεινός. Τό μέρος ἐκεῖ ἐλέγετο Τάρταρα. Ἦτο δέ ὁ ποταμός τρικυμιώδης και ὑψηλά πύρινα κύματα ἐβύθιζον χιλιάδες ἁμαρτωλούς πρίν αὐτοί προλάβουν νά εἴπουν ἔστω καί μίαν λέξιν. Καί ἦτο ἡ θέα τῶν βασανιζομένων φρικτή καί ἡ τιμωρία των μεγάλη. Ἧλθον τότε οἱ ἄγγελοι οἱ φύλακες τῆς κολάσεως καί ἐχαιρέτησαν τήν Θεοτόκον καί τόν ἀρχάγγελον Μιχαήλ. Καί εἶπον οἱ ἄγγελοι τρεῖς φορές «Κύριε ἐλέησον» καί ἀμέσως ἐκόπασεν ἡ τρικυμία, ἔπεσαν τά κύματα, καί τά σώματα τῶν ἁμαρτωλῶν ἦλθον εἰς τήν ἐπιφάνειαν. Τότε ἡ Θεοτόκος ἠρώτησεν· «Ποιοι εἶναι τοῦτοι καί τί ἁμαρτήματα ἔχουν κάνει». Καί τότε ὁ ἀρχιστράτηγος Μιχαήλ εἴτεν· «Ὅλοι αὐτοί εἶναι ἐκεῖνοι πού ἐσταύρωσαν τόν Κύριον ἡμῶν ᾿Ιησοῦν Χριστόν, τόν Λυτρωτήν τοῦ κόσμου, καί ἀκόμη ὅλοι ὅσοι δέν ἐπίστευσαν εἰς τήν μίαν καί μοναδικήν θρησκείαν, καί ὅσοι δηλητηρίασαν τούς ἀνθρώπους καί ὅσαι γυναῖκαι ἔττνιξαν τά τέκνα των καί ὅσαι ἠσχολήθησαν μέ τήν μαγικήν τέχνην». Εἶττεν τότε ἡ Θεοτόκος· «Καλλίτερον νά μήν εἶχον γεννηθεῖ.» Καί ἤρχισεν πάλιν ὁ ἀναβρασμός καί τά τεράστια κύματα νά ἀναδεύουν τίς χιλιάδες τῶν ἁμαρτωλῶν καί νά τούς βυθίζουν εἰς ἀπροσμέτρητα βάθη. Εἶπεν τότε εἰς τήν Θεοτόκον ὁ ἀρχάγγελος Μιχαήλ· «Εἰς τήν κόλασιν ταύτην ὅποιος περάσει, δέν ἔχει λυτρωμόν.» Καί ἐξεκίνησαν δι΄ ἄλλο μέρος.

Ὅσαν ἔφθασαν, εἶδαν λίμνες πύρινες, ὅπου ἐκαίετο πίσσα καί κατράμι καί εὑρίσκετο ἐκεῖ μέσα πλῆθος ἀνδρῶν καί γυναικῶν καί ἄλλοι ἀπό αὐτούς εὑρίσκοντο εἰς τήν ἐπιφάνειαν ἐνῶ ἄλλοι δέν ἐφαίνοντο καί μετά βίας ἠκούγοντο οἱ φωνές των. Καί τότε ἡ Θεοτόκος ἦρώτησεν τόν ἀρχάγγελον Μιχαήλ· «Τί ἔχουν κάμνει! αὐτοί καί εὑρίσκονται εἰς τόν τρομερόν αὐτόν τόπον.»

Καί ὁ ἀρχάγγελος ἀπήντησεν· «Εἰς τόν τόπον τοῦτον εἶναι ὅλοι ὅσοι ἁμάρτησαν μέ τάς ἀδελφάς των, καί με τάς ἐξαδέλφας των, καί μέ τάς πεθεράς των, καί μέ τάς μητριάς τῶν καί ὅλοι ὅσοι ἐπόρνευσαν μέ ἀγνώστους πρός αὐτούς γυναίκας καί λυτρωμόν τοῦτοι πλέον δεν ἔχουν. ᾿Εδῶ εὑρίσκονται ἀκόμη ὅλοι ὅσοι ἔχουν ἀκούσει τάς ἁγίας γραφάς καί ἐγέλασαν καί ἐψευδομαρτήρησαν καί ἐζημίωσαν τούς πένητας καί τάς χήρας με τά ὀρφανά των καί ἐλεημοσύνη δέν ἔδωσαν καί ὅσοι ἀπέθαναν δίχως νά ἔχουν μετανοήση ἤ ὅσοι δέν ἔζησαν ἐν δικαιοσύνη.» ᾿Ελυπήθη πολύ ἡ Θεοτόκος βλέπουσα ὅλα αὐτά καί εἶπεν τότε εἰς τόν ἀρχάγγελον Μιχαήλ·

«Νά συναχθῆ ἡ πανστρατιά Τῶν ἀγγέλων καί ἀρχαγγέλων καί ὅλων τῶν ἁγίων καί ὁσίων καί μαρτύρων, και ἄς προσευχηθῶμεν εἰς τόν πανάγαθον Θεόν, ἵνα σώσῃ τούς ἁμαρτωλούς ἀπό τήν αἰώνιον τιμωρίαν. Ὁ δε ἀρχάγγελος τῆς ἀπήντησεν· «Κεχαριτωμένη Δέσποινα τοῦ Κόσμου, ἑπτάκις ἡμερησίως προσευχόμενοι εἰς τόν παντοδύναμον Θεόν παρακαλοῦμεν Αὐτόν νά σώσῃ τούς ἁμαρτωλούς, ἀλλά δέν εἰσακουόμεθα.» Καί τοτε εἶπεν ἡ Θεοτόκος· «Ας ὑπάγωμεν ἐνώπιον τοῦ Ποιητοῦ τοῦ Σύμπταντος.» Καί εὐθύς εὑρέθησαν ἐνώπιον τοῦ Παντοκράτορος. Εἶπεν τότε ἡ Θεοτόκος «Πανάγαθε καί Παντοδύναμε Δέσποτα, ἐλέησον αὐτούς τούς ἁμαρτωλούς, καθ’ ὅσον πολλά βάσανα ἔχουν εἰς τήν κόλασιν.» Καί τότε ἠκούσθη ἡ φωνή τοῦ Θεοῦ λέγουσα· «Δέν θέλω νά τούς ἐλεήσω, διότι οὐδέν καλόν εἰς ὅλην των τήν ζωήν ἔπραξαν. Δέν ἐτίμησαν τούς ἀδελφούς των, καί δέν ἐφρόντισαν διά τούς πτωχούς οὔτε ἐτίμησαν καί ὕμνησαν τό ὄνομά μου. Δέν ἐφύλαξον τάς ἐντολάς μου. Δέν ἐκράτησαν τήν ἁγίαν μου Κυριακήν καθώς καί τάς ἑορτάς τῶν ἁγίων, ἀλλ’ ἐχρησιμοποίουν τάς ἡμέρας αὐτάς διά νά ἐργάζωνται καί να ἀνοσιουργοῦν. Δέν προσέδραμον μέ εὐλάβειαν εἰς την ἐκκλησίαν, ἀλλ’ εἶχον ὅλον τόν χρόνον διά νά διασκεδάζουν εἰς τά καταγώγια καί τούς σκοτεινούς τόπους φθορᾶς τῆς ψυχῆς των.» Καί τάλιν ἡ Θεοτόκος προσέπεσεν καί παρακάλεσεν τόν Θεόν, ἵνα τούς ἁμαρτωλούς συγχωρήση καί ἀπό τούς βασανιστηρίους τόποὺς τούς ἐκβάλλη. Καί τότε ἤκουσεν τήν φοθεράν φωνήν τοῦ Θεοῦ λέγουσα· «Ὅποιος τό ὄνομα τοῦ Κυρίου καί Θεοῦ του δέν ἐτίμησεν δέν θέλω νά τόν τιμήσω καί ἐγώ. ᾿Εγώ ἔπλασα τόν ἄνθρωπον, δίδων εἰς αὐτόν ζωήν καί τόν κατέστησα ἄρχοντα τοῦ Παραδείσου.

Καί οὗτος δέν ἐκράτησεν τήν ἐντολήν μου, μή ἔχων πλέον θέσιν ἐκεῖ. Διά τήν σωτηρίαν δέ τοῦ ἀνθρώπου κατῆλθον ἐπί τῆς γῆς καί ἐνανθρωπίσθην καί τότε οἱ ἄνθρωποι, τά δημιουργήματά μου, μέ περιγέλασαν καί μέ ὕβρισαν καί μέ ἐνέπαιξαν ἐνδύοντάς με μέ την χλαμύδα τοῦ Βασιλέως καί μοῦ ἐφόρεσαν τόν ἀκάνθινον στέφανον, ὡς στέμμα τῆς βασιλείας μου, καί μέ ἀνέβασαν εἰς τόν σταυρόν, ἵνα μέ τιμωρήσουν ὡς τον χειρότερον ληστήν. Καί ἐκέντησαν τήν ἁγίαν μου πλευράν, ἐξ ἧς αἷμα καί ὕδωρ ἐξῆλθεν καί μέ ἐπότισαν χολήν καί ξύδι ὅταν ἐδίψασα, καί μέ ἐνεταφίασαν, κάμνοντες ὅλα αὐτά τά ἀνοσιουργήματα καί ἀποτρόπαῖες πράξεις. Καί κατῆλθον εἰς τόν Άδην καί εἰς τρεῖς ἡμέρας ἀνεστήθην εἰς τούς οὐρανούς καί ἀνέστησα νεκρούς καί μετά τεσσαράκοντα ἡμερῶν ἀνελήφθην εἰς τούς οὐρανούς. Πᾶν ὅτι ἔταξα εἰς τό ἀνθρώπινον γένος τό πραγματοποίησα, καί οὗτοι δέν ἐκράτησαν ὅτι τούς παρήγγειλα. Διατί νά τούς λυπηθῶ καί νά τούς ἐλεήσω.» Ἀφοῦ δέ ἤκουσεν ἡ Θεοτόκος τούς φρικτούς τούτους λόγους ἐζήτησεν νά συναχθοῦν τά τάγματα τῶν ἀγγέλων καί τῶν ἀρχαγγέλων καί νά προσέλθουν ὁ βαπτιστής ᾿Ιωάννης, καί οἱ δώδεκα Ἀπόστολοι καί Οἱ ἄλλοι ἑβδδομήκοντα, καί οἱ προφῆτες σύν τούς μάρτυρας καί τούς λοιπούς ἁγίους καί ὁσίους.

Καί ἀφοῦ ἐσυνάχθησαν ὅλοι αὐτοί εἶπεν ἡ Θεοτόκος· «Ας προσπέσωμεν καί ἄς δεηθῶμεν διά τούς ἁμαρτωλούς, ἵνα μή ὁ παντοδύναμος Θεός ἀποδώσῃ τά τῶν ἔργων των ἀλλά κατά τά ἐλέη του καί συγχωρήσῃ αὐτούς. Και πράγματι ἐπροσεύχοντο ἡ Θεοτόκος ὁμοῦ μετά τῶν ἁγίων καί τῶν ἀγγελικῶν ταγμάτων.

Καί τότε ἤκουσον καί πάλιν τήν φωνήν τοῦ Θεοῦ λέγουσα· «Πρός τί με παρακαλεῖτε καί διά τί προσεύχεσθε.» Καί ἀπολογηθέντες οὗτοι εἷπον· «Πανάγαθε καί Παντοδύναμε Πλάστη καί Κύριε τοῦ Σύμπαντος, εἰσάκουσόν μας καί ἐλέησον τούς ἁμαρτωλούς.» Καί εἶπεν τότε ὁ Πανάγαθος Θεός «Πρός χάριν τῆς παναχράντου Μητρός μου και τῶν ἀρχαγγέλων καί τῶν ἀγγέλων καί ὅλων μου τῶν ἃγίων, δίδω ἀνάπαυσιν εἰς τούς ἁμαρτωλούς ἡμέρας πεντήκοντα καί ἑπτά ἤτοι ἀπό τήν Κυριακήν τῆς Ἀναστάσεώς μου ἕως τῶν ἁγίων Πάντων.

Καί ἀκούσαντες αὐτά τά λόγια οἱ ἅγιοι καί οἱ ἄγγελοι εἶπον ὡς μέ μίαν φωνήν· «εὐχαριστοῦμεν Σε Υἱέ τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος καί βασιλεύοντος, ὡς εἰσακούσας τήν δέησίν μας και δώσας ἀνάπαυσιν εἰς τούς ἁμαρτωλούς.»

Καί τότε ἧκούσθη ἐκ νέου ἡ φωνή τοῦ Κυρίου λέγουσα· «Ὑπάγετε τήν Θεοτόκον εἰς τόν Παράδεισον, ἵνα ἰδῇ τούς ἐκλεκτούς ἁγίους μου καί νά εὐφρανθῇ.» Καί ἀμέσως ἐκίνησεν ἡ χερουβική ἅμαξα ὁμοῦ μετά τῶν τετρακοσίων ἀγγέλων καί ἔφερον τήν Θεοτόκον εἰς τόν Παράδεισον. Καί ἦτο ἐκεῖ ἡ λάμψις πολύ μεγάλη. Πατριάρχες, μητροπολίτες, ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς, διάκονοι, μοναχοί καί μοναχές, ψάλτες, ἀναγνῶστες, βασιλεῖς, δικαστές καί ἄρχοντες ὑμνοῦσαν καί δοξολογοῦσαν τόν Ποιητήν τοῦ Σύμπαντος καί ἔλαμπον ὡς ὁ ἥλιος. Καί τότε ἠρώτησεν ἡ Θεοτόκος· «Ποιοί εἶναι αὐτοί καί ποίας ἀρετάς διέπραξαν;» Ἀπαντήσας ὁ ἀρχιστράτηγος Μιχαήλ εἶπεν· «Εἶναι ὅλοι ὅσοι ἔκαμαν θεάρεστα ἔργα εἰς τόν ἐπίγειον κόσμον καί κατεπάτησαν τό ψεῦδος και τήν ψευδομαρτυρίαν καί τήν ἀδικίαν ἐνίκησαν καί μέ θάρρος καί παρρησίαν ἐκράτησαν τάς ἐντολάς τοῦ Θεοῦ καί τά παραγγέλματα τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ. Αὐτοί εἶναι οἱ δίκαιοι καί οἱ εὐσεβεῖς μάρτυρες καί ὅλοι ὅσοι ἐτίμησαν τόν Παντοκράτορα Θεόν, τόνΥἱόν αὐτοῦ καί τό ἅγιον Πνεῦμα. Μαζί τους εὑρίσκονται καί ὅλοι ὅσοι ἔκαμαν ἐλεημοσύνες καί φιλανθρωπίες καί ἄλλα θεάρεστα ἔργα καί τόν λόγον τοῦ Θεοῦ μέ πίστην ἔσπειραν.

Ἀλλοίμονο εἰς ὅσους τόν λόγον τοῦ Θεοῦ δέν ἤκουσον καί τάς ἐντολάς τοῦ Θεοῦ δεν ἐτήρησαν, καί δέν ἐφυλάχθησαν νά μήν κάνουν ἁμαρτίας καί ἀδικήματα, ἀλλ΄ ἐκεῖνοι πού ἔχουν τήν ἁγίαν ἀποκάλυψιν νά τήν ἀναγιγνώσκουν μέ φόβον καί πίστιν. Οὗτοι θά λάβουν χάριν ὅταν ἔλθῃ ἡ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, ὦ πρέπει πᾶσα δόξα τιμή καί προσκύνησις σύν τῷ ἀνάρχῳ αὐτοῦ Πατρί καί τῷ Παναγίῳ καί ἀγαθῷ καί ζωοποιῷ αὐτοῦ Πνεύματι νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ᾿Αμήν.