Παρακλητικός Κανών εις την Αγία Ένδοξο Μεγαλομάρτυρα Χριστίνα

Ποίημα Δρos Χαραλάμπους Μ. Μπούσια
Μ. Υμνογράφου της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας

†Εορτάζεται 24 Ιουλίου

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα άναγινώσκοντες τόν ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησιν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καί μή εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιον Σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου. Ἐκάθισε με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός Σέ τάς χεῖρας μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος Σοι. Ταχύ εἰσάκουσον μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπον Σου ἀπ’ ἐμοῦ καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστόν ποίησόν μου τό πρωΐ τό ἔλεός Σου, ὅτι ἐπί Σοί ἤλπισα. Γνώρισον μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ἧ πορεύσομαι, ὅτι πρός Σέ ἦρα τήν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός Σέ κατέφυγον, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά Σου, ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός μου. Τό Πνεῦμα Σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει Σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος Σου εἰμί.

Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ἅ΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. β’. Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσαν με καί τό ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη καί ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

καὶ τὰ ἑξῆς.

Ἦχος δ΄ . Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Μεγαλομάρτυρα Κυρίου Χριστῖναν, βδελυξαμένην τὴν πατρῴαν ἀπάτην, καὶ παριδοῦσαν εὔκλειαν καὶ κάλλος σαρκὸς, μέλψωμεν κραυγάζοντες· Καλλιπάρθενε δούλη, τοῦ Χριστοῦ κατάπεμψον, οὐρανόθεν σὴν χάριν, ἐπὶ τοὺς πίστει σπεύδοντας λιταῖς, σαῖς διαθέρμοις, Αὐτὸν πρὸς τὸν εὔσπλαγχνον.

Δόξα. Τὸ αὐτό. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε, Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι. Εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα
τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ· σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεὶ ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ν’ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημα μου. Ἐπί πλεῖον πλῦνόν με ἀπό τῆς ἀνομίας μου καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιον μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιον Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαι Σε. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τά ἄδηλα καί τά κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσας μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπον Σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀπορρίψῃς με ἀπό τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μή ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσιν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὑκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὑκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σίων καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριον Σου μόσχους.

Καὶ ὁ Κανών, οὗ ἡ Ἀκροστιχίς·
Χριστῖνα Μάρτυς, ἰσχύος ἡμᾶς πλῆσον. Χ. Μ.

ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Χριστῖνα Μαρτύρων ἡ καλλονή, ἡ κάλλος προσώπου, καὶ νεότητος τὴν ἀκμὴν, ἐμφρόνως, στεῤῥόφρον παριδοῦσα, Χριστὸν ἡμῖν σὸν Νυμφίον ἱλέωσαι.

Ῥοάς μου δακρύων τῶν σῶν εὐχῶν, ἀπόσμηξον μάκτρῳ, καλλιμάρτυς τοῦ Ἰησοῦ, Χριστῖνα, στολήν σου παρθενίας, ἡ ταῖς ῥοαῖς σῶν αἱμάτων λαμπρύνασα.

Ἱκάνωσον πάντας σοὺς ὑμνητὰς, τυχεῖν ψυχοτρόφου, μετανοίας, ἡ τοῦ πατρὸς, εἰδώλων ἀπάτην βδελυχθεῖσα, Χριστῖνα Μάρτυς ὡράϊσμα πίστεως.

Θεοτοκίον.
Στηρίζουσα βίου ἐν πειρασμοῖς, μὴ παύσῃ σοὺς δούλους, ὑπερύμνητε Μαριάμ, πολλῆς μητρικῆς σου παῤῥησίας, τῇ βακτηρίᾳ πρὸς Τόκον τὸν θεῖόν σου.

ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Τῆς ψυχῆς σου τὸ κάλλος ὁλοσχερῶς Κτίσαντος, ἡ καθιερώσασα Λόγῳ, καὶ ὑπομείνασα, τρῶσιν πλευρᾶς δι’ Αὐτόν, Χριστῖνα Μεγαλομάρτυς, ῥῦσαι τοὺς ἱκέτας σου βλάβης τοῦ ὄφεως.

Ἰσχυροὺς ὑμνητάς σου δεῖξον ἀμνὰς ἄσπιλε, τοῦ Χριστοῦ στεῤῥόφρον Χριστῖνα, Μάρτυς μεγάλαθλε, ἐν τοῖς ἀγῶσιν αὐτῶν, κατὰ παθῶν χαμαιζήλων, πειρασμῶν στενώσεων, ἄλγους καὶ θλίψεων.

Νίκας δίδου μοι Μάρτυς Χριστοῦ ἀμνὰς ἄσπιλε, Τύρου πανευσήμου Χριστῖνα, ἄνθος μυρίπνοον, κατὰ τοῦ γένους ἡμῶν, τοῦ πτερνιστοῦ καὶ βεβήλου, τῆς κακίας ἄρχοντος, σαῖς παρακλήσεσι.

Θεοτοκίον.
Ἀπαθείας πρὸς ὕψος Μῆτερ Θεοῦ ἕλκυσον, Κεχαριτωμένη Παρθένε, σὲ μεγαλύνοντας, μελισταγέσιν ᾠδαῖς, καὶ ἐν παθῶν τρικυμίαις, σπεύδοντας πανύμνητε, τῇ προστασίᾳ σου.

Διάσωσον, τοὺς σοὺς ἱκέτας Χριστῖνα ἀπὸ κινδύνων, περιστάσεων πειρασμῶν δεινῶν καὶ κακώσεων, ὑμνοῦντας σὴν ἄθλησιν, καλλιμάρτυς.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Αἴτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Χριστῖνα Χριστοῦ ἀμνὰς σεπτὴ καὶ ἄσπιλε, Μαρτύρων στεῤῥῶν τῆς πίστως λευκάνθεμον, εὐσεβέσιν ἱλέωσαι,
σὸν Νυμφίον τοῖς ὕμνοις γεραίρουσι, τῆς σῆς καρδίας καὶ τῆς σῆς πλευρᾶς, τὴν τρῶσιν καὶ ἄθλησιν τὴν πάνσεπτον.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα, Κύριε.
Μαρτυρίου τοῖς σκάμμασιν, ἡ προθύμως Μάρτυς ἀκολουθήσασα, μαρτυρεῖν ἡμᾶς τὸ ὄνομα, τοῦ Χριστοῦ ἐν βίῳ καταξίωσον.

Αἱματόχρουν ἱμάτιον, φέρουσα ψυχῆς σου Χριστῷ ἀνέδραμες, ὑπαντῆσαι τῷ παρέχοντι, σαῖς εὐχαῖς Χριστῖνα πᾶσιν ἔλεος.

Ῥαντισμῷ σῶν δεήσεων, πάντας καθαγίαζε τοὺς τιμῶντάς σε, σεμνολόγημα ὡς πίστεως, καὶ πηγήν γενναιότητος.

Θεοτοκίον.
Τῆς μανίας ἐξάρπασον, τοῦ ἐχθροῦ Παρθένε τοὺς ἀνυμνοῦντάς σε, ὡς διάσωσμα τῶν δούλων σου, καὶ θαυμάτων βρύσιν ἀκεσώδυνον.

ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Ὕβρεις σοῦ πατρὸς, καὶ εἱρκτήν Σεμνή καὶ ἄθλησιν, ὑπομείνασα φρονήματι στεῤῥῷ, χάριν εὗρες, ἱλεοῦσθαι ἡμῖν Κύριον.

Σὲ τροχοῦ δεινὰ, τῆς ἀγάπης οὐκ ἐχώρισαν, τοῦ Νυμφίου σου Χριστίνα Ἰησοῦ, τοῦ παρέχοντος, ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἴθυνον ἡμᾶς, πρὸς τοῦ πόλου Μάρτυς δώματα, ὧν Χριστῖνα ἀπολαύεις ὡς λαμπρῶν, ἀθληφόρων, πολυτίμητος διάκοσμος.

Θεοτοκίον.
Στήριξον ἡμᾶς, ἐν τῇ πίστει Μητροπάρθενε, μεγαλύνοντάς σε ὕμνοις μελιχροῖς, Κεχαριτωμένη, ῥάβδῳ σῶν δεήσεων.

ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν.
Χριστώνυμε, Μάρτυς καλλιπάρθενε, Οὐρβανοῦ εἰδώλων λάτρεως γόνε, ἡ τοῦ Χριστοῦ μεγαλύνασα πίστιν, ἀνδρειοτάτῳ Χριστῖνα φρονήματι, ἴσθι ἡμῶν ἐν πειρασμοῖς, ἀρωγός ἀντιλήπτωρ καὶ πρόμαχος.

Ὑφέρποντος, ἰοβόλου ὄφεως, τῶν ὀδόντων με ἐξάρπασον τάχος, ἱκεσιῶν σου Χριστῖνα δυνάμει, πρὸς τὸν οὐράνιον Μάρτυς Νυμφίον σου, ἡ λυτρωθεῖσα προσβολῶν, τοῦ ἐχθροῦ θείῳ σθένει καλλίνικε.

Οἱ Ἄγγελοι, τοῦ Χριστοῦ ἀνήγαγον, ἐν βυθοῦ σε θαλαττίου Χριστῖνα, εἰς ὃν πατήρ σου σὲ ἔῤῥιψε Μάρτυς, μεθ’ ὧν συγχαίρεις ἐν πόλου νῦν δώμασι, καθικετεύουσα θερμῶς, σὸν Νυμφίον ὑπὲρ τῶν τιμώντων σε.

Θεοτοκίον.
Συνέσεως, δὸς σοῖς δούλοις νάματα, ὑπερύμνητε πιεῖν Θεοτόκε, πηγὴ ἀστείρευτε ὕδατος ζῶντος, ἡ τῶν βροτῶν τὰς ψυχὰς ἀναψύχουσα, καὶ ἁγιάζουσα ἡμᾶς, διὰ Τόκου πανσέπτου σου Δέσποινα.

Διάσωσον, τοὺς σοὺς ἱκέτας Χριστῖνα ἀπὸ κινδύνων,
περιστάσεων πειρασμῶν δεινῶν καὶ κακώσεων, ὑμνοῦντας σὴν ἄθλησιν καλλιμάρτυς.

Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Αἰτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
Τὴν ἀθληφόρον Χριστοῦ εὐφημήσωμεν, ἀρνησαμένην πατρῴαν ἀσέβειαν, καὶ μαρτυρίου πρὸς τρίβους χωρήσασαν, σεπτὴν Χριστῖναν ἧς πάντες προσφεύγομεν, θερμαῖς λιταῖς πρὸς τὸν εὔσπλαγχνον Κύριον.

Προκείμενον.
Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι καὶ εἰσήκουσε τῆς δεήσεώς μου.
Στίχος. Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου καὶ κατηύθυνε τὰ διαβήματά μου.

Εὐαγγέλιον· κατὰ Μάρκον (Κεφ. ε΄ 24 – 34 ).
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἠκολούθει τὸν Ἰησοῦν ὄχλος πολύς, καὶ συνέθλιβον αὐτόν. Καὶ γυνή τις οὖσα ἐν ῥύσει αἵματος ἔτη δώδεκα, καὶ πολλὰ παθοῦσα ὑπὸ πολλῶν ἰατρῶν, καὶ δαπανήσασα τὰ παρ’ ἑαυτῆς πάντα, καὶ μηδὲν ὠφεληθεῖσα, ἀλλὰ μᾶλλον εἰς τὸ χεῖρον ἐλθοῦσα ἀκούσασα περὶ τοῦ Ἰησοῦ, ἐλθοῦσα ἐν τῷ ὄχλῳ ὄπισθεν, ἥψατο τοῦ ἱματίου αὐτοῦ· ἔλεγε γάρ· Ὅτι κᾂν τῶν ἱματίων αὐτοῦ ἅψωμαι, σωθήσομαι. Καὶ εὐθέως ἐξηράνθη ἡ πληγὴ τοῦ αἵματος αὐτῆς· καὶ ἔγνω τῷ σώματι, ὅτι ἴαται ἀπὸ τῆς μάστιγος. Καὶ εὐθέως ὁ Ἰησοῦς ἐπιγνοὺς ἐν ἑαυτῷ τὴν ἐξ ὕψους δύναμιν ἐξελθοῦσαν, ἐπιστραφεὶς ἐν τῷ ὄχλῳ, ἔλεγε· Τίς μου ἥψατο τῶν ἱματίων; Καὶ ἔλεγον αὐτῷ οἱ Μαθηταὶ αὐτοῦ· Βλέπεις τὸν ὄχλον συνθλίβοντά σε, καὶ λέγεις· Τίς μου ἥψατο; Καὶ περιεβλέπετο ἰδεῖν τὴν τοῦτο ποιήσασαν. Ἡ δὲ γυνή, φοβηθεῖσα καὶ τρέμουσα, εἰδυῖα ὃ γέγονεν ἐπ’ αὐτῇ, ἦλθε καὶ περιέπεσεν αὐτῷ, καὶ εἶπεν αὐτῷ πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν. Ὁ δὲ εἶπεν αὐτῇ· Θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε· ὕπαγε εἰς εἰρήνην, καὶ ἴσθι ὑγιὴς ἀπὸ τῆς μάστιγός σου.

Δόξα.
Ταῖς τῆς Ἀθληφόρου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καί Νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος. Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Νύμφη τοῦ Παντάνακτος, Μεγαλομάρτυς Χριστῖνα, ἁπαλῷ ἐν σώματι, ἀνδρικὸν ἡ φρόνημα κατακρύπτουσα, καὶ ψυχῆς ἅπασι, κάλλος ἡ δεικνῦσα, μὴ ἐλλείπῃς τὸν Νυμφίον σου, καθικετεύουσα, τὸν ἐν οὐρανοῖς καλλιπάρθενε, διδόναι τοῖς τιμῶσί σε, ἄμφω τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος, δύναμιν τε ῥῶσιν, ὑγίειαν καὶ σθένος τὸν ἐχθρὸν, καταπαλαίσαι τὸν δόλιον, πλάνον καὶ μισόκαλον.

Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαόν Σου….

ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ἡ λιποῦσα τὴν πλάνην, τοῦ πατρός σου ἀλκίφρον,καὶ θείαν ἔλλαμψιν, Χριστῖνα δεξαμένη, Χριστοῦ τῆς ἀληθείας, τοῖς τιμῶσί σε βράβευσον, ῥῶσιν πατῆσαι ἐχθροῦ, ὀφρὺν τὴν ἐπηρμένην.

Μελῳδοῦντες σὴν μνήμην, τὴν ἁγίαν Χριστῖνα, σὲ ἱκετεύομεν· Βοήθει σοῖς ἱκέταις, ὁδὸν καλῶς ἀνῦσαι,
τὴν πρὸς πόλον ἀπάγουσαν, ἣν ἄθλοις σοῖς ἱεροῖς, διήνυσας προθύμως.

Ἀθληφόρε Χριστῖνα, μαρτυρίου σου πόνους, λαμπροὺς γεραίροντες, δι’ ὧνπερ κληρονόμος, ἐπώφθης θείας δόξης, δυσωποῦμέν σε· Πρέσβευε, τῷ σῷ Νυμφίῳ Χριστῷ, ὑπὲρ τῶν σῶν προσφύγων.

Θεοτοκίον.
Σῶν εὐχῶν Θεοτόκε,τῷ ὑσσώπῳ σῶν δούλων, ταχὺ ἀπόπλυνον, τὸν βόρβορον Παρθένε, Χριστίνης ἱκεσίαις, εὐκλεοῦς καλλιμάρτυρος, νύμφης σεμνῆς σοῦ Υἱοῦ, ὑπερευλογημένη.

ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.
Πλῆσον καρδίας, τῶν σὲ τιμώντων Χριστῖνα, σθένους θείου καὶ πέμψον σὴν χάριν, πᾶσιν ἀνυμνοῦσι, σοῦ μαρτυρίου πόνους.

Λαμπὰς ἀνδρείας, καὶ ψυχικῆς εὐρωστίας, λάμψον φῶς σοῖς ἱκέταις Χριστῖνα, μεγαλύνουσί σε, ὡς ἀθληφόρων κέρας.

Ἡ ἐν σταδίῳ, Μεγαλομάρτυς Χριστῖνα, τοῦ Χριστοῦ μεγαλύνασα κλῆσιν, πέμψον μοι σὴν χάριν, ἀφθόνως οὐρανόθεν.

Θεοτοκίον.
Στεῤῥῶς σοὺς δούλους, ἐν μάχαις ταῖς καθ’ ἡμέραν, ἀγωνίζεσθαι Μῆτερ Ἁγία, Κεχαριτωμένη, ἀξίωσον Παρθένε.

ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Ὁδοὺς τοῦ μαρτυρίου, ἡ καλῶς Χριστῖνα, Μεγαλομάρτυς βαδίσασα δεῖξόν μοι, τῆς τελειώσεως τρίβους, ἀμνὰς τοῦ Κτίσαντος.

Νομίμως ἐν σταδίῳ, ἡ ἀγωνισθεῖσα, μὴ διαλείπῃς Χριστῖνα πρεσβεύουσα, ὑπὲρ πιστῶν ὑμνητῶν σου, τῷ Παντοκράτορι.

Χαρίτων οὐρανίων, ἔμπλησον Χριστῖνα, τοὺς καταφεύγοντας πίστει σῇ χάριτι, καὶ μεγαλύνοντας πόθῳ, σὰ κατορθώματα.

Θεοτοκίον.
Μετὰ τῆς ἀθληφόρου, πρέσβευε Χριστίνης, ὑπὲρ ἡμῶν σῷ Υἱῷ Μητροπάρθενε, εὐλογημένη Κυρία, Θεογεννήτρια.

Άξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον Σε μεγαλύνομεν.

καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Χαίροις νύμφη ἄσπιλε τοῦ Χριστοῦ, ἡ πατρὸς λιποῦσα, τὴν ἀπάτην καὶ εὐκλεῶς, ἀγωνισαμένη ὑπὲρ τῆς εὐσεβείας, Χριστῖνα καλλιμάρτυς,πίστεως πρόβολε.

Χαίροις ἡ χριστώνυμος ἀληθῶς, πρώταθλος σταδίου, ἡ αἰσχύνασα σοῦ πατρὸς, πλάνην σῇ ἐνστάσει πολύαθλε Χριστῖνα, καὶ τρῶσιν σῆς καρδίας καθυπομείνασα.

Δεῦτε μεγαλύνωμεν ἐν χορῷ, Οὐρβανοῦ ἀπίστου, θυγατέρα τὴν εὐσεβῆ, πάνσεμνον Χριστῖναν, Χριστοῦ τὴν παῤῥησίᾳ, τὴν κλῆσιν ὁλοθύμως ὁμολογήσασαν.

Φρούρει καὶ ἁγίαζε τοὺς πιστῶς, μεγαλύνοντάς σε,
εὐσεβειας ὡς φρυκτωρὸν, καὶ φανὸν ἀνδρείας Χριστῖνα καλλιμάρτυς, ἡ λύσασα εἰδώλων λάτρεων ζόφωσιν.

Ῥῦσαι τοὺς ἱκέτας σου συμφορῶν, θλίψεων παντοίων,
ἀλγηδόνων καὶ λυπηρῶν, τοὺς ἀνευφημοῦντας σὴν ἄθλησιν Χριστῖνα, διὰ Χριστοῦ τὴν πίστιν τὴν παναμώμητον.

Λόγου τοῦ Ὑψίστου Θεοῦ ἀμνάς, ἔνδοξε Χριστῖνα,
μεγαλάθλων ἡ καλλονή, χάριν οὐρανόθεν ὑπὲρ ἡμῶν πρεσβεύειν, Χριστῷ τῷ σῷ Νυμφίῳ Μάρτυς ἀπείληφας.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου,
Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι πάντες, μετὰ τῆς Θεοτόκου ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.

Τό Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομα σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῇς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῇς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καί τό ὄνομα Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Καὶ τὸ Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τοῦ Χριστοῦ τὴν συνώνυμον νύμφην μέλψωμεν, πατρὸς λιποῦσαν ἀπάτην, καὶ δι’ ἀγάπην Χριστοῦ, τὴν καρδίαν καὶ πλευρὰν τρωθεῖσαν ξίφεσιν, ὕμνοις Χριστῖναν εὐλαβῆ, καλλιμάρτυρα φαιδροῖς, βοῶντες· Ἀμνὰς καλλίστη, τοῦ Ἀρχιποίμενος Λόγου, Θεοῦ, ἡμᾶς εὐχαῖς σου στήριξον.

Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τὸ ἑξῆς·

Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ Ξύλου.
Κάλλει διαπρέπουσαν σαρκός, Μάρτυρα Κυρίου Χριστῖναν, ὡς παριδοῦσαν ἀκμὴν, μέλψωμεν νεότητος καὶ κάλλος ἄφθιτον, Κτίστῃ καθιερώσασαν, ψυχῆς καὶ Κυρίῳ, κράζοντες· Χριστώνυμε ἀπαύστως πρέσβευε, δοῦναι τοῖς πιστῶς σε τιμῶσιν, ἄμφω ῥῶσιν δύναμιν σθένος, καὶ ἰσχύν, ἀρίστη, ἀδιάπτωτον.

Δέσποινα, πρόσδεξαι τάς δεήσεις τῶν δούλων Σου καί λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.

Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς Σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπην Σου.

Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς.
Ἀμήν.

Δίστιχον·
Χριστῖνα Μάρτυς ὑμνητάς σου ἴθυνε
πρὸς πόλου σκηνώσεις Χαραλάμπης ψάλλει.

Πηγή