Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον Κατουσιώτισσα τεθησαυρισμένης εν τη Ιερά Μονή Γενεσίου της Θεοτόκου Κατουσίου Αθνηρού

Ποίημα Γεωργίου Αποστολάκη του από Δικαστών

†Εορτάζεται στις 8 Σεπτεμβρίου

Εὐλογήσαντος τοῦ ίερέως άρχόμεθα άναγινώσκοντες τον ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καὶ μὴ εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν Σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου. Ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός Σέ τάς χείρας μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός Σοι. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μὴ ἀποστρέψης τό πρόσωπόν Σου ἀπ’ ἐμοῦ καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τό πρωΐ τό ἔλεός Σου, ὅτι ἐπὶ Σοί ἤλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ἧ πορεύσομαι, ὅτι πρός Σέ ἦρα τὴν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός Σέ κατέφυγον, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά Σου, ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός μου. Τό Πνεῦμα Σου τό ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου καὶ ἐν τῷ ἐλέει Σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος Σου εἰμί.

Καί εὐθύς ψάλλεται τετράκις ἐξ’ ὑπαμοιβῆς, μετά τῶν οἰκείων στίχων:
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. α’. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος Αὐτοῦ.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. β’. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τό ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Εἶτα τά Τροπάρια.

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ σταυρῷ.
Τῇ Θεοτόκῳ ἐκτενῶς νῦν προσδράμωμεν, ἁμαρτωλοί και ταπεινοί καί προσπέσωμεν, ἐν μετανοίᾳ κράζοντες ἐκ βάθους ψυχῆς· Δέσποινα βοήθησον, ἐφ’ ἡμῖν σπλαχνισθεῖσα· σπεῦσον ἀπολλύμεθα, ὑπό πλήθους πταισμάτων· μή ἀποστρέψῃς Σούς δούλους κενούς· Σέ γάρ καί μόνην ἐλπίδα κεκτήμεθα.

Δόξα. Τό αὐτό. Καί νῦν.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τάς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι. Εἰ μή γάρ Σύ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐρρύσατο, ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δέ διεφύλαξεν, ἓως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀπο-στῶμεν, Δέσποινα ἐκ Σοῦ· Σούς γάρ δούλους σῴζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Εἶτα ὁ Ν’ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.

Εἶτα ὁ Κανών.

ᾨδή α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγράν διοδεύσας.
Μονή Κατουσίου θαυματουργόν, εἰκόνα Σου ἔχει, ὡς πανίερον θησαυρόν· διό τῇ Σῇ χάριτι προσφεύγει, ἐξαιτουμένη Ἁγνή τάς πρεσβείας Σου.

Ἀρχαίοις ἐν ἔτεσι Ἀγαθή, φωτί ὑπεδείχθη, ὡς ἀστήρ ἡμεροφαής, ἡ θεία μορφή Σου τοῖς πατράσι, ὧν προστασία ἡ μόνιμος γέγονας.

Καυχῶνται Κυρία οἱ οἰκισταί, ἁγίας μονῆς Σου, ὡς κατέχοντες τό σεπτόν, ἐκτύπωμα Μῆτερ τῆς μορφῆς Σου· μέγας γάρ πέλεις φρουρός καί ἐπίκουρος.

Ἀγράφων τήν χθόνα καί Ἀνθηροῦ, τήν κώμην Παρθένε, καθαγίασον ῥυπτικαῖς, πρεσβείαις Σου Κόρη τῷ Σωτῆρι, ὃτι δοξάζουσι πίστει τόν Τόκον Σου.

ᾨδή γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Γλυκυτάτη μορφή Σου, ὁλοτελῶς μ’ ἔθελξεν, καί τῇ σεβασμίᾳ μονῇ Σου, τάχει προσέδραμον, ὣσπερ ἡ ἔλαφος, ἡ ψαλμική μετά πόθου, ἐκζητῶν τήν σκέπην Σου, Θεογεννήτρια.

Σοί προσπίπτω Παρθένε, ἐπιζητῶν εὔνοιαν· Σοῦ γάρ τοῦ Σεμνείου ἡγεῖσαι, θάλπουσα ἃπαντας, τῇ μητρικῇ Σου στοργῇ, τούς πολιστάς Κατουσίου· ὃθεν καθοδήγησον, Μῆτερ Σούς πρόσφυγας.

Ἐλευθέρωσον νόας, πάντων ἡμῶν Πάναγνε, πάσης προσπαθείας ὑλώδους, καί ἐνδυνάμωσον, τοῦ πονηροῦ χαλεπάς, ἐπινοήσεις νικῆσαι, ὃτι Σῷ ὀνόματι, φεύγουσι δαίμονες.

Ἰησοῦν τόν Δεσπότην, ὑπερφυῶς τέξασα, κέκτησαι πολλήν παῤῥησίαν· ὃθεν χαρίτωσον, νοῦν καί διάνοιαν, ἡμῶν τῶν δούλων Σου Κόρη, καί εἰρήνην δώρησαι, θείῳ θελήματι.

Διάσωσον, ἀπό κινδύνων τά τέκνα Σου Θεοτόκε, ὃτι πίστει εἰς τήν Εἰκόνα Σου καταφεύγομεν, ὡς ἄρρηκτον τεῖχος τοῦ Κατουσίου.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.

Αἲτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Μονῆς Σου φρουρός καί πρέσβειρα ἀκοίμητος, χαρά μοναστῶν, λαοῦ τε παραμύθιον, ἡ Εἰκών Σου ἐδείχθη, Θεοτόκε Δέσποινα, βλύζουσα, καί ἰαμάτων χάριτας πολλάς, Κυρία ἡμῶν Κατουσιώτισσα.

ᾨδή δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Κλυδωνούμενον δοῦλόν Σου, δίναις τῶν κυμάτων τοῦ βίου Δέσποινα, ἐν εἰρήνῃ διατήρησον· Σύ γάρ εἶ λαοῦ ἀγκυροβόλιον.

Προσευχῆς πόθου δώρησαι, καί ἐπιθυμίαν ἡμῖν ἀσκήσεως, ἳνα ζέσει μεγαλύνωμεν, τόν Υἱόν Σου Μῆτερ Ἀειπάρθενε.

Ὑποσχέσεις βοήθησον, ἳνα ἐκτελῶσι μονῆς Σου τρόφιμοι, τῇ κουρᾷ ἃς ὡμολόγησαν, Σῷ Υἱῷ σεπτή Κατουσιώτισσα.

Χαῖρε Πόκε θεόδροσε, τό σεπτόν Λογεῖον, Λαβίς καί Τράπεζα· χαῖρε Βάτε ἀκατάφλεκτε, Κατουσίου Λύχνε και καλλώπισμα.

ᾨδή ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Ἵσταται ἡμῖν, ἡ μονή Σου Μῆτερ Δέσποινα, κατοικητήριον τερπόν καί σεπτόν, τῆς θείας Χάριτος δυνάμει τῆς Εἰκόνος Σου.

Νοῦν καί τήν ψυχήν, κατεμόλυνα ὁ ἄθλιος, τοῦ ἀντιπάλου ἐκδεχθείς λογισμούς· διό κραυγάζω Σοι αἰτούμενος βοήθειαν.

Σκέπασον Ἁγνή, τῇ Σῇ σκέπῃ τό Σεμνεῖον Σου· σύν Ἀργιθέᾳ γάρ τιμᾷ τόν Χριστόν, καί Σοί προσβλέπει ἐκζητοῦσα μεσιτείας Σου.

Ἔχει Ἀνθηροῦ, ἡ πολίχνη Σε ὡς φύλακα, καί ὡς ἀκοίμητον βροτείων φρουρόν· διό προστρέχει μετά δέους τῇ Εἰκόνι Σου.

Ὠδή στ΄. Τήν δέησιν ἐκχεῶ.
Τό γόνυ σοι, Θεομῆτορ κάμπτομεν, ἐξαιτούμενοι γοργήν προστασίαν, ἳνα ψυχῆς τήν ὀδύνην Κυρία, ταχέως λύσῃς καί νέφη πρεσβείαις Σου, σκεδάσῃς πάντα τῶν παθῶν· ἰατρός γάρ τυγχάνεις ἀδάπανος.

Καλοῦμεν Σε, σωτηρίας κλίμακα, καί προσφύγιον πιστῶν Θεομῆτορ, καί θεοστήρικτον γέφυραν πάντας, πρός Σόν Υἱόν καί Θεόν ἡ προσάγουσα· διό ἐγρήγορσιν ψυχῆς, καί μετάνοιαν δίδου τοῖς δούλοις Σου.

Μετάβαλε, εἰς χαράν τήν θλῖψιν μου, καί τόν θρῆνον εἰς τερπνήν εὐφροσύνην, καί ἀγαλλίασιν Μῆτερ Κυρίου, ὃτι πολλοί ἐπ᾿ ἐμέ ἐπανίστανται, καί μή παρίδῃς στεναγμούς, δεομένου τεκνίου Σου Δέσποινα.

Διάσωσον, τούς εἰς Σέ προστρέχοντας, ἐκ κινδύνων καί συμπτώσεων Κόρη, ἐξ ἁμαρτίας κλυδώνων τε βίου, ἐκ σαρκικῶν πειρασμῶν καί τῶν πτώσεων, καί ῥῦσαι τάχιστα τόν νοῦν, πονηρῶν ἐξ ἐχθροῦ ἐνθυμήσεων.

Διάσωσον, ἀπό κινδύνων τά τέκνα Σου Θεοτόκε, ὃτι πίστει εἰς τήν Εἰκόνα Σου καταφεύγομεν, ὡς ἄρρηκτον τεῖχος τοῦ Κατουσίου.

Ἄχραντε, ἡ διά λόγου τόν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπί ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἒχουσα μητρικήν παῤῥησίαν.

Αἲτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος β΄. Τοῖς αἱμάτων σου.
Κατουσιώτισσα Πάναγνε Δέσποινα, τῶν μοναστῶν ἡ μεσῖτις πρός Κύριον, δεόμεθα ῥῦσαι τούς δούλους Σου, ἀπό κινδύνων καί πάσης κακώσεως· μεγάλην γάρ κέκτησαι δύναμιν.

Προκείμενον.
Μνησθήσομαι τοῦ ὀνόματός Σου, ἐν πάσῃ γενεᾷ καί γενεᾷ.
Στίχ. Ἄκουσον θύγατερ καί ἴδε καί κλῖνον τό οὖςΣσου καί ἐπιλάθου τοῦ λαοῦ Σου καί τοῦ οἴκου τοῦ πατρός Σου καί ἐπιθυμήσει ὁ Βασιλεύς τοῦ κάλλους Σου.

Εὐαγγέλιον Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. α΄ 39-49, 56).
Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἀναστᾶσα Μαριάμ, ἐπορεύθη μετὰ σπουδῆς εἰς την Ὀρεινήν, εἰς πόλιν Ἰούδα καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον Ζαχαρίου καὶ ἠσπάσατο τὴν Ἐλισάβετ. Καὶ ἐγένετο ὡς ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τὸν ἀσπασμὸν τῆς Μαρίας, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐτῆς. Καὶ ἐπλήσθη Πνεύματος Ἁγίου ἡ Ἐλισάβετ καὶ ἀνεφώνησε φωνῇ μεγάλῃ καὶ εἶπεν· εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου. Καὶ πόθεν μοι τοῦτο, ἵνα ἔλθῃ ἡ Μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρός με; Ἰδοὺ γάρ, ὡς ἐγένετο ἡ φωνὴ τοῦ ἀσπασμοῦ σου εἰς τὰ ὦτά μου, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν ἀγαλλιάσει ἐν τῇ κοιλίᾳ μου. Καὶ μακαρία ἡ πιστεύσασα ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρὰ Κυρίου. Καὶ εἶπε Μαριάμ· μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρί μου· ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης Αὐτοῦ. Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί· ὅτι ἐποίησέ μοι μεγαλεῖα ὁ Δυνατός καὶ ἅγιον τὸ ὄνομά Αὐτοῦ. Ἔμεινε δὲ Μαριὰμ σὺν αὐτῇ, ὡσεὶ μῆνας τρεῖς καὶ ὑπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς.

Δόξα.
Ταῖς τῆς Παναχράντου πρεσβείαις, Ελεῆμον, ἐξάλειψον τἀ πλήθη τῶν εμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, Ελεῆμον, ἐξάλειψον τἀ πλήθη τῶν εμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχ. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός…
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Χαῖρε τό προπύργιον, τοῦ Κατουσίου καί δόξα· χαῖρε ἡ ἐνίσχυσις, μοναζόντων, Πάναγνε, τῷ Σεμνείῳ Σου· χαῖρε τό στήριγμα, τοῦ λαοῦ Παρθένε· χαῖρε Κόρη ἀπειρόγαμε, ἄγαλμα ἄφραστον, τῶν ἐπουρανίων Δυνάμεων. Εἰκόνι Σου προσπίπτομεν, τῇ θαυματουργῷ Κατουσιώτισσα, πόθῳ ἐξυμνοῦντες, τήν χάριν Σου Μητρόθεε Ἁγνή, δι’ ἧς ἡ κώμη φυλάττεται, Ἀνθηροῦ ἀπήμαντος.

Σῶσον ὀ Θεός τὸν λαό σου…

ᾨδή ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Θεοτόκε Παρθένε, κατανύξεως θείας ψυχήν μου ἔμπλησον, ναόν Σοῦ Γενεθλίου, ῥοαῖς μου τῶν δακρύων, ὃπως βρέξω Πανάχραντε, καί ἀποπλύνω καλῶς, τούς ῥύπους τῶν παθῶν μου.

Σοί κραυγάζω Κυρία, οὖσα Μήτηρ Δεσπότου ταχέως σῶσόν με· ταπείνωσιν οὐκ ἔχω, ἐγκράτειαν ὁμοίως, προσευχῆς τε μακράν εἰμι· διό βοῶ δωρεάν, δός μοι τήν σωτηρίαν.

Πονηρίας δαιμόνων, καί κακίας ἀνθρώπων ῥῦσαί με Πάναγνε· ψυχῆς μου δέ τά πάθη, θεράπευσον Κυρία· τόν Χριστόν γάρ ἐγέννησας, πάσης φθορᾶς ἰατρόν, καί τῶν βροτῶν Σωτῆρα.

Βοηθός Μῆτερ γίνου, μονασταῖς καί μιγάδαις τοῖς Σοί προστρέχουσι· ἐλέησον καί πάντας, τούς ψάλλοντας ἐνθάδε, εὐλαβῶς τήν παράκλησιν, πρό τῆς σεπτῆς Σου μορφῆς, τῆς Κατουσιωτίσσης.

ᾨδή η΄. Τόν Βασιλέα.
Εἰσάκουσόν μου, παρακαλῶ Σε ὁ τάλας, καί ἐν ὣρᾳ φρικτῇ τοῦ θανάτου, ῥῦσαί με δαιμόνων, ἁρπάξαι ἐκζητούντων.

Μή μου ἀπώσῃ, τούς στεναγμούς Θεοτόκε, τοῦ ἐλέους πηγήν ἡ τεκοῦσα, καί φρικτῆς γεέννης, λιταῖς Σου λύτρωσόν με.

Χαῖρε ἡ σκέπη, τῶν θλιβομένων Παρθένε, καί ἀντίληψις πάντων ταχεῖα, καταπονουμένων, ποικίλαις ἀσθενείαις.

Δέχου τόν ὓμνον, ἐκ ῥυπαρῶν μου χειλέων, καί ἱκάνωσον ἄθλιον ὄντα, ἳνα Σε δοξάζω, ὡς Δέσποιναν τοῦ κόσμου.

ᾨδή θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Σταυροῦ τῇ ἐνισχύσει, στήριξον τήν πίστιν, ἐν τοῖς ἐσχάτοις καιροῖς Ἀειπάρθενε, Χριστιανῶν Ὀρθοδόξων, ὡς πολυεύσπλαχνος.

Προνόησον Κυρία, σκέπουσα Σῇ σκέπῃ, ὑπέρ αὐτῆς τῆς μονῆς Σου Πανάμωμε, τῆς ἐτησίως τιμώσης τά Σά Γενέθλια.

Ἠδύνεται ψυχή μου, ἐν τῷ καθυμνεῖν Σε, τήν Θεοτόκον Πανάχραντον Δέσποιναν, καί τῆς μονῆς Κατουσίου, στεῤῥάν προστάτιδα.

Αἱ γενεαί πᾶσαι, ὣσπερ γοῦν προεῖπας, Σέ μακαρίζουσι κόσμου τήν Ἄνασσαν, ὃτι τόν μόνον Σωτῆρα, ἀσπόρως ἔτεκες.

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον Σέ μεγαλύνομεν.

Καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Δεῦτε, Κατουσίου καί Ἀνθηροῦ, οἱ χοροί συντόνως, προσκυνήσωμεν εὐλαβῶς, τήν σεπτήν εἰκόνα, Δεσποίνης Θεοτόκου, τήν ἐπικεκλημένην, Κατουσιώτισσαν.

Σκέπε, φρούρει, φύλαττε τήν Μονήν, τοῦ Σοῦ Γενεθλίου, τήν κατέχουσαν Σήν μορφήν, ἐξ ἀρχαίων χρόνων, θαυμάσια τελοῦσαν, τοῖς πίστει δεομένοις, Μῆτερ Πανάχραντε.

Χαίροις, τό ὀχύρωμα τῶν πιστῶν, πόθῳ προστρεχόντων, εἰς προσκύνησιν ἱερᾶς, περιδόξου πᾶσι, εἰκόνος Σου Κυρία, τῆς Κατουσιωτίσσης, ἡμῶν τό σέμνωμα.

Χαῖρέ Σοι βοῶμεν περιχαρῶς, τῇ Παναμωμήτῳ, καί Δεσποίνῃ Θεοῦ Μητρί, ἃπαντές Σου δοῦλοι, μονῇ Σου ἐνοικοῦντες, κατέχοντες ὡς πλοῦτον, θείαν Εἰκόνα Σου.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι οἱ Πάντες, μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.

Τό Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καὶ τὰ Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τὴν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοὶ γὰρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καὶ νῦν ὡς εὔσπλαχνος καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σὺ γὰρ εἶ Θεός ἡμῶν καὶ ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καὶ τὸ ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων, Σὺ γὰρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τήν σεπτήν Σου εἰκόνα, Κατουσίου τό σέμνωμα, τήν θαυματουργόν Θεοτόκε, προσκυνοῦντες ἀγάλλομεν· προστάτις γάρ τυγχάνει μοναστῶν, ἁπάντων τε κατοίκων Ἀνθηροῦ· διό Μῆτερ ἀναδέδειξαι πρεσβευτής, Ἀγράφων τῶν βοώντων Σοι· δόξα τῷ Θείῳ Τόκῳ Σου Ἁγνή, δόξα τῇ παρθενίᾳ Σου, δόξα τῇ ἀρωγῇ Σου πρός ἡμᾶς Κατουσιώτισσα.

Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τα ἑξῆς·

Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Χαῖρε τοῦ ἐλέους ποταμέ· χαῖρε ἀνεξάντλητε κρήνη ἐνθέου νάματος· χαῖρε ἡ ἀντίληψις τῶν προστρεχόντων πιστῶν· χαῖρε πάνσεπτε πρέσβειρα, ἡ τάχος πληροῦσα, πάντα τά αἰτήματα θαύματα βρύουσα· χαῖρε Σήν μορφήν δεδωκυῖα, πάλαι πολισταῖς Κατουσίου, οὓς καί νῦν Κυρία περιφρούρησον.

Δέσποινα πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς Σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου.

Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἠμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἠμᾶς.
Ἀμήν.

Δίστιχον.
Θρασύν ὑμνογράφον συγχώρησον Κόρη,
πειρώμενον ᾄδειν μορφῆς Σου τό κάλλος.

Πηγή

Πηγή φωτό – Μπορείτε επίσης να διαβάσετε και το ιστορικό της Ιεράς Μονής