Παρακλητικός Κανών εις την Θαυματουργό εικόνα της Υπεραγίας Θεοτόκου της Σγράπας Τρίπολης

Ποίημα Μητροπολίτου Εδέσσης Ιωήλ

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα ἀναγινώσκοντες τὸν ΡΜΒ΄ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου· καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος· καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. Ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου· μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τὸ πρωὶ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ σοί ἤλπισα· γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου· ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρὸς σὲ κατέφυγον. Δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεός μου· τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου· καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγὼ δοῦλός σού εἰμι.

Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος α΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β΄. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τὸ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ΄. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Εἶτα τὰ παρόντα Τροπάρια·

Ἦχος δ΄. Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τῆς Θεοτόκου τὴν εἰκόνα ἐν Σγράπᾳ, τὴν θαυμαστῶς ἐκ τοῦ χοὸς εὑρεθεῖσαν, τὴν βρύσιν τὴν ἐκχέουσαν θαυμάτων ῥοάς, δεῦτε προσκυνήσωμεν, ἀνακράζοντες πάντες· πρὸς τὴν Ἀειπάρθενον, ἱκεσίας τὸν ὕμνον, ὅπως προστάτις γένηται ἡμῖν, τοῖς ἐκζητοῦσιν, αὐτῆς τὴν βοήθειαν.

Δόξα. Καὶ νῦν.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ, σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ψαλμὸς Ν´(50)
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἐλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου· ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου, καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε. Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ, καὶ καθαρισθήσομαι· πλυνεῖς με, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ Πνεῦμά σου τὸ Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι. Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου· ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Κύριε τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου. Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἂν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ· τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα· τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους.

Καὶ ὁ κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·
Θεοτόκου εἰκόνα ἐν Σγράπᾳ λιτάζω. Ἰωήλ

ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Θεόνυμφε Κόρη ἐπιθυμῶ, τὸν ὕμνον σου πλέξαι, ἱκεσίαις πανευλαβῶς, διὸ καὶ αἰτοῦμαι τὴν σὴν χάριν, ὅπως εἰς τέλος τὸ μέλος ἐργάσωμαι.

Εὑρέθη εἰκόνισμα τὸ σεπτόν, τῆς σῆς ἐμφερείας, ἐν τῇ Σγράπᾳ ἀπὸ τῆς γῆς, ὡς δῶρον ἡμῖν τοῖς ἐνδεέσι, καὶ ἐκζητοῦσι τὰ θεῖα ἐλέη σου.

Ὁ οἶκος σου Δέσποινα Μαριάμ, ἐν Σγράπᾳ ὑπάρχει, ἰατρεῖον ἀσθενειῶν, ἡμῖν τοῖς ἐν πόθῳ προσκυνοῦσι, τὴν θαυματόβρυτον θείαν εἰκόνα σου.

Ταμεῖον χαρίτων ὑπερφυές, Παρθένε ἁγία, ἐν τῇ Σγράπᾳ ἡ σὴ εἰκών, καθαίρουσα ὄντως ἀτεκνίας, τὰ ἀνυπέρβλητα Μῆτερ ἐμπόδια.

ᾨδὴ γ᾽. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Ὀρθοδόξων τὰ πλήθη, χρεωστικῶς Δέσποινα, πρὸς τὴν σὴν ἁγίαν εἰκόνα, ὅτε ἀλλόφυλοι, ἐπιδρομεῖς ἐν Πυλαίᾳ, ἐφορμῶσι Πάναγνε, ταύτην δουλώσασθαι.

Κραταιὰν προστασίαν, καὶ ἀληθῆ σύμμαχον, ἔσχομεν ἁγία Παρθένε, τὸ σὸν ἐκτύπωμα, διὸ πρεσβείαις σου, μὴ ὀλιγώρει ἐν Σγράπᾳ, ποὺς πιστοὺς σκεπάζουσα, ἐκ πάσης θλίψεως.

Ὁ λαὸς ἐν τῇ Σγράπᾳ, γονυπετὴς Δέσποινα, πρὸς τῆς σῆς σεμνῆς ἐμφερείας, καθικετεύει σε ψυχῆς καὶ σώματος, ταῖς σαῖς λιταῖς μὴ ὀκνήσῃς, τὰ πολλὰ παθήματα, αὐτοῦ ἰάσασθαι.

Ὁλοθύμως τὸ μέλος, ἔτρεχον πάντοτε, ἱκετικῶς ψάλλομεν, πάντες οἱ σοὶ δοῦλοι Παρθένε, Σγράπας τὸ στήριγμα, γνώμην ἀπέλπιδα, καὶ τοῦ νοὸς τὰς φοβίας, ἀφ’ ἡμῶν ἀπόστησον, τῇ δυναστείᾳ σου.

Διάσωσον, ταῖς σαῖς πρεσβείαις, τοὺς προσκυνοῦντας ἐν πίστει, ἐν τῇ Σγράπᾳ τὸ σὸν σεπτὸν εἰκόνισμα Δέσποινα, ἀπὸ κινδύνων ποικίλων καὶ νόσων.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Αἴτησις καὶ τὸ κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.

Προστάτις θερμή, τῆς Σγράπας Ἀειπάρθενε, ἡ θεία εἰκών, τῆς σῆς μορφῆς ἐγένετο, διὸ ἡμᾶς τοὺς δούλους σου, τοὺς ὑμνοῦντας θερμῶς τὰ ἐλέη σου, Ὑπεραγία μὴ παύσῃ ἀεί, διδοῦσα τὴν ἄμαχον πρεσβείαν σου.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Ἐπακούεις Παντάνασσα, τοὺς ἀσπαζομένους τὸ σὸν εἰκόνισμα, διὸ δὸς τὸ ἄκος ἅπασι, τοῖς ἐν ἀσθενείαις περιπίπτουσι.

Ἰαμάτων τὸ πέλαγος, ἡ σεπτὴ εἰκών σου Μῆτερ ὑπάρχουσα, ἀτεκνίας τὰ νοσήματα, ἐκ τῶν ἀνυμνούντων σε ἀπέλασον.

Κραταιὸν ὑποστήριγμα, τῶν κατατρεγμένων ὁ θεῖος οἶκός σου, ἀναδέδεικται Πανάχραντε, διὸ τοὺς ἐν θλίψεσι βοήθησον.

Ὁ λαὸς τὴν εἰκόνα σου, ὡς πηγὴν ναμάτων ψυχῆς καὶ σώματος, ζωοδόχων ἔχει Δέσποινα, ὅθεν ταῦτα δίδου τοῖς ἱκέταις σου.

ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Νεῦσον συμπαθῶς, πρὸς ἡμᾶς καὶ διασκέδασον, τοῦ βελίαρ τὰς ποικίλας μηχανάς, ἃς δολίως καθ’ ἡμῶν, στρέφει ἑκάστοτε.

Ἄνωθεν Ἁγνή, ἐπισκόπησον τὴν ποίμνην σου, καὶ προφύλαξον αὐτὴν ἐκ τῶν δεινῶν, καὶ σκανδάλων τοῦ δολίου πολεμήτορος.

Ἔπαρον Ἁγνή, τὰς σὰς χεῖρας πρὸς τὸν Κύριον, ὑπὲρ πάντων τῶν πτωχῶν ἐν τῇ ζωῇ, καὶ αἰτούντων τὰ τοῦ βίου ἀπαραίτητα.

Νῦν ὡς ἐνδεεῖς, ἀρετῶν Θεοχαρίτωτε, ἐξαιτούμεθα τὴν σὴν ἐπισκοπήν, ὅπως πάντες πλουτισθῶμεν τῇ σῇ χάριτι.

ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν.
Σοφίαν, τῇ γυναικὶ ἐδωρήσω, καὶ ἀνεῦρε τὴν εἰκόνα σου Μῆτερ, καὶ παραλύτου ἰάσω τοὺς πόδας, καὶ ἀτεκνίαν πολλῶν διεσκέδασας, ἐξ ὧν θαῤῥοῦμεν σαῖς λιταῖς, τοῦ ῥυσθῆναι ἡμᾶς ἐκ συμπτώσεων.

Γηπόνος, ἐπιμελὴς Θεοτόκε, τῶν ψυχῶν ἡμῶν γενοῦ καὶ τὸν σπόρον, τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ καὶ Θεοῦ σου, καταβαλοῦσα μὴ παύῃ ἐν αὔλαξιν, τῶν καρδιῶν ἡμῶν ἁγνή, ὅπως σχῶμεν τὸ ἄριστον κάρπωμα.

Ῥοαῖς σου, ὡς ἡ πηγὴ Ζωοδόχος, τὸν λαόν σου ἐν τῇ Σγράπᾳ Παρθένε, μὴ ἀμελήσῃ ἀπαύστως ποτίζειν, θαυματουργοῦσα πιστοῖς ὑπὲρ ἔννοιαν, σὺ γὰρ ὑπάρχεις ποταμός, καὶ ἡ βρύσις ἐλέους τῆς χάριτος.

Ἀσπόρως, τὸν ποιητὴν τῶν ἁπάντων, καὶ Φιλάνθρωπον Δεσπότην ἐτέξω, ἵνα ἡμεῖς ἐκ τοῦ λάκκου πταισμάτων, ἀνορθωθῶμεν Παρθένε Θεόνυμφε, διὸ προστρέχομεν ἀεί, ἐπὶ σὲ ἐκζητοῦντες τὴν ῥώμην σου.

Διάσωσον, ταῖς σαῖς πρεσβείαις, τοὺς προσκυνοῦντας ἐν πίστει, ἐν τῇ Σγράπᾳ τὸ σὸν σεπτὸν εἰκόνισμα Δέσποινα, ἀτοὸ κινδύνων ποικίλων καὶ νόσων.

Ἄχρᾶντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα διάσωσον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Αἴτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἢχος β΄. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.

Ὡς θησαυρὸν ἐκ τῆς γῆς παρελάβομεν, τὴν ἱεράν σου εἰκόνα Παντάνασσα, καὶ ἐγκαυχόμεθα πάντες οἱ δοῦλοί σου, ἐν τῇ Πυλαίᾳ καὶ Σγράπᾳ κηρύττοντες, τὸ πλῆθος ἁγνὴ τῶν θαυμάτων σου.

Προκείμενον.
Μνησθήσομαι τοῦ ὀνόματός σου ἐν πάσῃ γενεᾷ καὶ γενεᾷ.
Στίχος. Ἄκουσον, θύγατερ, καὶ ἴδε, καὶ κλῖνον τὸ οὖς σου, καὶ ἐπιλάθου τοῦ λαοῦ σου, καὶ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου, καὶ ἐπιθυμήσει ὁ Βασιλεὺς τοῦ κάλλους σου.

Εὐαγγέλιον.
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν.
(Κεφ. α΄ 39 – 49, 56).

Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἀναστᾶσα Μαριάμ, ἐπορεύθη μετὰ σπουδῆς εἰς τὴν Ὀρεινήν, εἰς πόλιν Ἰούδα καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον Ζαχαρίου καὶ ἠσπάσατο τὴν Ἐλισάβετ. Καὶ ἐγένετο ὡς ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τὸν ἀσπασμὸν τῆς Μαρίας, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐτῆς. Καὶ ἐπλήσθη Πνεύματος Ἁγίου ἡ Ἐλισάβετ καὶ ἀνεφώνησε φωνῇ μεγάλῃ καὶ εἶπεν· εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξὶ καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου. Καὶ πόθεν μοι τοῦτο, ἵνα ἔλθῃ ἡ Μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρός με; Ἰδοὺ γάρ, ὡς ἐγένετο ἡ φωνὴ τοῦ ἀσπασμοῦ σου εἰς τὰ ὦτά μου, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν ἀγαλλιάσει ἐν τῇ κοιλίᾳ μου. Καὶ μακαρία ἡ πιστεύσασα ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρὰ Κυρίου. Καὶ εἶπε Μαριάμ· μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρί μου· ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης Αὐτοῦ. Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί· ὅτι ἐποίησέ μοι μεγαλεῖα ὁ Δυνατὸς καὶ ἅγιον τὸ ὄνομα Αὐτοῦ. Ἔμεινε δὲ Μαριὰμ σὺν αὐτῇ, ὡσεὶ μῆνας τρεῖς καὶ ὑπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς.

Δόξα.
Πάτερ Λόγε Πνεῦμα, Τριὰς ἡ ἐν Μονάδι, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου, πρεσβείαις ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Δέσποινα Πανάμωμε, πάσης Πυλαίας ὁ κόσμος, καὶ τῆς Σγράπας καύχημα, τὸ σεπτὸν εἰκόνισμα, ἐμφερείας σου, ἀληθῶς γέγονεν· ὅθεν ὀρθοδόξων, τὰ πληρώματα τοῖς ᾷσμασι, ἐν πίστει πάντοτε, τοῦτο καταστέφει αἰτούμενα, καρδίας καθαρότητα, λύσιν ἀθυμίας καὶ δύναμιν, κινδύνων τὸ τέλος, καὶ σάλον πειρασμῶν βιοτικῶν, τὴν ταχυτάτην κατάπαυσιν, πρεσβείαις σου Πάναγνε.

Σῶσον, ὁ Θεὸς τὸν λαόν σου.

ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Πῶς ἐξέκλινα Μῆτερ, τῆς ὁδοῦ τῆς εὐθείας τῆς σωτηρίας μου, ἐν βάθει ἁμαρτάδων, καὶ πράξεων ἀτόπων, ἐμπεσὼν ὡς ὁ ἄσωτος, διὸ θερμῶς ἐκζητῶ, τὴν σὴν ἐπικουρίαν.

Ἀκατάφλεκτον βάτον, σὲ προεῖδε Παρθένε, ὁ κραταιὸς Μωῦύσῆς, διὸ τὰ φρυγανώδη, ἐφάμαρτά μου πάθη, τῷ πυρὶ κατακαίουσα, τῶν πρεσβειῶν σου ταχύ, μὴ διαλίπῃς Μῆτερ.

Λοιμικὰς ἀσθενείας, καὶ τὰς νόσους ἀτέκνων, καὶ τὰ ἐπίλοιπα, παθήματα ἀνθρώπων, τῇ θείᾳ σου εἰκόνι, ἐν τῇ Σγράπᾳ θεράπευσον, ἵνα ὑμνῶμεν ἁγνή, χαρίτων σου τὸν πλοῦτον.

Ἰατρεύεις Παρθένε, τοὺς ἐν πίστει τιμῶντας, τὸ σὸν εἰκόνισμα, ἐκ πάσης ἀῤῥωστίας, ψυχῶν τε καὶ σωμάτων, καὶ ἐκ πάσης κακώσεως, τοῦ ἀρχεκάκου ἐχθροῦ, οὗ σύντριψον τὸ θράσος.

ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.
Τοῦ ἀντιδίκου, ἐπιδρομὰς καὶ τὰ βέλη, κατασπάζουσα Παρθένε μὴ ὀκνήσῃς, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας, τὴν σὴν εἰκόνα σῶσον.

Ἀντιβολῶ σε, Ὑπεραγία τὴν Σγράπαν, καὶ κατοίκους ἐν αὐτῇ τοὺς Ὀρθοδόξους, σκέπαζε διδοῦσα, αὐτοῖς τὴν ὑγιείαν.

Ζωὴν τὴν ἄνω, καὶ τὰς μονὰς Παραδείσου, καὶ τὴν ὅρασιν προσώπου τοῦ Ὑἱοῦ σου, χάρισαι ὡς Μήτηρ, τοῖς τέκνοις σου Παρθένε.

Ὡς πάλαι ὥφθης, ἡ κραταιὰ προστασία, τῆς Πυλαίας ἐξ ἐχθρῶν ποικιλωνύμων, οὕτω καὶ τὴν Σγράπαν, φροντίζουσα μὴ παύσῃ.

ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Ἰάτειρα ἐφάνης, ἐν ἐσχάτοις χρόνοις, ἐν τῇ πολίχνῃ τῆς Σγράπας παρέχουσα, τὰ τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος, μῆτερ πρόσφορα.

Ὡς ἄλλη σιτοδότις, θρέψον Θεοτόκε, τοὺς εὐλαβῶς τὴν ἁγίαν εἰκόνα σου, ἀσπαζομένους ἐν Σγράπᾳ Θεομακάριστε.

Ἡ χώρα τῆς Πυλαίας, καὶ ἡ πολίχνη Σγράπα, ὡς θησαυρὸν τὴν εἰκόνα σου ἔχομεν, ἐξ ἧς πολλὰ προσδοκῶμεν Θεοχαρίτωτε.

Λιμὴν χειμαζομένων, φάνηθι τοῖς πᾶσι, τοῖς εἰσιοῦσι πιστοῖς ἐν τῷ οἴκῳ σου, ἐν τῷ χωρίῳ τῆς Σγράπας Ἀειμακάριστε.

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σὲ τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.

Καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Χαίροις ἀειπάρθενε Μαριάμ, Σγράπας τῆς πολίχνης, καὶ Πυλαίας ἡ χαρμονή, χαίροις τῶν στενόντων, τὸ κούφισμα καὶ ἄκος, καὶ τῶν ἐν ἀσθενείαις, ταχεῖα ἴασις.

Πάντες προσκυνοῦμεν πανευλαβῶς, Δέσποινα Παρθένε, τὴν εἰκόνα σου τὴν σεπτήν, ἐν τῇ κώμῃ Σγράπᾳ, αἰτοῦντες τὴν σὴν χάριν, ὅπως ὑγείαν σχῶμεν, ψυχῆς καὶ σώματος.

Ἡ σεπτὴ εἰκών σου ὡς θησαυρός, καὶ χρυσὸς ἐκ βάθους, ἀνεσύρθη ἀπὸ τῆς γῆς, καὶ χαρὰν τοῖς πᾶσιν, μετέδωκε Παρθένε, ἁγία Θεοτόκε, Σγράπας τὸ στήριγμα.

Πάλαι μὲν ἀπέκρουσας τῶν ἐχθρῶν, ἐν Πυλαίᾳ Μῆτερ, ἀπαισίας ἐπιδρομάς, νῦν δὲ ἐν τῇ Σγράπᾳ, σκεδάζεις τοῦ βελίαρ, δεινοῦ ἀνθρωποκτόνου, τὰ μηχανήματα.

Χαίροις δυστυχούντων ἐν τῇ ζωῇ, Μῆτερ Θεοτόκε, ἡ ἀνάκλησις καὶ χαρά, χαίροις θλιβομένων, παραμυθία ὄντως, καὶ τῶν ἀπηλπισμένων, στεῤῥὸν κραταίωμα.

Χάριν τῆς εἰκόνος σου οἱ πιστοί, ἐκζητοῦμεν πάντες, ἐν τῇ Σγράπᾳ σεμνοπρεπῶς, ὅπως εἰρηναῖον, διάγωμεν τὸ μῆκος, τοῦ βίου ἡμῶν Μῆτερ, τοῦ πολυφρόντιδος.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.

Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καὶ Υἱῷ, καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι,
καὶ νῦν, καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.
Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.

Δόξα Πατρί, καὶ Υἱῷ, καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι,
καὶ νῦν, καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Καὶ τὰ Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην σοι τὴν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοὶ προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπὶ σοὶ γὰρ πεποίθαμεν. Μὴ ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδὲ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καὶ νῦν ὡς εὔσπλαχνος καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σὺ γὰρ εἶ Θεὸς ἡμῶν καὶ ἡμεῖς λαός σου, πάντες ἔργα χειρῶν σου καὶ τὸ ὄνομά σου ἐπικεκλήμεθα.

Καὶ νῦν.
Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς σὲ μὴ ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διὰ σοῦ τῶν περιστάσεων, σὺ γὰρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Καὶ τὸ Ἀπολυτίκιον. Ἢχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τὴν σεπτήν σου εἰκόνα, ὡς πηγὴν ζωοπάροχον, ἐν τῇ κώμῃ Σγράπα Παρθένε, οἱ Ὀρθόδοξοι ἔχοντες, γεραίρομεν θησαύρισμα τὸ σόν, καὶ ὕμνοις καταστέφομεν αὐτό, ἀναβλύζει γὰρ ἰάσεις ὑπερφυεῖς, τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι· Δόξα τῇ γλυκυτάτῃ σου μορφῇ, δόξα τῷ θείῳ τόκῳ σου, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τὸ ἑξῆς

Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Δέσποινα εἰκόνισμα τὸ σόν, ἐν τῇ κώμῃ Σγράπας ὡς ὄλβον, Μῆτερ κατέχοντες, πάντες ἀρυόμεθα ψυχῆς τὰ πρόσφορα, καὶ σωμάτων τὴν ἴασιν, καὶ πάσης ἀνάγκης, ἐν τῷ βίῳ Ἄχραντε τὴν διευθέτησιν, ὅθεν ἀνατείνομεν χεῖρας, πρὸς τὴν σὴν μορφὴν καὶ βοῶμεν, μὴ ἐάσῃς μόνους τοὺς ἱκέτας σου.

Δέσποινα πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

Δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.
Ἀμήν.