Παρακλητικός Κανών εις τον Άγιο Αρσένιο εκ Βερροίας
Ποίημα Γερασίμου μοναχού Μικραγιαννανίτου
Μ. Υμνογράφου της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας

†Εορτάζεται στις 28 Μαίου
Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα άναγινώσκοντες τόν ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησιν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καί μή εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιον Σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου. Ἐκάθισε με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός Σέ τάς χεῖρας μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος Σοι. Ταχύ εἰσάκουσον μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπον Σου ἀπ’ ἐμοῦ καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστόν ποίησόν μου τό πρωΐ τό ἔλεός Σου, ὅτι ἐπί Σοί ἤλπισα. Γνώρισον μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ἧ πορεύσομαι, ὅτι πρός Σέ ἦρα τήν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός Σέ κατέφυγον, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά Σου, ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός μου. Τό Πνεῦμα Σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει Σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος Σου εἰμί.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ἅ΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. β’. Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσαν με καί τό ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη καί ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Εἶτα τὸ παρὸν τροπάριον.
Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς τοῦ Σωτῆρος Ἱεράρχης καὶ Μάρτυς, Αὐτὸν δυσώπει πάσης ῥύεσθαι βλάβης, Ἱερομάρτυς Ἅγιε Ἀρσένιε, καὶ παντοίων θλίψεων, καὶ παθῶν καὶ κινδύνων, τοὺς πιστῶς προστρέχοντας, τῇ θερμῇ σου πρεσβείᾳ, καὶ τῶν πταισμάτων αἴτησαι ἡμῖν, παρὰ Κυρίου, διδόναι συγχώρησιν.
Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰμὴ γὰρ Σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ Σοῦ, Σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.
Ὁ Ν’ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημα μου. Ἐπί πλεῖον πλῦνόν με ἀπό τῆς ἀνομίας μου καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιον μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιον Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαι Σε. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τά ἄδηλα καί τά κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσας μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπον Σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀπορρίψῃς με ἀπό τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μή ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσιν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὑκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὑκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σίων καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριον Σου μόσχους.
Εἶτα, ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·
Σῶζε κινδύνων ἡμᾶς, ὦ Πάτερ. Γερασίμου
ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Συνὼν οὐρανίοις Πάτερ χοροῖς, σὺν αὐτοῖς δυσώπει, πάσης ῥύεσθαι ἀπειλῆς, καὶ πάσης ἀνάγκης τῆς ἐν βίῳ, τοὺς σὲ τιμῶντας παμμάκαρ Ἀρσένιε.
Ὡς Μάρτυς καὶ θεῖος ἱερουργός, πολλὴν εὗρες χάριν, Ἱεράρχα παρὰ Χριστοῦ· διὸ τὰς αἰτήσεις ἀεὶ πλήρου, τῶν προσιόντων σοι Πάτερ Ἀρσένιε.
Ζωὴν εἰρηναίαν καὶ εὐσταθῆ, ἡμᾶς διανύειν, ἀπὸ πάσης ἐπιβουλῆς, ἀξίωσον θείαις σου πρεσβείαις, πρὸς τὸν Σωτῆρα τῶν ὅλων Ἀρσένιε.
Θεοτοκίον.
Ἐτέχθη νηδύος Σου ἐξ ἁγνῆς, ὁ πάντων Δεσπότης, τὴν κατάραν τὴν τοῦ Ἀδάμ, λύων Θεοτόκε· οὗ τῷ πόθῳ, τὰς διανοίας ἡμῶν Κόρη σύνδησον.
ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Καθελὼν τὴν μανίαν τὴν τοῦ δεινοῦ δράκοντος, τῇ ἀθλητικῇ σου ἐνστάσει, Πάτερ Ἀρσένιε, τούτου κατάβαλε, τὴν καθ’ ἡμῶν φερομένην, ἀπάτην ἑκάστοτε, τῇ προστασίᾳ σου.
Ἱεράρχα Κυρίου καὶ Ἀθλητὰ ἔνδοξε, κλέος Βεῤῥοιαίων καὶ δόξα, Πάτερ Ἀρσένιε, ἡμᾶς ἀπάλλαττε, τῆς τῶν παθῶν ἀδοξίας, ταῖς πρὸς τὸν φιλάνθρωπον, θερμαῖς πρεσβείαις σου.
Νοσημάτων παντοίων καὶ συμφορῶν Ἅγιε, καὶ δυσχερειῶν πολυτρόπων, καὶ περιστάσεων, ἀτρώτους φύλαττε, ἐπιστασίαις σου θείαις, τοὺς σὲ μακαρίζοντας, Πάτερ Ἀρσένιε.
Θεοτοκίον.
Δόξα οὖσα Ἀγγέλων καὶ βασιλὶς ἄχραντε, ὡς τὸν Βασιλέα τῆς δόξης, Χριστὸν κυήσασα, δόξης τῆς κρείττονος, καὶ Βασιλείας τῆς ἄνω, πάντας καταξίωσον, τοὺς Σὲ δοξάζοντας.
Διάσωσον, Ἱερομάρτυς Ἀρσένιε ταῖς λιταῖς σου, πάσης βλάβης καὶ νοσημάτων καὶ θλίψεων, τοὺς τῇ σεπτῇ σου προστρέχοντας προστασίᾳ.
Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.
Αἴτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Προστάτης θερμὸς τῶν Βεῤῥοιαίων πέφηνας, ὡς τούτων ποιμήν, καὶ πρέσβυς πρὸς τὸν Κύριον, Ἀρσένιε μακάριε· διὰ τούτων πρόστηθι ἑκάστοτε, καὶ ἐξ ἡμῶν ἀπότρεπε ἀεί, δεινὰς προσβολὰς τοῦ πολεμήτορος.
ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Ὑπελθὼν τὸ μαρτύριον, γνώμῃ ἀδιστάκτῳ Πάτερ Ἀρσένιε, πρὸς ὁδὸν ἡμᾶς κατεύθυνον, θείων μαρτυρίων τοῦ παντάνακτος.
Νάμα βλῦσον πρεσβείαις σου, θείας παρακλήσεως ἱερώτατε, τοῖς ἐν πόνοις καὶ κακώσεσι, τὴν ζωὴν τελοῦσιν ὡς φιλάγαθος.
Ὡς μεσίτης θερμότατος, ἡμῶν πρὸς τὸν Κύριον ἀεὶ πρέσβευε, δοῦναι ἄφεσιν Ἀρσένιε, τῶν πλημμελημάτων ὧν ἡμάρτομεν.
Θεοτοκίον.
Νέον βρέφος ἐκύησας, τὸν Δημιουργὸν τῶν ὅλων καὶ Κύριον· ὅθεν καίνισόν πανάχραντε, τὴν παλαιωθεῖσάν μου διάνοιαν.
ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Ἤρεμον ζωήν, καὶ ἀτάραχον καὶ ἄλυπον, διανύειν καταξίωσον ἡμᾶς, τοὺς προστρέχοντας Ἀρσένιε τῇ σκέπῃ σου.
Μέγας ἀρωγός, Βεῤῥοιαίων ἀναδέδειξαι, ὡς ποιμὴν ἡμῶν Ἀρσένιε σοφός· διὰ τοῦτο ἐσαεὶ ἡμῶν προΐστασο.
Αἴγλῃ μυστικῇ, πρεσβειῶν σου Πάτερ Ὅσιε, διασκέδασον τὸν ζόφον τῶν παθῶν, τὸν καλύπτοντα τὸν νοῦν ἡμῶν Ἀρσένιε.
Θεοτοκίον.
Σκέπασον ἡμᾶς, πάσης βλάβης τοῦ ἀλάστορος, Θεοτόκε τῇ Σῇ σκέπῃ τῇ θερμῇ, καὶ πταισμάτων ἡμῖν αἴτησαι συγχώρησιν.
ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν.
Ὡς θεῖος, Ἱερομάρτυς Κυρίου, παῤῥησίαν πρὸς Αὐτὸν κεκτημένος, μὴ διαλίπῃς ἡμᾶς ἀπαλάττων, ἐπηρειῶν χαλεπῶν τοῦ ἀλάστορος, καὶ συντριμμάτων ψυχικῶν, καὶ παθῶν τῶν τοῦ σώματος Ἅγιε.
Ποιμένα, καὶ ὁδηγόν σε πλουτοῦντες, τῇ σεπτῇ σου καταφεύγομεν σκέπῃ, πάσῃ ἀνάγκῃ καὶ θλίψει ἐν βίῳ, Ἱερομάρτυς Κυρίου Ἀρσένιε, ἵνα ῥυσθῶμεν διὰ σοῦ, ὀδυνῶν καὶ πικρῶν περιστάσεων.
Ἀθλήσας, ὑπὲρ Κυρίου νομίμως, τῶν ἀνόμων τὴν μανίαν καθεῖλες· διὸ ἐν νόμῳ τῷ θείῳ ἀξίως, ἐμπολιτεύεσθαι Πάτερ ἐνίσχυσν, τοὺς ἐν καρδίᾳ καθαρᾷ, τὴν θερμήν σου ζητοῦντας βοήθειαν.
Θεοτοκίον.
Τὸν Κτίστην, καὶ Ποιητὴν τῶν αἰώνων, Ὃν ἐκύησας ἁγνὴ ὑπὸ χρόνον, Παρθενομῆτορ δυσώπει ἀπαύστως, τὰ χρόνιά μου νεκρῶσαι παθήματα, καὶ αἰωνίου με ζωῆς, κληρονόμον ποιῆσαι καὶ μέτοχον.
Διάσωσον, Ἱερομάρτυς Ἀρσένιε ταῖς λιταῖς σου, πάσης βλάβης καὶ νοσημάτων καὶ θλίψεων, τοὺς τῇ σεπτῇ σου προστρέχοντας προστασίᾳ.
Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.
Αἰτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αἱμάτων Σου.
Ἱερομάρτυς Χριστοῦ ἀξιάγαστε, τῶν Βεῤῥοιαίων προστάτα καὶ πρόβολε, μὴ παύσῃ κινδύνων ῥυόμενος, καὶ μηχανῶν καὶ σκανδάλων τοῦ ὄφεος, Ἀρσένιε τοὺς σὲ μακαρίζοντας.
Προκείμενον.
Τὸ στόμα μου λαλήσει σοφίαν καὶ ἡ μελέτη τῆς καρδίας μου σύνεσιν
Στίχ. Οἱ Ἱερεῖς σου Κύριε ἐνδύσονται δικαιοσύνην καὶ οἱ ὅσιοί σου ἀγαλλιάσονται.
Εὐαγγέλιον. Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην. (Κεφ. Ι΄, Ι-9).
Εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τοὺς ἐληλυθότας πρὸς Αὐτὸν Ἰουδαίους· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὁ μὴ εἰσερχόμενος διὰ τῆς θύρας εἰς τὴν αὐλὴν τῶν προβάτων, ἀλλὰ ἀναβαίνων ἀλλαχόθεν, ἐκεῖνος κλέπτης ἐστὶ καὶ ληστής, ὁ δὲ εἰσερχόμενος διὰ τῆς θύρας, ποιμήν ἐστι τῶν προβάτων. Τούτῳ ὁ θυρωρὸς ἀνοίγει, καὶ τὰ πρόβατα τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούει, καὶ τὰ ἴδια πρόβατα καλεῖ κατ᾿ ὄνομα καὶ ἐξάγει αὐτά. Καὶ ὅταν τὰ ἴδια πρόβατα ἐκβάλῃ, ἔμπροσθεν αὐτῶν πορεύεται, καὶ τὰ πρόβατα αὐτῷ ἀκολουθεῖ, ὅτι οἴδασι τὴν φωνὴν αὐτοῦ· ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ᾿ αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἵδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν. Ταύτην τὴν παροιμίαν εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς, ἐκεῖνοι δὲ οὐκ ἔγνωσαν τίνα ἧν ἃ ἐλάλει αὐτοῖς. Εἶπεν οὖν πάλιν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν. Ὅτι ἐγώ εἰμι ἡ θύρα τῶν προβάτων. Πάντες ὅσοι ἦλθον πρὸ ἐμοῦ, κλέπται εἰσὶ καί λησταί, ἀλλ᾿ οὐκ ἤκουσαν αὐτῶν τὰ πρόβατα. Ἐγώ εἰμι ἡ θύρα· δι’ ἐμοῦ ἐάν τις εἰσέλθῃ, σωθήσεται, καὶ εἰσελεύσεται καὶ ἐξελεύσεται, καὶ νομὴν εὑρήσει.
Δόξα.
Ταῖς τοῦ Ἱεράρχουπρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Καί Νῦν.
Ταἷς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Στίχος. Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Λῦσον ἡμῖν Ἅγιε, τὴν χαλεπὴν ἀθυμίαν, καὶ τὸ βάρος κούφισον, ἐπελθούσης θλίψεως ταῖς πρεσβείαις σου, καὶ χαρὰν κρείττονα, αἴτησαι θεόθεν, καὶ πταισμάτων ἀπολύτρωσιν, ἡμῖν δεόμεθα, τοῖς εἰλικρινῶς προσιοῦσί σοι, Ἀρσένιε μακάριε, Ἱερομαρτύρων ἀγλάϊσμα, καὶ τὸν πολεμοῦντα, ἡμᾶς καταπολέμησον ἐχθρόν, τῇ κραταίᾳ ἀντιλήψει σου, ἵνα σε γεραίρομεν.
Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαόν Σου….
ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ἐντολῶν τοῦ Κυρίου τὴν ὁδὸν διοδεύειν ἡμᾶς ἐνίσχυσον, ὡς ἂν πρὸς αἰωνίους, μονὰς Ἱερομάρτυς, καταπαύσωμεν ψάλλοντες· ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Ῥῶσιν σώματος δίδου καὶ ψυχῶν σωτηρίαν ταῖς ἱκεσίαις σου, καὶ πᾶσαν εὐπραγίαν, καὶ θείαν εὐλογίαν, τοῖς βοῶσιν Ἀρσένιε· ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.
Γεωργεῖν Ἱεράρχα διδαγμάτων ἁγίων τὰ θεῖα σπέρματα, ὡς ἂν ζωὴν ἀγήρω, τρυγήσωμεν ἀξίως, ἐνδυνάμωσον Ἅγιε, τοὺς εὐφημοῦντας πιστῶς, τοὺς θείους σου ἀγῶνας.
Θεοτοκίον.
Ἐκ γαστρός Σου ἀχράντου ἐν μορφῇ τῇ βροτείᾳ ὁ πάντων Κύριος, ὡς Ἥλιος τῆς δόξης, ἀνέτειλε Παρθένε, Οὗ ταῖς αἴγλαις καταύγασον, τὴν ζοφεράν μου ψυχήν, ἵνα Σε μεγαλύνω.
ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.
Ῥάβδῳ ἀΰλῳ, ἐπισκοπῆς σου τῆς θείας, καθοδήγησον τοὺς τρίβους σωτηρίας, Ἀρσένιε Πάτερ, τοὺς λογικούς σου ἄρνας.
Ἀφ’ ὕψους ἴδε, ὡς συμπαθὴς ποιμενάρχης, τοὺς προσπίπτοντας τῇ θείᾳ σου εἰκόνι, καὶ τούτοις χορήγει, Ἀρσένιε σὴν χάριν.
Σαρκὸς ὀδύνας, καὶ ψυχικὰς ἀσθενείας, Πάτερ ἴασαι ἡμῶν τῶν ἐκ καρδίας, τῇ σῇ προστασίᾳ, Ἀρσένιε φοιτώντων.
Θεοτοκίον.
Ἰσχύν μοι δίδου, κατὰ παθῶν ὀλεθρίων, Κόρη πάναγνε καὶ ἄφεσιν πταισμάτων, μητρικῇ πρεσβείᾳ, πρὸς τὸν ἐκ Σοῦ τεχθέντα.
ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Μεγίστης εὐκλήριας, κατηξιωμένος, ὡς Ἱεράρχης καὶ Μάρτυς Ἀρσένιε, μεγάλων πόνων ἀτρώτους ἡμᾶς διάσωζε.
Ὀδύνης ψυχοφθόρου, λύτρωσαί με Πάτερ, καὶ τὴν κατ’ ἄμφω ὑγείαν μοι δώρησαι, ἵνα ὑμνῶ σε Ἀρσένιε παμμακάριστε.
Ὑψόθεν ἀεὶ δίδου, τῇ σῇ κληρουχίᾳ, τῆς πατρικῆς σου εὐνοίας τὰς χάριτας, ἀνακειμένῃ Ἀρσένιε τῇ πρεσβείᾳ σου.
Θεοτοκίον.
Ὑπέρτερόν με δεῖξον, κοσμικῶν φροντίδων, καὶ ῥυπαρῶν ἐννοιῶν καὶ προλήψεων, θεοχαρίτωτε Κόρη ἵνα δοξάζω Σε.
Άξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον Σε μεγαλύνομεν.
καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Τὸν Ἱερομάρτυρα τοῦ Χριστοῦ, καὶ τῶν Βεῤῥοιαίων, ποιμενάρχην καὶ ὁδηγόν, τιμήσωμεν πάντες, Ἀρσένιον τὸν θεῖον, ὡς πρέσβυν πρὸς τὸν Κτίστην, ἡμῶν θερμότατος.
Τὴν ζωήν σου τέθηκας ἐν χαρᾷ, ὑπὲρ τῆς σῆς ποίμνης, τοῦ Σωτῆρος ὡς μαθητής, Ἀρσένιε μάκαρ· διὸ Μαρτύρων στέφει, Χριστὸς ὁ ἀθλοθέτης, σὲ ἐστεφάνωσε.
Χαίροις ὦ Ἀρσένιε ἱερέ, Βεῤῥοίας προστάτα, καὶ μεσῖτα πρὸς τὸν Χριστόν· χαίροις Ἐκκλησίας, ἀστὴρ ὁ φωτοφόρος, Μακεδονίας χαῖρε, πυρσὸς ἀκοίμητον.
Ἤθλησας νομίμως ὑπὲρ Χριστοῦ, καὶ υἱῶν τῆς ἄγαρ, κατεπάτησας τὴν βουλήν· ὅθεν πάσης ῥῦσαι, βουλῆς κακομηχάνου, ἡμᾶς Ἱερομάρτυς, τοὺς σὲ γεραίροντας.
Ἔχων παῤῥησίαν πρὸς τὸν Χριστόν, ἀεὶ ἐκδυσώπει, ὑπὲρ πάντων τῶν εὐσεβῶν, τῶν σὲ ἀνυμνούντων, Ἀρσένιε τρισμάκαρ, ὡς ἂν πάσης ἀνάγκης ἀπολυτρώμεθα.
Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.
Τό Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου.
Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…
Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομα σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.
Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.
καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.
Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῇς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῇς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καί τό ὄνομα Σου ἐπικεκλήμεθα.
Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.
Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τὸ ἑξῆς·
Ἦχος β’. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Θρόνῳ, παριστάμενος Χριστοῦ, σὺν ἀρχιερεῦσιν Ἁγίοις, καὶ θείοις Μάρτυσιν, Ἅγιε Ἀρσένιε, Ἱερομάρτυς σοφέ, σὺν αὐτοῖς καθικέτευε, τὸν πάντων Δεσπότην, δοῦναι ὧν ἡμάρτομεν, πταισμάτων ἄφεσιν, ἅμα, καὶ κινδύνων τὴν λύσιν, καὶ ἐπηρειῶν ὀλεθρίων, λύτρωσιν τοῖς πόθῳ σε γεραίρουσι.
Δέσποινα, πρόσδεξαι τάς δεήσεις τῶν δούλων Σου καί λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.
Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς Σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπην Σου.
Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς.
Ἀμήν.

