Παρακλητικός Κανών εις τον εν Αγίοις Πατέρα ημών Αθανάσιον Επίσκοπον Χριστιανουπόλεως
Ποίημα Οσίου Γερασίμου Μικραγιαννανίτου
Μ. Υμνογράφου της Αγίας του Χριστού Μεγάλης Εκκλησίας

†Εορτάζεται στις 17 Μαΐου
Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα ἀναγινώσκοντες τὸν ΡΜΒ΄ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου· καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος· καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. Ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου· μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τὸ πρωὶ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ σοί ἤλπισα· γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου· ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρὸς σὲ κατέφυγον. Δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεός μου· τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου· καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγὼ δοῦλός σου εἰμι.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος α΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β΄. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τὸ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ΄. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Καὶ τὰ παρόντα τροπάρια·
Ἦχος δ΄. Ὀ ὐψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τὴς ἀθανάτου μετασχῶς εὐκληρίας, ὠς ἱεράρχης Ἀθανάσιε θείος, καὶ τοῦ Χριστοῦ θεράπων δοκιμῶτατος, πρέσβευε δεόμεθα τῷ Δεσπότῃ τῶν ὅλων, πᾶσης ἠμᾶς ῥῦεσθαι συμφοράς, καὶ ἀνάγκης, καὶ πολυτρόπων Πάτερ πειρασμῶν, καὶ τῶν πταισμάτων, συγχῶρησιν λάβωμεν.
Δόξα. Καὶ νῦν.
Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ, σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.
Ὁ Ψαλμὸς Ν´(50)
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἐλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου· ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου, καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε. Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ, καὶ καθαρισθήσομαι· πλυνεῖς με, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ Πνεῦμά σου τὸ Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι. Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου· ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Κύριε τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου. Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἂν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ· τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα· τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους.
Καὶ ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·
Ἀθανάσιε χάριν μοι δίδου. Γερασίμου.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Ἀθάνατον εύκλειαν καὶ ζωήν, εὖρων Ἰεράρχα, καθικέτευε ἐκτενῶς, θανάτου ῥυσθῆναι ἁμαρτίας, τοῦς σὲ τιμῶντας σοφὲ Ἀθανάσιε.
Θεράπων Κυρίου θεοειδής, πέλων Ἱεράρχα, τῇ ὀσίᾳ σου βιοτῇ, αὐτὸν Ἀθανάσιε δυσώπει, ῥῦεσθαι πᾶσης ἡμᾶς περιστάσεως.
Ἀγγέλων συνόμιλος γενονῶς, ἀμέμπτως βιῶσας, Ἀθανάσιε ἱερέ, δαιμόνων ἄπασης ἐπηρείας, ῥύου ἡμᾶς τῇ θερμῇ προστασίᾳ σου.
Θεοτοκίον.
Ναὸς φωτοστόλιστος καὶ λαμπρός, τοῦ πάντων Δεσπότου, ἐχρημάτισας ἀληθῶς, κεχαριτωμένη Θεοτόκε, αὐτὸν τεκοῦσα ἀτρέπτως ἐν σῶματι.
ᾨδὴ γ΄. Ουρανίας ἁψῖδος.
Απὸ πᾶσης ἀνάγκης, καὶ πειρασμῶν Ἅγιε, καὶ ἐπηρειῶν πολυτρόπων, τοῦ πολεμήτορος ἀτρώτους φύλαττε, ταῖς ιεραῖς σου πρεσβείαις, πάτερ Ἀθανάσιε, τοὺς σὲ γεραίροντας.
Συσχεθεὶς ἀμαρτῖαις, καὶ ῥυπαροὶς πᾶθεσι, πλήθει συμφορῶν καὶ κινδύνων, ἤδη ἐτάζομαι· διὸ προστρέχω σοι, καὶ ἐκβοῶ ἐκ καρδίας, πάτερ Ἀθανάσιε τούτων με λύτρωσαι.
Ἰλασμὸν ἡμῖν αίτει, καὶ τῶν παθῶν ἴασιν, καὶ πλημμελημάτων παντοίων, τὴν ἀπολύτρωσιν, τοῖς καταφεύγουσι, τῇ σῇ θερμῇ ἀντιλήψει, πάτερ Ἀθανάσιε, Ἀγγέλων σύσκηνε.
Θεοτοκίον.
Ἐξ ἀγνῶν σου αιμάτων, ὸ τοῦ παντὸς αἴτιος, σάρκα προσλαβῶν ἀσυγχύτως, δι’ ἀγαθότητα, παρθένε Ἄχραντε, διπλοῦς ἐκ σοῦ κόσμῳ ὤφθη, καὶ ἡμᾶς ἐῤῥύσατο, τὴς κατακρίσεως.
Διάσωσον, ἡμᾶς ἐκ πᾶσης ἀνάγκης καὶ ἐπηρείας ἱεράρχα θαυματουργὲ Ἀθανάσιε, τοῦς προσιόντας τῇ θείᾳ σου προστασίᾳ.
Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε, επὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σῶματος κάκωσιν καὶ ἴασαι τὴς ψυχὴς μου το ἄλγος.
Αἴτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή
Πρεσβεία τῇ σῇ ἐν πίστει καταφεύγοντες, παθῶν χαλεπῶν, λαμβάνομεν τὴν ἴασιν, παμμάκαρ Ἀθανάσιε, τῶν ἁγίων Ἀγγέλων συνόμιλε· σὺ γὰρ παρέχεις ἀπαύστως ἡμῖν, ταῖς σαῖς ἰκεσίαις χάριν ἄφθονον.
ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Χριστὸν Πάτερ ἰκέτευε, πᾶσης δυσχέρειας ἡμᾶς λυτρῶσασθαι, Ἀθανάσιε μακάριε, τοῦς εἰλικρινῶς σε μακαρίζοντας.
Ἀσθενῶν ἰατήριον, καὶ παραμυθία ἡμῶν ἐν θλίψεσιν, Ἀθανάσιε μακάριε, γένοιτο ἡ θείᾳ σου ἀντίληψις.
Ῥῶσιν βλύζει ἐκάστοτε, ἡ τῶν σῶν λειψάνων σορὸς μυρίπνοος, Ἀθανάσιε τοῖς σπεύδουσι, πρὸς τὴν ταχυτάτην σου βοήθειαν.
Θεοτοκίον.
Ἴασαί μου τὸν καύσωνα, τὴς ψυχῇς τῇ δρόσῳ τῆς σῆς χρηστότητος, Θεοτόκε ἀειπάρθενε, τῶν ἀπηλπισμένων παραμύθιον.
ᾨδὴ ε΄. Φῶτισον ἡμᾶς.
Νέκρωσον ἐχθροῦ, καθ’ ἡμῶν πικρὰ βουλεύματα, Ἀθανάσιε τῇ σῇ ἐπισκοπῇ, καὶ εἰρήνην ἡμῖν αἴτησαι δεόμεθα.
Μέγας ἀρωγός, ἐν ἐσχάτοις χρόνοις πέφηνας, Ὀρθοδόξων Ἀθανάσιε σοφέ, διὰ τοῦτο τῇ σῇ χάριτι προστρέχομεν.
Ὄμβρησον ἡμῖν, Ἀθανάσιε πατὴρ ἠμῶν εὐσπλαγχνίας θεϊκὴς ἐπιῤῥοάς, ταῖς θερμαῖς σου ἰκεσίαις πρὸς τον Κύριον.
Θεοτοκίον.
Ἴθυνον ἡμᾶς, Θεοτόκε ἀειπάρθενε, πρὸς ὁδὸν τῶν ἐνταλμάτων του Χριστοῦ, ἵνα λάβωμεν πταισμάτων τὴν συγχῶρησιν.
ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν.
Δοχείον, τοῦ Παρακλήτου ἐδείχθης, Ἀθανάσιε λαμπρότητι βίου· ὄθεν θαυμάτων ἐδέξω τὴν χάριν, ὡς τῶν Ἁγίων τῶν πάλαι ἰσότιμος· μεθ’ ὧν δυσῶπει ἐκτενῶς, ἡμῖν δούναι πταισμάτων συγχῶρησιν.
Ἰάσεις, καὶ θαυμαστὴν εὐωδίαν, ὴ Ἁγία σου σορὸς ἀναβλύζει, τῇ θεϊκῇ χορηγίᾳ θεόφρον, καὶ ἀπελαύνει ἀκάθαρτα πνεύματα, καὶ δυσωδίαν τῶν παθῶν, καὶ ευφραίνει ἡμῶν τὴν διάνοιαν.
Δυνάμει, τοῦ Παρακλήτου τῇ θείᾳ, τῶν θαυμάτων ἀναβλύζων τὴν χάριν, θαυματουργὲ Ἀθανάσιε πάτερ, πιστῶν πληροῖς συμπαθῶς ἄπαν αἴτημα· διὸ κηρύττομεν ἀεί, τὴν θερμὴν πρὸς ἡμᾶς σου βοήθειαν.
Θεοτοκίον.
Πάντων, δημιουργὸς καὶ Δεσπότης, σαρκωθεὶς ἐκ τῶν ἀγνῶν σου αἰμάτων, σὲ ἀνωτέραν ἀνέδειξε πάντων, καὶ τῶν Ἀγγέλων βασίλισσαν Πάναγνε· διὸ ἀνύψωσον κἀμέ, ἐκ φθορᾶς πρὸς ζωὴν τὴν ἐνάρετον.
Διάσωσον, ἡμᾶς ἐκ πᾶσης ἀνάγκης καὶ ἐπηρείας, ἱεράρχα θαυματουργὲ Ἀθανάσιε, τοὺς προσιόντας τῇ θείᾳ σου προστασίᾳ.
Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα, μητρικὴν παῤῥησίαν.
Αἴτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αἰμάτων σου.
Ὡς Ἱεράρχης Χριστοῦ ἐνθεώτατος, καὶ πρὸς αὐτὸν ἡμῶν πρέσβυς θερμότατος, σοφὲ Ἀθανάσιε ὅσιε, πάσης φθορᾶς καὶ ἀνάγκης ἀπάλλατε, τοῦς σπεύδοντας Πάτερ τῇ σκέπῃ σου.
Προκείμενον.
Οἱ ἱερεῖς σου Κύριε ἐνδύσονται δικαιοσύνην καὶ οἱ Ὅσιοί σου ἀγαλλιάσει ἀγαλλιάσονται.
Στίχος. Μακάριος ἀνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον.
Εὐαγγέλιον.
Ἐκ τοῦ κατὰ Ἰωάννην.
(Κεφ. ι’ 1-9).
Εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τοὺς ἐληλυθότας πρὸς αὐτὸν Ἰουδαίους. Ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ὁ μὴ εἰσερχόμενος διὰ τῆς θύρας εἰς τὴν αὐλὴν τῶν προβάτων, ἀλλὰ ἀναβαίνων ἀλλαχόθεν, ἐκεῖνος κλέπτης ἐστὶ καὶ λῃστής· ὁ δὲ εἰσερχόμενος διὰ τῆς θύρας ποιμήν ἐστι τῶν προβάτων. Τούτῳ ὁ θυρωρὸς ἀνοίγει, καὶ τὰ πρόβατα τῆς φωνῆς αὐτοῦ ἀκούει, καὶ τὰ ἴδια πρόβατα καλεῖ κατ’ ὄνομα καὶ ἐξάγει αὐτά. Καὶ ὅταν τὰ ἴδια πρόβατα ἐκβάλῃ, ἔμπροσθεν αὐτῶν πορεύεται, καὶ τὰ πρόβατα αὐτῷ ἀκολουθεῖ, ὅτι οἴδασι τὴν φωνὴν αὐτοῦ· ἀλλοτρίῳ δὲ οὐ μὴ ἀκολουθήσωσιν, ἀλλὰ φεύξονται ἀπ’ αὐτοῦ, ὅτι οὐκ οἴδασι τῶν ἀλλοτρίων τὴν φωνήν. Ταύτην τὴν παροιμίαν εἶπεν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἐκεῖνοι δὲ οὐκ ἔγνωσαν τίνα ἦν ἃ ἐλάλει αὐτοῖς. Εἶπεν οὖν πάλιν αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι ἐγώ εἰμι ἡ θύρα τῶν προβάτων. Πάντες ὅσοι ἦλθον πρὸ ἐμοῦ, κλέπται εἰσὶ καὶ λῃσταί· ἀλλ’ οὐκ ἤκουσαν αὐτῶν τὰ πρόβατα. Ἐγώ εἰμι ἡ θύρα· δι’ ἐμοῦ ἐάν τις εἰσέλθῃ, σωθήσεται, καὶ εἰσελεύσεται καὶ ἐξελεύσεται, καὶ νομὴν εὑρήσει.
Δόξα.
Ταῖς τοῦ Ἱεράρχου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Στίχος. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Ἄστρον ὡς νεόφωτον, τῇ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίᾳ πάτερ Ἀθανάσιε, ἐν ἐσχάτοις ἔτεσιν ἀνατέταλκας, καὶ πληροὶς ἄπαντας, φωτισμοῦ ἀΰλου· διὰ τούτο σου δεόμεθα, παθῶν ζοφῶσεως, καὶ ἐπηρειῶν τοῦ ἀλάστορος, καὶ πειρασμῶν καὶ θλίψεων, καὶ πολυειδῶν περιστάσεων, φύλαττε ἀτρώτους, ἡμᾶς τοὺς προσιόντας σοι πιστῶς, καὶ τῶν πταισμάτων συγχώρησιν, αἴτει ἡμῖν Ἄγιε.
Σῶσον, ὁ Θεὸς τὸν λαόν σου ….
ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ὑπὲρ πάντων δυσώπει, τῶν πιστῶς προσιόντων τῇ θείᾳ λάρνακι, τῶν θείων σου λειψάνων, καὶ εὐλαβῶς αἰτούντων, ἱερέ Ἀθανάσιε, τὴν σὴν θερμὴν ἀρωγήν, καὶ θείαν προστασίαν.
Γεωργεὶν ἡμῖν δίδου, τὸν σωτήριον φόβον δύναμιν ἄνωθεν, ὠς ἂν ἐν εὐσεβείᾳ, βιοῦντες ἐναρέτως, Ἀθανάσιε ψάλωμεν· ὁ των Πατέρων ἠμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἷ.
Ἐκ πικρῶν σὐμπτωμάτων, καὶ ποικίλων κινδῦνων, πόνων καὶ θλίψεων, καὶ πάσης δυσπραγίας, ἀπήμονας συντήρει, Ἀθανάσιε ὅσιε, τοὺς προσιόντας θερμῶς, ταῖς σαῖς πρεσβείαις Πάτερ.
Θεοτοκίον.
Ῥὐπωθεὶς τῇ κακίᾳ, ἐδουλῶθην Παρθένε τοῖς παραπτῶμασιν ἀλλὰ τῇ σῇ πρεσβείᾳ, προστρέχω καὶ βοῶ σοι, τὴς παρούσης με θλίψεως, ἀπάλλαξόν με Ἁγνή, τὸν ταπεινόν σου δούλον.
ᾨδὴ η’. Τὸν Βασιλέα.
Ἀσθενημάτων, καὶ πᾶσης ἄλλης ἀνάγκης, Ἀθανάσιε ἀτρώτους διατήρει, τοῦς ὐπερυψούντας, Χριστὸν εἰς τοῦς αἰώνας.
Σὲ Γορτυνία, ἔφορον θείον πλουτούσα, Ἀθανάσιε προστρέχει τῇ σορῷ σου, καὶ λαμβάνει Πάτερ, τῶν αὶτημάτων λῦσιν.
Ἴασαι Πάτερ, κατὰ ψυχήν τε καὶ σῶμα, τοὺς προσπίπτοντας τοῖς θείοις σου λειψάνοις, καὶ ἐξαιτουμένους, τὴν σὴν ἐπιστασίαν.
Θεοτοκίον.
Μήτηρ Κυρίου, καὶ ἀειπάρθενε Κόρη, τὴν ῥυπῶσαν μου ἀπόπλυνον καρδίαν, ῥείθροις Θεοτόκε, τοῦ θείου σου ἐλέους.
ᾨδὴ θ΄. Κυρίως θεοτόκον.
Ὁ νέος ἐωσφόρος, Χριστοῦ τὴς Ἐκκλησίας, ἀθανασίας τῷ φέγγει καταύγαστον, ὦ Ἀθανάσιε πάτερ τοὺς σὲ γεραίροντας.
Ὑπέρτερον τὸν νοῦν μου, δεῖξον Ἱεράρχα, τὴς χαμαιζήλου ῥοπής τε καὶ σχέσεως, καὶ τούτον ὔψωσον Πάτερ πρὸς τὸν θείον ἔρωτα.
Ὑμνοῦντές σου τὸν βίον, Πάτερ σοι βοῶμεν, βιωτικῶν ἡμᾶς ῥύου στενῶσεων, καὶ καθοδήγει πρὸς τρίβον ἡμᾶς σωτήριον.
Θεοτοκίον.
Ὑψίστου θείε θρόνε, κἐχαριτωμένη, Ὑπεραγία παρθένε πανύμνητε, τὴς συνεχούσης ἀνάγκης με ἀπολύτρωσαι.
Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σὲ τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.
Καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Χαῖροις Ἀθανάσιε ἱερέ, τῶν πάλαι Ἀγίων, ὸ ἰσότιμος ἐν παντί, χαῖροις ὁ πηγάζων, θαυμάτων θείᾳ ῥείθρα, τοῖς πίστει προσιούσι, τῇ προστασίᾳ σου.
Χριστιανουπόλεως ἱερός, ποιμενάρχης ὤφθης, Ἀθανάσιε ἀληθώς, καὶ καλῶς ποιμάνας, τὴν λογικήν σου ποίμνην, τὴς ἀθανάτου δόξης, χαῖρων ἠξίωσαι.
Χαῖρει ὴ Προδρόμου θεία Μονή, καὶ τὴς Γορτυνίας ἡ περίοικος ἐν Χριστῷ, σχοῦσα Ἱεράρχα, τὰ θεῖα λείψανά σου, ἀγιασμού ἐστίαν, καὶ πᾶσης χάριτος.
Βρύει τῶν λειψάνων σου ἡ σορός, ὀσμὴν οὐρανίαν, καὶ ἰάσεις παντοδαπάς, καὶ παρέχει πάσι, χαρὰν καὶ εὐφροσύνην, τοῖς σὲ ὐμνολογούσιν, ὦ Ἀθανάσιε.
Τῶν μελλόντων πᾶσι τρανῶς δηλοί, τὴν ἔκβασιν ὄντως, Ἀθανάσιε τῷ τριγμῷ, ἡ σεπτὴ σορός σου, καὶ ἐξιστὰ τοὺς πάντας, τοῖς θαύμασί σου Πάτερ, ἐν οἷς δεδόξασαι.
Ἔχων παῤῥησίαν πρὸς τὸν Χριστόν, οἷα Ἱεράρχης, θεοφόρε θεοειδής, πρέσβευε ἀπαύστως, ὐπὲρ τῶν σὲ τιμῶντων, καὶ πόθω ἐξ αἰτούντων, τὴν σὴν ἀντίληψιν.
Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετὰ τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τὸ σωθῆναι ἠμᾶς.
Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καὶ Υἱῷ, καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι,
καὶ νῦν, καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.
Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί, καὶ Υἱῷ, καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι,
καὶ νῦν, καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.
Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Καὶ τὰ Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην σοι τὴν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοὶ προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.
Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπὶ σοὶ γὰρ πεποίθαμεν. Μὴ ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδὲ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καὶ νῦν ὡς εὔσπλαχνος καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σὺ γὰρ εἶ Θεὸς ἡμῶν καὶ ἡμεῖς λαός σου, πάντες ἔργα χειρῶν σου καὶ τὸ ὄνομά σου ἐπικεκλήμεθα.
Καὶ νῦν.
Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς σὲ μὴ ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διὰ σοῦ τῶν περιστάσεων, σὺ γὰρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.
Καὶ τὸ Απολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Θεαρέστως βιῶσας ποιμενάρχης θεόληπτος, Χριστιανουπόλεως ὤφθης ἱερέ Ἀθανάσιε· διὸ τῶν σῶν λειψάνων ἡ σορός, πηγάζει ἀληθὴ ἀγιασμόν, καὶ παρέχει πάσαν χάριν τοῖς εῦλαβῶς, προσπίπτουσι καὶ κράζουσι· δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ θαυμαστῶσαντι, δόξα τῷ ἐνεργούντι διὰ σοῦ πᾶσιν ιἄματα.
Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τὰ ἑξῆς·
Ἦχος β΄. Ότε εκ του ξύλου.
Πάντας τοὺς προσπίπτοντας πιστῶς, τοῖς σοῖς μὐριπνόοις λειψάνοις, καὶ τῇ Εἰκόνι σου, πάτερ Ἀθανάσιε ἀρχιερεύ τοῦ Χριστοῦ, πᾶσης ῥῦσαι κακῶσεως, καὶ παθῶν παντοίων, καὶ ποικίλων θλίψεων, καὶ περιστάσεων, πᾶσιν εὐπραγίαν δε δίδου, τῇ σῇ πρὸς Χριστὸν μεσιτείᾳ, καὶ πταισμάτων ἄφεσιν δεόμεθα.
Δέσποινα, πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σὲ ἀνατίθημι· Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.
Δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.
Ἀμήν.
Δίστιχον.
Ἀθανάσιε τὴν Γερασίμου ταῦτην
Δέησιν δέξαι καὶ τοῦτω αἴτει χάριν.

