Παρακλητικός Κανών εις τον Άγιον Ιερομάρτυρα Ερμόλαον τον Ιαματικόν

Ποίημα Αρχιμ. Νικόδημου Παυλοπούλου

†Εορτάζετε στις 26 Ιουλίου

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα άναγινώσκοντες τόν ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησιν μου ἐν τῆ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῆ δικαιοσύνη σοῦ καί μή εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιον σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου, ἐκάθισε μέ ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου, ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος σοί. Ταχύ εἰσάκουσον μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπον σου ἀπ’ ἐμοῦ, καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό ἔλεός σου, ὅτι ἐπί  σοί ἤλπισα γνώρισον μοί, Κύριε, ὁδόν, ἐν πορεύσομαι, ὅτι πρός σέ ἤρα τήν ψυχήν μοῦ ἐξελοῦ μέ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρός σέ κατέφυγον. Δίδαξον μέ τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου, ὅτι σύ εἰ Θεός μοῦ τό πνεῦμα σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει μέ ἐν γῆ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ἐν τῆ δικαιοσύνη σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος σου εἰμι.

Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ’. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β’. Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσαν με, καί τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὑτούς.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καί ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

εἶτα τά Τροπάρια·

Ἦχος δ’. ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῶ.
Τῶν Ἱερέων τόν κλεινόν πρωτοστάτην καί Παντολέοντος γενναῖον ἀλείπτην Ἱερομάρτυρα γεραίρομεν νῦν ὅτι ἐμαρτύρησεν ἔν τοῖς ἔμπροσθεν χρόνοις καί ὑπερεδόξασε Θαυμαστόν ἐν Ἁγίοις, τόν ἀρχηγόν τῆς πίστεως Χριστόν, καί πρεσβεύει ὑπέρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Δόξα Ὅμοιον.
Τῶν Λειτουργούντων τά ἀμέτρητα πλήθη καί Ἀναργύρων Ἰατρῶν χορεία σύν τῶν Μαρτύρων τάξεσι, καί πάντες ὁμοῦ, δεῦτε καί συνέλθωμεν πρός ανύμνησιν θείαν τοῦ Ἱερομάρτυρος Ἑρμολάου τοῦ πάνυ ὡς Διδασκάλου καί κατηχητοῦ Παντελεήμονος άγιου καί Μάρτυρος.

Καί νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομεν ποτέ, Θεοτόκε, τάς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι εἰ μή γάρ σύ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ἡμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; τις δε διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὑκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σου σούς γάρ δούλους σῴζεις ἀεί ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ν΄ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημα μου. Ἐπί πλεῖον πλῦνόν με ἀπό τῆς ἀνομίας μου καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἁμαρτία μου ἐνώπιον μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιον Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαι Σε. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τά ἄδηλα καί τά κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσας μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπον Σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί Θεός καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀπορρίψῃς με ἀπό τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μή ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων Θεός, Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσιν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὑκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα  συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην Θεός οὑκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σίων καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριον Σου μόσχους.

Καί εὐθύς ψάλλομεν τόν κανόνα, οὐ ἀκροστιχίς
«ΔΕΗΣΙΝ ΠΛΕΚΩ ΤΗ ΕΡΜΟΛΑΟΥ ΜΝΗΜΗ.» ΝΙΚΟΔ. Π.

ᾨδῇ ‘. Ἦχος πλ. δ’. Ὑγράν διοδεύσας.
Δεόμενον δέξαι Ἀνάργυρε, Ἑρμόλαε Μάρτυς καί δαψίλευσον ἐπ’ ἐμέ τήν τοῦ Παρακλήτου Θείαν Χάριν ἤν Παντολέοντι πάλαι Σύ δέδωκας.

Ἐχόμενον πλήθεσι καί σειραῖς ἐμῶν ἐγκλημάτων, Σοι προσέρχομαι, Ἅγιε ἐν τε συντριβῇ καί ταπεινώσει καί δέομαι Σου ἀπάλλαξον τούτων με.

Ἡμάρτηκα, πάτερ Ἑρμόλαε, ὡς πώποτε ἄλλος ἥμαρτε κατενώπιον τοῦ μόνου ἀμώμου καί ἀγίου καί δέομαι Σου μετάνοιαν δίδου μοι.

Θεοτοκίον.
Σωρείαν πταισμάτων ἐκτίναξον ἀπό τῆς ψυχῆς μου, ἐγκαθίδρυσον δ’ ἐν ἐμοί καρδίαν διψῶσαν ὡς ἔλαφος τό ὕδωρ Κυρίου Ζωοδότου, ὅπερ ἀνέβλυσας.

ᾨδῇ γ’. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Ἱλαρός φάνηθι μοι, θαυματουργέ Ἅγιε, καί τῆς ἁμαρτίας τόν ῥύπον Σύ μου απόσμιξον πλεῖστα γάρ οἶδας Σύ, ὡς παιδευτῆς ἐν Κυρίῳ ἱερά μαθήματα νῦν παραθεῖναι μοι.

Νοῦν Χριστοῦ φύτευσόν μοι, κατηχητά ἄριστε, ὡς Παντελεήμονι πάλαι Μεγαλομάρτυρι νοῦν οὐρανόφρονα καί καιομένην καρδίαν ὑπό Θείου ἔρωτος Σύ ἐνεφύτευσας.

Πονηροῦ νῦν τά βέλη καί τάς ἐνέδρας διάλυσον καί τοῦ ἀμφιβλήστρου δαιμόνων Σύ με ἀπάλλαξον σύ γάρ ἐπάλαισας πρός τόν ἀρχέκακον ὄφιν καί τάς ἐλεπόλεις Σύ τούτου κατέθραυσας.

Θεοτοκίον.
Λέων ὤσπερ καί σκύμνος περιπατῶν διάβολος τήν ἐμήν ψυχήν διαρπάσαι ζητεῖ Θεόνυμφε ἀλλά Σύ φάνηθι νῦν ἀρωγός καί προστάτης καί ἐμέ ἐκλύτρωσαι τούτου ὡς τά άχιον.

Διάσωσον ἀπό κινδύνων σούς δούλους, Ἅγιε πάτερ, ὅτι πάντες ἐν ἀσθενείαις Σοι καταφεύγομεν αἰτούμενοι ἴασιν καί ὑγείαν.

Επίβλεψον ἐν εὐμενεία πανύμνητε Θεοτόκε ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.

Αἴτησις καί τό Κάθισμα.
Ἦχος β’. Τά ἄνω ζητῶν.
Ἀνάργυρον, πιστοί, τόν Θεῖον Ἑρμόλαον ἐν ὕμνοις τανῦν ὑμνήσωμεν κραυγάζοντες Χαίροις Πάτερ κλεινέ, καί τῆς πίστεως πρόμαχε, Νικομηδείας, Μάρτυς ἱερέ, καί πάντας ταχέως υπεράσπησον.

ᾨδῇ δ’. Εἰσακήκοα Κύριε.
Εἰσακήκοα, Ἅγιε, τῆς Νικομηδείας φρικτόν μαρτύριον κατενόησα τήν κάμινον, ἐμακάρισα τε τήν Σήν πρόνοιαν.

Καιομένου ἐπάκουσον ὑπό ἁμαρτίας, κλεινέ Ἑρμόλαε, καί τήν κάμινον κατάσβεσον, ἤν πονηρός μοι επροσήναψεν.

Ὡραιότητος γέγονα ἔρημος τάλας τῶν ἀρετῶν πασῶν δουλωθείς τῷ κοσμοκράτορι καί τά σκότους ἔργα προαιρούμενος.

Θεοτοκίον.
Τιμωρίας ήλόγησα, ἦς οἱ κάκεργάται τότε μεθέξουσι ἐν ἥμερα τῆ τῆς κρίσεως καθεκάστην ἐνεργῶν, Μῆτερ, τά ἄτοπα.

ᾨδῇ ἕ’. Φώτισον ἤμας.
Ἥκιστα, σοφέ, ἐμελέτησα τά Λόγια τά ἐν Εὐαγγελίῳ ἁγνά καί εἰς τόν γνόφον τῆς ἀγνοίας ἐναυάγησα.

Εὕροιμι Σε νῦν παιδευτήν τε καί διδάσκαλον ὡς Παντελεήμων κλεινός καί ἀντιλήπτορα καί πρέσβυν ἀπροσμάχητον.

Ῥῦσαι, ἀγαθέ, τῶν παγίδων τοῦ ἀλάστορος ἔτι δε δουλείας τῶν παθῶν τῆς ἀμαθείας διαλύων τήν σκοτόμαιναν.

Θεοτοκίον.
Μέμνησο κάμου ἐντυγχάνουσα πρός Κύριον ἐκτενῶς τε εὔχου δι ἐμέ ὡς παρρησίαν κεκτημένη ἀπαράμιλλον.

ᾨδῇ στ‘. Τήν δέησιν.
Ἄξιος Ἀμπελῶνος ἐργάτης σύν Ἑρμίππῳ Ἑρμοκράτη οἰκεῖ νῦν ἐν ταῖς αὐλαῖς οὐρανῶν ταῖς ἁγίαις καί ἀπολαύει τῶν πόνων τόν στέφανον δεόμενος ὑπέρ ἡμῶν συναθλεῖν μετά πάντων ἀείποτε.

Λυτρούμενος τῆς πύρας ἤν καθῆψεν δεινός αὐτοκράτωρ τῆς Ῥώμης ἐν τῷ Ναῶ καί κατέκαυσε τότε σύν τῷ Ἀνθίμῳ πιστῶν ὡς που εἴκοσι ἀνθρώπων χιλιάδας, νῦν καί ἐμέ τοῦ πυρός Σύ ἐξάρπασον.

Ἀνεῦρε Σε συγκρυπτόμενον πάτερ τοῖς συναθλοῖς Σου πατράσιν ἄρχων ὅτε αὑτῷ Παντολέων ἐξεῖπε τήν ἰδιότητα Σου τήν παγγέραστον γενοῦ κάμοι κατηχητής ὡς ἐκείνῳ καί δός μοι ἐπίγνωσιν.

Θεοτοκίον.
κλύδων με τῶν ἀμέτρων πταισμάτων ἐκταράττει καί βυθῶ με καθέλκει, διηνεκῶς ἁμαρτίας, Παρθένε, ἀλλά προφθάσασα χεῖρα μοι ἔκτεινον καί δίδου μοι πρός γαληνούς μετανοίας λιμένας ὁρμίζεσθαι.

Ἅγιε διά λόγου τόν Λόγον ἀνερμηνεύτως Παντολέοντι γενναίῳ μορφώσας ἐπάκουσον καί δίδου μοι μαρτυρίας τήν χάριν.

Ἄχραντε, διά λόγου τόν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Αἴτησις καί τό Κοντάκιον.
Ἦχος β’. Προστασία τῶν Χριστιανῶν.
Ἑρμηνεῦ Χρίστου λογίων, πανάριστε, Παντολέοντος διδάσκαλε μέγιστε καί Aνάργυρε  ὡς ἄλλων πλειάς  Σύ ἐκζήτησον κάμε καί ὁδήγησον ὀρθῶς εἰς ὀδόν τοῦ Κυρίου μου τρέχειν τε καί βαδίζειν ἄλλους δ’ ἀεί φωτίζειν ὡς παρρησίαν πρός Θεόν κεκτημένος Σύ Ἑρμόλαε.

Προκείμενον.
Θαυμαστός Θεός ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὑτοῦ.
Στίχ. Τοῖς ἁγίοις τοῖς ἐν τῆ γῆ Αὑτοῦ ἐθαυμάστωσεν Κύριος.

Εὐαγγέλιον Ἐκ τοῦ κατά Ματθαῖον.
Τῷ καιρῶ ἐκείνῳ, προσκαλεσάμενος Ἰησοῦς τούς δώδεκα Μαθητάς αὑτοῦ, ἔδωκεν αὑτοῖς ἐξουσίαν κατά πνευμάτων ἀκαθάρτων, ὥστε ἐκβάλλειν αὑτά καί θεραπεύειν πᾶσαν νόσον καί πᾶσαν μαλακίαν. Τούτους ἀπέστειλεν Ἰησοῦς, παραγγείλας αὑτοῖς, λέγων. Εἰς ὀδόν ἐθνῶν μή ἀπέλθητε, καί εἰς πόλιν Σαμαρειτῶν μή εἰσέλθητε. Πορεύεσθε δε μᾶλλον πρός τά πρόβατα τά ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ. Πορευόμενοι δε κηρύσσετε, λέγοντες Ὅτι ἤγγικεν βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπρούς καθαρίζετε, νεκρούς ἐγείρετε, δαιμόνια ἐκβάλλετε, δωρεάν ἐλάβετε δωρεάν δότε.

Δόξα.
Ταῖς τοῦ Ἀναργύρου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.  

Καί νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου, πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχ. Ἐλεῆμον, ελέησόν με, Θεός…
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄.  Ὅλην ἀποθέμενοι.
Ὅλην συλλεξάμενος, τήν τῶν Γραφῶν ἐπιστήμην καί παθών ὑπέρτερος, τόν Χριστόν ἐκήρυξας, παναοίδιμε, καί Αὑτόν ἐμόρφωσας ἐν ἁγνή καρδία μαθητοῦ Σου Παντολέοντος ὀν καί ἀνέδειξας Μάρτυρα Ἀνάργυρον μέγιστον καί τούτῳ ἠκολούθησας δεύτερος πιών τό ποτήριον Σύ οὑν διδάξαν με ἐκκλίνειν μηχανίας τοῦ ἐχθροῦ καί ἐφαρμόζειν τό θέλημα τοῦ Θεοῦ τό ἅγιον.

Σῶσον Θεός τόν λαόν σου

ᾨδῇ ζ‘. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ὑπηρέτης Κυρίου ὡς ὑπῆρξας, Ἑρμόλαε ἁγιώτατε, κάμε ὑπηρετεῖν Σοι καί πράττειν τοῦ Κυρίου τό πανάγιον θέλημα ἀξίωσον καί ὑμνεῖν Θεόν εὐλογημένον.

Μοναστῶν βίου τρόπον καί ἀνάργυρον δρᾶσιν, πάτερ, ἐπέδειξας ἁγνεύων καί κηρύττων καί πάντας θεραπεύων ὡς ἠθέλησε Κύριος τῶν Πατέρων ἡμῶν Θεός εὐλογημένος.

Νοεράν προσευχήν Σύ καί παννύχιον στάσιν πάτερ ἐβίωσας δεόμενος Κυρίῳ νηστεία χαμευνία, ἀγρυπνία καί ἄλλαις τε ἀσκητικαῖς ἀρεταῖς, Θεῶ εὐλογημένῳ.

Θεοτοκίον.
Ἥμαρτε καί καθ’ ὕπνον θέλημα Σου παρέβην, Παρθένε πάνσεμνε ἀλλ’ οίκτειρόν με σῶσον ὡς πρεσβεύουσα μόνη Κυρίῳ πάντοτε τῷ τῶν Πατέρων ἡμῶν Θεῶ εὐλογημένῳ.

ᾨδῇ ‘. Τόν βασιλέα.
Μονώτατον με ἁμαρτίαις παντοίαις πεπαρμένον διάσωσον, πάτερ, καί ἀξίωσον με τυχεῖν τῆς σωτηρίας.

Ἡμάρτηκα Σοι ὡς οὐδείς ποτέ ἄλλος καί ἐλύπησα πανάγιον Πνεῦμα ἀλλ’ επίστρεψόν με ὑπό τήν τούτου σκέπην.

Μενοσηκότα κατά σάρκα καί πνεῦμα καί κλινήρη τυγχάνοντα, Πάτερ, Σύ εξέγειρόν με ὑμνεῖν σε ἐκ καρδίας.

Θεοτοκίον.
Ἰδιωτεύειν με τῷ λόγῳ Παρθένε, καί λαλεῖν ἀποροῦντα προσδέχου Σύ Θεόν Λόγον σαρκί γεγεννηκυίᾳ.

ᾨδῇ θ’. Κυρίως Θεοτόκον.
Κύρω καί Ἰωάννη καί τοῖς Ἀναργύροις Σύ κατηρίθμησαι, πάτερ Ἑρμόλαε, καί μετά τούτων ἁπάντων πόλον κατῴκησας.

Ὁμόνοιαν ἀγάπην καί μακροθυμίαν ἀγαθωσύνην τε, πάτερ Ἑρμόλαε, χαράν, εἰρήνην, ἐγκράτειαν Σύ μοι βράβευσον.

Δεόμεθα Σου, Πάτερ, μετά Σῶν συναθλῶν τοῦ συμβαδίζειν ἀεί ὡς φιλάδελφος καί ἐνισχύειν ἀσφάλτως βαδίζειν πάντοτε.

Θεοτοκίον.
Παρθένε Θεοτόκε, ἐπί Σε προσφεύγω τό καταφύγιον πάντων τό ἄμισθον καί ἐξαιτοῦμαι εὑρεῖν Σε σκέπην ἀσάλευτον.

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς μακαρίζειν σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον σέ μεγαλύνομεν.

Καί τά παρόντα Μεγαλυνάρια ὤν ἀκροστιχίς ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ
Νόσους θεραπεύοντα τῶν ψυχῶν ἀλλά καί σωμάτων ὡς ἀνάργυρον θαυμαστόν ὁμολογῶ κηρύττω Ἑρμόλαον τόν Θεῖον καί τούτῳ καταφεύγω εὑρεῖν τήν ἴασιν.

Ἴασαι με πάτερ Ἑρμόλαε καί δός μοι ὑγείαν ἤν ἐπόθησα τοῦ λαβεῖν ἐν τῷ Σεπτῷ Ναῶ Σου προσφεύγων καί λειψάνοις τοῖς Σοῖς ἀεί προσπίπτων καί Σου δεόμενος.

Κόσμον καθοδήγησον πρός Χριστόν Ἑρμόλαε Πάτερ, ὡς ἐδίδαξας τόν λαόν τόν τῆς Νικομηδείας, Παντελεήμονα τε, τόν μέγαν ἐν τοῖς Μάρτυσι καί πανθαύμαστον.

Ὅλον με συμφύρεσθαι καθορῶν τοῖς πάθεσι, πάτερ, τῆς σαρκός καί τοῦ πνεύματος καθάρισον ἄμα καί τῷ Χριστῷ παράθου καί φόβον τόν Ἐκείνου ἐν ἐμοί φύτευσον.

Δέομαι Σου Πάτερ Ἑρμόλαε, καί ἀντιβολῶ Σε νεολαίαν Σου στήριξον καί σῶσον κινδύνων τῶν ἐκ τοῦ μισοκάλου ὡς πότε Σύ ἐρρύσω Παντελεήμονα.

Ἡμάρτηκα σῶσον, Ἑρμόλαε, ηνόμησα, Πάτερ, καί Θεόν παρεπίκρανα ἀλλά Σήν μοι δίδου βοήθειαν ἐξ ὕψους καί ενδυνάμωσόν με Χριστῷ συντάσσεσθαι.

Μονή τοῦ Λειμῶνος, Ἀνάργυρε, Ερμό λαέ, πάτερ, καταφεύγω καί δέομαι προσπίπτων Λειψάνοις τοῖς τεθησαυρισμένοις τοῦ ἔλεος εὑρεῖν με καί χάριν λήψεσθαι.

Ὁμοίως προστρέχω τῷ Σῶ Ναῶ ἐν Παλαιοκήπω τῷ τῆς Γέρας, τῷ Ἱερῶ, καί σε λιτανεύω καί δέομαι καί κράζω Ἑρμόλαε τρισμάκαρ Σύ μοι βοήθησον.

Ὑμνεῖν Σε ἀξίως, ἀξίωσον διδάσκαλε λόγων τε καί πράξεων ἀγαθῶν ὥστε Σε μιμεῖσθαι ὀπίσω τε βαδίζειν ἁγίων Σῶ βημάτων καί καταρτίζεσθαι.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.

Τό Τρισάγιον
Ἅγιος Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομα σου· ἐλθέτω βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν βασιλεία καί δύναμις καί δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί  προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῇς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῇς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν  ὡς  εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου  καί  τό  ὄνομα Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν  περιστάσεων· Σύ γάρ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

καί τό Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’.
Ὡς στῦλος ὑπέρλαμπρος τῆς Ἐκκλησίας Χρίστου, λύχνος ἄσβεστος τῆς Οἰκουμένης Σοφέ, ἐδείχθης Ἑρμόλαε, ἔλαμψας ἐν τῷ κόσμῳ, διά τοῦ μαρτυρίου, δαίμονας ἐκδιώκων καί λεπρούς καθαρίζων, διό τοῖς Σε ποθοῦσιν πιστῶς βρύεις ἰάματα.

Ἐκτενής καί Ἀπόλυσις, μεθ’ ἥν ψάλλομεν τό ἑξῆς

Ἦχος β’. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Δεῦτε καί προσπέσωμεν, πιστοί, τῷ Ναῶ τῷ Θείω καί μέγα τοῦ Ἑρμολάου τουτί καί κατασπασώμεθα τούτου τά Λείψανα ἱεράν τε καί πάνσεπτον ἀγίαν εἰκόνα καί καθικετεύσωμεν ἐκλιπαροῦντες Αὑτόν Πάτερ σου δεόμεθα ῥῦσαι πάσης θλίψεως τε καί νόσου καί ἀπάλλαξον ἡμᾶς τοῦ πολεμήτορος.

Δέσποινα πρόσδεξαι τάς δεήσεις τῶν δούλων Σου καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.

Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς Σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξον μέ ὑπό τήν σκέπην Σου.

Δι εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν.
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ Θεός ἡμῶν έλέησον ἡμᾶς.
Ἀμήν.