Παρακλητικός Κανών εις τον Άγιο Σεραφείμ της Βίριτσα
Ποίημα ερασιτέχνου λαϊκού υμνογράφου

†Εορτάζεται στις 21 Μαρτίου
Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα ἀναγινώσκοντες τὸν ΡΜΒ΄ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου· καὶ μὴ εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετὰ τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρὸς τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου, ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκροὺς αἰῶνος· καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμὲ τὸ πνεῦμά μου, ἐν ἐμοὶ ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρὸς σὲ τὰς χεῖράς μου ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός σοι. Ταχὺ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου· μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ, καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τὸ πρωὶ τὸ ἔλεός σου, ὅτι ἐπὶ σοί ἤλπισα· γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ᾗ πορεύσομαι, ὅτι πρὸς σὲ ἦρα τὴν ψυχήν μου· ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρὸς σὲ κατέφυγον. Δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τὸ θέλημά σου, ὅτι σὺ εἶ ὁ Θεός μου· τὸ Πνεῦμά σου τὸ ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις με, ἐν τῇ δικαιοσύνῃ σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου· καὶ ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τοὺς ἐχθρούς μου καὶ ἀπολεῖς πάντας τοὺς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγὼ δοῦλός σου εἰμι.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος α΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὑτοῦ.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β΄. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τὸ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ΄. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Εἶτα τὸ τροπάριον·
Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τῶν διδασκάλων καὶ Γερόντων ὁ μέγας, ὁ ἀσκητὴς καὶ ἀθλητὴς ἐν διώξει, καὶ τῶν συζύγων καύχημα καὶ τέκνων πατήρ, Σεραφεὶμ τῆς Βίριτσα, σὲ τιμῶμεν οἱ φίλοι, καὶ τὴν σὴν αἰτούμεθα στοργικὴν συντροφίαν, ἵνα ὁδὸν πετρώδη τῆς ζωῆς, ταῖς σαῖς πλουσίαις εὐχαῖς διανύσωμεν.
Δόξα.
Ῥωσίας ἅγιοι, ἰσάγγελοι πάντες, ὑποδεξάμενοι ἐν κήποις ἀστέρων ἔλαφον θεοφίλητον ἐσχάτων καιρῶν, τοῦτον ἑωρτάσατε σταυρικῶς ἀσπασθέντες, καὶ Θεὸν δοξάζοντες εἰς ἡλίου λειμῶνα, ὡς ὑψηλοὶ τῶν πάντων συγγενεῖς, ὑμῶν πρεσβείαις, λαοὺς προστατεύετε.
Καὶ νῦν.
Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ, σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.
Ὁ Ψαλμὸς Ν´(50)
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἐλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου· ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διαπαντός. Σοὶ μόνῳ ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου, καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε. Ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ, καὶ καθαρισθήσομαι· πλυνεῖς με, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ Πνεῦμά σου τὸ Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι. Ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου· ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου. Κύριε τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου. Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἂν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ· τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα· τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους.
Εἶτα ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·
Γεννηθήτω φῶς ἐν τῇ καρδίᾳ τοῦ λαοῦ σου, Κύριε.
ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ἁρματηλάτην φαραώ.
Γεροντικὸν στέμμα φωτὸς ἀπέκτησας, πάτερ ἡμῶν Σεραφείμ, προφητειῶν χάριν, δωρεὰν ὁράσεων καὶ ἰαμάτων χάρισμα· ἀλλ’ ὁ φάρος τοῦ νοῦ μου, ὁ πυρπολῶν τὴν καρδίαν μου, δέξαι τὴν ἀθλίαν μου δέησιν.
Ἐγωισμοῦ τὴν φωλεὰν ἀνέθρεψα εἰς τὸν βυθὸν τῆς ψυχῆς· καὶ νεαροὶ ὄφεις τὴν ἐμὴν ἐτύλιξαν καρδίαν κατατρώγοντες· ἀνορθῶ μου τὸ βλέμμα, δειλῶς τὰς χεῖρας ἐκτείνων σοι, ἐξ ἀπελπισμοῦ προσευχόμενος.
Ναρκισσιστής, ἐγωπαθὴς καὶ ἄσωτος, πατῶ ἀνόμως τὴν γῆν, καὶ πῶς τολμῶ, Πάτερ, τὴν παροῦσαν δέησιν εὐκόλως ἀναμέλπειν σοι; Ὁ πυρσὸς τῆς Ῥωσίας, ὁ ἀγαπήσας τὸν ἄνθρωπον, τοὺς ἐμοὺς ψιθύρους ἐπάκουσον.
Θεοτοκίον.
Νεοφανῆ ἅγιον, φίλε, τίμησον διὰ ψαλμῶν εὐλαβῶν, καὶ κρουνοῖς ἀγάπης τῶν παθῶν τὸν βόρβορον οἱ πάντες καθαρίσωμεν. Θεοτόκον ὑμνοῦμε καὶ βοηθείας δεόμεθα, ἵνα, Σεραφείμ, σὲ τιμήσωμεν.
ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Ἡ καρδία μου τρέμει ὡς νεοσσὸς πέρδικος, τρίζω τοὺς ὀδόντας ἐν κλίνῃ, νόσων κατάφορτος! Δέομαι, Ἅγιε, τῶν ἰαμάτων ἡ βρύση, ἐκ θανάτου σῶσόν με, νόσους μου δίωξον.
Θανατοῦμαι τὸ σῶμα καὶ τῇ ψυχῇ φλέγομαι, ἐκ τῆς ἐπαράτου πληγῆς μου, ἅγιε Στάρετς μου! Ἐξ ἧς με ἴασαι, ὁ ἰατρὸς τῶν σωμάτων, ὁ πολλοὺς ἰώμενος τῇ μεσιτείᾳ σου.
Ἡ νεφρῶν καὶ καρδίας ἐμὴ φρικτὴ πάθησις ἐν κολάσει δέσμιον ἔχει, Πάτερ, τὸ σῶμά μου, νόσον μετάστρεψε εἰς ποταμὸν τῆς ὑγιείας, λούων με εἰς νάματα θείας ἰσχύος σου.
Τῆς ζωῆς μου αἱ πλάκες λίθοι βαρεῖς γίνονται, καὶ σταδιακῶς παραλύω, Πάτερ μου, πρόφθασον, ἀπελευθέρωσον τὸ δυστυχέστατον σῶμα τῆς φρικωδεστάτης μου ταύτης παθήσεως.
Θεοτοκίον.
Ὠκεάνιον βάθος, ἐν ὧ πεσὼν πνίγομαι, ἄνευ τῆς ἀνθρώπων ἀγάπης, βίος ἀνάπηρος· δός μοι τὴν δύναμιν, Μῆτερ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπου, σὺν τῷ σεβασμίῳ μου Στάρετς τῆς Βίριτσα.
Διάσωσον ἀπὸ κριμάτων τοὺς δούλους σου, Θεοτόκε, σὺν τῷ Σεραφείμ, τῷ φλογίνῳ Στάρετς τῆς Βίριτσα, καὶ φώτισον εἰς συγχώρησιν πάντας.
Ἐπίβλεψον, ἐκ τῶν στεγῶν, ὡς νεφέλη τὴν Οἰκουμένην, σκέπασον αὐτήν, θεῖε Πάτερ, διὰ πτερύγων σου, καὶ στήριξον τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀθῴους.
Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι, τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.
Αἴτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Ἑστία φωτὸς καὶ θαλπωρῆς καὶ χάριτος, ἐσχάτοις καιροῖς, ὅπου τὴν γῆν μετέβαλον, δι’ ἀπλήστων τίγρεων, εἰς πεδίον μάχης οἱ ἄνομοι, ὁ Σεραφεὶμ ἀνέτειλεν ἡμῖν, ὦ φίλοι πάντες, τιμῶμεν τὴν χάριν του.
ᾨδὴ δ΄. Σὺ μου ἰσχύς, Κύριε.
Φρίκη τὸν νοῦν καὶ ἐφιάλτης τὸν ὕπνον μου, καὶ τῶν νεύρων συσσεισμὸς κλονίζει με· τῶν ἰατρῶν γνώμη με πονεῖ, σκοτεινὴ σφραγῖδι ἡ κοινωνία με σφράγισεν· ὦ Γέρον παντὸς κόσμου, Σεραφεὶμ τῆς Ῥωσίας, τὴν γαλήνην τοῦ νοῦ σου μοὶ δώρισε.
Ὡς ἀσθενής, τοῦ νοῦ τὴν βλάβην ὑφίσταμαι καὶ οἱ φίλοι πάντες με ἀπώθησαν· τῶν ἀδελφῶν ἔχασα στοργήν, δέξαι με σύ, Πάτερ, ὁ Σεραφεὶμ ἐκ τῆς Βίριτσα, εἰς φίλων σου παρεᾶν, τὴν θλῖψιν ἀφαιρῶν μου καὶ τὴν Θεοῦ χαρὰν παρέχων μοι.
Σὺ ὁ πατήρ, ὁ θεῖος Στάρετς ὁ πύρινος, τὴν ψυχήν μου ἐκ τῶν νόσων ἴασαι, καὶ ὡς αὐγὴ φώτισον αὐτήν, δίωξον τὸ σκότος καὶ τοὺς ἀνέμους εἰρήνευσον· ὡς ἥλιον καλῶ σε, θερμάναι μου τὸν βίον, ἐκ τοῦ χειμῶνος θέρος ποίησον.
Θεοτοκίον.
Ἐκ τῆς δεινῆς τοῦ νοῦ θυέλλης με λύτρωσαι, Θεοτόκε, ἄνοιξις τοῦ βίου μου· καὶ εἰς γλυκὺν κῆπον τῆς στοργῆς, Μῆτερ τῆς ζωῆς μου, ἐκ τῆς χειρός με εἰσάγαγε· ὑγίειαν χάρισέ μοι, τὸ ὕψιστόν σου δῶρον, σὺν τῷ ἁγνῷ πατρὶ τῆς Βίριτσα.
ᾨδὴ ε΄. Ἵνα τί με ἀπώσω.
Νικητὴς ἐν τῷ κόσμῳ, ἄθλιος σπουργίτης ἐν τῇ καρδίᾳ μου, ἔμπλεως κακίας, ἀποῤῥίπτων ἐλπίδος παράδεισον· ἔμπνευσον με, Πάτερ, ὁ μέγας φίλος τῆς ψυχῆς μου, πρὸς ἀγάπην κινεῖν τὴν διάθεσιν.
Τῆς ἀγάπης τὸν κῆπον ἐκ τῆς διανοίας πικρῶς ἐξερίζωσα, ἐν ἀθλία μέθη, βασανίζων οἰκτρῶς τοὺς οἰκείους μου, σύναξον, ὦ Πάτερ, ἐσκορπισμένους λογισμοὺς μου, πρὸς ἀγάπης τῶν φίλων ἀνάκτησιν.
Ἡ ψυχὴ συῤῥικνοῦται, ὅλον με λυποῦμαι τὸ ἄνθος τὸ ἄοσμον, καὶ τοῦ Παραδείσου τὴν ἐλπίδα πολλάκις ἀπώλεσα· στήριξόν με, Πάτερ, ἐγωιστὴν βουβὸν ὡς πεῖσμα, καὶ πετρίνην καρδίαν μου ὄργωσε.
Κατεῤῥάκωσα κόσμου τὴν ἀθῴαν σκέψιν καὶ τίμιον αἴσθημα, καὶ εἰς ἀδικίαν ἑαυτὸν καὶ πλησίους ἐβύθισα, φρένον θέσε, Πάτερ, εἰς τὴν οἰκτρὰν ὀλίσθησιν μου, πρὸς Θεὸν ἀνυψῶν μου τὸ φρόνημα.
Θεοτοκίον.
Ἁγιότητος ἄστρον ὑπὸ τῆς κακίας τὴν θάλασσαν ἔδυσε· ταύτᾳ φαντασία μοι βοᾷ καὶ ὡς γάλα ταράσσει με, σὺ ἀνάκτησόν με, ἡ κραταιά μου προστασία, σὺν τῷ θείῳ ἡλίῳ τῆς Βίριτσα.
ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν.
Ῥωσίας ἄνθος λευκόν, μυρίπνοον, ἐν τῷ μέσῳ τοῦ λαμπροῦ Παραδείσου, τοὺς ἐν πυρὶ καὶ κολάσει βληθέντας ἐκ τῶν δικαίων βασάνων διάσωσον, πρεσβείαις σου πρὸς τὸν Θεόν, τὴν πηγὴν τῆς πολλῆς ἀγαθότητος.
Δυνάμει τῆς κραταιᾶς πρεσβείας σου πρὸς τὸν μέγαν Λυτρωτὴν τῶν ἀθώων, πάντας νεκρούς, καὶ αὐτόχειρας ὄντας, ἐν τῇ νυκτὶ τοῦ θανάτου ἐπίσκεψαι, καὶ φώτισον ἐν σκοτεινοῖς, διαλύων τοῦ ζόφου τὰ πνεύματα.
Ἰκμάδα θείου φωτὸς ἀνάτειλε καὶ καταύγασε τοῦ ᾅδου τὰ σκότη, καὶ τοὺς κακοὺς καὶ μεγάλους ἐνόχους ἐκ τῆς κακίας αὐτῶν ἀνακούφισον, πηγὴν δροσίζουσαν ψυχάς, Σεραφείμ, ἀναβλύζων εἰς κόλασιν.
Θεοτοκίον.
Ἁπάντων τὰ τῶν κακούργων βάσανα, τῶν φρικτὰ διαπραξάντων ἐν βίῳ, ὁ ποταμὸς τοῦ ἀπείρου ἐλέους, ὦ Θεοτόκε Παρθένε, κατάσβεσον, πρεσβείαις σου καὶ τοῦ σοφοῦ καὶ λαμπροῦ μαθητοῦ σου ἐν Βίριτσα.
Διάσωζον, ἅγιε Στάρετς, τοὺς φίλους σου ἐκ κινδύνων, καὶ ἐκ σειρήνων εἰς τοῦ βίου τὸ ναρκοπέδιον, καὶ φώτισον πρὸς ψυχῶν ἀνατάσεις.
Ἐπίβλεψον τὴν ἄμπελον σου, πανύμνητε Θεομήτωρ, ἵνα σταφυλὴν ἐκ σμαράγδων φέρει πολύτιμον, σταλάζουσα τὸν ἀθάνατον οἶνον.
Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.
Αἴτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος γ΄. Ἡ Παρθένος σήμερον.
Τὸν σεπτὸν προστάτην σου, τὸν Σεραφεὶμ τὸν τοῦ Σάρωφ, ἐμιμήθης, Γέροντα, ἐν βιωτῇ σου τιμίᾳ, ἅγιος ἀναδειχθεὶς διὰ τῆς ἀγάπης, χάριτι θαυματουργίας κεκοσμημένος, διὰ τοῦτο σὲ τιμῶσι Ῥωσίας πλήθη, καὶ διασῴζεις αὐτά.
Προκείμενο.
Δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθίσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται.
Στίχος. Μακάριοι οἱ δεδιωγμένοι ἕνεκεν δικαιοσύνης, ὅτι αὐτῶν ἐστὶν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.
Εὐαγγέλιον.
Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν.
(Κεφ. ι΄ 1-9 καὶ 17-20).
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἀνέδειξεν ὁ Κύριος καὶ ἑτέρους ἑβδομήκοντα, καὶ ἀπέστειλεν αὐτοὺς ἀνὰ δύο πρὸ προσώπου αὐτοῦ εἰς πᾶσαν πόλιν καὶ τόπον οὗ ἤμελλεν καὶ αὐτὸς ἔρχεσθαι. Ἔλεγεν οὖν πρὸς αὐτούς· ὁ μὲν θερισμὸς πολύς, οἱ δὲ ἐργάται ὀλίγοι· δεήθητε οὖν τοῦ κυρίου τοῦ θερισμοῦ ὅπως ἐκβάλῃ ἐργάτας εἰς τὸν θερισμὸν αὐτοῦ. Ὑπάγετε· ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς ἄρνας ἐν μέσῳ λύκων. Μὴ βαστάζετε βαλλάντιον, μὴ πήραν, μηδὲ ὑποδήματα καὶ μηδένα κατὰ τὴν ὁδὸν ἀσπάσησθε. Εἰς ἣν δ’ ἂν οἰκίαν εἰσέρχησθε, πρῶτον λέγετε· εἰρήνη τῷ οἴκῳ τούτῳ. Καὶ ἐὰν ᾖ ἐκεῖ υἱὸς εἰρήνης, ἐπαναπαύσετε ἐπ’ αὐτὸν ἡ εἰρήνη ὑμῶν· εἰ δὲ μή, ἐφ’ ὑμᾶς ἐπανακάμψει. Ἐν αὐτῇ δὲ τῇ οἰκίᾳ μένετε ἐσθίοντες καὶ πίνοντες τὰ παρ’ αὑτῶν· ἄξιος γὰρ ὁ ἐργάτης τοῦ μισθοῦ αὐτοῦ ἐστί· μὴ μεταβαίνετε ἐξ οἰκίας εἰς οἰκίαν. Καὶ εἰς ἣν ἂν πόλιν εἰσέρχησθε καὶ δέχωνται ὑμᾶς, ἐσθίετε τὰ παρατιθέμενα ὑμῖν, καὶ θεραπεύετε τοὺς ἐν αὐτῇ ἀσθενεῖς, καὶ λέγετε αὐτοῖς· ἤγγικεν ἐφ’ ὑμᾶς ἡ Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν. Ὑπέστρεψαν δὲ οἱ ἑβδομήκοντα μετὰ χαρᾶς λέγοντες· Κύριε, καὶ τὰ δαιμόνια ὑποτάσσεται ἡμῖν ἐν τῷ ὀνόματί σου. Εἶπε δὲ αὑτοῖς· ἐθεώρουν τὸν σατανᾶν ὡς ἀστραπὴν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ πεσόντα. Ἰδοὺ δίδωμι ὑμῖν τὴν ἐξουσίαν τοῦ πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σπορπίων καὶ ἐπὶ πᾶσαν τὴν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ, καὶ οὐδὲν ὑμᾶς οὐ μὴ ἀδικήσῃ. Πλὴν ἐν τούτῳ μὴ χαίρετε, ὅτι τὰ πνεύματα ὑμῖν ὑποτάσσεται· χαίρετε δὲ ὅτι τὰ ὀνόματα ὑμῶν ἐγράφη ἐν τοῖς οὐρανοῖς.
Δόξα.
Ταῖς τοῦ σοῦ Ἁγίου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.
Στίχος. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Λέων ἑξαπτέρυγε καὶ μιμητὰ τῶν Ἀγγέλων, Σεραφεὶμ φερώνυμε, ἔλαμψας εἰς Βίριτσαν καὶ Πετρούπολιν· παῖδας εὐλόγησον, ἄφρονας οίκτηρον, τοὺς ἀθλίως ἀπολέσαντας τὴν ἀθῳότητα, ἑαυτοὺς εἰς λάσπην βυθίζοντες· ἐκεῖθεν, Πάτερ, ἅπλωσον χεῖρας καὶ ἀνάσυρον ἅπαντας. Δέομαι στενάζων, ἐν γῇ γονυπετῶν νυχθημερὸν καὶ τὴν νηπίαν καρδίαν μου, Πάτερ, ἀποθέτω σοι.
Ὅμοιο.
Ἅγιος ὑπέροχος εἰς εἰκοστὸν τὸν αἰῶνα, ἐν Ῥωσίᾳ ἔλαμψεν, Ἄγγελος ἐπίγειος νοῦς οὐράνιος· διωχθεὶς ἤθλησεν, ἀγαπῶν τοὺς πάντας, τὴν ἐλπίδα παρεχόμενος καὶ τὴν βοήθειαν πᾶσι τοῖς ἐν πόνοις καὶ θλίψεσι· αὐτῷ καὶ νῦν προσβλέψωμεν καὶ σεμνῶς τὴν δέησιν ἀναπέμψωμεν· δεῦτε, φίλοι, πάντες, τιμήσωμεν τὸν μέγαν Σεραφείμ, καὶ προσελθόντες εἰς Βίριτσαν τοῦτον ἑορτάσωμεν.
Μεταβολὴ τῶν θλιβομένων.
Ὁ ταπεινὸς ὀλίγος γέρων, ἑξαπτερύγων φλεγομένων ὡς ἔνθεος μιμητὴς ἐδοξάσθη· δι’ ἀσκήσεως πολλῆς, θεία χάριτι σφοδρῶς ἐλούσθη, καὶ θαυματουργίαν ἠξιώθη, πρὸς στήριξιν ἀνθρώπων ἐν τῇ γῇ.
Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαόν σου…
ᾨδὴ ζ΄. Παῖδες Ἑβραίων.
Τοὺς ἀδελφούς μου τοὺς ἐν κόσμῳ, ἐκ τῶν θλίψεων προστάτευε καὶ πόνων, Σεραφείμ, φωτεινὴ καὶ σμαραγδίνη πόλις, τῶν μοναστῶν τὸ καύχημα καὶ ἡ δόξα τῶν Γερόντων.
Ὁ τοῦ αἰῶνός μου προστάτης, περιτείχισμα διπλοῦν τῆς οἰκουμένης, τοὺς ἐν πέτρᾳ καὶ γῇ, θαλάσσῃ καὶ ἀέρι ἐργαζομένους δίκαια, καθοδήγησον ὡς φάρος.
Ὕψος ἀγάπης ὡς Ἀγγέλων καὶ ταπείνωσιν τοῖς φίλοις μου παράσχου· τοῦ ὑψώσαι αὐτὰς ὡς λάβαρον ἐν πύργῳ, χρυσαετέ τῆς Βίριτσα, θησαυρὲ τῶν σὲ τιμώντων.
Λίμνη τοῦ νέκταρος ἡδείᾳ, ὑπεράσπισον μητέρας ἀνυπάνδρους, ὀρφανὰ ἐκ παιδὸς ἀνάτρεφε καὶ φρούρει, εἰς τῆς πολλῆς ἀγάπης σου τὴν ἀχείμαστον καλύβην.
Θεοτοκίον.
Ἄρατε πύλας τῆς κακίας καὶ εἰσέλθωσαν ἀγάπης αἱ δυνάμεις, καὶ ἐν μέσῳ αὐτῶν, ἐν θρόνῳ κρυσταλλίνῳ, ἡ Θεοτόκος ἔνθρονος τὴν πραότητα δωρίζει.
ᾨδὴ η΄. Τὸν ἐν ὄρει ἁγίῳ.
Οὐρανόθεν ἐπίσκεψαι τὸν κόσμον καὶ τοὺς δούλους ἀφάρπασαι κυρίων, καὶ τὰς ἀλύσεις θραῦσον, λέων Ἅγιε, καὶ τοὺς αἰχμαλώτους βοήθει, ὑπ’ ἀνόμων δεινῶς τυραννουμένους.
Ὑακίνθων καὶ κρίνων περιβόλι ἀνεφύη ἐν μέσῳ τραγωδίας, ὁ Σεραφείμ, ὁ Στάρετς τοῦ αἰῶνός μου, ἐν χερσὶ φλογίνοις ἁρπάζων ἐξ ἀδίκων χειρῶν τοὺς δεομένους.
Σῶζε, Πάτερ, τὸν κόσμον ἐκ πολέμου, πρὸς εἰρήνην φωτίζων τοὺς ἀνθρώπους, καὶ ἰσχυρούς, ἀθλίους τε καὶ πένητας· φέρε εἰς τοὺς οἴκους γαλήνην καὶ συζύγους εἰς πίστιν ἀμοιβαίαν.
Ὁ Ῥωσίας ἀτίμητος ἀδάμας, ὁ ἐσχάτως ἀστράψας ἐν τῷ κόσμῳ, εἰς ποταμοὺς τοῦ γάλακτος ὁδήγησον, παῖδας καὶ πτωχοὺς ἀστέγους, καὶ ὀνείρων τὰς πτέρυγας παράσχου.
Θεοτοκίον.
Ὑαινῶν ἡ φρικώδης θρηνωδία τοὺς ἀνθρώπους ἐβύθισεν ἐν τρόμῳ· φόβου σκιὰς ἀπέλασον, Θεόνυμφε, λῦσον ἐκ δουλείας λαούς σου καὶ ὀβίδας μετάβαλε εἰς ἄρτους.
ᾨδὴ θ΄. Ἐξέστη ἐπὶ τούτῳ ὁ οὐρανός.
Κατῆλθε μέγας Ἄγγελος ἐπὶ γῆς, καὶ ἐν μέσῳ κινδύνων ἐχαλύβδωσε τοὺς πιστούς· νύκτα τῆς Ῥωσίας τὴν σκοτεινὴν εἰς χαραυγὴν μετέβαλεν, ἀνατείλας Γέροντα φωτεινόν, ἀθώους κραταιοῦντα, ἐνόχους συγχωροῦντα, ἂν εἰς μετάνοιαν συνέλθωσιν.
Ὑψῶ, Θεέ μου, δέησιν φοβεράν, ταῖς πρεσβείαις Ἁγίου καὶ ἱέρακος πτερωτοῦ, τοὺς ἐχθρούς μου πάντας τοὺς ἰσχυροὺς εἰς φωτισμὸν ὁδήγησε, ἵνα μεταβάλωσιν ἑαυτούς· κακίαν ἀποῤῥίψουν, προσλάβωσιν ἀγάπην, ἵνα συγγνώμην σου κερδίσωσιν.
Ῥαβδίζουσα συνείδησις ἰσχυρά, τιμωρεῖ τοὺς ἀδίκους ἐν τῇ κλίνῃ πάσῃ νυκτί· πλήν, πολλοὶ παράφρονες νοσηροί, αὐτῶν ψυχὴν ἠλλοίωσαν καὶ ἀπεκτηνώθησαν φρικωδῶς, ὦ εὔσπλαγχνέ μου Πάτερ, φονεῖς ἐξημερώσας, εἰς σωτηρίαν ἀνακάλεσε.
Ἰσχύς μου, πάτερ ἅγιε Σεραφείμ, ἡ πρὸς πάντας ἀγάπη καὶ ἡ χάρις τῶν οὐρανῶν· λάμψον, περιπάτησον σὺν ἐμοί, ὅταν, εἰς δάση ἄγρια, τρέμων ἐν κινδύνοις ὁδοιπορῶ, καὶ πάντες μαστιγοῦσιν ἀσπλάγχνως τὴν ψυχὴν μου, ὧν τὰς ψυχὰς εἰς φῶς μετάβαλε.
Θεοτοκίον.
Ἐπίσκεψε, Κυρία τῶν οὐρανῶν, φιλοσόφους ἀθέους, ἐπιστήμονας ἰσχυρούς, δὸς αὐτοῖς ταπείνωσιν τῇ ψυχῇ, ἐκ τῆς κακίας ἴασαι, δίωξον τοὺς ὄφεις ἐγωισμοῦ, καὶ φύτευσον ἀγάπην, σὺν Σεραφεὶμ τῷ θείῳ, τῷ τοὺς ἀνθρώπους ἀγαπήσαντι.
Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σὲ τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.
Καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Ἄξιόν ἐστιν σὲ ὑμνολογεῖν, κορυφαῖε Στάρετς καὶ τῆς Βίριτσας ὁδηγέ, Πάτερ δύο τέκνων, διδάσκαλε δεκάδων, καὶ κηπουρὲ ἀνθρώπων ἐχόντων σύνεσιν.
Βαλτός με κατέπιε τῶν παθῶν, ἐν βυθῷ κριμάτων ἀπὸ χρόνων ἀσφυκτιῶ· πορφυρᾶ καρδία τοῦ εἰκοστοῦ αἰῶνος, παλμούς σου δώρισέ μοι ζωῆς πρὸς λύτρωσιν.
Γῆ θά με καλύψει τινὰ στιγμήν, καὶ νεκρὸς θὰ γείρω ὡς ὁ στάχυς ἐν θερισμῷ· τὴν ψυχὴν μου, Πάτερ, λαβεῖν σε ἱκετεύω, καὶ φέρειν σὺν Ἀγγέλοις εἰς φῶς οὐράνιον.
Δέομαί σου, τίμιε καὶ σοφέ, λαβὲ τὴν ψυχήν μου εἰς τὴν γέφυρα τῶν ψυχῶν, καὶ κρατῶν ὡς βρέφος εἰς τὴν σεπτὴν σου χεῖρα, ἐκφεύγων τελωνίων, εἰς φῶς ὁδήγησον.
Εἰς τοῦ Παραδείσου τὸν ποταμὸν σύναξον τὰ ἔθνη τὰ διψῶντα τὸν οὐρανόν· καὶ πολλοὺς ἀνύδρους ὡς ἔρημον πετρώδη, ποτίζων, θεῖε Πάτερ, ὀάσεις ποίησον.
Ζείδωρε, πολύκρουνε ποταμέ, καὶ βροχὴ γλυκεία εἰς Ἀπρίλιον τῆς ζωῆς, Σεραφεὶμ παμμάκαρ, αὐθέντα τῆς ἀγάπης, ἐφήβους καὶ παρθένους ἀγάπη δρόσισε.
Ἡ τῆς ἀναστάσεως χαραυγή, ὄνειρον καὶ πόθος τῶν ἀνθρώπων τῶν ἐν τῇ γῇ, ἐν χερσὶν ἁγίων κρατεῖται ὡσεὶ δῶρον, ἐν οἷς ὁ κορυφαῖος πατὴρ τῆς Βίριτσας.
Θησαυρόν μου, γέροντα Σεραφείμ, τὸν ἀσκήσει μέγαν καὶ ἀνθρώποις θαυματουργόν, κίνησον, ψυχή μου, τὴν ὅλην πρόθεσίν σου, πρὸς μίμησιν ἀγάπης αὐτοῦ καὶ πίστεως.
Ἱκανὸν τὸν ἄνθρωπον θεωρῶ ἵνα τῆς εἰρήνης ἀναθρέψει περιστεράν· πλήν, ἐνδόξου Στάρετς ζητῶ τὴν μεσιτείαν, ἵνα Θεὸς δωρίση πᾶσι τὴν πρόθεσιν.
Κυνηγοί, τοξόται καὶ ἁλιεῖς στόχον ἔχουν θέσει τὴν καρδίαν τοῦ δυστυχοῦς· θεῖε Πάτερ, σῶσε τὰ ἔμψυχα στρουθία ἐκ τῶν δεινῶν παγίδων τοῦ πολεμήτορος.
Λάμπει ἐν τῷ βλέμματι τῷ σοφῷ, ὥσπερ φῶς ἡλίου, ἡ γαλήνη σου τῆς ψυχῆς· ἀετόν σε λέγω καὶ ἔλαφον τοῦ δάσους καὶ θείαν ἀηδόνα, φρουρὲ τῆς Βίριτσας.
Μέσον τοῦ Πολέμου καὶ Κατοχῆς, εἰς χιλίας νύκτας προσηυχήθης ὑπὲρ λαοῦ· ὅθεν, φίλε πάντων, Ἁγίου σου προστάτου, τοῦ Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ, κόπον ἐξίσωσας.
Νικητὴς ἐδείχθης ἐν τῇ ζωῇ, δίωξιν ὑπέστης καὶ ὀδύνην ἀσθενειῶν, πλὴν οὐδὲν στενάξας, Θεὸν ἐνεπιστεύθης, τὴν προσευχὴν ὑψώσας ὡς μέγα λάβαρον.
Ξένος ἐν τῷ κόσμῳ περιπατῷ, ἄγνωστος εἰς πάντας ἐπλανήθην ἐν τῇ ζωῇ· σύναξόν με, Πάτερ, εἰς πτέρυγας στοργῆς σου, καὶ δός μοι τὴν ἀγάπην καὶ καλοσύνην σου.
Οὐρανὸν ἐκ βάθους ἐπιζητῶ, πλὴν εἰς τῆς ἀπάτης λεωφόρον περιπατῶ· καὶ φρικτῶς τρεκλίζω εἰς νάρκωσιν ὀδύνης· σῶσόν με, καρδιογνῶστα, ἐκ τῶν κακώσεων.
Πέπηγμαι ὡς μόλυνσις ἐν πληγή, δέομαι φαρμάκων, θεραπείαν ἐπιζητῶ· ἰατρέ μου, σπεῦσον, φορείῳ τῆς ἀγάπης, ὑπομονῆς βοτάνη, πληγάς μου ἴασαι.
Ῥέει τῶν αἱμάτων ὁ ποταμός, καὶ χρυσὸν σωρεύει τῶν ἀπλήστων ὁ συρφετός, λέων τῆς Ῥωσίας, σταυραετὲ Γερόντων, ἐντόπισον ἀθώους καὶ υπεράσπισον.
Στέφος ἀφθαρσίας τὸ θαλερὸν ἐκ Θεοῦ ἐτέθη εἰς τιμίαν σου κεφαλήν· καὶ λευκή σου κώμη, ὡς βασιλέως στέμμα, ἐδέχθη τῶν Ἁγίων τὸ φωτοστέφανον.
Ταραχώδης θάλασσα τῆς ζωῆς καταπονουμένους πνίγει πάντας καὶ δυστυχεῖς, δέησιν ἐκπέμπω, ναυαγοσῶστα, σύρε τοὺς ναυαγοὺς τοῦ βίου εἰς ἐπιφάνειαν.
Ὑψίκορμοι δρύες τῶν ἀρετῶν, ἐν ὑμῖν γνωρίζω τὸν πολύκλωνον Σεραφείμ, ὅστις ἐν ἀγκάλαις πλουσίων φυλλωμάτων, φιλοξενεῖ στρουθία καὶ ζῷα ἔμψυχα.
Φέρων τὰς ἀκάνθας ἐν ταῖς χερσί, χεῖρας ἀνατείνω μέσῳ θρήνων πρὸς οὐρανόν, καὶ ζητῶ μεσίτην, ὁ ἄπελπις καὶ τάλας, θαυματουργέ μου Στάρετς, διψῶν ἀνάστασιν.
Χαίρων ἀνεκάλυψα θησαυρόν, μέλαν μαργαρίτην τὸν πολύτιμον Σεραφείμ· καὶ φυλάξαι σπεύδω μικρὰν αὑτοῦ εἰκόνα εἰς βάθος τῆς καρδίας, ὡς ὅπλον ἄριστον.
Ψεύδη παρατάσσω πρὸς ἐμαυτόν, ὡς ψευδῆ καθρέπτην, προσωπεῖον ἠθοποιοῦ, κρύπτω τὴν κακίαν καταπακταῖς καρδίας· ἐλθών, ὡς πῦρ ἡλίου, ὅλον με φώτισον.
Ὥσπερ γέρων γλάρος τραυματισθεὶς ἐκ παιδὸς σφενδόνης προσγειοῦμαι εἰς τὴν ἀκτήν, ἐκ πολλῶν κριμάτων αἱμοῤῥαγῶν καὶ κλαίων, καὶ δέομαι σου, Πάτερ, ταῦτα συγχώρει μοι.
Στίφη ἀοράτων γαλαξιῶν, Ἀγγέλων δυνάμεις, ἀποστόλων ἀστερισμοί, τῶν Ἁγίων φῶτα, λαμπρὰ Ἡλίου Μῆτερ καὶ Σεραφεὶμ φωστήρ μου, πᾶσιν ἀστράψατε.
Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες, μετὰ τῆς Θεοτόκου ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.
Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καὶ Υἱῷ, καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι,
καὶ νῦν, καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.
Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί, καὶ Υἱῷ, καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι,
καὶ νῦν, καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.
Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Καὶ τὰ Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην σοι τὴν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοὶ προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.
Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπὶ σοὶ γὰρ πεποίθαμεν. Μὴ ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδὲ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καὶ νῦν ὡς εὔσπλαχνος καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σὺ γὰρ εἶ Θεὸς ἡμῶν καὶ ἡμεῖς λαός σου, πάντες ἔργα χειρῶν σου καὶ τὸ ὄνομά σου ἐπικεκλήμεθα.
Καὶ νῦν.
Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς σὲ μὴ ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διὰ σοῦ τῶν περιστάσεων, σὺ γὰρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.
Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τὰ ἑξῆς·
Καὶ τὸ Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τὸν συνάναρχον Λόγον.
Τὸν ἐν Βίριτσα μέγαν, Ἀγγέλοις ὅμοιον, ἄνθος ἁγίας Ῥωσίας, τὸν ἱερὸν Σεραφείμ, συνελθόντες εἰς ναούς, πανηγυρίσωμεν, ὅτι ἐκ θλίψεων πολλῶν καὶ μεγάλης ἀρετῆς ἐτρύγησε θεῖον βότρυν· καὶ εἰς θρόνον ἐν Παραδείσῳ, γλυκὺς καὶ πρᾶος, τοὺς λαοὺς προσκαλεῖ.
Δέσποινα πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.
Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.
Δι’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.
Ἀμήν.

