Παρακλητικός Κανών εις τον Άγιο Ένδοξο Μεγαλομάρτυρα Θαλλέλαιου του Ιαματικού και Αναργύρου

Ποίημα Αγίου Νικοδήμου του Ναξίου

†Εορτάζεται στις 20 Μαίου

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα άναγινώσκοντες τόν ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησιν μου ἐν τῆ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῆ δικαιοσύνη σοῦ καί μή εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιον σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου, ἐκάθισε μέ ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος σοί. Ταχύ εἰσάκουσον μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπον σου ἀπ’ ἐμοῦ, καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό ἔλεός σου, ὅτι ἐπί σοί ἤλπισα γνώρισον μοί, Κύριε, ὁδόν, ἐν ἤ πορεύσομαι, ὅτι πρός σέ ἤρα τήν ψυχήν μοῦ ἐξελοῦ μέ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρός σέ κατέφυγον. Δίδαξον μέ τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου, ὅτι σύ εἰ ὁ Θεός μοῦ τό πνεῦμα σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει μέ ἐν γῆ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ἐν τῆ δικαιοσύνη σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος σου εἰμι.

Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. α´. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β’. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἡμυνάμην αὐτοῦς.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ’. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Καὶ τὸ παρόν Τροπάριον·

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῶ.
Τοῦ Θαλλελαίου τῷ ναῷ νῦν προσδράμωμεν, οἵ ἄσϑενοῦντες καὶ εἰκόνι, προσπέσωμεν, αὐτοῦ ἐκ κατανῦξεως κραυγάζοντες ψυχῆς, ὦ Μάρτυς σπλαχνίσθητι, ἐφ᾽ ἡμῖν σοῖς ἱκέταις, πρόφθασον καὶ λύτρωσαι, τῆς παρούσης ἀνάγκης, μὴ παραβλέψας δέησιν οἰκτρὰν, τῶν προσφυγόντων τῇ σκέπη σου Ἂγιε.

Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσωμέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰμὴ γὰρ Σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ Σοῦ, Σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Εἶτα ὁ Ν’ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.

Εἶτα ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·
Βρύεις ἔλαιον θαυμάτων.
Ἔν δέ τοῖς Θεοτοκίοις. Γεωργίου.

ᾨδή ἅ΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγράν διοδεύσας.
Βαβεῖσαν πορφύρον ἀθλητικοῖς, αἰμασί σου Μάρτυς, Ἔκκλησία ἢ τοῦ Χριστοῦ, περιβεβλημένη ἐγκαυχᾶται, και εἰς πρεσβείαν καλεῖσαι Θαλλέλαιε.

‘Ρώμην ἀπροσμάχητον ἐκ Θεοῦ, λαβὼν ἀθλοφόρε, μυριὰσι ταῖς τῶν ἐχθρῶν, ἐπάλαισας μόνος ἐν ἀγῶγι, τῷ τὴς ἀθλήσεως Θαλλέλαιε.

Ὑλὴν ἀποθέμενος σαρκικὴν, καὶ τὴν τῶν ἀύλων, πολιτεῖαν ἐπὶ τῆς γῆς, ἀνύων Ἀγγέλων, καὶ ταῖς τούτων χοροστασίαις συνηρίθμησαι.

Θεοτοκίον.
Γἡγενεῖς τῷ τόκῳ σου ἀπὸ γῆς, πρὸς οὐρανοῦ ὕψος, ἐπανήχθημεν ἀληθῶς, Ἂγνὴ Θεοτόχε καὶ Αγγέλων, χοροστασίαις ἡριθμήθημε.

ᾨδή γ΄. Σὺ εἴ τὸ στερέωμα.
Ἒλαίον ἐλίπανε τὴν κεφαλὴν τὴν σὴν ἔνδοξε, τὸ τοῦ Χριστοῦ, διατοῦτο πλάνης, οὐ προσήκω τὸ ἔλαιον.

Ἰασιν τὰ αἴματα. πᾶσι βροτοῖς τὰ σὰ ἔβλυσε, καὶ ἐκ τῇς γῆς λύθρα ἀσεβείας ἀπεκάθηρε ἔνδοξε.

Σἄρκα καθηπέταξας, τῷ διὰ σὲ ὁμιλήσαντι, Μάρτυς σταυρῷ, καὶ ζωῆς ἀφθάρτου, ἠξιώθης μακάριε.

Θεοτοκίον.
Ἐλυσεν ὃ τόκος σου, ἁμαρτιῶν ἡμῶν ἄχραντε, τὰς ἐνοχὰς, καὶ δικαιοσύνη πιστοὺς πάντας συνέδησε.

Διάσωσον ἀπὸ κινδύνων τοὺς πίστοι σοι προσιόντος ὂτι πάντες ἱκετικῶς πρὸς σὲ καταφεύγομεν, ὡς ἄρρικτον τεῖγος ὦ Ἀθλοφόρε.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ, Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι, τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

ᾨδή δ΄. Εἰσακήκοα, Κύριε.
Λαμπρυνθέντα σε πρότερον, ἀρετῶν τῇ αἴγλη Χριστὸς ἐδέξατο, ἐν σταδίῳ τῆς ἀθλήσεως, ὥσπερ ἐν νυμφῶνι καὶ ἐδόξασεν.

Ἰατρεῖον σὲ δέδοκεν, ὁ δεσπότης πᾶσι πιστοῖς Θαλλέλαιε, καὶ ταῖς σαῖς θείαις ἐντεύξεσι, θεραπεύει πάθη τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Οἰ κρουνοὶ τῶν αἱμάτων σου, μυρα ἰαμάτων πᾶσι πηγάζουσι, καὶ ἐλαύνουσι Θαλλέλαιε, ἀηδίαν νόσων καὶ θλίψεων.

Θεοτοκίον.
Ὠς ἀκένωτον Δέσποινα, σὲ τῶν χαρισμάτων ταμεῖον ἔχοντες, τῶν θαυμάτων ποριζόμεθα, δωρεὰς ἀφθόνοὺς ἐκ σοῦ Πάναγνε.

ᾨδή ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Νέφη ἀλγεινῶν, καὶ βασάνων οὐκ ἐκάλυψαν, τὸ φαεινὸν τῆς χαρτερίας σου, ἐξέλαμψας, γὰρ ἀθλοφόρε ὑπὲρ Ἥλιον.

Θέλλων νοητῶς, ἐν λιβάνῳ τῷ τῆς πίστεως, εὐωδίαν πᾶσαν ἔπνευσας, τοῦ μαρτυρίου, παναοίδιμε Θαλλέλαιε.

Ἀρματι σοφέ κεχριμένος τῆς ἀθλήσεως, ἀεροπόρος ἀναβεβέκας, προς θεῖον ὖψος, τὸ τῆς χάριτος Θαλλέλαιε.

Θεοτοκίον.
Ῥὕπον ἐμπαϑῶν, λογισμῶν ἀποκαθάρασα, τὴν ψυχὴν μου θεονύμφευτε, ταῖς πρεσβεῖαι, ἄγνόν με Θεῷ παράστησον.

ᾨδή στ΄. Ἰλάσθητί μοι σωτήρ.
Λατρεύων ζῷντι Θεῷ, καὶ ποιητῇ πάσης κτίσεως, σεβᾶσματα βδέλυκτα, ἀπώσω Θαλλέλαιε, διὸ σὲ ἐδόξασεν ὅ ἀγωνοθέτης, καὶ ἐν ἄλλοις καὶ ἐν θαύμασιν.

Εξέτεινας τοὺς βλαστοὺς, ὥσπερ ἐλαία κατάκαῤπος, τῆς καρτερίας σοφέ, εἰς ὕψος νοούμενον’ διὸ καὶ ἀνέβλυσας ἔλαιον θαυμάτων, τοῖς πιστοῖς Μάρτυς Θαλλέλαιε.

Λαμπάδα τὴν ψυχὰν, ἐλαίῳ μάρτυς Θαλλέλαιε, τῶν ἀρετῶν νοητῶς, κοσμηθεῖσα ἔνδοξε, πυρὶ τῆς ἀθλήσεως διανῆψας ὅθεν, εἰς παστάξαν θείαν ἔφθασας.

Θεότοκίον.
Γεγόναμεν οἱ θνητοὶ, ἀθάνατοι θείᾳ χάριτι, τῷ τόκῳ σου καὶ φθορᾶς, τῆς πρῴην ἐρρύσθημεν, Θεοτόχε ἄχραντε, καὶ τῆς ἀφϑαρσίας, τῇ στολῇ κατεκοσμήθημεν.

Διάσωσον ἀπὸ κινδύνων τοὺς πίστει σοι προσιόντας, ὅτι πάντες ἱκετικῶς πρὸς σὲ καταφεύγομεν, ὡς ἄρρηκτον τεῖχος ᾧ ἀθλοφόρε.

Ἄχραντε, ἡ διά λόγου τόν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Αἴτησις καί τό Κοντάκιον.
Ἦχος β΄. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Πρεσβείαν τῆν σῆν ὠς ὂπλο ἀπροσμάχητον πλουτοῦντες ἀεί, οἰ πιστοί σοι προσφεύγοντες, ἐκτενῶς βοῶμέν σοι, ἀθλοφόρε Κυρίου πρόφθασον, καὶ ἐ’ κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς, τὸν πάντων δεσπότην ἱλεούμενος.

Προκείμενον.
Θαυμαστὸς ὁ θεός.
Στίχ. Τοῖς Ἂγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ αὐτοῦ.

Εὐαγγέλιον, Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν. (Κεφ. κα΄. 12-19).
Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· Προσέχετε ἀπό τῶν ἀνθρώπων· ἐπιβαλοῦσι γὰρ ἐφ᾿ ὑμᾶς τὰς χεῖρας αὐτῶν, καὶ διώξουσι, παραδιδόντες εἰς συναγωγὰς καὶ φυλακάς, ἀγομένους ἐπὶ βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνας, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου· ἀποβήσεται δὲ ὑμῖν εἰς μαρτύριον. Θέσθε οὖν εἰς τὰς καρδίας ὑμῶν, μὴ προμελετᾶν ἀπολογηθῆναι· ἐγὼ γὰρ δώσω ὑμῖν στόμα καὶ σοφίαν, ᾗ οὐ δυνήσονται ἀντειπεῖν οὐδὲ ἀντιστῆναι πάντες οἱ ἀντικείμενοι ὑμῖν. Παραδοθήσεσθε δὲ καὶ ὑπὸ γονέων, καὶ συγγενῶν, καὶ φίλων, καὶ ἀδελφῶν· καὶ θανατώσουσιν ἐξ ὑμῶν, καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου· καὶ θρὶξ ἐκ τῆς κεφαλῆς ὑμῶν οὐ μὴ ἀπόληται· ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν.

Δόξα.
Ταῖς τοῦ Ἀθλοφόρου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καί νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου, πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχ. Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός…
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Μή παρίδης δέησιν ὦ Ἀθλοφόρε Κυρίου, τοῦ πιστοῦ ἵκέτου σου, ἀλλα πλήρου τὰ αἰτήματα· θλίψις γὰρ πάντοθεν, συμφορῶν ἕνεκεν, ἀμετρήτων περιέχει με, μὴ οὺν ἐάσης με, τῷ τῆς ἀθυμίας βαπτίζεσθαι, κλύδωνι και συνέχεσθαι, ἐν δυναῖς ἀεὶ περιστὰσεσιν, ἀλλὰ σπεῦσον σῶσοὺς ἐκ πάσης τρικυμίας κακῶν, σαῖς εὐπροσδέκτοις δεήσεσιν, ὅπως μακαρίζω σε.

Σῶσον ὁ Θεός τόν λαό σου…

ᾨδή ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ἀναβας εἰς τὸ ὕψος, τῆς Χριστοῦ ἐκκλησίας μάρτυς Θαλέλαιε, εἰδώλων ἐβδελύξω, τὴν χαμαίζηλον πλάνην, καὶ ἀπαύστως ἐκραύγαζες, ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογὴτρς εἶ.

Εξ ἀφθόνων ναμάτων, τῶν τοῦ πνεύματος χάριν ἀπαρυσάμενος, θαυμάτων τοῖς αἰτοῦσιν, ἀφθόνως ταῦτα πᾶσι, διανέμοις Θαλλέλαιε, ὁ τῶν Πατέρων βοῶν Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Θαυμαστὸς ὡς ὑπάρχων, ἐν ἁγίοις σου πᾶσι μόνε φιλάνθρωπε, θαυμάστωσον οἰκτίρμων, πρεσβείαις Θαλλελαίου, τὸ σὸν πλούσιον ἔλεος, ἐν τοῖς ὑμνοῦσι Χριστὲ τὴν σὴν οἰκονομίαν.

Θεοτοκίον.
Ἰνα πάντας ἑλκύση, πρὸς οὐράνιον δόξαν ὁ ποιητὴς τοῦ παντὸς, ἐκ σοῦ Θεογενῆτορ ηὐδόκησε τεχθῆναι καὶ ἡμῖν ὡς φιλάνθρωπος καὶ εὐεργέτης Θεὸς σαρχὶ ἀναστραφῆναι.

ᾨδή η΄. Ἑπταπλασίως κάμινον.
Ἀποβαλὼν τὴν ἄστατον σοφίαν Μάρτυς ἔνξοξε, τῶν ἐγκαυχομένων, ἑλλήνων ἐν πλάσμασι, τὴν γνῶσιν τὴν ἄπταιστο, καὶ λόγον τὸν ἀσάλευτον, τοῦ Δεσπότου πάντων καὶ Θεοῦ ἐπεσπάσω, βοῶν αὐτῷ ἀπαύστως, ἱερεῖς εὐλογεῖτε, λαὸς ὑπερυψοῦτε αὐτὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Ὑπεραρθεὶς Θαλλέλαιε, τῶν γηΐνων τῷ πνεύματι, καὶ τον ποιητὴν καὶ λυτρωτὴν θεώμενος͵ νοὸς καθαρότητι, τὰ ἀλγεινὰ ὑπέμεινας, ἐναθλῶν γενναίᾳ, τῇ ψυχῆ ὑπὲρ τούτου, καὶ κράζων εὐλογεῖτε, ἱερεῖς τὸν Δεσπότην, λαὸς ὐπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Μἀρτυρικοῖς τοῖς αἴμασι, στολὴν βάψας Θαλλέλαιε, τάυτῇν περιέϑου, νοητῶς βασίλειον, ὡς κόσμον και ἅπασι, τοῖς ἀθληταῖς καὶ μάρτυσιν, ἐν ἐπουρανίοις, ταῖς σκηναῖς συγχορεύεις, βοῶν ἀκαταπαύστως, ἱερεῖς εὐλογεῖτε, λαὸς ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Θεοτοκίον.
Ο ἐχ μὴ ὄντων ἅπαντα, συστησάμενος ῥήμασι, σάρκα ἀνθρωπίνην, ἀπὸ σοῦ ἀνέλαβε., ὁ μόνος ἀθάνατος, δι᾽ εὐσπλαχνίαν ἄχραντε, ἵνα ἀναπλάσῃ, ὦ Θεὸς εὐεργέτης, αὐτὴν ἀναβοῶσαν, ἱερεῖς εὐλογεῖτε, λαὸς ὑπερυψοῦτε εἰς, πάντας εἰς τοὺς αἰῶνας.

ᾨδή θ΄. Ἔφριξε πᾶσα ἀκοὴ.
Ἀνθεσι τοῖς τῶν ἀρετῶν, ἀθλοφόρε νοητὸν πλέξας στέφανον, τοῖς τῆς σῆς ἀθλήσεως, καϑάτερ λίθοις τοῦτον ἐκόσμησας, καὶ ἐκαλώπισας τερπνοῖς, Θαλλέλαιε στίγμασιν, ὅν περικείμενος, εἰς οὐράνιον παστάδα ἐχώσησας.

Τἔτρωται βέλει νοητῷ, καρτερίας ὃ τετρώσκων το σῶμα σου, ἐχϑρὸς ἀρχέκακος, καὶ ἀσθενείς εἰς γῆν κατέπεσε, σὺ δὲ ρωννύμενος ψυχὴν πρὸς ὒψος Θαλλέλαιε ἤρθης οὐῤάνιον, ἀνυμνῶν τὸν δυναμοῦντα σε Κύριον.

Νὅησιν πᾶσαν γηγενῶν, αἰτῶν ἀθλων ἀμοιβαὶ τοῦ Θαλλέλαιε, ὑπερανέχουσαι ὐπερ ἐλπίδας χάριτας βρύουσίν, αἲς καὶ ἡμᾶς τοὺς εὐσεβῶς, καὶ πιστῶς γεραίροντας, τὰ σὰ παλαίσματα, ἐκ καρδίας αἰτουμένους ἐπίσκεψιν.

Θεοτοκίον.
Ὑψωσον Δέσποινα ἁγνὴ, τῆς ψυχῆς μου τὸ χαμαίζηλον φρόνημα, πρὸς τὸν ὑπέρτατον, καὶ θεῖον πάϑον τοῦ σοῦ ὑιοῦ καὶ Θεοῦ ἴνα τῷ ἔρωτι αὐτοῦ, ἀεὶ πυρπολούμενος, καὶ ἀλλοιούμενος, πρὸς αὐτὸν δι᾿ ἀρετῆς ἀναφερώμαι.

Ἄξιον ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον, καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καί ἐνδοξοτέραν, ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον Σέ μεγαλύνομεν.

Καί τά παρόντα Μεγαλυνάρια,
Ἀναργύρων εὖχος περικαλλὲς, καὶ μαρτύρων μέγα, ἐγκαλλώπισμα καὶ πιστῶν, ἁπάντων προστάτα, Θαλλέλαιε τρισμάκαρ, τοὺς σὲ ὑμνολογοῦντας, κινδῦνων λύτρωσαι.

Δἰδου τὰς ἰάσεις πᾶσιν ὑμῖν, τῶν παθῶν καὶ νόσων, σαρκικῶν τε καὶ ψυχικῶν, Θαλλέλαιε μάρτυς, ὧς τῶν σῶν ἰαμάτων, παρὰ χειρὸς Κυρίου, χάριν δεξάμενος.

Ἕτερα συνταχθέντα παρὰ τοῦ Δήμ. Διακοπούλου.
Δεῦτε εὐφημήσωμεν οἵ πιστοὶ, τὸν τοῦ Θεοδώρου τὸ θράσος, καθελόντα, καὶ τοῦ Χριστοῦ τὸ παθός ἐκμιμησάμενον, θαλλέλαιον τὸν μέγαν, πάντες δοξάσομεν.

Λύτρωσαι σοὺς δούλους ἐκ τῶν δεινῶν, Μάρτυς ἀθλοφόρε, τῶν τοῦ σώματος καὶ ψυχῆς, καὶ ρῦσαι κινδύνων, ταῖς σαῖς πρεσβείαις μάκαρ, τοὺς πόθῳ σε καὶ πίστει ἀεί γεραίροντας.

Φύλαττε καὶ σκέπε τοὺς δούλους σοῦ ἀθλητὰ, Μάρτυς ᾧ ἀθλοφόρε, τοὺς τιμῶντὰς σε εὐλαβῶς, καὶ ρῦσαι κινδύνων, καὶ πάσης ἄλλης βλάβης, Θαλλέλαιε τρισμάκαρ τῇ μεσιτείᾳ σου.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι πάντες, μετά τῆς Θεοτόκου ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.

Τό Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου.
Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.

Δόξα Πατρί…
Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομα σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῇς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῇς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καί τό ὄνομα Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Ἐκτενής καί Ἀπόλυσις, μεθ’ ἥν ψάλλομεν τά ἑξῆς·

Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Πάντας τοὺς θείαν καὶ σεπτήν, σοῦ ασπαζομένους εικόνα, μάρτυς Θαλλέλαιε, πᾶσης περιστάσεως ρῦσαι πρεσβείαις σου, ἀλλοφύλων ἐφόδους τε, λοιμοῦ τε λιμοῦ τε σεισμοῦ καταπτώσεως, καὶ παντός ἂλλου κακοῦ, ὂπως εὐχαρίστοις ἐν ὒμνοις ὠς κοινόν ἡμῶν εὐεργέτην, σε ἀκαταπαύστως μεγαλύνωμεν.

Δέσποινα πρόσδεξαι, τάς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καί λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.

Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς Σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπην Σου.

Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς.
Ἀμήν.