Παρακλητικός Κανών εις τον Άγιον Αρσένιον τον εν Πάρω Ασκήσαντα

Ποίημα Γερασίμου Μοναχού Μικραγιαννανίτου

†Εορτάζεται στις 31 Ιανουαρίου

Εΰλογήσαντος τοῦ ίερέως άρχόμεθα άναγινώσκοντες τον ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησίν μου ἐν τή ἀληθεία σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τή δικαιοσύνη σού καί μή εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. Ὂτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου, ἐκάθισε μέ ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἔπ ἐμέ τό πνεῦμά μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πάσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος σοί. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου μή ἀποστρέψης τό πρόσωπόν σου ἄπ ἐμοῦ, καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό ἔλεός σου, ὅτι ἐπί  σοῖ ἤλπισα γνώρισον μοί, Κύριε, ὁδόν, ἐν ἤ πορεύσομαι, ὅτι πρός σέ ἤρα τήν ψυχήν μού ἐξελού μέ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρός σέ κατέφυγον. Δίδαξον μέ τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου, ὅτι σύ εἰ ὁ Θεός μού τό πνεῦμά σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει μέ ἐν γῆ εὐθεία. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ἐν τή δικαιοσύνη σου ἑξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλός σου εἰμι.

Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ἀ’. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β’. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἡμυνάμην αὐτοῦς.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ’. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Εἶτα τὰ παρόντα τροπάρια.

Ἦχος δ’. Ὅ ὑψωθείς ἔν τῷ Σταυρῶ.
Τῆ ἰσαγγέλῳ σου ζώῃ θεοφόρε, θεοπρεπώς παρά Χρίστου ἐδοξάσθης, ταῖς τῶν θαυμάτων χάρισιν ’Ἀρσένιε· ὅθεν πάσης θλίψεως, καί δεινῶν νοσημάτων, πόνων καί κακώσεων, καί παντοίας ἀνάγκης, ταῖς σαῖς πρεσβείαις Πάτερ πρός Χριστόν, φύλαττε πάντας, τούς σε μακαρίζοντας.

Δόξα. Τό αύτό. Καί νῦν. Θεοτοκίον.
Οὗ σιωπήσωμεν ποτέ Θεοτόκε, τάς δυναστείας σου λαλεῖν ὁΐ ἀνάξιον εΐμή γάρ σύ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐρρύσατο, ἐκ τοσούτων κινδύνων; τίς δέ διεφύλαξεν, ἕως νϋν ἐλευθέρους; ούκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ· σούς γάρ δούλους σῴζεις, ἀεί ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὅ Ν’ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημα μου. Ἐπί πλεῖον πλῦνόν με ἀπό τῆς ἀνομίας μου καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιον μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιον Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαι Σε. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τά ἄδηλα καί τά κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσας μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπον Σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀπορρίψῃς με ἀπό τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μή ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσιν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὑκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὑκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σίων καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριον Σου μόσχους.

Καί ὅ κανών οὒ ἤ ἀκροστιχίς.
Ἀρσένιε πόνων ἤμας ῥῦσαι. Γερασίμου.

ᾨδὴ ἀ’. ’Ἦχος πλ. δ’. Ὑγράν διοδεύσας.
’Ἀγγέλων συνόμιλος γεγονώς, σύν αὑτοῖς δυσώπει, τόν Σωτῆρα ὑπέρ ἡμῶν, πάσης ἡμᾶς ῥύεσθαι ἀνάγκης, καί δυσχερείας ’Ἀρσένιε Ὅσιε.

Ῥανίσι τῶν θείων σου δωρεῶν, τήν ἐξηραμμένην, ἐκπυρώσει τῆ τῶν παθῶν, ψυχήν μου κατάρδευσον θεόφρον, πρός εὐκαρπίαν σωτήριον Ὅσιε.

Σωμάτων ὀδύνας τάς χαλεπός, καί ψυχῶν τάς νόσους, τῆ δοθείσῃ σοι δωρεᾷ, Ἴασαι ’Ἀρσένιε Παμμάκαρ, τῶν προσιόντων θερμῶς τῆ σῇ χάριτι.

Θεοτοκίον.
Ἐτρώθην τοῖς βέλεσι τοῦ ἐχθροῦ, καί ὅλος ἡλκώθην, ἁμαρτίας τῆ ἐμμονή· ἄλλα σύ Παρθένε ὦς οἰκτῖρμον, τῆς συνεχούσης ἀνάγκης με λύτρωσαι.

ᾨδὴ γ’. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Νέον ἄστρον ὠράθης, ταῖς νοηταῖς λάμψεσιν, ἔν τῆ τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία, Πάτερ ’Ἀρσένιε· ὅθεν διάλυσον, τῶν πειρασμῶν τήν ὀμίχλην, ἀπειλοῦσαν Ὅσιε, ἡμῖν τά χείρονα.

Ἰατῆρα σε θεῖον, ὦς ἀληθῶς ἔδειξε, Πάτερ ἔν ἐσχάτοις τοῖς χρόνοις, Χριστός ὅ Κύριος· ὅθεν ἰάτρευσον, τήν ἀσθενοῦσαν ψυχήν μου, προσβολαῖς τού ὃφεως, ὦς συμπαθέστατος.

Εὐωδία ἀρρήτῳ, τῆς θαυμαστῆς Κᾶρας σου, δίωξον παθῶν τό δυσῶδες, ἐκ τῶν ψυχῶν ἡμῶν, ὦς ἀν ἐνάρετον, βίον διέλθωμεν Πάτερ, εὐώδεσι πράξεσι, Χριστόν δοξάζοντες.

Θεοτοκίον.
Πολυώνυμε Κόρη, Μῆτερ Θεοῦ ἄφθορε, τήν καταφθαρεῖσαν ψυχήν μου, πολλοῖς ἔν πάθεσιν, Ἴασαι δέομαι, καί καθαράν αὑτήν δεῖξον, μετανοίας πράξεσιν, ἶνα δοξάζω σε.

Διάσωσον ἐκ πάσης βλάβης Ἀρσένιε θεοφόρε, τούς ἔν πίστει τῆ σῇ πρεσβεῖα προστρέχοντας, καί τῶν πταισμάτων συγχώρησιν ἡμῖν αἴτει.

Ἐπίβλεψον ἔν εὐμενείᾳ Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν τοῦ σώματος κάκωσιν, καί Ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος..

Αἴτησις καί τό Κάθισμα.
Ἦχος β’. Πρεσβεία θερμή.
Προστάτην θερμόν, ἤ Πάρος σε ἐκτήσατο, καί μέγαν σοφέ, μεσίτην πρός τόν Κύριον διό ἀεί τῆ σκέπη σου, καταφεύγει βοῶσα ’Ἀρσένιε. Ἐκ ποικίλων ἡμᾶς δυσχερειῶν, ἀπάλλαττε Πάτερ τῆ πρεσβεία σου.

ᾨδὴ δ’. Εἰσακήκοα Κύριε.
Ὅ δαιμόνων τό σύστημα, πάλαι ἐκδιώξας πόρ- ῥῶ τῶν δούλων σου, τῆς αὐτῶν καί νῦν ἀπάλλαξον, Πάτερ κακουργίας τάς ψυχάς ἡμῶν.

Νόσων Πάτερ τούς ἄνθρακας, καί τῶν πειρασμῶν τήν φλόγα κατάσβεσον, τήν πικρῶς ἡμᾶς φλογίζουσαν, δρόσῳ τῆς σής χάριτος ’Ἀρσένιε.

Ὤσπερ πάλαι ήνέωξας, Πάτερ οὐρανόν καί γῆ βροχήν δέδωκεν, οὕτως ἄνοιξον ’Ἀρσένιε, τοῦ Χριστοῦ ἡμῖν τήν ἀγαθότητα.

Θεοτοκίον.
Νέον βρέφος ἐκύησας, τόν πρό τῶν αἰώνων Θεόν καί Κύριον, νεουργοῦντα Κόρη Πάναγνε, τούς παλαιωθέντας ἁμαρτήμασι.

ᾨδὴ  ἕ’. Φώτισον ἡμᾶς.
Ἣσχυνας ἐχθροῦ, τά βουλεύματα ’Ἀρσένιε, οὗ τήν ἄδικον βουλήν τήν καθ’ ἡμῶν, τῆ πρεσβεία σου ματαίωσον δεόμεθα.

Μέγας ἀρωγός, τοῖς Παρίοις ἀναδέδειξαι, ἐκ κινδύνων καί δεινῶν δυσπραγιῶν, ἐξαιρούμενος τήν νῆσον σου ’Ἀρσένιε.

“Ἄνωθεν ἡμῖν, συμπαθώς δίδου ’Ἀρσένιε, ὦς φιλόστοργος Πατήρ τάς δωρεᾶς, τοῖς ἔν πίστει προσιοῦσι τοῖς λειψάνοις σου.

Θεοτοκίον.
Σύ μου προσφυγῇ, σωτηρίᾳ καί ἀντίληψις· διά τοῦτο καταφεύγω σοι Ἀγνῇ, καθ’ ἑκάστην καί λυτροῦμαι τοῦ ἀλάστορος.

ᾨδὴ στ’. Τήν δέησιν.
Ῥημάτων τῶν σῶν ἡδίστων χειλέων, τήν φωνήν καί νῦν ἑνήχησον πάλιν, ἔν ταῖς ψυχαῖς νοερῶς τῶν σῶν τέκνων, ἀπό ληθάργου δεινοῦ διεγείρουσαν, ἡμᾶς ’Ἀρσένιε σοφέ, πρός σπουδήν ἀγαθῶν Πάτερ πράξεων.

Ὓπάρχων πλήρης ἐνθέων χαρίτων, ὦς θεράπων τού Χριστοῦ θεοφόρος, θαυματουργίαις πολλαῖς ἐδοξάσθης· ὅθεν καί νῦν θαυματούργει ’Ἀρσένιε, τοῖς ἐκζητοῦσιν εὐλαβῶς, τήν θερμήν σου βοήθειαν Ὅσιε.

Συντρέχει οὗ μόνον πᾶσα ἤ Πάρος, τῆ σορῷ τῶν σῶν ἁγίων λειψάνων, ἄλλα καί πᾶς εὐσεβής ἀλλαχόθεν, καί τάς αἰτήσεις οἵ πάντες λαμβάνουσιν, ’Ἀρσένιε θαυματουργέ, ἐκ τῆς σής δαψιλούς χάριτος.

Θεοτοκίον.
’Ἀγγέλων άγιωτέρα ἐδείχθης, Παναγία Υπεράμωμε Κόρη, ὦς τῶν Ἁγίων τόν Ἅγιον μόνον, Ὓπεραγίως ἡμῖν σωματώσασα· διό ἁγίασον ἡμῶν, καί ψυχήν καί καρδίαν καί ἔννοιαν.

Διάσωσον ἐκ πάσης βλάβης ’Ἀρσένιε ἱεροφόρε, τούς ἐν πίστει τῆ σή πρεσβεῖα προστρέχοντας, καί τῶν πταισμάτων συγχώρησιν ἡμῖν αἰτεῖ.

’Ἄχραντε ἤ διά λόγου τόν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὦς ἔχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Αἴτησις καί τό Κοντάκιον.
Ἦχος β’. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
Τῆ προστασία σου σπεύδοντες Ἅγιε, τῶν πατρικῶν δωρεῶν σου πληρούμεθα, Χριστόν μεγαλύνοντες Ὅσιε, τόν σε προστάτην ἡμῖν ἀναδείξαντα, ’Ἀρσένιε Πάρου ἀγλάϊσμα.

Προκείμενον.
Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὅ θάνατος τοῦ ὁσίου αὐτοῦ.
Στίχ. Μακάριος ἀνήρ ὅ φοβούμενος τόν Κύριον…

Εὐαγγέλιον. Ἐκ τοῦ κατά Λουκᾶν (Κεφ.6,17-23).
Τῷ καιρῶ ἐκείνῳ ἔστη ὅ Ἰησοῦς ἐπί τόπου πεδινοῦ καί ὄχλος μαθητῶν αὑτοῦ καί πλῆθος πολύ τού λαοῦ ἀπό πάσης τῆς Ἰουδαίας καί Ἱερουσαλήμ καί τῆς παραλίου Τύρου καί Σιδῶνος· ὁΐ ἦλθον ἀκοῦσαι αὑτοῦ καί ἰαθῆναι ἀπό τῶν νόσων αὑτῶν, καί οἵ ὀχλούμενοι ὑπό πνευμάτων ἀκαθάρτων, καί ἐθεραπεύοντο. Καί πᾶς ὅ ὄχλος ἐζήτει ἅπτεσθαι αὑτοῦ, ὅτι δύναμις παρ’ αὐτοῦ ἐξήρχετο καί ἰᾶτο πάντας. Καί αὑτός ἐπάρας τούς ὀφθαλμούς αὐτοῦ εἰς τούς μαθητάς αὐτοῦ ἔλεγε Μακάριοι οἵ πτωχοί ὅτι ὑμετέρᾳ ἔστιν ἤ βασιλεία τού Θεοῦ. Μακάριοι οἵ πεινῶντες νῦν ὅτι χορτασθήσεσθε. Μακάριοι οἵ κλαίοντες νῦν ὅτι γελάσετε. Μακάριοι ἔστε ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἵ ἄνθρωποι, καί ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καί ὀνειδίσωσι καί ἐκβάλωσι τό ὄνομα ὑμῶν ὦς πονηρόν ἕνεκα τού υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Χαίρετε ἔν ἐκείνῃ τῆ ἥμερα καί σκιρτήσατε ἰδού γάρ ὅ μισθός ὑμῶν πολύς ἔν τῷ οὐρανῷ.

Δόξα.
Ταῖς τοῦ σοῦ Όσιου πρεσβείαις ἐλεῆμον ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καί νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις ἐλεῆμον ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχ. Έλέησόν με ὅ Θεός κατά τό μέγα ἐλεός σου…
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β’. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Βίον ἐκ νεότητος, ἀγγελικόν ἀγαπήσας, σκεῦος καθαρώτατον, τού Ἀγίου Πνεύματος ἐχρημάτισας, δωρεάν ἅπασι, νέμων τάς ἰάσεις, τοῖς προστρέχουσι τῆ σκέπη σου· διό θεράπευσον, καί ἡμῶν τάς νόσους ’Ἀρσένιε, ψυχῆς ὁμοῦ καί σώματος, καί στενοχωρίας καί θλίψεως, πάσης ἡμᾶς ῥῦσαι, καί λύπης καί σκανδάλων χαλεπῶν, καί προσβολῶν τῶν τοῦ ὄφεως, ταῖς σαῖς παρακλήσεσι.

Σῶσον ὀ Θεός τὸν λαό σου…

ᾨδῇ ζ’. Ὁΐ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ἱλαρότητι γνώμης,, συμπαθέστατος πέλων Πάτερ τοῖς πταίουσι, ψυχήν μου τήν ἀθλίαν, ἐκ βόθρου τῶν πταισμάτων, πρός μετάνοιαν ἕλκυσον, τῆ συμπάθεια τῆ σῇ, ’Ἀρσένιε θεόφρον.

Γαυριῶντα δολίως, καθ’ ἡμῶν θεοφόρε. τόν ἀνθρωπόλεθρον, κατάβαλε εὐχαῖς σου, ὅ λύσας τῶν δαιμόνων, τά πικρᾷ μηχανήματα, ’Ἀρσένιε ἱερέ, Ὁσίων ἤ προσθήκη.

’Ἐντολῶν τοῦ Σωτῆρος, πρός θερμήν ἐργασίαν ἡμᾶς διέγειρον, τῆ σή ἐπιστασίᾳ, ’Ἀρσένιε παμμάκαρ, τούς πιστῶς ἀνακράζοντας· ὅ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεός εὐλογητός εἷ.

Θεοτοκίον.
Ῥῶσιν δίδου μοι Κόρη, καί παθών πολυτρόπων τήν άπολύτρωσιν, μετάνοιαν γνησίαν, καί φώς ἐν τῆ καρδία, ἶνα πίστει κραυγάζω σου χαῖρε Παρθένε Ἀγνῇ, βροτῶν ἤ σωτηρία.

ᾨδῇ ἡ’. Τόν βασιλέα.
Ἁγίων βίον, ἔν ταῖς ἐσχάταις ἡμέραις, μιμησάμενος ’Ἀρσένιε παμμάκαρ, βλύζεις τοῖς σοῖς δούλοις, ἁγιασμόν καί χάριν.

Σωτηριώδης, ἤ σή ἀντίληψις πέλει, διασῴζουσα πολυειδῶν κινδύνων, τούς πιστῶς φωνοῦντας, τήν κλῆσιν σου τρισμάκαρ.

’Ἴδε παμμάκαρ, τούς εὐλαβῶς προσελθόντας, τῆ ἀγία σου καί πανευώδει Κάρα, καί παράσχου πᾶσι, τήν πατρικήν σου χάριν.

Θεοτοκίον.
Μῆτερ Κυρίου, Ὑπεραγία Παρθένε, ἀποκάθαρον τήν ταπεινήν ψυχήν μου, πάσης ἁμαρτίας, τοῖς οἰκτιρμοῖς σου Κόρη.

ᾨδῇ θ’. Κυρίως Θεοτόκον.
Ὅ μέγας τῶν Παρίων, ῥύστης καί προστάτης, ταύτην τήν νῆσον σου φύλαττε πάντοτε, τῆς τοϋ ἐχθροῦ ἐπηρείας Πάτερ ’Ἀρσένιε.

Ὑψόθεν μή ἐλλείπῃς, Πάτερ ἐποπτεύων, καί τάς δεήσεις ἀεί προσδεχόμενος, τῶν εὐλαβῶς προσιόντων τῆ θεία Κάρα σου.

Ὑπέρτερον με δεῖξον, τῆς τού βροτοκτόνου, ἐπιβουλῆς καί μανίας ’Ἀρσένιε, τόν εὐλαβῶς σοι τόν ὕμνον τοῦτον ὑφάναντα.

Θεοτοκίον.
‘Ὑψίστου Λόγου Μῆτερ, ’ Ἄχραντε Παρθένε, τῆ ἐπιλάμψει τῆς σής ἀγαθότητος, τό ἔν ἐμοῖ δεινόν σκότος μακράν ἀπέλασον.

Ἄξιον ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί  παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί  ἐνδοξοτέραν  ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ· τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν  ὄντως Θεοτόκον Σέ μεγαλύνομεν.

καί τά παρόντα Μεγαλυνάρια,
Χαίροις τῆς ’Ἠπείρου θεῖος βλαστός, καί τῆς νήσου Πάρου, ἀντιλήπτωρ καί ἀρωγός χαίροις Μοζόντων, ’Ἀρσένιε τό κλέος, καί πάντων τῶν Ὁσίων ὅ ἰσοστάσιος.

Πόθῳ ἠκολούθησας τῷ Χριστῷ, ἐκ παιδός θεόφρον, ἀνενδότῳ Πάτερ σπουδῇ, καί σοφῶς έμπρέψας, θεοφιλεῖ ἀσκήσει, τῆς χάριτος ταμεῖον, ὤφθης ’Ἀρσένιε.

Πλήρης ἀνεδείχθης θείου φωτός, ἔν τῆ νήσω Πάρῳ, τῆ ἀμέμπτῳ σου βιοτῇ ὅθεν ἐδοξάσθης, χαρίσμασιν ἁγίοις, καί θαυμασίοις πλείστοις, Πάτερ ’Ἀρσένιε.

Τῆ ἱκετηρίᾳ σου τῆ θερμῇ, κατήγαγες Πάτερ, οὐρανόθεν βροχήν πολλήν, καί δαιμόνων σμῆνος, δίκην βοῶν φανέντων, διώκεις τῷ σῶ λόγῳ, μακράν ’Ἀρσένιε.

Χαίροις ὅ παρέχων ὦς συμπαθῇς, τοῖς κάμνουσι Πάτερ, καί νοσοῦσι πολυειδώς, πᾶσαν θεραπείαν, καί λύων τόν χειμῶνα, ’Ἀρσένιε κινδύνων, καί περιστάσεων.

Χεῖρα βοηθείας δίδου ἀεί, Πάτερ τοῖς αἰτοῦσι, τήν ταχεῖαν σου ἀρωγήν, καί ἔν πάσῃ ὤρα, τοΰ βίου καί άνάγκη, ’Ἀρσένιε βοήθει, ἡμῖν τοῖς τέκνοις σου.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἵ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Άποστόλων ἤ δωδεκάς οἵ Ἅγιοι Πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.

Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί  προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν  ὡς  εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου  καί  τό  ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν  περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

καί τό Απολυτίκιον. Τόν συνάναρχον Λόγον.
Τῆς ’Ἠπείρου τήν δόξαν καί τῆς Πάρου τό καύχημα, τῆς Μονῆς τοῦ Δάσους προστάτην σε τιμῶμεν, ’Ἀρσένιε ὦς ἄγγελος γάρ ὤφθης ἐπί γῆς, ἀσκήσει οὐρανίων ἀρετῶν διά τοῦτο ἐδοξάσθης παρά Θεοΰ, θαυμάτων Πάτερ χάρισι. Δόξα τῷ σέ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σέ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ δωρησαμένῳ σε ἡμῖν, πρέσβυν ἀκοίμητον.

Ἐκτενής καί οπολυσις μεθ’ ἤν ψάλλομεν.

Ἦχος β’. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Πάντας τούς προσφεύγοντας θερμῶς, Πάτερ τῆ σεπτῇ σου πρεσβεία, καί προσκυνοῦντας πιστῶς, τήν ἀγίαν κάραν σου, καί θαυματόβρυτον, πάσης θλίψεως λύτρωσαι, καί στενοχωρίας, καί τῶν τοΰ ἀλάστορος, ἐπιβουλῶν χαλεπῶν, δίδου δέ εἰρήνην βαθεῖαν, ῥῶσιν καί ὑγείαν κατ’ ἄμφω, τοῖς σέ μακαρίζουσιν ’Ἀρσένιε.

Δέσποινα, πρόσδεξαι τάς δεήσεις τῶν δούλων σου, καί λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.

Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σέ ἀνατίθημι, Μήτηρ, τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπην σου.

Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν.
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὅ Θεός ἡμῶν έλέησον ἡμᾶς.
Ἀμήν.