Παρακλητικός Κανών στον Όσιο Πατέρα ημών Αρχιμανδρίτη Σάββα Τουπικλήν Αχιλλέως Kτήτορα Ιερού Ναού Αγ. Γεωργίου Καρέα

Ποίημα Δρos Χαραλάμπους Μ. Μπούσια
Μ. Υμνογράφου της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας

†Η Κοίμηση του στις 3 Αυγούστου

*Ο παρὼν Παρακλητικὸς Κανὼν ἀποτελεῖ προϊὸν εὐλαβείας τοῦ ὑμνογράφου πρὸς τὸ ἐξυμνούμενον ἱερὸν πρόσωπον, τὸ λαβὸν τὸ βραβεῖον τῆς ἄνω κλήσεως διὰ τῆς θεαρέστου ἱερατικῆς αὐτοῦ διακονίας καὶ δεητικὸν πρὸς τὸν εὐΐλατον Κύριον, εἰς τὸν Ὁποῖον πιστεύομεν ὅτι Αὐτὸ ἔχει παῤῥησίαν· ἄλλωστε, ἐκ τῆς ἐξυμνήσεως αὑτῆς καὶ της δεητικῆς καταστάσεως καὶ ὁ ἴδιος ὁ ποιητὴς ἐνισχύεται καὶ ἐνδυναμοῦται εἰς τὸν ἀγῶνα πρὸς ἀρετῆς τελείωσιν.
Συνετέθη ἐξ ἰδίας τοῦ ὑμνογράφου προθέσεως, σκοπεύει μόνον εἰς πνευματικὴν αὐτοῦ ἐνίσχυσιν καὶ εἰς τὸν ἐμπλουτισμὸν τῆς ἐκκλησιαστικῆς γραμματείας.
Διὰ τὴν εὐρεῖαν αὐτοῦ χρῆσιν ἣ μόνη ἁρμοδία νὰ ἀποφανθῇ ἐν ἀπωτέρῳ μέλλοντι εἶναι ἣ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας μας.

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα άναγινώσκοντες τόν ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησιν μου ἐν τῆ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῆ δικαιοσύνη σοῦ καί μή εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιον σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου, ἐκάθισε μέ ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος σοί. Ταχύ εἰσάκουσον μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπον σου ἀπ’ ἐμοῦ, καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό ἔλεός σου, ὅτι ἐπί σοί ἤλπισα γνώρισον μοί, Κύριε, ὁδόν, ἐν ἤ πορεύσομαι, ὅτι πρός σέ ἤρα τήν ψυχήν μοῦ ἐξελοῦ μέ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρός σέ κατέφυγον. Δίδαξον μέ τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου, ὅτι σύ εἰ ὁ Θεός μοῦ τό πνεῦμα σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει μέ ἐν γῆ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ἐν τῆ δικαιοσύνη σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος σου εἰμι.

Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ἀ’. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος Β’. Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσαν με, καί τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὑτούς.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος Γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καί ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Καί τό ἐξῇς·

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ἀρχιμανδρίτην Οσιώτατον Σάββαν, Μεγαλομάρτυρος Ναοῦ Γεωργίου, ἐν τῷ Καρέα κτήτορα ᾠδαῖς μελιχραῖς, ὡς πνευμάτων μέλψομεν ἀκαθάρτων ὀλέτην, καί πιστῶν αλάθανστον πρός Θεόν ποδηγέτην, ἀναβοῶντες· Πάτερ σαῖς εὐχαῖς, πρός σωτηρίας ἡμᾶς τρίβους ἲθυνον.

Δόξα. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῶν Δαιμόνων διώκτην, καί Καρέα τὸ καύχημα, τόν μυσταγωγόν τοῦ Κυρίου, δεῦτε πάντες τιμήσωμεν, πατέρων ακροθίνιον σεπτόν, φανένταν ἐν ἐσχάτοις τοῖς καιροῖς, τόν διδάξαντα προθύμως τόν ἱερόν, καί θεῖον Εὐαγγέλιον, Δόξα τό δεδωκότι σοι ἰσχύν, Δόξα τῷ σε ἀναδείξαντι, Δόξα τῷ δωρουμένω διά σου, Σάββα, τά κρείτονα.

 Καί νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν πότε, Θεοτόκε, τάς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι. Εἰ μή γάρ Σύ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δέ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὑκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ Σοῦ· Σούς γάρ δούλους σῴζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Εἶτα ὁ Ν’ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημα μου. Ἐπί πλεῖον πλῦνόν με ἀπό τῆς ἀνομίας μου καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιον μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιον Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαι Σε. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τά ἄδηλα καί τά κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσας μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπον Σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀπορρίψῃς με ἀπό τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μή ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσιν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὑκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὑκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σίων καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριον Σου μόσχους.

Καί ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·
Σάββα πέμψον σήν χάριν ἡμῖν θεόθεν. Χ.Μ.Μ.

Εἴς ἔκαστον τροπάριον λέγομεν  Ὂσιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὐπέρ ἡμῶν,
τα δύο τελευταία  Δόξα, και Νῦν.

ᾨδή α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγράν διοδεύσας.
Σωτῆρα δυσώπει καί Λυτρωτῇν, ἡμῶν μάκαρ Σάββα, ὑπέρ πάντων σῶν εὐλαβῶς, σπευδόντων σῆ χάριτι ἐν βίου, ἀνάγκαις δίναις, κινδύνοις καί θλίψεσιν.

Ἀλάθανστον κόσμου χειραγωγόν, πρός τρίβον εὐθεῖαν τήν ἀπάγουσαν προς σκηνάς, τοῦ πόλου κατέγνωμέν σε Σάββα, Χριστοῦ λευΐτα σεπτέ καί Πανόσιε.

Βοήθει τοῖς σπεύδουσι εὐλαβῶς, τῆ σῆ παρρησίᾳ, ἐν ἀνάγκαις καί πειρασμοῖς, θειότατε Σάββα σαῖς πρεσβείαις, ἐλθεῖν αἰσίαν εἰς ἔκβασιν ὄλβιε.

Θεοτοκίον.
Βλαστοῦ νησοῦ Κύπρου τοῦ εὐθαλοῦς, λιταῖς Θεοτόκε, Σάββα ἒμφρονως ἀρετῆς, ταμεῖα ἀνάδειξον σοὺς δούλους, σῶν θαυμασίων πληθύν μεγαλύνοντας.

ᾨδή γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Ἀσθενῶν ἀντιλήπτωρ καί ἰατρέ τάχιστε, Σάββα σοὶ οικούση ἀφθόνως χάριτι σπεύδοντας, σαῖς διαθέρμοις εὐχαῖς, ἰάσω καί δαιμονῶντας, πονηροῦ τῆς μάστιγος τάχος ἀπήλλαξας.

Παναοίδιμε Σάββα ἡμῶν ἀχλύν θλίψεων, καί τῶν λυπηρῶν τήν ὀμίχλη σκέδασον τάχιστα, θεοπειθέσιν εὐχαῖς, ταῖς σαῖς πανόσιε πάτερ, βίου καθαρότητος ἔμπνουν θησαύρισμα.

Ἔδειξέ σε ἡ χάρις τοῦ πανσθενούς Πνεύματος, σε θεοφορούμενε Σάββα θεῖον ὁμόζηλον, Προδρόμου καί Ἠλιού, λογοῖς καί ἔργοις ταμεῖον, ὀρθοδόξου πίστεως ὄντως ἀσύλητον.

Θεοτοκίον.
Μητροπάρθενε σπεῦσον ἐν πειρασμοῖς Ἄχραντε, πάντας βοηθῆσαι σοῖς δούλοις καί περιστάσεσιν, ἐνθέρμοις Σάββα λιταῖς, ἐπέμβασίν σου ἰδόντος, ἐν Μονῇ τῆς χάριτος θείας Κικώτισσα.

Κατάδειξον ἡμῖν τήν χάριν σου Σάββα Ἀρχιμανδρῖτα, δαιμονῶντων ὁ ἰατήρ, καί πάντων προσφύγιον, καμνόντων ἤν εἴληφας οὐρανόθεν.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ, Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι, τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.

Αἴτησις καί τό Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Εὐχῆς ἐραστήν καί πρόβολον συνέσεως, ταχύν ἰατρόν, νοσούντων εὐφημήσωμεν, καί διώκτην δαίμονος, θεῖον Σάββαν, Καρέα οἰκήτορα, καί ἀπλανῆ πιστῶν χειραγωγόν, ἀρίστων ἠθῶν, σοφέ πρός ἒπαλξιν.

ᾨδή δ΄. Εἰσακήκοα, Κύριε.
Ψαλεῖν πάντας ἀξίωσον τῶ Κυρίῳ Σάββα θεομακάριστε, σε αὑτόν Ὢ αφιέρωσας ἔφεσιν ψυχήν σου ὅλην Πάντιμε.

Ὁδηγός πρός μετάνοιαν καί πρός παραδόσεων διατήρησιν, Ὀρθοδόξων Σάββα πέφηνας, εὐσεβῶν σπευδόντων σοι ἑκάστοτε.

Νύκτα Σάββα ἐκδίωξον ἀγνωσίας τῶν ἐπικαλουμένων σε, ἀστραπαῖς τῶν σῶν δεήσεων, πρός τόν Φωτοδότην πᾶσις κτίσεως.

Θεοτοκίον.
Σωτηρίας προς δῶματα ἲθυνον σούς δούλους Θεογεννήτρια, καταφεύγοντας σή χάριτι, καί ἐκδεχομένους ἱκεσίαις σου.

ᾨδή ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
ᾜσχυνας ἐχθρόν, ἀγωγῆ σου τόν παμβέβηλον, θεαρέστῳ Ἰερεῦ Θεοῦ σεμνέ, θεῖε Σάββα τῶν Ἀγγέλων ἰσοστάσιε.

Νῦν ὠς τοῦ Θεοῦ, ἐκλεκτόν Σάββα θεράποντα, σε ὑμνοῦντες ἐκδεχόμενα λιτάς, πρός Αὑτόν τάς διαθέρμους σου πανόλβιε.

Χάριν σου πολλήν, εὐκαμψίαν ἐκ τοῦ σκήνους σου, Σάββα ἔδειξας τοῖς σπεύσασι πιστῶς, σε προπέμψαι εἰς ζωή τήν αἰωνίζουσαν.

Θεοτοκίον.
Αὔξησον ἡμῶν, πόθον Μῆτερ πρός μετάνοιαν, τήν πλυθήν μεγαλυνόντων σου Ἁγνῇ, θαυμασίων καί ἀντίληψιν πρός δούλους σου.

ᾨδή στ΄. Τήν δέησιν.
Ῥανίδας μου, τῶν δακρύων πρόσδεξαι ὡς θυμίαμα πανεύοσμον Σάββα, οὐ προσευχαί πρός τόν θρόνον Ὑψίστου ὤσπερ θυμίαμα θεῖον ἀνέβαινον, ὑπέρ ἡμῶν τῶν ἀναιδῶς, ὑβριζότων Αὑτόν αἰσχραῖς πράξεσιν.

Ἱκανῶσον, Σάββα τούς ἱκέτας σου, ἀσφαλῶς βαδίσαι τρίβον τοῦ βίου, καί καταντῆσαι εἰς πόλους σκηνώσεις, τούς εὐλαβῶς ἐκτελοῦντας τήν μνήμην σου, πνευματικέ χειραγωγέ, πρός σωτήριον πάντων μετάνοιαν.

Νύν μέλποντες, σε ὡς οἴκον χάριτος, θεῖε Σάββα ἀλγεινῶς ἀσθενοῦντα, τῶν ἐξαρπάσαντα ἐκ τοῦ θανάτου, καί δι’εὐχῶν θεραπεύσαντα ὅρασιν, ἀνδρός προστρέξαντος πιστῶς, σαῖς θερμαῖς πρός τόν Κτίστην δεήσεσι.

Θεοτοκίον.
Ἡ Πάνσεμνος, Μήτηρ τοῦ Παντάνακτος, ἐπευλόγει οὐρανόθεν σούς δούλους, καί καθαγίαζε πάντων τά ἔργα, μεγαλυνόντων σε ὡς ἐνδιαίτημα, ἡγιασμένον τοῦ Θεοῦ, καί καθέδραν Αὑτοῦ ἀχειρότευκτον.

Κατάδειξον, ἡμῖν τήν χάριν σου Σάββα Ἀρχιμανδρῖτα, δαιμονώντων ὁ ἰατήρ, καί πάντων προσφύγιον, καμνόντων ἤν εἴληφας οὐρανόθεν.

Ἄχραντε, ἡ διά λόγου τόν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Αἴτησις καί τό Κοντάκιον.
Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αἱμάτων Σου.
Τῶν ἰατρόν τῶν νοσούντων τιμήσωμεν, καί ἐλατῆρα δαιμόνων ἐν ἂσμασι, Καρέα τῶν οἰκιστήν καί ὁμότροπον, τῶν Ἀποστόλων ὡς χάριτος σκήνωμα, θεόπνουν Σάββαν, ἤμων πρέσβυν ἔνθερμον.

Προκείμενον.
Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ.
Στίχ. Θαυμαστός ὁ Θεός ἐν τοῖς Ἁγίοις Αὐτοῦ.

Εὐαγγέλιον ἐκ τοῦ κατά Λουκᾶν (Κεφ. στ΄ 17-23).
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἔστη ὁ Ἰησοῦς ἐπί τόπου πεδινοῦ· καί ὄχλος πολύς μαθητῶν αὐτοῦ καί πλῆθος πολύ τοῦ λαοῦ ἀπό πάσης τῆς Ἰουδαίας καί Ἱερουσαλήμ καί τῆς παραλίου Τύρου καί Σιδῶνος, οἵ ἦλθον ἀκοῦσαι αὐτοῦ καί ἰαθῆναι ἀπό τῶν νόσων αὐτῶν· καί οἱ ὀχλούμενοι ἀπό πνευμάτων ἀκαθάρτων καί ἐθεραπεύοντο. Καί πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἅπτεσθαι αὐτοῦ, ὅτι δύναμις παρ’ αὐτοῦ ἐξήρχετο καί ἰᾶτο πάντας. Καί αὐτός, ἐπάρας τούς ὀφθαλμούς αὐτοῦ εἰς τούς μαθητάς αὐτοῦ, ἔλεγεν· μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστίν ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ· μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε· μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε· μακάριοί ἐστε, ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καί ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς, καί ὀνειδίσωσιν, καί ἐκβάλωσιν τό ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρόν, ἕνεκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Χαίρετε ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καί σκιρτήσατε· ἰδού γάρ ὁ μισθός ὑμῶν πολύς ἐν τῷ οὐρανῷ.

Δόξα.
Ταῖς τοῦ Σοῦ Λευΐτου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καί νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου, πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχ. Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός…
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Σάββα σκεῦος χάριτος, τοῦ πανσθενούς Παρακλήτου, ἱερέων σέμνωμα, προσφορᾶς πρός ἅπαντας διειδέστατων, ῥεῖθρον θειότατε, καί τῶν ἀκαθάρτων, τῶν πνευμάτων ὀλετήριον, ἡμῶν ἐπάκουσον, τῶν θερμῶν δεήσεων ἄνωθεν, καί πέμψον πᾶσι δύναμιν, σθένος ἄμφω ῥῶσιν ὑγείαν, καί χαράν τοις πίστει, τιμῶσι σε ὡς ἄνθρωπον Θεοῦ, σαυτόν πιστῶν ὁμηγύρεως, χρείαις ἀναλώσαντα.

Σῶσον ὁ Θεός τόν λαό σου…

ᾨδή ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Μή παρίδῃς δεήσεις τῶν σπευδόντων σύ Σάββα ἐν περιστάσεσι, καί σε μακαριζόντων, ὡς ἰατρόν νοσούντων, ὁδηγόν ἀπλανέστατον, πιστῶν καί τὸν ἐνδεῶν, τροφόν καί παραστάτην.

Ἱερέων ἀμέμπτων θεοφορεῖτε Σάββα σεπτέ διάκοσμε, ἀγῶσιν ὁ κοσμήσας, τήν σήν ἱερωσύνην, θεαρέστοις ἱκέτευε, ὑπέρ ἡμῶν τόν Θεόν, σαφῶς δοξάσαντά σε.

Νικητάς σούς ἱκέτας εν ἀγῶσι τοῦ βίου Σάββα ἀνάδειξον, τούς δι’ ἡθῶν ἀμέμπτων, μοχθοῦντας καθ’ ἑκάστην, διατήρησην ἔνθεε, πατέρων θεοσεβῶν, τῶν νέων ἐκμαγεῖον.

Θεοτοκίον.
Θεοτόκε καί Παρθένε οὐρανῶν Ὑπερτέραν Θεογεννήτρια, ἁπάντων φθειρομένων, τούς μεγαλύνοντάς σε, ὑπερόπτας ἀνάδειξον, ἡγιασμένη σκηνῇ, καί κλίνῃ τοῦ Δεσπότου.

ᾨδή η΄. Τόν Βασιλέα.
Εὔφρανον Σάββα, ὀδμαῖς λιτῶν σου ἐνθέρμων, πρός Θεόν τάς ψυχάς σῶν προσφύγων, Πνεύματος Ἁγίου, ὀσφράδιον ὡς θεῖον.

Ὁ τῶν ἀγώνων, τοῦ Ἡλιού καί Προδρόμου, ζηλωτῇς πέλων Σάββα γένεσθαι, καταξίωσόν με, τῆς σωφροσύνης στῦλον.

Θεράπων νόσων, Σάββα σεπτέ ἀνιάτων, καί πνευμάτων διῶκτα ἀλάλων, ὑπερόπτας δεῖξον, ἡμᾶς παθῶν εὐχαῖς σου.

Θεοτοκίον.
Εὐλογημένη, Θεογεννήτορ τοῦ πόλου, οἰκιστά τούς οἰκέτας σου δεῖξον, Σάββα θεοφόρου, λιτάς ἐκδεχομένους.

ᾨδή θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Ναό δομήτορ Σάββα, θείου Γεωργίου, ὑπέρ ἡμῶν σύν αὑτῷ καθικέτευε, τῶν νυχθημέρους ἀγῶνας, μεγαλυνόντων σου.

Χαράς καρδίας πλῆσον, Σάββα ἱκετῶν σου, ἐν δυσθυμία στενόντων καί θλίψεσι, σαῖς πρός τόν Κτίστην τῶν ὅλων, θερμαῖς δεήσεσι.

Μνημόνευε ἁπαύστως, τῶν μνημονευόντων, πρός τούς πτωχούς σήν ἀνύστακτον μέριμνα, καί ἀσθενεῖς πάτερ Σάββα, ἀγάπης σκήνωμα.

Θεοτοκίον.
Μαρία τὸν Δεσπότην, καί Θεόν τῶν ὅλων, ἡ ἐν γαστρί ὑπέρ λόγον κυήσασα, Αὑτόν ἀπέργασαι ἵλεων, τοῖς ἱκέταις σου.

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον Σέ μεγαλύνομεν.

Καί τά παρόντα Μεγαλυνάρια,
Χαίροις τῆς Ἁλώνης σεπτός βλαστός, ἔπους τῶν Κυπρίων ὁ γεναίος ἀγωνιστής, Χαίροις ἐν Ἀθήναις, ὁ φιλανθρώπως δράσας, διάκοσμε Καρέα Σάββα μακάριε.

Χαίροις ἱερέων ἡ καλλονῇ, τοῦ Ναοῦ δομήτορ ἐν Καρέα τοῦ θαυμαστοῦ, Σάββα Γεωργίου, καί θεῖε ἀντιλήπτορ, νοσούντων καί καμνόντων, φιλανθρωπότατε.

Χαίροις Ὀρθοδόξου διαγωγῆς, σέμνωμα ὀλέτα, τῶν πνευμάτων τῶν πονηρῶν, Χαίροις ποδηγέτα, πνεύματικε πρός πόλον, τῶν σοὶ προσερχομένων, Σάββα θεόπνευστε.

Χαίροις ὁ ἐκλάμψας ἁρτιφανὼς, ἀστραπαῖς θαυμάτων καί ἰάσεως ἀσθενῶν, Χαίροις ὁ διδάξας, καί εν ταὐτῶ ποιήσας, Ἀρχιμανδρῖτα Σάββα, κόσμου προσφύγιον.

Τοῦ Μεγαλομάρτυρος τοῦ Ναοῦ, κτίτορ Γεωργίου, ἐν Καρέα ἐξορκισμοῖς, καί εὐχαῖς ἐνθέρμοις, αὑτόν ἐδείξας Σάββα, τοῦ Σιλωάμ ὡς ἄλλην, κρήνην ἰάσεων.

Τήρει οὐρανόθεν τούς εὐσεβεῖς, ἀσινεῖς μανίας, θεῖε Σάββα τοῦ δυσμενοῦς, καί τούς Ὀρθοδόξους, ἀξίωσον ἐμμένειν, ἐν δόγμασι πατρῴοις πάτερ ἀοίδιμε.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.

Τό Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομα σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῇς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῇς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καί τό ὄνομα Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. α΄. Τόν συνάναρχον Λόγον.
Χαριτόβρυτε Σάββα Κυπρίων σέμνωμα, κτίτορ στεῤῥοῦ Γεωργίου, ἐν τῷ Καρέα Ναοῦ, ἀντιλήπτορ ἀσθενῶν πτωχῶν προσφύγιον, καί ὀλετήρ υἱόν ταχύ, τῶν δαιμόνων εὐσεβῶν, θεόθεν γενοῦ ἀκέστορ, τῶν σε τιμώντων ὡς λύχνον, ἐμπεριστάτων ἀντιλήψεως.

Ἐκτενής καί Ἀπόλυσις, μεθ’ ἥν ψάλλομεν τά ἑξῆς·

Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Δεῦτε νῦν Ἁλώνης τόν βλαστόν, ἴον εὐθαλέστατον Κύπρου, Καρέα εὖχος σεπτόν, Γεωργίου κτίτορα Μεγαλομάρτυρος, τοῦ Ναοῦ καί συλλήπτορα, δεινῶς τρυχομένων, Σάββαν εὐφημήσωμεν τόν ἱερώτατον, ὡς θερμόν πιστῶν παραστάτην, ἐν δεινοῖς στενώσεσι λύπαις, καί τοῦ βίου πάσαις περιστάσεσι.

Δέσποινα πρόσδεξαι, τάς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καί λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.

Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς Σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπην Σου.

Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς.
Ἀμήν.

Δίστιχον·
Ὀδήγει, Σάββα πρὸς σκηνώσεις τοῦ πόλου
σὸν ὐμνηπόλον, θεόφρον, Χαραλάμπη.

Ευχαριστώ θερμά τον εν Χριστό αδελφό Παναγιώτη
για την αποστολή τόσο της Παρακλήσεως όσο και για
της εικόνος του Οσίου Γέροντος