Παρακλητικός Κανών εις τον Άγιο Ιωάννη ο Βλαδίμηρος ο Βασιλεύς και Θαυματουργός

†Εορτάζεται στις 22 Μαΐου

Εὐλογήσαντος τοῦ ίερέως άρχόμεθα άναγινώσκοντες τον ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καὶ μὴ εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν Σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου. Ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός Σέ τάς χείρας μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός Σοι. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μὴ ἀποστρέψης τό πρόσωπόν Σου ἀπ’ ἐμοῦ καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τό πρωΐ τό ἔλεός Σου, ὅτι ἐπὶ Σοί ἤλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ἧ πορεύσομαι, ὅτι πρός Σέ ἦρα τὴν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός Σέ κατέφυγον, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά Σου, ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός μου. Τό Πνεῦμα Σου τό ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου καὶ ἐν τῷ ἐλέει Σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος Σου εἰμί.

Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ἅ΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίω, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. β’. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τό ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Εἶτα τὸ τροπάριον·

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τῷ Ἰωάννῃ οἱ πιστοί νῦν προσδράμωμεν, οἱ ἐν δεινοῖς καί συμφοραῖς καί προσπέσωμεν, ἐν εὐσεβείᾳ κράζοντες ἐκ βάθους ψυχῆς· Ἅγιε, βοήθησον καί ἡμᾶς τυραννίας, σπεῦσον ἐκλυτρώσασθαι, ἀσεβῶν καί ἀπίστων. Μή ἀποστρέψης σούς δούλους κενούς, ἀλλ’ ἐκ παντοίων κινδύνων διάσωσον.

Δόξα. Τό αὐτό. Καί νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι· εἰμὴ γὰρ Σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο, ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ Σοῦ· Σοὺς γὰρ δούλους σώζει ἀεὶ ἐκ παντοίων δεινῶν.

Εἶτα ὁ Ν’ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.

Εἶτα ὁ Κανών.

ᾨδή α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγράν διοδεύσας.
Δειναῖς πιεζόμενος συμφοραῖς, πρός σέ ἐπιῤῥίπτω, καί τό σῶμα καί τήν ψυχήν, ὦ Ἄναξ τρισμάκαρ καί παρθένε, τῶν φοβερῶν καί κακῶν με ἐκλύτρωσαι.

Σαρκός με τοῦ κλύδωνος ἐμβολή, μάκαρ Ἰωάννη, ἐκταράττει διηνεκῶς, εἰρήνευσον, Μέδων, τῇ γαλήνῃ πρός Θεόν μεσιτεύων, θεόσοφε.

Δαιμόνων τά στίφη τά πονηρά, καταπολεμοῦσι, τόν σόν δοῦλον ἀνηλεῶς· κατάργησον τούτους τῇ δυνάμει, τῇ τοῦ Σταυροῦ, στεφηφόρε πανθαύμαστε.

Θεοτοκίον.
Παρθένε ἡ πύλη ἡ τοῦ Θεοῦ, ἄνοιξόν μοι πύλην, εὐσπλαχνίας καί ἐκ πυλῶν, τῆς θανατηφόρου ἁμαρτίας, τῇ μητρικῇ παῤῥησία Σου ῥῦσαί με.

ᾨδή γ΄. Οὐρανίας ἁψίδος.
Πονηρίας ἀνθρώπων, ὀδυνηράς πάντοτε, ἀπειλάς πνεόντων δυσφήμως, σύ μέ διάσωσον, τήν θηριώδην αὐτῶν, μανίαν διασκεδάζων, εὐσεβῶν τό στήριγμα, Μάρτυς πανένδοξε.

Σκαιωρίας ἀπίστων, θαυματουργέ, σκόρπισον καί παραπικραίνοντας πάντας, ταχύ κατάβαλε, ἐν τῇ ῥομφαίᾳ τῇ σῇ, τῶν πρεσβειῶν ἡ θερμότης, τῶν πιστῶν τό καύχημα, Ἄναξ Βλαδίμηρε.

Σωφροσύνη εὐώδει, τήν βδελυράν διώξον, τῶν σῶν θεραπόντων, θεόφρον, δεινήν ἀσέλγειαν, ὁ θείων μύρων κρουνούς, καθαρωτάτους ἐκβλύζων, Ἀθλητῶν ὁμόσκηνε, τοῦ Παντοκράτορος.

Θεοτοκίον.
Ἀρετῆς παρθενίας, ἐστερήθην, Πάναγνε, ὅλος ἐμολύνθην τῷ πάθει, τῆς ἀσωτίας μου. Ἡ τετοκυῖα Κριτήν, παρανομούντων ἀνθρώπων, πάσης κατακρίσεως, Παρθένε σῶσον με.

Προστρέχομεν, τῇ μυροθήκῃ σου πάντες, σημειοφόρε, εὐωδίας καλλίστης, καί δωρεῶν θείων πλουτοῦμεν· σύ γάρ πρόμαχος ἡμῶν ἦ καί ἀντιλήπτωρ.

Ἀξίωσον, τῆς χαριτός σου, Ἰωάννη θεοφόρε, τούς σούς δούλους τούς ταπεινούς ἐκ νόσων ῥυόμενος, καί κάθαρον τῶν παθῶν ἡμῶν τόν ῥύπον.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ, Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Αἲτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Προστάτης θερμός καί πύργος ἀπροσμάχητος, ἐδείχθης, σοφέ, τοῖς πίστει ἐκβοῶσι σοι, καί σεπτῶς κραυγάζουσιν, ἀθλητά Βλαδίμηρε πρόφθασον, καί ἐκ κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀεί τῇ Τριάδι παριστάμενος.

ᾨδή δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Ἰαμάτων χαρίσματα, τῷ σεπτῷ τεμένει σου οἱ προσφεύγοντες, ἀρυόμεθα εὐφρόσυνοι, καί δοξάζομέν σε, θαυματόβρυτε.

Ἀλβανίας, Σερβίας τε, καί τῆς Βουλγαρίας τά σά θαύματα, ἀντιλήπτορα κηρύττουσι, διό σωτῆρα πάντες Σέ γνωρίζουσι.

Τῆς Μυσίας οἱ Ὀρθόδοξοι, καί οἱ τοῦ Ἰλλυρικοῦ σεπτῶς σοι προσπίπτουσι, τῆς ὑγείας ἀπολαύοντες, καί χαρίτων πάντοτε πληρούμενοι.

Θεοτοκίον.
Σύ τόν νοῦν μου ἐκλάμπρυνον, τόν ἐσκοτισμένον τοῖς πλημμελήμασιν, ἡ τόν Ἥλιον κυήσασα, τῆς δικαιοσύνης, Παναμώμητε.

ᾨδή ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Φρούρησον ἡμᾶς, ταῖς πρεσβείαις σου, Βλαδίμηρε, καί τῷ βραχίονί σου τῷ κραταιῶ, πικρούς τυράννους κατάβαλε, ὑπερθαύμαστε.

Δώρησαι ἡμῖν, τήν ὑγείαν δεομένοις σου,, τῆς ψυχῆς καί τοῦ σώματος ἀεί, καί τήν μυρίπνοον ῥῶσιν, Ἰωάννη πανόλβιε.

Ἴασαι λαούς, προσδραμόντας σοι, θαυμάσιε, λοιμικῆς τε νόσου καί πυρετῶν, καί ἀλγηδόνων παντοίων πάντας διάσωσον.

Θεοτοκίον.
Φώτισον, Ἁγνή, τῆς ψυχῆς μου τήν σκοτόμαιναν, τῆς Σῆς λαμπρότητος τῇ μαρμαρυγῇ, ἡ Φῶς τεκοῦσα τόν θεῖον καί προαιώνιον.

ᾨδή στ΄. Τήν δέησιν ἐκχεῶ.
Θαυμάτων σε, θησαυρόν ἐπίσταμαι, καί πηγήν τῶν ἀγαθῶν, Ἰωάννη, ἀσθενειῶν θεραπεύοντα πάθ, καί ἐνεργείας δαιμόνων ἐλαύνοντα· διό δέομαι ἀναγαγεῖν, ἐκ φθορᾶς με κακῶν, χαριτώνυμε.

Προστάτην σε, τῆς Μονῆς κηρύττομεν, καί φρουρόν τῆς Ἀλβανίας, παμμάκαρ, τῶν πειρασμῶν διαλύοντα ὄχλον, καί ἐπηρείας ἀπίστων διώκοντα· διό πάντας τούς Χριστιανούς, τῶν δεινῶν λυτρωθῆναι δεόμεθα.

Λιμένα, τήν σήν σορόν ἐν θλίψεσι, καί ἐν ἀνάγκαις ἐννοῶ, Μυροβλύτα, καί παντελῆ συμφορῶν σωτηρίαν, καί ποταμόν δωρεῶν ἀνεξάντλητον, καί βρύσιν τῶν εὐωδιῶν, καί πηγήν ἰαμάτων ἀένναον.

Θεοτοκίον.
Θεράπευσον, τήν δεινῷ νοσήματι, καί ἐμπαίγματι οἰκτρῷ κακωθεῖσαν, ἐκ πονηροῦ τήν καρδίαν μου ὅλην, καί τῆς ἐν Σοί ἰατρείας ἀξίωσον, καί σῶσον με τόν ἐπί Σε, προσφεύγοντα , Μαρία Πανάμωμε.

Προστρέχομεν, τῇ μυροθήκῃ σου πάντες, σημειοφόρε, εὐωδίας καλλίστης, καί δωρεῶν θείων πλουτοῦμεν· σύ γάρ πρόμαχος ἡμῶν ἦ καί ἀντιλήπτωρ.

Ἀξίωσον, τῆς χαριτός σου, Ἰωάννη θεοφόρε, τούς σούς δούλους τούς ταπεινούς ἐκ νόσων ῥυόμενος, καί κάθαρον τῶν παθῶν ἡμῶν τόν ῥύπον.

Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ᾿ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα, δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Αἲτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος β΄. Προστασία τῶν Χριστιανῶν.
Βασιλείαν λιπών τήν ἐν γῆ, ὦ πανθαύμαστε, Βασιλείας τῶν Οὐρανῶν, οὖκ ἀπέτυχες, Ὅσιε, ἀλλ’ ἐν μέσῳ εὐσεβῶν Ἀνάκτων ἐντρυφᾶς· διό πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν, τῶν νῦν ἐπικαλουμένων σε, καί πιστῶς κραυγαζόντων σοι· λύτρωσαι νοσημάτων, ὡς καί ἀμπλακημάτων, τούς ἱκετεύοντάς σε θερμῶς, Ἀθλοφόρε, καί τιμῶντας σε.

Προκείμενον.
Δίκαιος ὡς φοίνιξ ἀνθήσει καί ὡσεί κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται.
Στίχ. Εὐφρανθήσεται δίκαιος ἐν Κυρίῳ.

Εὐαγγέλιον, Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. κα΄ 12-16).
Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· προσέχετε ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων· ἐπιβαλοῦσι γὰρ ἐφ’ ὑμᾶς τὰς χεῖρας αὐτῶν καὶ διώξουσι, παραδιδόντες εἰς συναγωγὰς καὶ φυλακάς, ἀγομένους ἐπὶ βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνας ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου. Ἀποβήσεται δὲ ὑμῖν εἰς μαρτύριον. Θέσθε οὖν εἰς τὰς καρδίας ὑμῶν μὴ προμελετᾶν ἀπολογηθῆναι· ἐγὼ γὰρ δώσω ὑμῖν στόμα καὶ σοφίαν, ᾗ οὐ δυνήσονται ἀντειπεῖν, οὐδὲ ἀντιστῆναι πάντες οἱ ἀντικείμενοι ὑμῖν. Παραδοθήσεσθε δὲ καὶ ὑπὸ γονέων καὶ ἀδελφῶν καὶ φίλων καὶ θανατώσουσιν ἐξ ὑμῶν καὶ ἔσεσθε μισούμενοι ὐπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου καὶ θρὶξ ἐκ τῆς κεφαλῆς ὑμῶν οὐ μὴ ἀπόληται. Ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Δόξα.
Ταῖς τοῦ Ἀθλοφόρου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ Νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχ. Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός…
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Μή ἀποστερήσῃς με, τῆς σῆς φρικτῆς προστασίας, Ἀθλητά Βλαδίμηρε, ἀλλά θραῦσον δέομαι, τῇ ἰσχύῃ σου, δαιμόνων τά τοξεύματα, καί τά τούτων βέλη, καί ἀπάλλαξον σοί δέομαι, πόνου τοῦ τῆς ψυχῆς, πάσης τε ἀνάγκης καί θλίψεως· δουλείας γάρ συνθλίβει με, τῶν Ἀγαρηνῶν ἄχθος μέγιστον· αὐτούς τυραννοῦντας, δυνάστας κραταιούς καί δυνατούς, τῇ σῇ δυνάμει ἐδάφισον, Ἄναξ εὐκλεέστατε.

Σῶσον ὀ Θεός τὸν λαό σου…

ᾨδή ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Τήν ψυχήν θυμηδίας, καί χαρᾶς ἁπάσης ἀνάδειξον ἔμπλεον, θεόφρον Ἰωάννη, τῶν Σέ ἐπικαλουμένων, καί βοᾶν ἀεί δίδαξον· ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεός εὐλογητός εἶ.

Λαμπρυνθείς τῷ σῷ πάθει, σκοτισθέντα με ἁμαρτήμασι λάμπρυνον, τόν πόθῳ προσιόντα, τῇ σῇ φωταγωγίᾳ, καί κραυγάζειν ἀξίωσον· ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεός εὐλογητός εἶ.

Πειρασμῶν καί κινδύνων, καί ἀνάγκης καί θλίψεως ἐλευθέρωσον, καί βλάβης τῶν δαιμόνων, τούς τῇ σκέπῃ σου θαῤῥοῦντας, καί ἐν πίστει κραυγάζοντας· ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεός εὐλογητός εἶ.

Θεοτοκίον.
Τῶν ἀνθρώπων ὁ Πλάστης, ἐν γαστρί Σου σκηνώσας, Θεοχαρίτωτε, ἁπάντων προστασίαν, τῶν ζάλαις κλονουμένων, καί βοώντων δεικνύει Σε· ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεός εὐλογητός εἶ.

ᾨδή η΄. Τόν Βασιλέα τῶν οὐρανῶν.
Τοῖς ποντουμένοις, βιωτικαῖς τρικυμίαις, χεῖραν δίδου, παμμάκαρ, τοῖς ὑμνοῦσι, καί ὑπερυψοῦσι, Χριστόν εἰς τούς αἰῶνας.

Τῶν σῶν Λειψάνων, τῶν θεαυγῶν ἀπτομένους, εὐωδίας πλήρωσον τῆς θείας, Κύριον ὑμνοῦντας, πιστῶς εἰς τούς αἰῶνας.

Τούς δεομένους, ἐκτενῶς, Μυροβλύτα, καί τήν σήν χάριν αἰτοῦντας προσδέχου, τούς δοξολογοῦντας, Θεόν εἰς τούς αἰῶνας.

Θεοτοκίον.
Τῶν μολυσμάτων, τῆς καρδίας μου, Παρθένε, μετανοίας καθάρισον νίπτροις, ἵνα Σέ δοξάζω, εἰς πάντας τούς αἰῶνας.

ᾨδή θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Ἀστέρα Ἰωάννη, σέ σημειοφόρε, ὁμολογοῦμεν φωσφόρον αὐγάζοντα, εὐσεβεῖς τούς ὀρθοδόξως Χριστῷ λατρεύοντας.

Ἐν σάλῳ, Ἀθλοφόρε, τοῖς κυματουμένοις, πολλῶν κακῶν σαῖς ἱκεσίαις βοήθησον, διασκεδάζων ἀνέμους τοῦ πολεμήτορος.

Τήν δέησίν μου δέξαι, τοῦ ταπεινωθέντος, καί χαλεπῶν, Ἀθλοφόρε, κακώσεων, καί ἁμαρτίας ἁπάσης με ἐλευθέρωσον.

Θεοτοκίον.
Ἐλπίδα σωτηρίας, τῶν ἐκπεπτωκότων, αἱ γενεαί, Θεοτόκε, γινώσκουσι, διά παντός ὁμοφώνως Σέ μακαρίζουσαι.

Άξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον Σε μεγαλύνομεν.

Καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Τούς συναθροισθέντας τῷ σῷ ναῷ, ἀοράτων πάντας, ὁρατῶν τε ἐπιβουλῆς, ἡμᾶς τυραννούντων, δεόμεθα ῥυσθῆναι, ὑπό τῆς χάριτός σου, σοφέ Βλαδίμηρε.

Τόν στερρόν ὁπλίτην καί ἀθλητήν, ὑπέρ εὐσεβείας, τόν ἀδαπάνητον θησαυρόν, τόν ἐν Βασιλεῦσι ἅμα καί Μυροβλύταις, τόν θεῖον Ἰωάννην, πόθῳ ὑμνήσωμεν.

Τά πεπυρωμένα τά τοῦ ἐχθροῦ, ἔνεδρα, παγίδας, διασκέδασον ἐξ ἡμῶν, τῇ δυνάμει, μάκαρ, τῇ ἐκ Θεοῦ δοθείσῃ, ὅπως αὐτῶν ῥυσθέντες, σέ μεγαλύνωμεν.

Φρίττομεν ὁρῶντες θαῦμα φρικτόν, τό Σκουμβίου ῥεῦμα, ἀπεστράφη ὀπίσω γάρ, Ἰορδάνου ῥεῖθρον, μιμουμένον, ὅτε εἶλθε, ἡ θήκῃ σῶν Λειψάνων ἐν τῇ Κουσσίας ῥοῇ.

Τόν ἀστέρα πάντες τόν φαεινόν, τόν ἐκ Βλαδιμήρου, ἀπαστράψαντα νοητῶς, Μαρτύρων τό κλέος, καί Βασιλέων δόξαν, τόν θεῖον Ἰωάννην, ὕμνοις τιμήσωμεν.

Ἕτερον. Ἀντωνίου Μάρκου.
Χαῖροις Ἐκκλησίας θεῖος βλαστός, ὁ ἐν τῇ ἀσκήσει, καί ἀθλήσει ἁγιασθείς, Βλαδίμηρε ἄναξ, θεόπτα Ἰωάννη, τούς σέ προσκαλουμένους, κακῶν διάσωζε.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατειαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ Δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.

Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καί τό ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τα ἑξῆς·

Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου. Ἀντωνίου Μάρκου.
Δεῦτε Βλαδιμήρου τόν σεπτόν, καί θαυματουργόν Βασιλέα, πάντες τιμήσωμεν, Ἰωάννην ἔνδοξον, τόν Μυροβλύτην, πιστοί· τόν ἰάσεις προχέοντα, ἐπί τοῖς δεομένοις, καί τοῖς προσεγγίζουσι, πίστει αὐτοῦ τήν σορόν· πρέσβευε, βοῶντες, Κυρίῳ, τῶν Ἀνάκτων κλέος καί δόξα, ὑπέρ τῶν Σέ ὑμνοῦντων, πανσεβάσμιε.

Δέσποινα πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς Σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου.

Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἠμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἠμᾶς.
Ἀμήν.

Στίχοι. Ἀντωνίου Μάρκου.
Βασιλεύς ὑπάρχων ἐπί τῆς γῆς Ἰωάννη,
Ἀντωνίῳ δώρησαι ἐπί παθῶν βασιλεῦσαι.
Τήν κάραν δέ τμηθείς ὑπέρ τῆς παρθενίας,
τήν κάραν σύντριψον ὄφεως ὅς με θλίβει

Πηγή