Παρακλητικός Κανών εις τον Όσιο Μελέτιο τον Νέο εν Όρος Μυουπόλεως Ασκητέυσας

Ποίημα Γερασίμου Μοναχού Μικραγιαννανίτου

Εορτάζετε στις 1 Σεπτεμβρίου

Εΰλογήσαντος τοῦ ίερέως άρχόμεθα άναγινώσκοντες τον ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησίν μου ἐν τή ἀληθεία σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τή δικαιοσύνη σού καί μή εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου, ἐκάθισε μέ ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἔπ ἐμέ τό πνεῦμά μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πάσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος σοί. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου μή ἀποστρέψης τό πρόσωπόν σου ἄπ ἐμοῦ, καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. ἀκουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό ἔλεός σου, ὅτι ἐπί  σοῖ ἤλπισα γνώρισον μοί, Κύριε, ὁδόν, ἐν ἤ πορεύσομαι, ὅτι πρός σέ ἤρα τήν ψυχήν μού ἐξελού μέ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρός σέ κατέφυγον. δίδαξον μέ τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου, ὅτι σύ εἰ ὁ Θεός μού τό πνεῦμά σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει μέ ἐν γῆ εὐθεία. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ἐν τή δικαιοσύνη σου ἑξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλός σου εἰμι.

Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. α´. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β’. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἡμυνάμην αὐτοῦς.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ’. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Εἴτα το Τροπάριο.

Ἦχος δ’ ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῶ
Ὡς ἐν ἀσκήσει ἱερά διαλάμψας, τοῦ Παρακλήτου εἰσεδέξω τήν χάριν, ἡγιασμένε Ὅσιε Μελέτιε, ὅθεν πάσης λύτρωσαι, ἐπηρείας καί βλάβης, τήν παροῦσαν ποίμνην σου, ὡς αὑτῆς ἀντιλήπτωρ, καί πᾶσιν αἴτει θεῖον ἱλασμόν, τοῖς προσιοῦσι, πιστῶς τῆ πρεσβεῖα σου.

Δόξα. Τὸ αὐτό. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομεν,  ποτέ,  Θεοτόκε, τάς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἷ μή γάρ Σύ προΐστασο πρεσβέβουσα, τις ἡμᾶς ἐρρύσατο, ἐκ τοσούτων κινδύνων: Τις δε διεφύλαξεν ἐῷς νῦν ἐλευθέρους: Ούκ ἀποστῶμεν,  Δέσποινα , ἐκ Σου, σούς γάρ δούλους σῴζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ν΄ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.

Εἴτα ψάλλομεν τάς Ὠδᾶς τοῦ Κανόνος.

Ὠδή ἀ’. Ἦχος πλ δ’ Ὑγράν διοδεύσας.
Τρυφῆς ἀπολαύων τῆς ὑπέρ νοῦ, Μελέτιε Πάτερ, πάσης λύτρωσαι ἀπειλῆς, ταῖς σαῖς ἱκεσίαις πρός τόν Κτίστην, τούς ἀδιστάκτῳ ψυχή προσιόντας σοι.

Ηλίου ακτίσι του νοητού, λαμπόμενος Πάτερ, των παθών μου τον σκοτασμόν, ταις σαις αποδίωξον πρεσβείαις, και αρετών τω φωτί με καταύγασον.

Ναμάτων πληρούμενος μυστικῶν, επόμβρησον Πάτερ, θείας χάριτος γλυκασμόν, Μελέτιε ταύτῃ τῆ Μονῇ σου, ἀνακειμένη θερμῶς τῆ πρεσβεῖα σου.

Θεοτοκίον.
Δοχεῖον πολύφωτον τοῦ Θεοῦ, Κεχαριτωμένῃ, Παντευλόγητε Μαριάμ, φωτί σου ἀΰλῳ τοῦ νόος μου, τήν σκοτομήνην ἀπέλασον δέομαι.

Ώδή γ ’. Οὐρανίας αψίδος.
Ἐποπτεῦον μή παύσῃ, ὡς συμπαθής Ὅσιε, ἐκ τῶν οὐρανίων ἁψίδων, ταύτην τήν Μάνδρα σου, ἀεί δωρούμενος, ἡμῖν τοῖς τέκνοις σου Πάτερ, τά τῆς προστασίας σου, θεία δωρήματα.

Συστροφῆς καί μανίας, τοῦ πονηροῦ ὄφεως, λύτρωσαι ἡμᾶς θεοφόρε, ταῖς ἱκεσίαις σου, καί δίδου δύναμιν, ἡμῖν βαδίζειν ἀμέμπτως. τρίβον τήν σωτήριον, Πάτερ Μελέτιε.

Καθελών τήν ἀπάτην, τοῦ δυσμενοῦς Ὅσιε, πλήρης χαρισμάτων ἐδείχθης, τοῦ θείου Πνεύματος, ὅθεν χαρίτωσον, ἡμῶν τόν νοῦν καί καρδίαν, καί πάσης νωθρότητος, ἡμᾶς ἀπάλλαξον.

Θεοτοκίον.
Ἐξ’ ἀγνῶν σου αἱμάτων, ὁ τοῦ παντός αἴτιος, σάρκα προσλαβών ἀσυγχύτως, ἡμᾶς ἑθέωσε, Κόρη Πανάμωμε, ὅθεν ἡμᾶς θείω φόβῳ, κάθαρον δεόμεθα, πάσης φαυλότητος.

Διάσωσον Πάτερ Μελέτιε πάσης ἡμᾶς ἀνάγκης, καί μανίας τοῦ χαλεποῦ κοσμοκράτορος, ταῖς πρός Χριστόν ἱκεσίαις σου θεοφόρε.

Eπίβλεψον ἐν εὐμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.

Αἴτησις καί τό Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Προστάτης ἡμῶν, καί μέγα καταφύγιον, καί πρέσβυς θερμός, ὑπάρχων πρός τόν Κύριον, Μελέτιε μακάριε, μή ἐλλείπῃς παρέχειν ἑκάστοτε, ἀπαλλαγήν ἡμῖν πάσης φθορᾶς, καί λύσιν πταισμάτων ταῖς πρεσβείαις σου.

Ὠδή δ’. Εἰσακήκοα Κύριε.
Πάσης βλάβης καί θλίψεως, καί ἐπιφορῶ δεινῶν τοῦ ἀλάστορος, ἀσινῆ ταύτην τήν ποίμνην σου, Ὅσιε Μελέτιε διάσῳζε.

Ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν, τήν ὀδόν ὁδεύειν ἡμᾶς ἐνίσχυσον, ὡς ἀν μέτοχοι γενώμεθα, τῆς ζωῆς τῆς κρείττονος Μελέτιε.

Ὡς πατήρ συμπαθέστατος, καί ὑφηγητής ἡμῶν ἐνθεώτατος, πρός ἀγάπην ἀναπτέρωσον, τοῦ Χριστοῦ τόν νοῦν ἡμῶν Μελέτιε.

Θεοτοκίον.
Πολυτρόπως παρώργισα, τόν Υἱόν σου Κόρη τόν φιλεὒσπλαχνον, ἀλλά τοῦτον ἐξιλέωσαι, τῷ συστήνῳ Δέσποινα ἱκέτῃ σου.

Ὠδή ἕ’ Φώτισον ἡμᾶς.
Ἄνωθεν ἡμῖν, τήν ταχεῖαν σου ἀντίληψιν, ἀεί δίδου ὦ Μελέτιε σοφέ, καί παθῶν ἡμῶν κατεύνασον τόν τάραχον.

Ταύτην τήν Μονήν, ἤνπερ πάλαι συνεκρότησας, δεῖξον Πάτερ ὤσπερ κῆπον εὐθαλῆ, ἀρετῶν καλλιεργοῦσαν τά βλαστήματα.

Ἔπιδε ἡμῖν, ἱλαρῶ σου Πάτερ ὄμματι, καί θεράπευσον τά τραύματα ἡμῶν, τῆς ψυχῆς ὁμοῦ καί σώματος δεόμεθα.

Θεοτοκίον.
Ῥύπων χαλεπῶν, τήν ψυχήν μου ἀποκάθαρον, ῥαντισμοῖς τῶν μητρικῶν σου οἰκτιρμῶν, καί μετάνοιαν μοι δός Παρθένε Ἄχραντε.

Ὠδή στ’. Τήν δέησιν, ἐκχεῶ.
Ποιμαίνειν, τῶν ἀρετῶν ἐπί χλόην, ἀοράτως μή ἐλλείπῃς παμμάκαρ, τήν λογικήν ταύτην ποίμνην σου Πάτερ, τήν ἀφορῶσαν πρός σε μετά πίστεως, οἵα ποιμήν ἡμῶν καλός, θεοφόρε Μελέτιε Ὅσιε.

Ὁσίως, εὐαρεστήσας Κυρίῳ, ἐγκρατείᾳ καί συντόνῳ ἀσκήσει, ταῖς τῶν Ἀγγέλων συνήφθης χορείαις, θαυματουργέ θεοφόρε Μελέτιε, μεθ’ ὤν ἱκέτευε ἡμᾶς, τῆς δαιμόνων λυτροῦσθαι κακώσεως.

Ἰάσεις, παντοδαπάς ἀναβλύζων, δωρεᾷ τοῦ Παρακλήτου τῆ θεία, τά τῆς ψυχῆς ἡμῶν ἴασαι πάθη, καί τάς πικρᾶς ἀλγηδόνας τοῦ σώματος, καί αἴτησαι παρά Χριστοῦ, τῶν πταισμάτων τήν λύσιν Μελέτιε.

Θεοτοκίον.
Μαρία, θεοχαρίτωτε Κόρη, ἡ Θεόν ἀνερμηνεύτως τεκοῦσα, καί τῆς ἀρχαίας ἀράς ῥυσαμένη, τῆ σή ἀφράστῳ κυήσει τόν ἄνθρωπον, τῆς χαλεπῆς ἐπιβουλῆς, τοῦ ἐχθροῦ τήν καρδίαν μου λύτρωσαι.

Διάσωσον Πάτερ Μελέτιε πάσης ἡμᾶς ἀνάγκης, καί μανίας τοῦ χαλεποῦ κοσμοκράτορος, ταῖς πρός Χριστόν ἱκεσίαις σου θεοφόρε.

Ἄχραντε, ἡ διά λόγου τόν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα,  δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Αἴτησις. καὶ τό Κοντάκιον
Ἦχος β΄. Προστασία τῶν Χριστιανῶν
Ὡς κοινωνός τῆς ἀΰλου λαμπρότητος, καί ἀρωγός ἡμῶν θεῖος καί ἔφορος, μή παύσῃ Μελέτιε Ὅσιε, διαφυλάττειν τήν ποίμνην σου ἄτρωτον, ἐκ πάσης κακίας τοῦ δράκοντος.

Προκείμενον

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου, ὀ θάνατος τοῦ Ὀσίου Αὐτοῦ. Στίχ. Μακάριος ἀνήρ ὀ φοβούμενος τον Κύριον

Εὐαγγέλιον Ἐκ τοῦ κατά Ματθαῖον
Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς εαὐτού Μαθηταῖς. Πάντα μοι παρεδόθη ὑπό τοῦ Πατρός μου, καί οὐδείς ἐπιγιγνώσκει τόν Υἱόν, εἰμή ὁ Πατήρ, οὐδέ τόν Πατέρα τις ἐπιγιγνώσκει, ειμή ὁ Υἱός, καί ὦ ἐάν βούληται ὁ Υἱός ἀποκαλύψαι. Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς. Ἄρατε τόν ζυγόν μου ἐφ’ ὑμᾶς, καί μάθετε απ΄εμού, ὅτι πρᾶος εἶμι, καί ταπεινός τῆ καρδία, καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν. Ὁ γάρ ζυγός μου χρηστός, καί τό φορτίον μου ἐλαφρόν ἔστιν.

Δόξα.
Ταῖς τοῦ σου Ὁσίου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καί νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων

Προσόμοιον
Στίχ.  Ἐλέησον με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα Έλεός Σου..
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Κόσμου τήν τερπνότητα, ὁλοσχερῶς ἀπορρίψας, ἄγγελος ἐν σώματι, Ὅσιε Μελέτιε ἐχρημάτισας, καί χοροῖς ἥνωσαι, τοῖς τῶν Ἀσωμάτων, μεθ’ ὤν πρέσβευε δεόμεθα, πάσης κακώσεως, καί ὀδυνηρῶν περιστάσεων, καί πόνων τε καί θλίψεων, καί ἀσθενειῶν ἡμᾶς ῥύεσθαι, καί τήν τῶν πταισμάτων, συγχώρησιν διδόναι ἐκ Θεοῦ, τοῖς καταφεύγουσι πάντοτε, τῆ σεπτῇ πρεσβεῖα σου.

Σῶσον ὁ Θεός τόν λαόν Σου….

Ὠδή ζ’ Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας
Νοσημάτων παντοίων, καί παθῶν ἀκαθάρτων ἡμᾶς ἀπάλλαξον, καί ῥῶσιν καί ὑγείαν, χορήγει θεοφόρε, τοῖς ἐν πίστει κραυγάζουσιν, ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεός εὐλογητός εἷ.

Ἡ ἀγία Μονῇ σου, ἐγκαυχᾶται θεόφρον τῆ προστασία σου, καί πίστει προσιοῦσα, τῆ κάρα σου τῆ θεία, θείαν χάριν καί ἔλεος, καί εὐφροσύνην ψυχῆς, Μελέτιε καρποῦται.

Νεκρωθείς τῆ κακία, τῆ θερμῇ σου πρεσβεία Πάτερ προσέφυγον, καί πίστει ἐκβοῶ σοι. Ὡς  τήν  ζωήν τῶν ὅλων, κεκτημένος Μελέτιε, τόν Ζωοδότην Χριστόν, ζώωσον τήν ψυχήν μου.

Θεοτοκίον.
Γνώρισον μοι Παρθένε, μετανοίας εἰσόδους τῆ σή χρηστότητι, ὡς ἀν τῆς ἁμαρτίας, ἐκφύγω τήν ἀπάτην, καί ζωήν τήν αἰώνιον, κληρονομήσω Ἀγνῇ, τῆ σή ἐπιστασία.

Ὠδή ἡ’ Τόν Βασιλέα.
Ἔχει σε Πάτερ, τύπον καί θεῖον ποιμένα, ἡ θεόλεκτος Μονῇ σου Θεοφόρε, ὅθεν καί προστρέχει, ἀεί τῆ σή πρεσβεῖα.

Ῥείθροις αύλοις, τῆς προστασίας σου Πάτερ, τῶν παθῶν ἡμῶν κατάσβεσον τήν φλόγα, ὡς τῆς ἀπαθείας, πλουτήσωμεν τήν χάριν.

Ἅπας προσπίπτων, τῆ παναγία σου κάρα, πάσης ῥύεται χαμαιπετοῦς ἀννοίας, ἀνυμνολογῶν σε, Μελέτιε παμμάκαρ.

Θεοτοκίον.
Σεσαρκωμένον, τόν Θεόν Λόγον τεκοῦσα, τῆς σαρκός ἡμῶν καί τῆς ψυχῆς τά πάθη, ἴασαι Παρθένε, ὡς Μήτηρ τοῦ Σωτῆρος.

Ὠδή θ’. Κυρίως Θεοτόκον.
Ἰλύος ἡμᾶς ῥῦσαι, τῆς ἐξ’ ἁμαρτίας, ταῖς πρός Θεόν σου πρεσβείαις Μελέτιε, καί πρός ὀδόν σωτηρίας, ἡμᾶς κατεύθηνον.

Μανίας τοῦ Βελίαρ, ἄτρωτον συντήρει, τήν ἱεράν σου Μονήν ὦ Μελέτιε, ταύτην παρέχων ἀπαύστως τήν εὐλογίαν σου.

Ὀδύνης πάσης δίδου, ἴασιν ταχεῖαν, κατά ψυχήν τε καί σῶμα Μελέτιε, τοῖς εὐλαβῶς προσφωνοῦσι τήν θείαν κλῆσιν σου.

Θεοτοκίον.
Ὑψίστου χαῖρε Μῆτερ, Κεχαριτωμένῃ, χαῖρε βροτῶν ἀσφαλές καταφύγιον, καί σωτηρίας ψυχῆς μου καί ἀγαλλίαμα.

Ἄξιον ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ· τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον Σέ μεγαλύνομεν.

καί τά παρόντα Μεγαλυνάρια,
Νόμων μελετήσας τόν τοῦ Θεοῦ, ἐκ παιδός ωράθης, δένδρον εὔκαρπον ἀρετῶν, καί τῆς ἰσαγγέλου, ζωῆς κανών καί τύπος, Μελέτιε τρισμάκαρ, Ἀγγέλων σύσκηνε.

Χαίροις ἐγκρατείας ὑπογραμμός, καί λειμών εὐώδης, ἀπαθείας ὡς ἀληθῶς, χαίροις ὑποφῆτα, ἀσκητικῶν καμάτων, Μελέτιε θεράπον, Χριστοῦ πανόλβιε.

Πτερωθείς ἀγάπη τῆ τοῦ Χριστοῦ, ἐν ὄρει θεόφρον, Μυουπόλεως τήν ζωήν, ἀσκήσει συντόνῳ, καί πόνοις ἐγκρατείας, Μελέτιε ἀνύσας, λαμπρῶς δεδόξασαι.

Οἶκον τήν καρδίαν σου καί μονήν, Τριάδος τελέσας, Μονήν ἤγειρας ἱεράν, ἤν ἀεί συντήρει, ἐκ πάσης ἐπηρείας, ὡς ταύτης ποιμενάρχης, Πάτερ Μελέτιε.

Ἴδε τά σά τέκνα πίστει πολλῇ, ἑστῶτα θεόφρον, τῆ σή κάρα τῆ ἱερά, καί τούτοις χορήγει, τήν πατρικήν σου χάριν, καί τῶν παθῶν τήν λύσιν, Πάτερ Μελέτιε.

Δέχου τάς δεήσεις ἡμῶν ἀεί, καί δίδου ἑκάστῳ, εὐλογίαν σου τήν σεπτήν, καί τῶν προσιόντων, τῆ εὐαγεῖ Μονῇ σου, πλήρωσον τάς αἰτήσεις, Πάτερ Μελέτιε.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ Δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες, μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τῷ σωθῆναι ἡμᾶς.

Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί  προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν  ὡς  εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου  καί  τό  ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν  περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Καὶ τὸ Ἀπολυτικόν. Ἦχος ἀ’ . Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Ἐξ’ Ἐώας ἐκλάμψας ὡς πολύφωτος ἥλιος, καί ἐν Μυουπόλει ἀσκήσας θεοφόρε Μελέτιε, λαμπρύνεις τήν Ἑλλάδα τῷ φωτί, τῶν θείων ἀρετῶν σου ἀληθῶς. Διά τοῦτο ὡς προστάτην θερμόν, τιμῶμεν σε κραυγάζοντες, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σε στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διά σου, πᾶσιν ἰάματα.

Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τα ἑξῆς

Ἦχος β’ Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου
Ἔχων παρρησίαν πρός Χριστόν, ὦ κατηκολούθησας πόθῳ, ἀπό νεότητος, Ὅσιε Μελέτιε, Ἀγγέλων σύσκηνε, ἐκτενῶς καθικέτευε, ὑπέρ τῶν ἐν πίστει, προσιόντων πάντοτε, τῆ προστασία σου, ὅπως πειρασμῶν καί κινδύνων, καί πολυειδῶν συμπτωμάτων, καί παθῶν λαμβάνωμεν τήν λύτρωσιν.

Δέσποινα πρόσδεξαι, τάς δεήσεις τῶν δούλων σου, καί λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπό πάσης ἀνάγκης  καί θλίψεως.

Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς σε ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξον με ὑπό τήν σκέπην σου.

Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς,
Ἀμήν.