Παρακλητικός Κανών εις τον Όσιον και Θεοφόρον Πατέρα ημών Νικάνορα τον Ζαβορδηνόν τον Θαυματουργόν

Εποιήθη εν Αγίω Όρει του Άθωνος υπό Αθανασίου ιερομονάχου Σιμωνοπετρίτου, Υμνογράφου της Αγίας του Χριστού Μεγάλης  Εκκλησίας φιλοσίω αιτήσει του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Καστορίας Κυρίου κου Σεραφείμ

†Εορτάζεται στις 7 Αυγούστου

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα άναγινώσκοντες τόν ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησιν μου ἐν τῆ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῆ δικαιοσύνη σοῦ καί μή εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιον σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου, ἐκάθισε μέ ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος σοί. Ταχύ εἰσάκουσον μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπον σου ἀπ’ ἐμοῦ, καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό ἔλεός σου, ὅτι ἐπί  σοί ἤλπισα γνώρισον μοί, Κύριε, ὁδόν, ἐν ἤ πορεύσομαι, ὅτι πρός σέ ἤρα τήν ψυχήν μοῦ ἐξελοῦ μέ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρός σέ κατέφυγον. Δίδαξον μέ τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου, ὅτι σύ εἰ ὁ Θεός μοῦ τό πνεῦμα σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει μέ ἐν γῆ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ἐν τῆ δικαιοσύνη σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος σου εἰμι.

Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ἀ’. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β’. Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσαν με, καί τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὑτούς.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καί ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

εἶτα τά Τροπάρια·

Ἤχος δ’. ‘Ο ὐψωθείς ἐν τὠ Σταυρῶ.
Ἀσκητικῶς ἐν Καλλιστράτου τῷ ὄρει, ζήσας, Νικάνορ, τῶν θαυμάτων τήν χάριν, ἀπείληφας καί ἤγειρας Μονήν σου ἱεράν• τήν Μακεδονίαν δε κατεφώτισας πᾶσαν, βίῳ τῷ ἐνθέῳ σου, καί σημείοις ποικίλοις, ὡς μαρτυροῦσιν καί Καστοριείς, οἱ ἐξαιρέτως, τυχόντες σής χάριτος.

Δόξα. Το αὐτό. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Οὒ σιωπήσομέν ποτέ, Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰ μὴ γὰρ σὺ προῖστασο, πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σοῦ, σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ν΄ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα  συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.

Εἶτα ὁ κανῶν, οὐ ἡ ἀκροστιχίς:
«Καστοριείς φύλαττε, πανόσιε Νικάνορ. Α(θανάσιος)».

ᾨδῇ ἀ .Ἦχος πλ. δ’ .  Ὑγράν διοδεύσας.
Κυρίου τήν χάριν ἀπό παιδός, πλουτήσας, Νικάνορ, σκεῦος γέγονας ἱερόν, θαυμάτων πληροῖς τούς χριστωνύμους, οἱ εὐγνωμόνως τιμώμέν σε πάντοτε.

Ἀτέκνους πρίν ὄντας τούς σούς γονεῖς, εὐτέκνους Δεσπότης, εναπέδειξε θαυμαστώς, σε δούς, παμμακάριστε Νικάνορ, τόν τῶν ἀτέκνων τήν στείρωσιν λύοντα.

Σπουδαίως ἠγάπησας τόν Χριστόν, Νικάνορ τρισμάκαρ, ὤσπερ ἄλλος τις Σαμουήλ, ναοῖς αὐλιζόμενος ἐκ βρέφους, ὤν τήν ἀγάπην ἡμῖν δός πρεσβείαις σου.

Θεοτοκίον.
Τόν Λόγον κυήσασα τοῦ Πατρός, ηγίασαι ὄλῃ, Θεοτόκε, ὑπερφυῶς• διό καί ἡμῖν τοῖς σε τιμῶσιν, ἁγιασμόν ἀναφαίρετον πάρεχε.

ᾨδῇ γ’ . Οὐρανίας ἁψῖδος.
Οὐρανόν τήν Μονήν σου ἐπί τῆς γῆς ἔδειξας, ἔνθα μοναστῶν αἱ χορεῖαι Χριστόν ἐδόξασαν. Ὅθεν, τούς ὅσοι σε ἐπικαλοῦνται, Νικάνορ, οὐρανούς ἀνάδειξον Χριστοῦ οἰκήματα

Ρυπωθείσας καρδίας ἐκ πονηρῶν πράξεων κάθαρον, Νικάνορ, παρέχων τήν ἀδιάλειπτον καί ἁγιάζουσαν τοῦ Ἰησοῦ θείαν μνήμην, ἤν ὡς κτῆμα ἄσυλον σύ κατεπλούτησας.

Ἰατρός ἐκ Κυρίου Χριστιανοῖς δέδοσαι πάθη θεραπεύων καί νόσους ψυχῆς καί σώματος• ὅθεν προσπίπτομεν καί ἐξαιτοῦμεν, Νικάνορ• τάχιστα θεράπευσον ποικίλως πάσχοντας.

Θεοτοκίον.
Ἐν νυκτί καί ἡμέρα ικετικῶς κράζομεν Πάναγνε, ὡς βρέφη ποιοῦσι καί σου δεόμεθα• τροφήν τήν μένουσαν καί σωτηρίαν ποιοῦσαν πάρεχε πρεσβείαις σου πρός τόν Φιλάνθρωπον.

Διάσωσον, ἀπό παντοίας ἐχθροῦ ἐπηρείας σούς δούλους, ὦ Νικάνορ ὁσίων τό καύχημα, καί αἴτησαι παρά Χριστοῦ αἰτημάτων παντοίων τήν λύσιν.

Ἐπίβλεψον ἐν εὐμενεία, Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.

Αἲτησις καὶ τὸ Κάθισμα.  
Ἦχος β’ . Πρεσβεία θερμῇ.

Σωτῆρος Χριστοῦ ἐδείχθης οἰκητήριον διό καί Μονήν Αὑτῷ σεπτήν ἀνήγειρας ἰατήρ γενόμενος  τοῖς προστρέχουσι τοῖς λειψάνοις σου καί προσκυνοῦσιν εὐλαβῶς, Νικάνορ, τήν εἰκόνα σου.

ᾨδῇ δ’ . Εἰσακήκοα, Κύριε.
Ἱερεύς αγγελότροπος ὤφθης τῷ Κυρίῳ, Νικάνορ τίμιε• ὅθεν βίον καθαρότητοςιερεύσι πάρεχε τιμῶσι σε.

Στῦλος ἦσθα, πανόσιε, ἐν ταῖς προσευχαῖς σου ἀδιατάρακτος πρό ὀμμάτων ἔχων Κύριον, Ὀν ἀεί ιλέωσαι τοῖς δούλοις σου.

Φώς θαβώρειον ἔβλεπες, ὡς κεκαθαρμένος, Νικάνορ, πάντοτε, οὐ ἀκτῖνα μίαν πάρεχε τοῖς σε υιικώς ἀεί γεραίρουσιν.

Θεοτοκίον.
Ὑπεράγαθε Δέσποινα, δέξαι τά αἰτήματα τῶν τιμώντων σε καί Κυρίῳ ταύτᾳ πρόσφερε, ἶνα δῶ ἑκάστῳ τά συμφέροντα.

ᾨδῇ ἕ’ . Φώτισον ἡμᾶς.
Λύτρωσαι ἡμῶν, πόλιν, Πάτερ θεοδόξαστε, ἀπό δεινῶν τοῦ πολεμήτορος ἐχθροῦ, ὤσπερ τό πάλαι, τοῦ λοιμοῦ ταύτην διέσωσας.

Ἄνισος ἀγών ἡμῖν πρόκειται, τρισόλβιε, κατά ἀσάρκων πολεμοῦσιν προσβολῶν• διό αἰτοῦμεν, σήν, Νικάνορ, συναντίληψιν.

Τείχισον ἡμᾶς πατρική ἐπιστασία σου, θεῖε Νικάνορ, ὡς ἐτείχισας Μονήν Ζαβόρδης, τοῦ Σωτῆρος οἰκητήριον.

Θεοτοκίον.
Τραύματα ψυχῶν, Θεοτόκε, ἡμῶν ἴασαι, ἡ τόν σωμάτων καί ψυχῶν τόν Ἰατρόν ἀποτεκοῦσα, Ἰησοῦν τόν πολυέλεον.

ᾨδῇ ς’ . Τήν δέησιν.
Ἐβόησεν ἐν ἡμέρα θλίψεως, Καστορίας ἡ πληθύς σοι, Νικάνορ, καί παρευθύς τοῦ κινδύνου ἐρρύσθη• διό ἀείποτε πόθῳ προσπίπτει σοι αἰτοῦσα λύσιν τῶν δεινῶν μεσιτεία τῆ σή πρός τόν Εὔσπλαγχνον.

Πεποίθαμεν φιλανθρώποις σπλάγχνοις σου καί προβάλλομεν σε πρέσβυν, Νικάνορ, πρός τόν Θεόν, ὅπως ἔλεος δείξῃ ἡμῖν τοῖς ἄμετρα πταίουσιν πάντοτε καί μή εἰς πῦρ τό φοβερόν ἀποστείλῃ ἡμέρα τῆς Κρίσεως.

Ἀξίωσον, Θαβωρείου λάμψεως, τούς τιμῶντας σε, Νικάνορ τρισμάκαρ• σύ θεατής τῶν ἀρρήτων γάρ ὤφθης, κατά τούς πάλαι ὁσίως ἀσκήσαντας καί νῦν ἀκτίστων δωρεῶν ἀπολαύεις οἰκῶν τόν Παράδεισον.

Θεοτοκίον.
Νοῦν,  Ἄχραντε, καί καρδίας σπήλαια  Ἰησοῦ ταῖς ἱκεσίαις σου δεῖξον, ὅσοι θερμῶς θεοτόκοι γενέσθαι, ἐπιποθοῦσιν Κυρίου ἐν χάριτι καί μέτοχοι παμποθήτου, παραδείσου γενέσθαι, Πανάμωμε.

Διάσωσον, ἀπό παντοίας ἐχθροῦ ἐπηρείας σούς δούλους, ὦ Νικάνορ Ὁσίων τό καύχημα, καί αἴτησαι παρά Χριστοῦ αἰτημάτων παντοίων τήν λύσιν.

Ἄχραντε, ἡ διά λόγου τόν Λόγον ανερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα, μητρικήν παρρησίαν.

Αἲτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος Β . Προστασία τῶν Χριστιανῶν.

Πυρωθείς τῆ ἀγάπη τοῦ Κτίσαντος, τόν σταυρόν τοῖς σοῖς ὤμοις ἀνείληφας• ὅθεν, πάτερ, ἁμιλληθέντα πάλαι ἀσκηταῖς πολλοῖς θαύμασι Χριστός, Ω αφιέρωσας Μονήν, τήν ζωήν σου ἐκόσμησεν. Ἐν οἷς Καστοριέων λύμην φθοράς διώξας, Νικάνορ, δέξαι εὐμενῶς τήν εὐγνώμονα ανύμνησιν.

Προκείμενον.
Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὑτοῦ.
Στίχος. Τι ἀνταποδώσομεν τῷ Κυρίῳ περί πάντων ὤν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν;

Εὐαγγέλιον Ἐκ τοῦ κατά Ματθαῖον (11, 27-30)
Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς• Παντᾷ μοι παρεδόθη ὑπό τοῦ Πατρός μου, καί οὐδείς επιγινώσκει τόν Υἱόν εἰ μή ὁ Πατήρ, οὐδέ τόν Πατέρα τις επιγινώσκει εἰ μή ὁ Υἱός καί ὦ ἐάν βούληται ὁ Υἱός ἀποκαλύψαι. Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω ὑμᾶς.  Ἄρατε τόν ζυγόν μου ἐφ’ ὑμᾶς καί μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾶος εἰμι καί ταπεινός τῆ καρδία καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν. Ο γάρ ζυγός μου χρηστός καί τό φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν.

Δόξα.
Ταῖς τοῦ σου Ὁσίου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Εἶτα ψάλλομεν τό προσόμοιον.
Στίχ. Ελέησόν με ὁ Θεός…
Ἦχος πλ. β’ .  Ὅλην ἀποθέμενοι.

Ἅπαντα τόν βίον σου ἀνατεθείς τῷ Δεσπότῃ, τῷ Θαβώρ ἐκλάμψαντι, τούτῳ ᾠκοδόμησας Μονήν, Ὅσιε• ἄσκησιν δ’ υπέρλογον ἐξασκήσας εὗρες τήν ἀνάπαυσιν τῶν κόπων σου, Νικάνορ, θαύμασι τιμηθείς ὡς δοῦλος φιλότιμος. Τούτων δε πλήσας ἅπασαν τήν Μακεδονίαν διέσωσας τῶν Καστοριέων, λαόν ἀπό θανάτου λοιμικοῦ, ὑπέρ οὐ πάντοτε πρέσβευε τῷ Θεῶ, μακάριε.

ᾨδῇ ζ . Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Οἱ ὀχλούμενοι νόσοις, καί προβλήμασι πλείστοις συμπιεζόμενοι πρός σε, σεπτέ Νικάνορ, προστρέχομεν βοῶντες• τόν Δεσπότην ἱκέτευε, ἶνα ἐπίδῃ ταχύ καί ἄνεσιν παράσχῃ.

Σε εἰδότες ταμεῖον εὐσπλαγχνίας ἀκένωτον, πάτερ  Ὅσιε, καθικετεύομεν σε• ἐκ μάστιγος καρκίνου τούς νοσοῦντας ἐξίασαι, ὅπως τιμῶμεν ἀεί, Νικάνορ, τήν σήν μνήμην.

Ἱερώτατον σκεῦος Παρακλήτου ὑπάρχων ἀπό συλλήψεως φώτισον τάς κυούσας καί λύτρωσαι τά βρέφη ἐκ κινδύνου ἐκτρώσεως ἀναδεικνύων αὑτά, Νικάνορ, θεία σκεύη.

Θεοτοκίον.
Ἐχαρίσθης θεόθεν τοῖς ἀνθρώποις μεσῖτις, Παρθένε πάναγνε, καί γάρ ἐν πάσῃ θλίψει εὑρίσκομεν σε σκέπην καί ἀήττητον πρόμαχον, ἐξιλεοῦσαν ἡμῖν Φιλάνθρωπον Υἱόν σου.

ᾨδῇ ἡ . Τόν βασιλέα.
Νίκην ἀρίστην, κατά ἐχθροῦ διαβόλου, Χριστωνύμοις, Νικάνορ, δός ταχέως ἀγωνιζομένοις τηρεῖν Κυρίου νόμον.

Ἱερωσύνης κοσμηθείς τῷ ποδήρει παρεδρεύοντας θυσιαστηρίῳ φύλαττε, Νικάνορ, ἐκ μιασμοῦ παντοίου.

Καστοριεύσιν τόν ἁγνόν τοῦ Δεσπότου φόβον δίδου, Νικάνορ, ὅπως πάγας τοῦ Σατάν νικῶσι πρεσβείαις σου ἁγίαις.

Θεοτοκίον.
Ἀγνῇ Παρθένε, τούς ἁγνεύοντας νέους τήρει ὤσπερ Χριστοῦ ναούς ἐμψύχους, ὅπως σε ὑμνῶσιν τό πρότυπον ἁγνείας.

ᾨδῇ θ’. Κυρίως Θεοτόκον.
Νικάνορ, θεῖε πάτερ, τούς προστρέχοντας σοι, ἐν ὤρα δίκης ἐσχάτης εκλύτρωσαι, ἐκδυσωπῶν τόν Σωτῆρα, ταῖς ἱκεσίαις σου.

Ο οἶκος οὗτος, Πάτερ, ὀν ἀνέθηκε σοι, ἡ Καστορία εἰς μνήμην τοῦ θαύματος ὡς Σιλωάμ κολυμβήθρα ἅπασι γένοιτο.

Ῥεόντων ὑπερόπτα καί τῆς Βασιλείας τῶν οὐρανῶν κληρονόμε ἀξίωσον ταύτης τούς ὅσοι, Νικάνορ, σοι καταφεύγουσιν.

Θεοτοκίον.
Ἀπάλλαξον, Παρθένε, πόλιν Καστορίας, τήν σε τιμῶσαν Ναοῖς ἐπωνύμοις σου, πάσης ἀνάγκης καί νόσου καί περιστάσεως.

Άξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον, καί Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.
Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβίμ, καί ἐνδοξοτέραν, ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ, τήν ἀδιαφθόρως, Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον, σε μεγαλύνομεν.

Καί τά Μεγαλυνάρια,
Χαίροις, ὦ Νικάνορ θαυματουργέ, τῶν Καστοριέων, πρέσβυς ἔνθερμος πρός Θεόν, ὕς διαφυλάττοις ἐκ νόσων καί κινδύνων καί πάσης ἐπηρείας τοῦ πολεμήτορος.

Ὤσπερ πάλαι ἔσωσας τόν λαόν Καστορίας πάτερ, ἀπό νόσου τῆς λοιμικῆς, οὕτω καί νῦν σῶσον ἀπό τῆς ἁμαρτίας, Νικάνορ, ἀπειλούσης ψυχῶν ἀπώλειαν.

Χαίρετε, Νικάνορ σύν τῷ Μῆνα, οἱ τῆς Καστορίας, ἀντιλήπτορες κραταιοί, δέησιν ποιεῖτε απαύστως πρός Δεσπότην, ὅπως εκλυτρωθώμεν δεινῆς κολάσεως.

Πάσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.

Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί  προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν  ὡς  εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου  καί  τό  ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν  περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Ἀπολυτίκιον.  Ἦχος γ’ . Θείας πίστεως.
Νίκην εἴληφας ἄφθαρτον στέφος, Πάτερ ὅσιε, παρά τοῦ Κτίστου, τῶν σῶν ἀγώνων ἀντάξιον έπαλθον• τήν γάρ πατρίδα λιπών τήν ἐπίγειον τῆς οὐρανίου οἰκήτωρ γεγένησαι• ὅθεν πάντες σε πίστει καί πόθῳ γεραίρομεν• Χαίροις Νικάνορ, Ὁσίων ὁμόσκηνε.

Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τα ἑξῆς

Ἦχος β’ .  Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου σε.
Ὤσπερ πάλαι τούς Καστοριείς ἔσωσας λοιμοῦ τοῦ παμφθόρου, Νικάνορ ὅσιε, οὕτω καί νῦν λύτρωσαι τῆς ἁμαρτίας λοιμοῦ, ἱκετεύω ἑκάστοτε, Σωτῆρα Δεσπότην, Οὗπερ ἀφομοίωμα ἐδείχθης ἔκλαμπρον, ὅπως ὑγιαίνοντες πάντες καί κατά ψυχήν καί τό σῶμα δόξαν Αὑτῷ δῶμεν τήν ἐμπρέπουσαν.

Δέσποινα πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς Σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου.

Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν.
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὅ Θεός ἡμῶν έλέησον ἡμᾶς.
’Ἀμήν.

 

Στίχοι.
Νίκας, Νικάνορ, δίδου Καστοριεύσι,
κατ’ ἐχθροῦ παλαίουσι κακομηχάνου.

Πηγή

Παρακλητικός Κανών εις τον Όσιον και Θεοφόρον Πατέρα ημών Νικάνορα τον Θαυματουργό

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα άναγινώσκοντες τόν ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησιν μου ἐν τῆ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῆ δικαιοσύνη σοῦ καί μή εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιον σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου, ἐκάθισε μέ ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος σοί. Ταχύ εἰσάκουσον μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπον σου ἀπ’ ἐμοῦ, καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό ἔλεός σου, ὅτι ἐπί  σοί ἤλπισα γνώρισον μοί, Κύριε, ὁδόν, ἐν ἤ πορεύσομαι, ὅτι πρός σέ ἤρα τήν ψυχήν μοῦ ἐξελοῦ μέ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρός σέ κατέφυγον. Δίδαξον μέ τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου, ὅτι σύ εἰ ὁ Θεός μοῦ τό πνεῦμα σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει μέ ἐν γῆ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ἐν τῆ δικαιοσύνη σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος σου εἰμι.

Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ἀ’. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β’. Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσαν με, καί τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὑτούς.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καί ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Ἦχος δ’ . Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῶ.
Τῷ ἀσκηταῖς ὡς ἀληθῶς διαπρέψαντι, ἁμαρτωλοί καί ταπεινοί νῦν προσπέσωμεν, κάραν ἀσπαζόμενοι τήν σεβασμίαν αὑτοῦ, κράζοντες καί λέγοντες˙ Πάτερ θεῖε Νικάνορ, πρόφθασον βοήθησον, ἐφ’ ἡμᾶς τούς ἱκέτας, καί τῆς πανώλους λύτρωσαι ἡμᾶς, ὡς παρρησίαν ἔχων πρός Κύριον.

Δόξα.
Ὡς τῶν Ἀσωμάτων συνόμιλον, καί τῶν μοναζόντων ὁμότροπον, θεοφόρε Νικάνορ ὑμνοῦμεν σε, καί πιστῶς δυσωποῦμεν σε, πρεσβεύειν ὑπέρ ἡμῶν Χριστῷ τῷ Θεῶ, ὅπως εὕρωμεν ἔλεος.

Καί νῦν Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτέ Θεοτόκε, τάς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ανάξιοι˙ εἰ μή γάρ σύ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων, τίς δε διεφύλαξαν ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὑκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ σου, σούς γάρ δούλους σῴζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ν’ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.

καί ὁ Κανών μετά τοῦ στίχου, Ἅγιε, τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν. Ἐν δε τοῖς Θεοτοκίοις, Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς.

ᾨδῇ ἀ’. Ἦχος πλ. δ’’. Ὑγράν διοδεύσας.
Πολλοῖς συνεχόμενοι πειρασμοῖς, καί ταῖς τρικυμίαις τῶν κινδύνων παντοδαπαῖς, σοι προσπίπτομεν ἀναβοῶντες, ἱλάσθητι ἡμῖν Νικάνορ ἅγιε.

Ὄντως τῶν ὁσίων ἡ καλλονῇ, καί τῶν μοναζόντων, τό ἀγλάϊσμα τό σεπτόν, βρύει σου ἡ κάρα ἰαμάτων, παντοδαπούς κρουνούς τοῖς σοι προστρέχουσι.

Ἄθλοις τῶν ἀγώνων ὦ ἀσκητά, μάκαρ θεοφόρε, σε ἐδόξασεν ὁ Θεός. Νικάνορ τῆς ἐρήμου τό θρέμμα, τῆς οἰκουμένης φωστήρ διαυγέστατος.

Θεοτοκίον.
Νοσοῦντας ὅτ’ σῶμα καί τήν ψυχήν, ἐπισκοπῆς θείας καί προνοίας τῆς παρά σου, ἀξίωσον ἡμᾶς Θεομῆτορ, ὡς ἀγαθή ἀγαθοῦ τε λοχεύτρια.

ᾨδῇ γ’. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Προστασίαν καί σκέπην, ζωῆς ἡμῶν ἔχομεν, σήν τιμίαν κάραν ἰάσεις, πᾶσι βλυστάνουσαν, τοῖς σοι προστρέχουσι, καί εὐλαβῶς προσκυνοῦσι, καί πιστῶς γεραίρουσι, ταύτην πανόλβιε.

Ἱκετεύομεν πάντες, σε νίκης φερώνυμε, κατά τήν πανώλους τάς νίκας, λαμπρῶς ἀράμενον, ἐν τῆ δυνάμει Χριστοῦ, ἀποσοβεῖν καί διώκειν, ἀφ’ ἡμῶν τήν μάστιγα, πάτερ θεόσοφε.

Πρός Θεόν σε ἱκέτην, διάπυρον ἔχομεν, ὡς παρ’ αὑτοῦ ἠξιωμένον, θείων δυνάμεων˙ ὅθεν καί νῦν πρέσβευε, καί ἰαμάτων τήν χάριν, δίδου τοῖς τιμῶσι σε, Νικάνορ ὅσιε.

Θεοτοκίον.
Ἀληθῆ Θεοτόκον, ὁμολογῶ Δέσποινα, σε τήν τοῦ θανάτου τό κράτος, εξαφανίσασαν˙ ὡς γάρ φυσίζῳος, ἐκ τῶν δεσμῶν τῶν τοῦ ᾄδου, πρός ζωήν ἀνήγαγες, εἰς γῆν με ῥεύσαντα.

Διάσωσον, ἐκ παντοίων κινδύνων ἡμᾶς θεῖε Πάτερ, ὅτι πάντες πρός Θεόν σε ἔχομεν, διάπυρον πρεσβευτήν καί προστάτην.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενεία πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.

Αἲτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β’. Τά ἄνω ζητῶν.
Ὁσίων φωστήρ, καί μοναζόντων καύχημα, Νικάνορ σοφέ, τῶν ἀσκητῶν ἀγλάϊσμα, ἐκτενῶς προσπίπτομεν, καί βοώμέν σοι˙ σπεῦσον διάσωσον, καί ἐκ πανώλους λύτρωσαι ἡμᾶς, ὡς παρρησίαν ἔχων πρός Κύριον.

Δόξα. Καί νῦν.
Πρεσβεία θερμή, καί τεῖχος απροσμάχητον, ἐλέους πηγή, τοῦ κόσμου καταφύγιον, εκτκενώς βοώμέν σοι˙ Θεοτόκε Δέσποινα πρόφθασον, καί ἐν κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς, ἡ μόνη ταχέως προστατεύουσα.

ᾨδῇ δ’’. Σύ μου ἰσχύς.
Καί πού λοιπόν, ἄλλον προστάτην εὑρήσομεν; Πού δραμόντες, πού καί σωθησόμεθα; Τίνα θερμόν σχῶμεν βοηθόν; Μάστιγι λοιμώδους, οἷμοι νόσου κλονούμενοι. Μετά τήν Θεοτόκον, εἰς τήν σήν θείαν κάραν, τήν βρύουσαν ἰάσεις προστρέχομεν.

Τόν ποταμόν, τόν γλυκερόν τῶν θαυμάτων σου, τόν πλουσίως, τούς πιστούς ἀρδεύοντα, πάτερ Νικάνορ, τοῖς σε θερμῶς ἐπικαλουμένοις, πλουσίως πᾶσιν ἀνάβλυσον, ῥυσθῆναι τῆς πανώλους, καί πάσης ἄλλης νόσου, θεοφόρε Πατήρ ἡμῶν ὅσιε.

Τό ἱερόν, τῶν ἀσκητῶν ἀφιέρωμα, παρθενίας τό σκεῦος τό ἔνθεον, πᾶσι πιστοῖς τόν ἀπό Θεοῦ ἰαμάτων, χάριν, δαψιλεστάτην προχέοντα, Νικάνορα τόν θεῖον, τῆς ἐρήμου τό θρέμμα, οἱ πιστοί κατά χρέος τιμήσωμεν.

Θεοτοκίον.
Πώς ἐξειπεῖν, σου κατ’ ἀξίαν δυνήσομαι, τούς ἀμέτρους, οἰκτιρμούς ὦ Δέσποινα, τούς τήν ἐμήν πάντοτε ψυχήν, δεινῶς πυρουμένην, ὡς ὕδωρ περιδροσίσαντας; Ἀλλ’ ὦ τῆς σής προνοίας, καί τῆς εὐεργεσίας, ἦς ἀφθόνως αὑτός παραπήλαυσα.

ᾨδῇ ἕ’. Ἶνα τι με ἀπώσω.
Μή ἡμᾶς νῦν ἀπώσῃ, τῆς κηδεμονίας σου, ὦ θεοτίμητε, ἀλλ’ ἐπιβραβεύου, τοῖς τιμῶσι σε θεία ἰάματα, καί δός ἰατρείαν, ἐκ τοῦ τιμίου σου λειψάνου, τοῖς ἱκέταις σου νίκης φερώνυμε.

Ἐν πολλαῖς τρικυμίαις, δεινῶς χειμαζόμεθα, οἰκτρά θηράματα, τῆς λοιμώδους νόσου, ὑφ’ ἦς ἐλεεινῶς βιβρωσκόμεθα. Ἀλλά δεομένοις, λύτρωσιν δός ἡμῖν καί ῥῶσιν, ἰατρέ καί θεράπον πανάριστε.

Τῶν ἀγγέλων τόν βίον, ἐν τῆ γῆ κατώρθωσας, καί δι’ ἀσκήσεως καθαρόν δοχεῖον, τοῦ Ἀγίου Πνεύματος γεγένησαι˙ ὅθεν ἠξιώθης, τῆς παρρησίας τῶν Ἁγίων, πρός Θεόν ὑπέρ τῶν δεομένων σου.

Θεοτοκίον.
Εὐχαρίστως βοῶμεν, χαῖρε Μητροπάρθενε, χαῖρε Θεόνυμφε, χαῖρε θεία σκέπη, χαῖρε ὅπλον καί τεῖχος ἀπόρθητον, χαῖρε προστασία, καί βοηθέ καί σωτηρία, τῶν εἰς σε προστρεχόντων ἐκ πίστεως.

ᾨδῇ στ’. Τήν δέησιν ἐκχεῶ.
Σημείων τερατουργός μέγιστος, σύ ὑπάρχεις ἐν τῆ Μακεδονία, θαυματουργῶν καί ἰώμενος πάντας, ἐκ τῆς λοιμώδους ὁσίων ἀγλάϊσμα, διώκων ταύτην ἀφ’ ἡμῶν, καί ἐλαύνων εἰς πῦρ τό ἐξώτερον.

Προστάτην σε ἐν τῷ βίῳ ἔχομεν, καί φρουρόν καί ἀσφάλειαν Νικάνορ˙ ἡ γάρ τιμία καί θεία σου κάρα, τῆς λοιμικῆς ἀμυντήριον ἔθαλε, τήν χάριν σχοῦσα ἐκ Θεοῦ, χαλεπά ἐκδιώκειν νοσήματα.

Ὡς τεῖχος καταφυγῆς κεκτήμεθα, τήν πανσέβαστον ἀγίαν σου κάραν, ὡς μύστης δε τῆς Τριάδος τελέσας, ταύτην σοφέ καθικέτευε, ῥυσθῆναι ἅπαντας ἡμᾶς, νοσημάτων παντοίων καί θλίψεων.

Θεοτοκίον.
Ὡς τεῖχος καταφυγῆς κεκτήμεθα, καί ψυχῶν σε παντελῆ σωτηρίαν, καί πλατυσμόν ἐν ταῖς θλίψεσι Κόρη, καί τῷ φωτί σου ἀεί ἀγαλλόμεθα. Ὦ Δέσποινα καί νῦν ἡμᾶς, καί παθών καί κινδύνων διάσωσον.

Διάσωσον, ἐκ παντοίων κινδύνων ἡμᾶς θεῖε Πάτερ, ὅτι πάντες πρός Θεόν σε ἔχομεν, διάπυρον πρεσβευτήν καί προστάτην.

Ἄχραντε, ἡ δία λόγου τόν Λόγον ανερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Αἲτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος β’. Προστασία τῶν Χριστιανῶν.
Ὡς προστάτης τῶν χριστιανῶν θερμότατος, καί μεσίτης πρός τόν Θεόν διαπρύσιος, μή παρίδῃς ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς, ἀλλά πρόφθασον ὡς συμπαθής εἰς τήν βοήθειαν ἡμῶν, τῶν πιστῶς κραυγαζόντων σοι˙ τάχυνον εἰς πρεσβείαν, καί σπεῦσον εἰς ἱκεσίαν, ὡς παρρησίαν κεκτημένος πρός Κύριον.

Προκείμενον.
Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὑτοῦ.
Στίχ. Τί ανταποδώσωμεν τῷ Κυρίῳ περί πάντων ὤν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν.

Εὐαγγέλιον, Ἐκ τοῦ κατά Ματθαῖον.
Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς. Πάντα μοι παρεδόθη ὑπό τοῦ Πατρός μου˙ καί οὐδείς επιγινώσκει τόν Υἱόν εἰ μή ὁ Πατήρ˙ οὐδέ τόν Πατέρα τις επιγινώσκει, εἰ μή ὁ Υἱός καί ὦ ἐάν βούληται ὁ Υἱός ἀποκαλύψαι. Δεῦτε πρός με, πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, κἀγώ ἀναπαύσω υμάς˙ ἄρατε τόν ζυγόν μου ἐφ’ ὑμᾶς, καί μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾶος εἰμί καί ταπεινός τῆ καρδία καί εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς υμών˙ ὁ γάρ ζυγός μου χρηστός καί τό φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστί.

Δόξα.
Ταῖς τοῦ σου ὁσίου πρεσβείαις ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τήν λοίμην ἀπό τῆς χώρας ταύτης.

Καὶ Νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καί τό Ἰδιόμελον. Ἦχος πλ. Β’.
Εὗ δοῦλε ἀγαθέ καί πιστέ, εὗ ἐργάτα τῶν ἐντολῶν τοῦ Χριστοῦ. Σύ καί τό βάρος τῆς ἡμέρας ἐβάστασας, σύ καί ἐδοξάσθης παρ’ αὑτοῦ τοῖς λειψάνοις σου˙ ἀλλ’ ὡς παρρησίαν κεκτημένος πρός Κύριον, αὑτόν ἐκτενῶς ἱκέτευε τοῦ ῥυσθῆναι κινδύνων τούς δούλους σου.

Δόξα. Καί νῦν.
Μεταβολή τῶν θλιβομένων, ἀπαλλαγή τῶν ἀσθενούντων, ὑπάρχουσα, Θεοτόκε Παρθένε, σῷζε πόλιν καί λαόν, τῶν πολεμουμένων ἡ εἰρήνη, τῶν χειμαζομένων ἡ γαλήνη, ἡ μόνη προστασία τῶν πιστῶν.

Σῶσον, ὁ Θεός, τόν λαόν σου…

ᾨδῇ ζ’. Παῖδες Ἑβραίων.
Σιάτιστα ἀεί σε γεραίρει, τήν σεβάσμιον σου κάραν προσκυνοῦσα, αἰτουμένη θερμῶς, τῶν νόσων τάς ἰάσεις, παρά Χριστοῦ μακάριε, σαῖς θερμαῖς ἱκετηρίαις.

Δῆμος Σερβίων καί Κοζάνης, ἀσπαζόμενοι τήν ἱεράν σου θήκην, μετά πόθου θερμῶς, κραυγάζουσι βοώντες˙ ἐξελοῦ ἡμᾶς ἅγιε, πάσης θλίψεως καί νόσου.

Ὄλῃ ψυχή καί διανοίᾳ, καί καρδία σε καί χείλεσι γεραίρω, ἀπολαύων τῶν σῶν ἰάσεων Νικάνορ, δι’ ὤν Χριστός δοξάζεται, ὡς Θεός εἰς τούς αἰῶνας.

Θεοτοκίον.
Βλέψον ἰλεῷ ὄμματι σου, καί ἐπίσκεψαι τήν κάκωσιν ἤν ἔχω, καί δεινῶν συμφορῶν καί βλάβης καί κινδύνων, καί πειρασμῶν με λύτρωσαι, ἀμετρήτῳ σου ἐλέει.

ᾨδῇ ἡ’. Τόν ἐν ὄρει ἁγίῳ.
Καλλιστράτῳ ἐν ὄρει εδοξάσθης˙ φωνῆς θείας σαφῶς σε ἤκουσας καλούσης, καί δι’ αὑτῆς Νικάνορ ὁδηγούμενος, εὗρες τοῦ Δεσπότου, τήν ἄχραντον εἰκόνα.

Θεσσαλονίκης τό εὔοσμον ῥόδον, Ἰωάννου δε υἱός καί τῆς Μαρίας, ἐξ ἀκάρπου νηδύος ἐξανέτειλεν, ὑπέρ ἡμῶν πρεσβεύων, καί καθικετεύων, Χριστόν τόν ζωοδότην.

Ἐν Ὀλύμπῳ ἐν ἀσκηταῖς ὁ πάνυ, Διονύσιος σοι τρανώς Νικάνορ φάσκει˙ τό εὐτελές ἰδού τοῦτο τριβώνιον, τίνα ὄντως κρύπτει, ἀφανῆ καί μέγαν, ἁγιωσύνης πλοῦτον.

Θεοτοκίον.
Χαῖρε θρόνε πυρίμορφε Κυρίου, χαῖρε θεία καί μανναδόχε στάμνε, χαῖρε χρυσή λαμπάς ἄσβεστος, χαῖρε τῶν παρθένων, δόξα καί μητέρων, ὡράισμα καί κλέος.

ᾨδῇ θ’. Κυρίως Θεοτόκον.
Φυγάς ὁ δαίμων ὤφθη, τοῦ Σαρακιναίου, τό ὄνομα σου Νικάνορ, κραυγάζων φρικτῶς, ὅτε ἐξέβαλες τοῦτον, ὅπλῳ τῆς πίστεως.

Ἐν Σαρακίνη αὖθις, τήν αἱμορροοῦσαν, ἀφῇ κρασπέδου Νικάνορ, τοῦ ἱματίου σου, ταύτην ἰάσω καθάπερ, Χριστός ὁ Κύριος.

Παράλυτον ἰάσω, ὅπλῳ καί δυνάμει, καί ἀηττήτῳ ῥομφαία, τιμίου Σταυροῦ. Τῶν Γρεβενῶν δόξα χαῖρε, Νικάνορ ἅγιε.

Θεοτοκίον.
Φωτός σου ταῖς ἀκτῖσι, λάμπρυνον Παρθένε, τό ζοφερόν τῆς ἀγνοίας διώκουσα, τούς Θεοτόκον, σε καταγγέλοντας.

Άξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον Σε μεγαλύνομεν.

Καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Τοῦ ἀγίου Νικάνορος.
Χαίροις τῶν Σερβίων ὁ ἰατρός, Γρεβενῶν τό κλέος, καί οἰκουμένης ὁ βοηθός, χαίροις ὁ προστάτης τῶν σε τιμώντων πόθῳ, Νικάνορ Καλλιστράτου φωστήρ πολύφωτε.

Ἕτερα ψαλλόμενα ἐν τῆ Λιτανεία.
Φύλακα καί ῥύστην καί βοηθόν, κατά τῆς πανώλους, ἔχομεν σήν κάρα καθηγητά, ὁσίων τό κλέος, καί ἀσκητῶν ἡ δόξα, Νικάνορ θεομάκαρ, φρούρει τούς δούλους σου.

Χαίροις τῶν θαυμάτων ὁ ποταμός, καί τῶν ἐν κινδύνοις, απροσμάχητος βοηθός, ὁ θερμός προστάτης, τῶν σε προσκαλουμένων, Νικάνορ, μοναζόντων δόξα καί στήριγμα.

Κάρα ἡ τιμία σου ἀσκητά, βρύει ἀενάως, τῶν θαυμάτων θείους κρουνούς, ἐκ παντοίων νόσων καί λοιμικῆς πανώλους, ῥυομένη τούς πίστει ταύτην γεραίροντας.

Χαίροις τῶν ὁσίων ἡ καλλονή, καί τῶν μοναζόντων, τό ἀγλάϊσμα τό σεπτόν, ἅγιε Νικάνορ, σου τῆ τιμία κάρα, λυτροῦται ἐκ κινδύνων τούς προσκυνοῦντας αὑτήν.

Ὡς ἀστέρα πάντων τῶν ἀσκητῶν, πολύφωτον μέγαν, διαλάμποντα τηλαυγώς, τιμώμέν σε μάκαρ, θαυμάτων ταῖς ἀκτῖσι, διώκοντα τήν λοίμην τῶν προστρεχόντων σοι.

Νίκης φερώνυμον οἱ πιστοί, δεῦτε συνελθόντες, εὐφημήσωμεν ἐν ᾠδαῖς, καί στέψωμεν τοῦτον, στεφάνοις ἐγκωμίων, Νικάνορ ἐκβοῶντες σῷζε τούς δούλους σου.

Δεῦτε νῦν προσέλθωμεν οἱ πιστοί, πίστει προσκυνοῦντες, τήν σεβάσμιον καί σεπτήν, κάραν τοῦ ὁσίου, καί πόθῳ ἀσπασθῶμεν, λαμβάνοντες τήν ῥῶσιν ψυχῆς καί σώματος.

Κάραν τήν ἀγίαν σου εὐλαβῶς, Νικάνορ τιμῶμεν, τήν συντρίψασαν τοῦ ἐχθροῦ, κάραν καί λαβοῦσαν, τόν στέφανον τῆς νίκης, καί πᾶσι χορηγοῦσαν πιστοῖς ἰάματα.

Βρύει τῶν λειψάνων σου ἀθλητά, ποταμούς θαυμάτων, καταρδεύοντας τούς πιστούς, τούς μετ’ εὐλαβείας, καί πόθου προσκυνοῦντας, τήν σεβασμίαν κάραν σου ὁσιώτατε.

Ὡς στερρός ἀδάμας ὁ τοῦ Χριστοῦ, καί ἐν Καλλιστράτῳ, ἀναλάμψας νέος φωστήρ, ὁ ὅσιος Νικάνωρ, τό θρέμμα τῆς ἐρήμου, Χριστιανῶν τό κλέος καί ἡ βοήθεια.

Νίκης τόν ἐπώνυμον εὐσεβῶς, καί τόν ἐν ἀσκήσει, διαλάμψαντα τηλαυγώς, τῆς Θεσσαλονίκης, τό γέννημα καί θρέμμα, Γρεβενά Σέρβια καί Κοζάνη, πάντες τιμήσωμεν.

Ἰησοῦ Σωτῆρος τόν μαθητήν, καί τόν ἐν ἀνάγκαις, απροσμάχητον βοηθόν, ἀσκητῶν τό ῥόδον, τόν μάρτυρα Κυρίου, Νικάνορα τόν μέγαν πάντες τιμήσωμεν.

Κύριον ἱκέτευε ἐκτενῶς, ὑπέρ τῶν τιμώντων, τήν πανίερον κεφαλήν, καί καταφιλούντων τήν θείαν σιαγόνα, σου τοῦ θαυματοβρύτου, Νικάνορ ὅσιε.

Οὐρανόθεν ἤκουσας τήν φωνήν, τοῦ Θεοῦ παμμάκαρ, ὁδηγοῦσαν ὡς Ἀβραάμ, πρός ὄρος Καλλιστράτου, σε τόν ἀγωνισθέντα, ἐν τούτῳ θεοφρόνως Νικάνορ ἅγιε.

Λάμψεσι θαυμάτων σου ἀθλητά, πᾶσαν καταυγάζεις, τήν ὑφήλιον καί φαιδρώς, ὡς φωστῆρα ὅθεν, παγκόσμιον ὑμνοῦμεν, ἀοίδιμε Νικάνορ ἡμᾶς διάσωσον.

Ἄσμασιν ὑμνήσωμεν οἱ πιστοί, πάντες συνελθόντες, ἀνακράζοντες εὐσεβῶς, ἅγιε Νικάνορ, διάσωσον κινδύνων, αὐχμοῦ τε ἀνομβρίας τούς εὐφημοῦντας σε.

Οἰκουμένης πάσης ὁ βοηθός, καί τῆς στειρευούσης, εὐκλεέστατος ὁ καρπός, ηδύπνοον ῥόδον, καί κλέος μοναζόντων, παμμέγιστε Νικάνορ σῷζε τούς δούλους σου.

Σώματος τήν ῥῶσιν καί τῆς ψυχῆς, ὡς θαυμάτων χάριν, θεοφόρε πεπλουτηκώς, παράσχου τοῖς σοῖς δούλοις, τοῖς σοι προσερχομένοις, θεοφόρε Νικάνορ καί μακαρίζουσιν.

Τόν λαμπρόν φωστῆρα τῶν Γρεβενῶν, καί τῆς Σιατίστης, απροσμάχητον βοηθόν, τόν ἐκ Θεσσαλονίκης, Νικάνορα τόν θεῖον, τόν μέγαν ποιμενάρχην καί λαμπροκήρυκα.

Ὕψωσον τάς χείράς σου πρός Θεόν, ὑπέρ τῶν σῶν δούλων, ὦ Νικάνορ θαυματουργέ, καί ἵλεων πᾶσιν, αὑτόν τῆ σή πρεσβεία, ἀπέργασαι παμμάκαρ τοῖς σε γεραίρουσιν.

Φύλαττε Νικάνορ τούς ὑμνητάς, καί προσκυνητάς σου, τούς τιμῶντας τήν σήν σεπτήν, μάκαρ θείαν χεῖρα, καί λύτρωσαι κινδύνων, καί πάσης ἐπηρείας ἡμᾶς τούς δούλους σου.

Πάσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ ἅγιοι Πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.

Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καί τό ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Απολυτίκιον˙ Ὡς τῶν Ἀσωμάτων συνόμιλον…

Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τα ἑξῆς·

Ἦχος β’. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Δεῦτε προσελθόντες οἱ πιστοί, ζέοντες τῷ πνεύματι, πάντες καί μετά πίστεως, δεῦτε προσκυνήσωμεν κατασπαζόμενοι, τήν σεπτήν καί ἀγίαν τε Νικάνορος κάραν, τήν θεομακάριστον καί θαυματόβρυτον, καί ταύτην καταστέψωμεν πάντες, ὕμνοις καί ᾠδαῖς ἐγκωμίων, ὅπως δι’ αὑτῆς εὕρωμεν ἔλεος.

Δέσποινα πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς Σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου.

Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἠμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἠμᾶς.
Ἀμήν.

 

Πηγή