Παρακλητικός Κανών εις τον Όσιο Πατέρα ημών Βαραδάτο

Ποίημα  Γερασίμου Μοναχού Μικραγιαννανίτου

†Εορτάζεται στις 22 Φεβρουαρίου

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα άναγινώσκοντες τόν ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησιν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καί μή εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιον Σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου. Ἐκάθισε με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός Σέ τάς χεῖρας μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος Σοι. Ταχύ εἰσάκουσον μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπον Σου ἀπ’ ἐμοῦ καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστόν ποίησόν μου τό πρωΐ τό ἔλεός Σου, ὅτι ἐπί Σοί ἤλπισα. Γνώρισον μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ἧ πορεύσομαι, ὅτι πρός Σέ ἦρα τήν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός Σέ κατέφυγον, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά Σου, ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός μου. Τό Πνεῦμα Σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει Σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος Σου εἰμί.

Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ἅ΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. β’. Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσαν με καί τό ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη καί ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Εἶτα τὸ παρὸν τροπάριον.

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς θεοφόρος τοῦ Σωτῆρος θεράπων, μὴ διαλίπῃς ἐκτενῶς ἱκετεύων, ὑπὲρ ἡμῶν δεόμεθα μακάριε, πάσης ἡμᾶς θλίψεως, καὶ ἀνάγκης καὶ βλάβης, Βαραδᾶτε Ὅσιε, καὶ παντοίων κινδύνων, ρύεσθαι Πάτερ τοὺς πανευλαβῶς, τῇ ἱερᾷ σου, πρεσβείᾳ προστρέχοντας.

Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσομέν ποτε Θεοτόκε, τὰς δυναστείας Σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι· εἰμὴ γὰρ Σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν Δέσποινα ἐκ Σοῦ· Σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ν’ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημα μου. Ἐπί πλεῖον πλῦνόν με ἀπό τῆς ἀνομίας μου καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιον μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιον Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαι Σε. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τά ἄδηλα καί τά κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσας μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπον Σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀπορρίψῃς με ἀπό τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μή ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσιν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὑκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὑκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σίων καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριον Σου μόσχους.

Εἶτα, ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·
Ἢ τοῦ Βαραδάτου σκέπε μὲ χάρις. Γερασίμου.

ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Ἡλίου ἀκτῖσι τοῦ νοητοῦ, λαμπόμενος Πάτερ, τῶν παθῶν μου τὸν σκοτασμόν, λῦσον Βαραδᾶτε θεοφόρε, ταῖς φῶτοφόροις πρεσβείαις σοὺ δέομαι.

Βιώσας ὡς Ἄγγελος ἐπὶ γῆς, Ἀγγέλων τῆς δόξης, ἠξιώθης ἐν οὐρανοῖς, μεθ᾽ ὧν ἐκδυσώπει θεοφόρε, ἁμαρτιῶν ἡμῖν δοῦναι συγχώρησιν.

Ἀμέτροις βαλλόμενοι πειρασμοῖς, πρὸς σὲ θεοφόρε, καταφεύγομεν ἐκ ψυχῆς, ἵνα τῇ θερμῇ σου προστασία, τῆς ἐπελθούσης ρυσθείημεν θλίψεως.

Θεοτοκίον.
Ῥοαῖς τῶν ἀμέτρων σοὺ οἰκτιρμῶν, κάθαρον Παρθένε, τῆς ψυχῆς μοὺ τὸν μολυσμόν, καὶ τῆς πονηρᾶς με συνηθείας, λύτρωσαι Κόρη καὶ σῶσόν με δέομαι.

ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Ἀπὸ πάσης ἀνάγκης. καὶ πειρασμῶν Ὅσιε, καὶ ἐπηρειῶν ψυχοφθόρων, τοῦ πολεμήτορος, ἡμᾶς ἀπάλλαξον, τοὺς ἀδιστάκτῳ καρδία, τῷ ναῷ σοὺ σπεύδοντας, καὶ σὲ γεραίροντας.

Δεδεγμένος τὴν χάριν, παρὰ Θεοῦ Ὅσιε, λύειν συνοχὴν ἐπωδύνων, καὶ πάσης θλίψεως, παῦσον δεόμεθα, τὴν καθ᾽ ἡμῶν πικρὰν ζάλην, Βαραδᾶτε Ἂγιε, τῶν περιστάσεων.

Ἀνωτέρους ἐκ πάσης, ἐπιφορᾶς φύλαττε, Πάτερ Βαραδᾶτε τοὺς πίστει, σὲ μακαρίζοντας καὶ δίδου ἅπασι, ταῖς πρὸς Θεόν σοὺ πρεσβείαις, φωτισμὸν καὶ ἴασιν, καὶ θεῖον ἔλεος.

Θεοτοκίον.
Τον Θεὸν καὶ Σωτῆρα, σωματικῶς τέξασα, τῶν σωματικῶν παθημάτων, Παρθένε ρῦσαί με, καὶ τὴν καρδίαν μου, ἐκ λογισμῶν ἀκαθάρτων, θᾶττον ἀποκάθαρον, τῇ σῇ χρηστότητι.

Διάσωσον ἡμᾶς ἐκ πάσης ἀνάγκης ταῖς σαῖς πρεσβείαις, Βαραδᾶτε τοὺς εὐλαβῶς προσιόντας σοι, ὡς ἀντιλήπτωρ καὶ θεῖος ἡμῶν προστάτης.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι, τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Αἴτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Πρεσβεύων Χριστῷ, τῷ μόνῳ πανοικτίρμονι, μὴ παύσῃ ἀεί, ὑπέρ τῶν εὐφημούντων σε, Βαραδᾶτε Ἅγιε, λυτρωθῆναι κινδύνων καὶ θλίψεων, καὶ τῶν πταισμάτων διδόναι ἡμῖν, οἰκείᾳ χρηστότητι συγχώρησιν.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Οἱ προστρέχοντες Ἅγιε, τῇ σῇ προστασίᾳ πληροῦνται χάριτος, Βαραδᾶτε χαριστήριον, ὕμνον εὐχαρίστως σοι προσάγοντες.

Ὑπαχθεὶς τῷ ἀλάστορι, πάσης ἀφροσύνης τὸν νοῦν πεπλήρωμαι, ἀλλά σύ με ἀπολύτρωσαι, θεοφόρε τούτου τῆς κακώσεως.

Σὠτηρίαν ἐξαίτησαι, τὴν κατὰ ψυχὴν καὶ σῶμα τοῖς σπεύδουσι, Βαραδᾶτε παναοίδιμε, τῇ πρὸς τὸν Σωτῆρα ἱκεσίᾳ σου.

Θεοτοκίον.
Κυριώνυμε Δέσποινα, τὸν κυριευθέντα ὑπὸ τοῦ ὄφεως, ἀπολύτρωσαι καὶ δίδου μοι, μετανοίας φῶς καθικετεύω σε.

ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Ἒχων πρὸς Χριστόν, παρρησίαν Πάτερ Ὅσιε, καθικέτευε ἀεὶ ὑπὲρ ἡμῶν, τῶν ἐν πίστει παρεστώτων τῇ Εἰκόνι σου.

Πᾶσης προσβολῆς, καὶ μανίας τοῦ ἀἁλάστορος, καὶ δεινῶν δυσχερειῶν ρῦσαι ἡμᾶς, Βαραδᾶτε τῇ ταχείᾳ ἀντιλήψει σου.

Ἒπιδε ἡμῖν, οὐρανόθεν Πάτερ Ὅσιε, προσδεχόμενος τὴν δέησιν ἡμῶν, καὶ παράσχου ἡμῖν πᾶσι τὰ αἰτήματα.

Θεοτοκίον.
Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, Θεοτόκε Ἀειπάρθενε, τὴν ρυπῶσάν μου ἐκκάθαρον ψυχήν, καὶ φωτὶ τῆς μετανοίας με καταύγασον.

ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ.
Ἐκ πάσῃς, ἐπιφορᾶς καὶ ὀδύνης, ἀνωτέρους ἡμᾶς φύλαττε Πάτερ, καὶ χαλεπῆς τρικυμίας τοῦ βίου, τοὺς τῷ ἁγίῳ ναῷ σοὺ προστρέχοντας, ὡς ἐν λιμένι γαληνῷ, Βαραδᾶτε Ὀσίων ὡράϊσμα.

Χαρίτων, ἀξιωθεὶς οὐρανίων, ἐπιγείων ἀναγκῶν καὶ κινδύνῶν, καὶ νοσημάτων καὶ πόνων παντοίων, ρύου ἡμᾶς Βαραδᾶτε μακάριε, τοὺς προσιόντας εὐλαβῶς, τῇ θερμῇ σοὺ πρεσβείᾳ καὶ χάριτι.

Ἀφ᾽ ὕψους, βλέψον ἡμῖν θεοφόρε, τοῖς τῇ θείᾳ καὶ σεπτῇ σου Εἰκόνι, πανευλαβῶς Βαραδᾶτε ἑστῶσι, καὶ τὴν θερμήν σου αἰτοῦσι βοήθειαν, καὶ πλήρου τούτων συμπαθῶς, τὰ αἱτήματα Πάτερ δεόμεθα.

Θεοτοκίον.
Ῥημάτων, τῶν ταπεινῶν τῆς ψυχῆς μου, Θεοτόκε τὰς φωνὰς δεχομένη, ἃς ἐν πολλῇ κατανύξει προσάγω, τῆς χαλεπῆς δυναστείας με λύτρωσαι, τοῦ παναλάστορος ἐχθροῦ, καὶ πικρᾶς συνηθείας Πανάχραντε.

Διάσωσον ἡμᾶς ἐκ πάσης ἀνάγκης ταῖς σαῖς πρεσβείαις, Βαραδᾶτε τοὺς εὐλαβῶς προσιόντάς σοι, ὡς ἀντιλήπτωρ καὶ θεῖος ἡμῶν προστάτης.
Ἂχραντε, ἡ διά λόγου τόν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἒχουσα μητρικήν παῤῥησίαν.

Αἴτησις καί τό Κοντάκιον.
Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
Τῆ προστασίᾳ σου Πάτερ προστρέχοντες, δυσπραγιῶν πολυτρόπων λυτρούμεθα, καὶ πάσης πληρούμεθα χάριτος, καὶ ἀθυμίας τὸ ἄχθος ἐκκρούομεν· διό Βαραδᾶτε ὑμνοῦμέν σε.

Προκείμενον.
Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὀσίου αὑτοῦ.
Στίχ. Μακάριος ἁνὴρ ὁ φοβούμενος τὸν Κύριον…

Εὐαγγέλιον, Ἔκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον (Κεφ. ια΄ 27-30).
Εἵπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς. Πάντα μοι παρεδόθη ὑπὸ τοῦ πατρός μου· καὶ οὐδεὶς ἐπιγινώσκει τὸν υἱὸν εἰ μὴ ὁ πατήρ, οὐδὲ τὸν πατέρα τις ἐπιγινώσκει εἰ μὴ ὁ υἱὸς καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ υἱὸς ἀποκαλύψαι. Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς. Ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ᾿ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν· ὁ γὰρ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν.

Δόξα.
Ταῖς τοῦ σοῦ Ὁσίου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καί Νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος. Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Βίον ἐνθεώτατον. ἐν ἐγκρατείᾳ ἁπάσῃ, Βαραδᾶτε ᾿Οσιε, καὶ πόνοις ἀσκήσεως πεπολίτευσαι, καὶ ζωῆς κρείττονος, ἤδη ἠξιώθης· διὰ τοῦτο σου δεόμεθα. Ἡμῶν ἑκάστοτε, δέχου τὰ αἰτήματα Ἂγιε, καὶ πρέσβευε πρὸς Κύριον, ρύεσθαι ἡμᾶς πάσης θλίψεως, καὶ ἐν ὁμονοίᾳ, καὶ πάση εὐπραγίᾳ καὶ χαρᾷ, ἡμᾶς ἀνύειν ἐνίσχυσον, τὴν ζωὴν δεόμεθα.

Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαὸν σου…

ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ἰατρεύων τὰς νόσους, τῶν ψυχῶν καὶ σωμάτων μὴ παύσῃ Ἂγιε, ἡμῶν τῶν προσιόντων, πιστῶς σοι Βαραδᾶτε, καὶ βοώντων ἑκάστοτε. Ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Συνοχῆς ψυχοφθόρου, καὶ παθῶν ἀκαθάρτων ἡμᾶς ἀπάλλαξον, καὶ πάσης δυσχερείας, θεόφρον Βαραδᾶτε, τοὺς ἐν πίστει κραυγάζοντας. Ὃ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Γαληνότατον ὅρμον, τὸν ναόν σοὺ πλουτοῦντες τούτῳ προστρέχομεν, καὶ πάσης τρικυμίας, καὶ ζάλης τῆς ἐν βίῳ, ἐκλυτρούμεθα Ἅγιε, καὶ εὐχαρίστῳ φωνῇ. ὑμνοῦμέν σου τὴν χάριν.

Θεοτοκίον.
Ἐξ ἁγνῶν σοὺ αἱμάτων, ὁ Ὑπέρθεος Λόγος σάρκα ὡς ἕλαβε, διπλοῦς ὥφθη τῷ κόσμῳ, μιᾷ ἐν ὑποστάσει, διασώζων τοὺς ψάλλοντας· χαῖρε Παρθένς Ἀγνή. τοῦ κόσμου σωτηρία.

ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.
Ῥύου ἀπαύστως, ἐπερχομένων κινδύνων, καὶ ἀπάλλατε ἡμᾶς δεινῶν σκανδάλων, Πάτερ Βαραδᾶτε, τοὺς σὲ ἀνευφημοῦντας.

Ἂνωθεν δίδου, τὴν εὐλογίαν σου πάτερ, τοῖς τὴν μνήμην σοῦ τὴν θείαν ἐκτελοῦσι, καὶ ὑπερυψοῦσι, Χριστὸν εἰς τοὺς αἰῶνας.

Σκέδασον πᾶσαν, ἐπιφορὰν τοῦ Βελίαρ, καὶ συγχώρησιν πταισμάτων ἡμῖν αἴτει, Πάτερ Βαραδᾶτε, τοῖς σὲ ὕμνολογοῦσι.

Θεοτοκίον.
Ἲασαι Κόρη, τὴν ἀσθενοῦσαν ψυχήν μου, καὶ ἀπόκρουσον τὴν κατ᾽ ἐμοῦ μανίαν, τοῦ ἀνθρωποκτόνου, καὶ σῶσόν με Παρθένε.

ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Μἡ παύσῃ θεοφόρε, ἡμῶν προστατεύειν, τῶν ἐκτελούντων τὴν πάνσεπτον μνήμην σου, ὦ ἱερὲ Βαραδᾶτε καὶ εὐφημούντων σε.

Ο Θεῖος Βαραδᾶτος, ἡμῶν ὁ προστάτης, πλήρου ἡμῶν τὰ αἰτήματα πάντοτε, καὶ ἐν εἰρήνῃ βαθείᾳ ἡμᾶς συντήρησον.

Ὑπέρτερον τὸν νόῦν μου, δεῖξον Βαραδᾶτε, χαμαιπετοὺς ἐπινοίας τοῦ ὄφεως, καὶ τοῦ ἐν σοὶ θείου φέγγους τοῦτον ἀξίωσον.

Θεοτοκίον.
Ὑψίστου χαῖρε θρόνε, Κεχαριτωμένη, χαῖρε τοῦ κόσμου ταχεία βοήθεια, καὶ χαρμονὴ τῆς ψυχῆς μοὺ καὶ ἀγαλλίαμα.

Άξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον Σε μεγαλύνομεν.

καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Χαίρῶν ἠκολούθησας τῷ Χριστῶ, Πάτερ Βαραδᾶτε, δὶ’ ἀσκήσεως ἱερᾶς, καὶ τὸν νοῦν καθάρας, τῆς τῶν παθῶν ἀχλύος, ἐπλήσθης θεοφόρε, θείας ἐλλάμψεως.

Πᾶση ἐγκρατείᾳ καὶ προσευχῇ, καὶ νηστείᾳ Πάτερ, ἀνεπτέρωσας σεαυτόν. πρὸς τελειοτάτην, ἀγάπην τοῦ Σωτῆρος, καὶ θείας Βαραδᾶτε, χάριτος ἔτυχες.

Πᾶσαν τὴν ἀπάτην τῶν δυσμενῶν, Πάτερ Βαραδᾶτε, τῇ ἀσκήσει σοὺ τῇ στερρᾶ, εἰς τέλος καθεῖλες, ἐξ ὧν καὶ ἡμᾶς ρῦσαι, τῆς χαλεπῆς μανίας, τῇ ἀντιλήψει σου.

Χαίροις εὐσεβούντων ὁ βοηθός, Πάτερ Βαραδᾶτε, καὶ προστάτης καὶ ἀρωγός, χαίροις ὃ πταισμάτων αἰτούμενος τὴν λύσιν, τοῖς πίστει προσιοῦσι, τῇ προστασίᾳ σου.

Τοὺς μετ᾽ εὐλαβείας τῷ σῷ ναῷ, Πάτερ προσιόντας, πάσης λύτρωσαι συμφορᾶς, καὶ ποικίλων νόσων, συντήρει ἀνὼτέρους, παμμάκαρ Βαραδᾶτε, ὡς συμπαθέστατος.

Πἰστει τῇ Εἰκόνι σοὺ τῇ σεπτῇ, Πάτερ παρεστῶτες, ἐκβοῶμέν σοι ἐκ ψυχῆς, δίδου Βαραδᾶτε, βοήθειαν ταχεῖαν, καὶ θείαν εὐλογίαν, ἡμῖν ἑκάστοτε.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.

Τό Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου.
Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομα σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῇς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῇς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καί τό ὄνομα Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τὸ ἑξῆς·

Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Ἒχων παρρησίαν πρὸς Χριστόν, πάτερ Βαραδᾶτε θεόφρον, οἷα θεράπων αὐτοῦ, πρέσβευε δεόμεθα πάσης ὀργῆς καὶ φθορᾶς, καὶ δεινῶν περιστάσεων, καὶ πάσης ἀνάγκης, ρύεσθαι τοὺς σπεύδοντας, τῇ ἀντιλήψει σου, ἤρεμον δὲ βίον ἀνύειν, ἐν ταῖς ἐντολαῖς τοῦ Κυρίου, τοὺς εἰλικρινῶς σε μακαρίζοντας.

Δέσποινα, πρόσδεξαι τάς δεήσεις τῶν δούλων Σου καί λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.

Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς Σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπην Σου.

Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς.
Ἀμήν.

Δίστιχον·
Βαραδάτῳ δέησιν τήνδε προσάγει
Γεράσιμος τούτου ἐξαιτῶν τὴν χάριν.

 

Πηγή και η Ακολουθία του Αγίου