Παρακλητικός Κανών εις τους Αυταδέλφους Οσίους Παρθένιον καί Ευμένιον Ι. Μονής Κουδουμά

† Εορτάζουν στις 10 Ιουλίου

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα άναγινώσκοντες τόν ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησιν μου ἐν τῆ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῆ δικαιοσύνη σοῦ καί μή εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιον σου πᾶς ζῶν. Ὂτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου, ἐκάθισε μέ ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος σοί. Ταχύ εἰσάκουσον μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπον σου ἀπ’ ἐμοῦ, καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. ἀκουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό ἔλεός σου, ὅτι ἐπί  σοί ἤλπισα γνώρισον μοί, Κύριε, ὁδόν, ἐν ἤ πορεύσομαι, ὅτι πρός σέ ἤρα τήν ψυχήν μοῦ ἐξελοῦ μέ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρός σέ κατέφυγον. δίδαξον μέ τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου, ὅτι σύ εἰ ὁ Θεός μοῦ τό πνεῦμα σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει μέ ἐν γῆ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ἐν τῆ δικαιοσύνη σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος σου εἰμι.

Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ἅ΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίω, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β’. Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσαν με, καί τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὑτούς.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καί ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

καί τά ἐξῇς Τροπάρια·

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ὡς οὐρανῶν κατατρυφῶντες τῆς δόξης ἑξευμενίσατε ἡμῖν τόν Δεσπότην, θαυματουργοῖ αὐτάδελφοι, Μονῆς Κουδουμά ἔμπνοα κλείσματα καί τῆς Κρήτης φωστῆρες, πάνσοφε Παρθένιε καί Εὐμένιε μάκαρ, ἀν ὑμῶν τήν μνήμην ἐν ᾠδαῖς θεοπρεπέσιν γηθόμενοι
μέλπομεν.

Δόξα. Τό αὑτό. Καί νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσωμεν, ποτέ, Θεοτόκε, τάς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἷ μή γάρ Σύ προΐστασο πρεσβεύουσα, τις ἡμᾶς ἐρρύσατο, ἐκ τοσούτων κινδύνων: Τις δε διεφύλαξεν ἐῷς νῦν ἐλευθέρους: Ούκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα , ἐκ σου, σοῦς γάρ δούλους σῴζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ν΄ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημα μου. Ἐπί πλεῖον πλῦνόν με ἀπό τῆς ἀνομίας μου καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιον μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιον Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαι Σε. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τά ἄδηλα καί τά κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσας μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπον Σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀπορρίψῃς με ἀπό τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μή ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσιν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὑκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα  συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὑκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σίων καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριον Σου μόσχους.

καί ὁ Κανών.

ᾨδὴ ἀ’. Ἠχός πλ. δ’’. Ὑγράν διοδεύσας.
Παρθένιε μάκαρ, ἡμῶν λιτάς σύν τῶν Εὐμενίῳ τῷ ὁσίῳ σου ἀδελφῷ προσδέχου καί πέμψον οὐρανόθεν ἡμῖν ὑγείαν κατ’ ἄμφω καί σύνεσιν.

Ἀπόκρουσον πάσας τούς δυσμενοῦς Βελίαρ ἐφόδους τῆ δυνάμει σῶν πρεσβειῶν, Παρθένιε, νέε ἀντιλήπτωρ πιστῶν, πρός ὀν ἐκ καρδίας ἠγάπησας.

Ῥεόντων τόν κλύδωνα ὡς φυγών, Εὐμένιε πάτερ, πρός ἀχείμαστον ἀληθῶς λιμένα κυβέρνησον ὑψόθεν τούς τῆ σεπτῇ ἀρωγῇ σου προστρέχοντας.

Θεοτοκίον
Θεόνυμφε, σκέδασον τήν ἀχλύν τοῦ φαύλου μου βίου καί ἀνάτειλον παμφαῆ ἠῶ τῷ ημνούσι σε ὡς θρόνον φωτοειδῆ τοῦ Θεοῦ καί Παντάνακτος.

ᾨδὴ γ’. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Ἐκτενῶς δυσωπεῖτε τόν Λυτρωτήν, ὅσιοι, μάνδρας Κουδουμά, θεοφόροι ὄντως προΐστορες, εἰρήνην πέμψαι ἡμῖν, σοφέ Παρθένιε μάκαρ, καί στερρόν, Εὐμένιε, βάθρων συνέσεως.

Νοσηρᾶς συνηθείας καί ἐμπαθοῦς ἕξεως πρός ῥευστά, Παρθένιε, πάντα καί τά χαμαίζηλα τοῦ σου ἱκέτου τόν νοῦν, ἀρτιφανές θεῖον ἄστρον, καθαρόν καί δίδαξον ἕλκεσθαι ἄρρευστα.

Ἰησοῦν ἀγαπήσαι τόν ἐκ φθοράς ρύσαντα γένος τό ἀνθρώπινον ἅπαν, πάτερ Εὐμένιε ἀξίωσον με ταχύ, ὁ πρός Αὑτόν ἐκπετάζειν χεῖρας γνούς ἀείποτε, ἄυλε ἄνθρωπε.

Θεοτοκίον
Εὐσυμπάθητε Μῆτερ τοῦ Λυτρωτοῦ, ὕψωσον, πρός αὐλάς χαράς παναρρήτου νῦν τούς καθεύδοντας, ἐν τῆ ζοφώδει σκιά τῶν στεναγμῶν καί παντοίων θλίψεων, βοώμέν σοι, σθένει τῷ θείω σου.

Διάσωσον πνευματοφόρων ἀζύγων δύας ἀγία, ἐκ κινδύνων ὑμᾶς τούς νῦν τιμῶντας, Παρθένιε καί σῶφρον Εὐμένιε, καθ’ ἑκάστην.

Eπίβλεψον ἐν εὐμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.

Αἴτησις καί τό Κάθισμα.
Ἦχος β’. Πρεσβεία θερμή.
Παθῶν χαλεπῶν, Εὐμένιε τρισόλβιε καί σκεῦος λαμπρόν τοῦ Πνεύματος, Παρθένιε, ἡμᾶς ἀπαλλάττοιτε ταῖς ὑμῶν πρός Κτίστην ἐντεύξεσιν θερμοί γάρ πρέσβεις πάντων πρός Θεόν καί ῥύσται ἐκ θλίψεων ὑπάρχετε.

ᾨδῇ δ’’. Εἰσακήκοα Κύριε.
Καταισχύναντες ὄφεως τήν ἰσχύν, Παρθένιε καί Εὐμένιε, κακουχίαις χάριν εὒρατε δυσωπεῖν ὑπέρ ἡμῶν τόν Κύριον.

Ἀσκητῶν τήν αὐτάδελφον ξυνωρίδα ὕμνοις φαιδροῖς Παρθένιον καί Εὐμένιον γεραίροντες τάς λιτάς αὑτῶν ἀπεκδεχόμεθα.

Ἱκετεύσατε Κύριον δοῦναι τοι τιμῶσιν ὑμᾶς, Παρθένιε καί Εὐμένιε, μετάνοιαν, ἶνα σύν ὑμῖν ἀγαλλιώμεθα.

Θεοτοκίον
Ἔχοντες σε Πανάχραντε, πρός Θεόν μεσίτριαν οἱ σοι πρόσφυγες ἀντιλήψει τῆ πανσέπτῳ σου καί λιταῖς ταῖς θείας σου προσφεύγομεν.

ᾨδὴ ἕ’. Φώτισον ἡμᾶς.
”Υψιστον Θεόν, ὀν ἀσκήσεσιν ἐδόξασας ἐν τῷ βίῳ καθικέτευε ὁρμάς καταστείλε τοῦ σαρκίου μου, Παρθένιε.

Μέμνησο ἡμῶν εὐμενῶς σοφέ Εὐμένιε, τῶν στεφόντων σε τοῖς ἄνθεσιν ᾠδῶν καί διάσωσον ἐν ὤρα τῆς ἐτάσεως.

Εὕρομεν ὑμᾶς ἄρτι θείους ἀντιλήπτορας ἐν τοῖς κλύδωσιν, Εὐμένιε κλεινέ καί Παρθένιε ἀσκήσεως ἀκρώρεια.

Θεοτοκίον
Νέκρωσον παθῶν τά ὁρμήματα Πανάμωμε, καί τόν νοῦν μου πρός ἐγρήγορσιν ταχύ, Θεοτόκε ἀειπάρθενε, ἀνάστησον.

ᾨδὴ στ’. Τήν δέησιν
Ἰάτρευσον ῥωστική πρεσβεία σου τό δεινοτάτῳ καρδίας μου ἄγχος καί εἰρηναῖον παράσχου μοι βίον τηρῶν μακράν μου ἐχθροῦ τοξεύματα, αὑτοῦ ὁ ἄρτι ὀλετήρ ἐποφθείς ἐνασκήσει, Παρθένιε.

Ἐπίβλεψον ἱλαρῶ σου ὄμματι ἐφ’ ἡμᾶς τούς ἀνατρέχοντας πόθῳ ταῖς πρός Θεόν εὐμενέσι λιταῖς σου, θεοφορούμενε Πάτερ Εὐμένιε καί ἀνακούφισον ἡμῶν τάς ὀδύνας τοῦ βίου, δεόμεθα.

Εὐφρόσυνον ἐν τῷ πόλῳ βίωσιν ἀπολαύοντες, ὁμαίμονες θειοῖ, ὡς ἐρασταί προσευχῆς καί νηστείας αὑτοῦ καί πάντας ἡμᾶς ἀξιώσατε ὑμᾶς, Παρθένιε λαμπρέ καί Εὐμένιε, ὕμνοις τούς μέλποντας.

Θεοτοκίον
Στενώσεως ψυχικῆς ἀπάλλαξον τούς οἰκέτας σου ἀγνῇ Θεοτόκε καί χαρμονῆς πλήρου πάντας τούς πίστει σε εἰς αἰῶνας τρανώς μεγαλύνοντας Θεοκυήτορ, ὡς πηγήν ἀενάου χαρᾶς πολυχεύμονα.

Διάσωσον πνευματοφόρων ἀζύγων δυάς ἀγία, ἐκ κινδύνων ὑμᾶς τούς νῦν τιμῶντας, Παρθένιε καί σῶφρον Εὐμένιε, καθ’ ἑκάστην.

Ἄχραντε, ἡ διά λόγου τόν Λόγον ἀνερμηνεύτως ἐπ’ ἐσχάτων, τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Αἴτησις καί τό Κοντάκιον
Ἦχος β’. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
Τοῦ Κουδουμά τῆς Μονῆς ἀντιλήπτορες. Πνευματοφόρε Παρθένιε πάντιμε καί χάριτος ῥεῖθρον, Εὐμένιε, ὑπέρ ὑμῶν δυσωπεῖτε τόν Κύριον ὑμᾶς τῶν τιμώντων ἑκάστοτε.

Προκείμενον.
Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὑτοῦ.
Στίχ. Τοῖς Ἁγίοις τοῖς ἐν τῆ γῆ Αὑτοῦ ἐθαυμάστωσεν ὁ Κύριος.

Εὐαγγέλιον εκ του κατα Ματθαίον, (Κεφ. ἰά’ 27-30)
Εἶπεν ὁ Κύριος · Πάντα μοι παρεδόθη ὑπὸ τοῦ πατρός μου· καὶ οὐδεὶς ἐπιγινώσκει τὸν υἱὸν εἰ μὴ ὁ πατήρ, οὐδὲ τὸν πατέρα τις ἐπιγινώσκει εἰ μὴ ὁ υἱὸς καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ υἱὸς ἀποκαλύψαι. Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς.
Ἄρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ᾿ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν·  ὁ γὰρ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν.

Δόξα.
Ταῖς τῶν σῶν Ἁγίων πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καί νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχ. Ἐλεῆμον, ελέησόν με ὁ Θεός…
Προσόμοιον.
Ἦχος β’. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Ἔχοντες πρός Κύριον καί Λυτρωτήν παρρησίαν κράζομεν πρεσβεύσατε ἐκτενῶς Παρθένιε καί Εὐμένιε ῥύσασθαι ἅπαντας πάσης στενώσεως καί ποικίλων περιστάσεων τούς καταφεύγοντας ταῖς ὑμῶν θερμαῖς παρακλήσεσι κοπάζοντες τόν τάραχον τῶν
περικλυζόντων ἑκάστοτε θλίψεων, φωσφόροι, αὑτούς, πνευματοφόροι ἀσκηταί, οἱ ἐν ἐσχάτοις τοῖς ἔτεσι κόσμον καταυγάσαντες.

Σῶσον ὁ Θεός τόν λαόν σου…..

ᾨδῇ ζ’. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Τήν πατρῴαν λιπόντες στέγην, ἄνικμα σπέη τῆς γῆς ᾠκήσατε διά τήν τοῦ Κυρίου αὐτάδελφοι ἀγάπην, ἦς ἡμῖν ὑπεδείξατε τάς σωστικάς ἀτραπούς καί γλυκυτάτας τρίβους.

Ἐκ Θεοῦ δεδεγμένος δωρημάτων τήν χάριν κλυτέ Παρθένιε, ὀμβρίζεις οὐρανόθεν ἰάματα νοσοῦσι τοῖς πιστῶς καταφεύγουσι τῆ σή θερμή ἀρωγή, πατέρων κοσμιότης.

Μελετᾶν τοῦ Κυρίου ἐντολάς τάς ἀγίας καταξιώσατε ὡς τηρηταί τοῦ νόμου, Παρθένιε θεόφρον καί Εὐμένιε πάνσεμνε, τούς μελῳδοῦντας ὑμῶν τάς θείας ἀριστείας.

Θεοτοκίον
Ὁδοδείκτης γενοῦ μοι πρός τήν πόλιν τήν ἄνω, Θεογεννήτρια, τιθέντι τῆς ψυχῆς μου τούς οἴακας χερσί σου ταῖς ἁγίαις καί κράζοντι ἴσθι ἐμοῦ στιβαρᾷ τοῦ βίου κυβερνῆτις.

ᾨδὴ ἡ’. Τόν Βασιλέα.
Ἰσχύ μοι δότε κατά τῶν παθῶν ἀκαθάρτων, Κουδουμά τοῦ σεμνείου φωστῆρες, ὅπως τοῦ Κυρίου ἀξιωθείην δόξης.

Ἀγγέλων βίον καταξιώσατε πάντας διαλύσαι, Παρθένιε μάκαρ καί ἀζύγων κύδος, Εὐμένιε θεόφρον.

Ῥύου ἀπαύστως ἀνάγκης βίου ἀπᾴσῃς τούς εὐντεύξεις, Παρθένιε σῶφρον, σου ἐκδεχομένους πρός τόν Θέο τῶν ὅλων.

Θεοτοκίον
Ὡς σωτηρίας ἡμῶν πυξίον, Παρθένε, σε ὑμνοῦντες πιστῶς ἐκβοῶμεν ῥῦσαι συνοχῆς με παθῶν τῶν ἀκαθάρτων.

ᾨδῇ θ’. Κυρίως Θεοτόκον.
Γηθόμενοι βοῶμεν, ῥύσασθε κινδύνων καί συμφόρων κατοδυνῶν, Παρθένιε ἡμᾶς ταμεῖον συνέσεως καί Εὐμένιε.

Οἱ πίστει προσιόντες σου τῆ ἀντιλήψει λυτροῦνται ἄλγους, Παρθένιε ὅσιε, καί κατά χρέος αἶνον προσφέρω σου Εὐμένιε, ὡς ἀν σοι αἶνον προσφέρω λαμπρόν ἀείποτε.

Θεοτοκίον
Χαρίτων ἐκμαγεῖον, Μῆτερ τοῦ Ὑψίστου, τῆς σής λαμπρότητος φέγγει καταύγασον τήν σκοτισθείσαν ψυχήν μου, ἶνα δοξάζω σε.

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς μακαρίζειν σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον σέ μεγαλύνομεν.

Καί τά παρόντα Μεγαλυνάρια,
Χαίρετε, ἀστέρες φωτοειδεῖς Κουδουμά τῆς μάνδρας, οἱ συντόνῳ αρτιφανώς λάμψαντες τῷ κόσμῳ ἀσκήσει καί νηστεία Εὐμένιε καί θεῖε πάτερ Παρθένιε.

Χαίρετε αὐτάδελφοι ἱεροί, οἱ ἐν τοῖς σπηλαίοις τοῖς ἀνίκμοις διά Χριστοῦ τήν ἀγάπην πόθῳ οἰκήσαντες καί μάνδρας τοῦ Κουδουμά ὀφθέντες νεοί δομήτορες.

Χαίροις παρθενίας ὁ ἐραστής καί τῆς ἐναρέτου πολιτείας ὁ ἀκρεμών, χαίροις ἀσκουμένων νεόφωτε λυχνία, Παρθένιε τῆς Κρήτης ἔμπνουν θησαύρισμα.

Χαίροις ἐρημίας ὁ πολιστής, ἄνθος μυροβόλον καί νεόφυτον τῆς Χριστοῦ, Ἐκκλησίας πάτερ Εὐμένιε παμμάκαρ, ὁ ἀρεταῖς μυρίζων κόσμου τά πέρατα.

Πάσης δυσχερείας καί ἀπειλῆς τοῦ ἐχθροῦ ἀτρώτους συντηρεῖτε ὑμᾶς, σεμνοί Κουδουμά πατέρες Παρθένιε, πρεσβείαις ὑμῶν καί θεόφορε πάτερ Εὐμένιε.

Πρέσβευε Παρθένιε τῷ Χριστῷ σύν τῷ Εὐμενίῳ αὐταδέλφῳ σου τῷ σεπτῷ ἄφεσιν πταισμάτων ἡμῖν ἀεί διδόναι τοῖς σπεύδουσι τῆ θεία σκέπη ἑκάστοτε.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ ἅγιοι πάντες, μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν, εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.

Τό Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομα σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί  προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν  ὡς  εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου  καί  τό  ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν  περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

καί τό Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. ἀ’. Τόν συνάναρχον Λόγον.
Κουδουμά τοῦ σεμνείου τούς νέους κτίτορας, τούς αὐταδέλφους ὁσίους ἐν τοῖς ἐσχάτοις καιροῖς, ἐγκρατείας καί εὐχῆς βολαῖς ἐκλάμψαντας, θεῖον Εὐμένιον ᾠδαῖς καί Παρθένιον σοφόν τιμῶντες ἀξιόχρεως, ὑπέρ ὑμῶν τάς πρεσβείας, πρός τόν Χριστόν αὑτῶν αἰτούμεθα.

Ἐκτενής καί Ἀπόλυσις, μεθ’ ἤν ψάλλομεν τό ἐξῇς

Ἦχος β’. Ὅτε ἐκ τοῦ Ξύλου.
Πάντας τούς προστρέχοντας ὑμῖν ὅσιοι πατέρες καί ὕμνοις ἀνευφημοῦντας ὑμᾶς ὄλβιε Παρθένιε ἀστήρ νεόφωτε ἀρετῶν καί πανεύοσμον Εὐμένιε ῥόδον εὐσεβείας ῥύσασθε δεινῆς κολάσεως ἶνα Κουδουμά τοῦ σεμνείου ἔνθεοι κοσμήτορες πάντες τῆς
ἀγήρω δόξης ἀπολαύσωμεν.

Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς Σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπην Σου.

Δέσποινα πρόσδεξαι, τάς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καί λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.

Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν.
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὅ Θεός ἡμῶν έλέησον ἡμᾶς.
’Ἀμήν.

Πηγή