Εγκώμια εις την Πανεύφημον του Χριστού Νύμφην Αικατερίνη την Μεγαλομάρτυρα

Ποίημα Δρos Χαραλάμπους Μ. Μπούσια
Μ. Υμνογράφου της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας

Ὅ Κανών φέρει τήνδε τήν Ἀκροστιχίδα·
«Χαῖρε, Μάρτυς Αἰκατερῖνα, Χριστοῦ πάγκαλε νύμφῃ, ἡ τό Σίναιον Ἁγιάζουσα. X.»

Στάσις Ἆ’ . Ἦχος πλ. ἆ’. Ἤ ζωή ἔν τάφω.
Μακαρίζομεν σε, μελιρρύτοις ᾠδαῖς, θεαυγές Αἰκατερῖνα πανεύφημε, νύμφῃ πάγκαλε Νυμφίου Ἰησοῦ.

Μακαρίζομεν σε, τοῦ Σιναίου φρουρόν καί προστάτιν πανσθενῆ καί ἐπίκουρον, θαυμαστῇ Αἰκατερῖνα, ἔν δεινοῖς.

Καί τά ἑπόμενα φέροντα Ἀκροστιχίδα·
«Χαῖρε, Μάρτυς Αἰκατερῖνα»

Χαῖρε, κέρας θεῖον γυναικών εὐσταλῶν, καί σοφῶν Αἰκατερῖνα προτύπωμα, ἀθληφόρων τόν Χριστόν δοξασασῶν.

Ἄστρον ὥς πυρφόρον, καλλιμάρτυς Χριστοῦ, ἐκ τῆς γῆς Ἀλεξανδρείας ἀνέτειλας, πρός πιστῶν Αἰκατερῖνα, φωτισμόν.

Ἰαμάτων ῥεῖθρα ἀναβλύζεις ἀεί, τοῖς πιστῶς προσευχομένοις σῇ χάριτι, ὥς κρουνός, Αἰκατερῖνα, ζωτικός.

Ῥᾳθυμίας λῦσον, τήν ὀμίχλην ἡμῶν, ἐγρηγόρσεως αὐγήν ἀνατέλλουσα, σοῖς πιστοῖς Αἰκατερῖνα ὑμνηταῖς.

Ἕν σταδίῳ, Μάρτυς, κόσμου τούτου σοφούς, τῇ ἐνστάσει σου ἀσόφους κατέδειξας, καλλονῇ Αἰκατερῖνα γυναικών.

Μάρτυς ὥς ἁγνείας, λαμπηδών καί εἰκών, παρθενίας νύμφῃ ὤφθης πανεύφημος, καί σεμνῇ Αἰκατερῖνα τοῦ Χριστοῦ.

Ἀθληφόρων γέρας, ὥς λαμπράν κιβωτόν, μαρτυρίου σε κατέγνωμεν ἄσυλε, τοῦ Σινᾶ, Αἰκατερῖνα θησαυρέ.

Ῥῶσιν νέμεις πᾶσιν, ἀσθενοῦσι ταχύ, καί ὑγίειαν κατ’ ἄμφω τοῖς σπεύδουσι, προσκυνῆσαι σήν πανίερον μορφήν.

Τοὐ Σινα προστάτις, τῆς ἐνδόξου Μονῆς, καί ἀκέστωρ καί φρουρός πέλεις ἄγρυπνος, χαρμονῇ Αἰκατερῖνα μοναστῶν.

Ὕμνοις καθ’ ἑκάστην, στέφομεν σε φαιδροῖς, τόν βλαστόν Ἀλεξανδρείας ἡδύναντα, ἄθλων μύροις Ἐκκλησίαν τοῦ Χρίστου.

Σῶσον ἔν ταῖς μάχαις, κατ’ ἐχθρῶν νοητῶν, τούς προσφεύγοντας τῇ θείᾳ σου χάριτι, καί θερμῇ Αὶκατερῖνα ἀρωγῇ.

Ἀπειράστους πάντας, τῶν βελῶν τοῦ έχθρσΰ, τήρει πρόσφυγας τῆς θείας σου χάριτος τούς σεμνούς Αἰκατερῖνα γεραρᾷ.

Ίθυνόν με Μάρτυς, πρός νομάς οὐρανῶν, καί ἀγήρῳ βιοτήν ὑπερθαύμαστε, σαῖς εὐχαῖς Αἰκατερῖνα πρός Χριστόν.

Κλῆσιν σου τήν θείαν, τούς φωνοῦντας πιστῶς, σκέπε φρούρει καί διάσῳζε τάχιστα, ἐκ δεινῶν Αἰκατερῖνα ἀλγεινῶν.

Ἀθληφόρε Μάρτυς, τῷ Νυμφίῳ Χριστῷ, ἐκ νεότητος νενύμφευσαι ὄλῃ σου, ἀληθῶς, Αἰκατερῖνα τῇ ψυχῇ.

Τοὐ Σιναίου ὂρους ὑψηλήν κορυφήν, πρός ἀνάπαυσιν ἐπέλεξας σκήνους σου τοῦ σεπτοῦ, Αἰκατερῖνα φῶς Χριστοῦ.

Εὐλογίας χάριν, τεῖνον χεῖρα τήν σήν, ἤν κατέχει θησαυρόν ὥς ἀσύλητον, τοῦ Σινᾶ Αἰκατερῖνα ἤ Μονῇ.

Ῥεῖθρα ἀναβλύζει, ἰαμάτων πολλῶν, ἤ σορός τῶν πανιέρων λειψάνων σου, ὥς κρουνός, Αἰκατερῖνα, ἱερός.

Ἰδέ τοθς τιμῶντας, οὐρανόθεν λαμπρῶς, τήν σήν μνήμην τήν φαιδράν καί πανέορτον, ἔν ᾠδαῖς, Αἰκατερῖνα, μελιχραῖς.

Δόξα. Τριαδικόν.
Νῦν σε δυσωποῦμεν, Παναγίᾳ Τριᾶς, τῆς σεμνῆς Αἰκατερίνης ἐντεύξεσι ῥῦσαι πάντας Σούς οἰκέτας πειρασμῶν.

Καί νῦν. Θεοτοκίον.
Ἀπό πάσης βλάβης, τοῦ ἐχθίστου ἡμᾶς, Θεοτόκε ἀγαθῇ ἀπολύτρωσαι, θαυμασίων ἀνυμνοῦντας σοῦ πληθύν.

Καί αὖθις τό πρῶτον·
Μακαρίζομεν σε, μελιρρύτοις ᾠδαῖς, θεαυγές Αἰκατερῖνα πανεύφημε, νύμφῃ πάγκαλε Νυμφίου Ἰησοῦ.

Στάσις Β’. Ἦχος πλ. α’. Ἀξιόν ἔστι.
Ἀξιόν ἔστι, μακαρίζειν σε τήν ἀθληφόρον, πόνους τοῦ τροχοῦ ὑπομείνασαν, ἀκλινῶς Αικατερινα εὐσταλές.

Αξιόν ἔστι, μακαρίζειν σε σοφούς ἀσόφους, δείξασαν ἐνστάσει ἁγίᾳ σου, θαυμαστώς, Αἰκατερῖνα εὐκλεές.

Καί τά ἑπόμενα φέροντα Ἀκροστιχίδα·
«Χριστοῦ πάγκαλε νύμφῃ»

Χαίροις γυναικών, ἀθληφόρων καλλιμάρτυς κλέος, καί Ὑψίστου νύμφῃ περίδοξε, καί σεμνῇ, Αἰκατερῖνα θεαυγές.

Ῥεῖθρα δαψιλώς, τῶν λειψάνων ἀναβλύζει θήκῃ, σοῦ Αἰκατερῖνα, ἡ πάνσεπτος, ἰαμάτων τῶν σωμάτων καί ψυχῶν.

Ἰλεῶν ἡμῖν, τόν Νυμφίον σου Αἰκατερῖνα, τόν ὡραῖον κάλλει ἀπέργασαι, παρά πάντας, ἀθληφόρε, τούς βροτούς.

Σίναιον ᾠδαῖς, καταστέφει σε ἀεί ἀξίως, ὅτι ἐποπτεύεις ἑκάστοτε, τήν Μονῇ Αἰκατερῖνα τήν αὑτοῦ.

Τρώσασα ἐχθροῦ, τήν ὀφρύν σοῖς θεοσόφοις λόγοις, τῷ Παμβασιλεῖ εὐηρέστησας, καί Χριστώ, Αικατερϊνα Ἰησοῦ.

Ο τῶν ἔν ὀπαῖς, καί σπηλαίοις τοΰ Σιναίου ὄρους δῆμος μονοτρόπων γεραίρει σε, ἀκλινῶς Αἰκατερῖνα, ἔν ᾠδαῖς.

Ὕλην ὥς σαθράν, ἐλογίσω τά τερπνά τοῦ κόσμου, ἥνπερ τῶν αίμάτων σου ἔκαυσας, ὀχετῶν Αικατερϊνα, τῇ φλογί.

Παῦσον τάς ὁρμᾷς, τῶν παθών Αἰκατερῖνα Μάρτυς, τῶν μακαριζόντων σε πάντοτε, καί ζητούντων σήν ταχεῖαν ἀρωγήν.

Αξιόν ἔστι, μακαρίζειν σε Αἰκατερῖνα, τοῦ Χρίστου τήν νύμφην τήν πάγκαλον, ἔν σταδίῳ ἀριστεύσασαν σοφῶς.

Γνῶσιν θεϊκήν, θησαυρίζουσα σοφίαν κόσμου, ἐβδελύξω καί πάντας ᾔσχυνας, τούς σοφούς Αἰκατερῖνα τῶν ἐθνῶν.

Δόξα. Τριαδικόν.
Φώτισον ἡμῶν, τήν σκοτόμαιναν τῆς ἀγνωσίας, Πάτερ σύν Υίω καί τῷ Πνεύματι, τῷ ἁγίῳ φέγγει γνώσεως τῆς Σής.

Καί νῦν. Θεοτοκίον.
Ἡ τῶν εὐσεβῶν, Θεοτόκε ἀρωγός καί σκέπη, τῆς Αἰκατερίνης δεήσεσι, ῥυσαί πάντας χαμαιζήλων ἡδονῶν.

Καί αὖθις τό πρῶτον·
Αξιόν ἔστι, μακαρίζειν σε τήν ἀθληφόρον, πόνους τοῦ τροχοῦ ὑπομείνασαν, ἀκλινῶς Αἰκατερῖνα εὐσταλές.

Στάσις Γ’. Ἠχός γ’. Αἵ γενεαί πᾶσαι.
Αἵ γενεαί πᾶσαι, σέ ὑμνολογοῦμεν, σοφῇ Αἰκατερῖνα.

Αἵ γενεαί πᾶσαι, σέ ὥς φῶς τιμῶμεν, Σινᾶ Αἰκατερῖνα.

Καί τά έπόμενα φέροντα ἀκροστιχίδα·
«Ἤ τό Σΐναιον ἁγιάζουσα»

Ἡ νύμφῃ τοῦ Ὑψίστου, Αἰκατερῖνα ῥῦσαι, δεινῶν τούς σούς ἱκέτας.

Ταμείον προστασίας, ἀσύλητον ὑπάρχεις, πιστῶν Αἰκατερῖνα.

Ὄλῃ ψυχῆς ἐφέσει, ἠγάπησας Νυμφίον, Χριστόν Αἰκατερῖνα.

Σιναίου ἀντιλήπτωρ, καί παρακλήτωρ πέλεις, θερμῇ, Αἰκατερῖνα.

Ἰλέωσαι τόν Κτίστην, ἡμῖν σε ἀνυμνοῦσι, λαμπρῶς, Αἰκατερῖνα.

Ναός τοῦ Παρακλήτου, πανευπρεπής ἐδείχθης, κλεινῇ Αἰκατερῖνα.

Ἀδύτου φέγγους ἄστρον, τό Σίναιον φωτίζεις, φαιδρώς, Αἰκατερῖνα.

Ἰάματα ἐκχέεις, ὥς βρύσις πολυχεύμων, πιστοῖς Αἰκατερῖνα.

Ὁ ἔρως ἔθελξε σε, Χριστοῦ Αἰκατερῖνα, νεότητος ἔν ὤρᾳ.

Νοῦν ἔππξας σόν ϑεῖον, ἐπί Χριστοῦ ἀγάπης Αἰκατερῖνα πέτραν.

Αἱμάτων σου ῥανίσιν, ἀπέπνιξας τούς πλάνους, ἐχθρούς, Αἰκατερῖνα.

Γηϑόμενοί σοι χαῖρε, πιστῶς ἀναβοῷμεν, σεμνῇ Αἰκατερῖνα.

Ἰϑύντειρα πρός πόλον, Αἰκατερῖνα πέλεις, τῶν σέ ὑμνολογούντων.

Ἀλεξανδρείας γόνε, Αἰκατερῖνα ῥύου, ἡμᾶς ἀνάγκης πάσης.

Ζοφώδη ἐμπαθείας, ἀχλύν Αἰκατερῖνα, ἡμῶν ταχέως λῦσον.

Ὄλῃ μου διανοίᾳ, καί χείλεσι τιμῶ σε, φαιδρῶς Αἰκατερῖνα.

Ὑπέρ τῶν ἱκετῶν σου, μήν παύσῃ δυσωσποῦσα, Χριστόν Αἰκατερῖνα.

Σωμάτων καί ψυχῶν τε, ὑγίειαν παράσχου, ἡμῖν Αἰκατερῖνα.

Δόξα. Τριαδικόν.
Ἀίδιε Θεότης, Τριάς ἡ ἐν μονάδι, ἐλέησον τόν κόσμον.

Καί νῦν. Θεοτοκίον.
Χαρίτωσον τούς πίστει, σέ ἀνυμνολογοῦντας, ἀπαύστως Θεοτόκε.

Καί αὖϑις τό πρῶτον·
Αἵ γενεαί πᾶσαι, σέ ὑμνολογοῦμεν, σοφῇ Αἰκατερῖνα.

ΕΥΛΟΓΗΤΑΡΙΑ Ἦχος πλ. α΄.
Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε, δίδαξόν με Αἰκατερῖναν μέλψαι.

Τὧν Ἀγγέλων ὁ δῆμος, κατετλάγη ὁρῶν σου, τῆς σοφίας τὸν πλοῦτον, καὶ ἀνδρείαν σῆς ψυχῆς, ἣν ἐπέδειξας, Μάρτυς, πρὸ σοφῶν τῆς γῆς, οὗς σαφῶς κατήσχυνας σοῖς, Αἰκατερῖνα,
ἐνθέοις ῥήμασι.

Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε, δίδαξόν με Αἰκατερῖναν μέλψαι.

Μύρα βλύζει ϑαυμαστῶς ἡ ϑήκη σου τῶν λειψάνων, Μάρτυς ἀϑληφόρε, καὶ παρέχει ῥῶσιν πᾶσιν ἄφϑονον τοῖς κραυγάζουσιν· Αἰκατερῖνα, νύμφῃ Ἰησοῦ, τοῦ Χριστοῦ, πανεύφημε, δίδου πᾶσι κατ᾽ ἄμφω ὑγίειαν.

Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε, δίδαξόν με Αἰκατερῖναν μέλψαι.

Λίαν πιστῶς σπεύδομεν ἀσπάσασϑαι τῆν πανίερον, Αἰκατερῖνα, τῶν λειψάνων σου σορὸν ἐν ὄρει τῷ Σιναίῳ
καὶ ἐν ψυχικῇ κατανύξει κράζομεν· Χαῖρε, Μάρτυς, πιστῶν ἡ ἀντίληψις.

Εὐλογητὸς εἶ, Κύριε, δίδαξόν με Αἰκατερῖναν μέλψαι.

Μυροφόρων τὸ χρέος ἐκτελοῦντες σὴν μνήμην ὕμνοις ῥαίνομεν νῦν, Αἰκατερῖνα, καὶ βοῶμεν ϑερμῶς· Ἀγνωσίας τὸν ζόφον σκέδασον ἡμῶν φέγγει σῶν δεήσεων καὶ σοφίας ἡμᾶς ϑείας ἔμπλπσον.

Δόξα. Τριαδικόν.
Προσκυνουμεν ἐκ πόϑου τῆν ἁγίαν Τριάδα, τὸν Πατέρα, τὸν Λόγον καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα εὐθαρσῶς ἐκβοῶντες· Δεῖξον ἀτραπὸν ἡμῖν τὴν σωτήριον καὶ πρὸς δόξαν Σὴν ἅπαντας ἴϑυνον.

Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ζωοδότην ἐν μήτρᾳ σῇ ἁγνῃ συλλαβοῦσαν ὑπὲρ λόγον, Παρϑένε, ὧς πυράφλεκτον Βάτον Μωυσῆς σε κατεῖδεν ἐν Σινᾷ, σεμνῇ Παρϑένε, τῶν δούλων σου οἵα χόρτον «τάϑτι ἀεὶ ἡ καίουσα.

Ἀλληλούϊα, ἀλληλούϊα, ἀλληλούϊα, δόξα Σοι, ὁ Θεός. (ἐκ γ’)

Δίστιχον·
Χαῖρε, Αἰκατερῖνα, Σιναίου κλέος,
σὺν Γεωργίῳ ἔκραξε Χαραλάμπης.

 

Παρακλητικός Κανών εις την Αγίαν Μεγαλομάρτυρα και Πάνσοφον Νύμφην του Χριστού Αικατερίνην

Χαιρετισμοί εις την Αγίαν Μεγαλομάρτυρα και Πάνσοφον Νύμφην του Χριστού Αικατερίνην