Μεγάλος Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγίαν Δεσποίνης ημών Θεοτόκον και Αειπαρθένον Μαρία

Ποίημα του βασιλέως Θεοδώρου Δούκα του Λασκάρεως

Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ἡμῶν, πάντοτε, νῦν, καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Εΰλογήσαντος τοῦ ίερέως άρχόμεθα άναγινώσκοντες τον ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησίν μου ἐν τή ἀληθεία σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τή δικαιοσύνη σού καί μή εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου, ἐκάθισε μέ ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἔπ ἐμέ τό πνεῦμά μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πάσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος σοί. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου μή ἀποστρέψης τό πρόσωπόν σου ἄπ ἐμοῦ, καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. ἀκουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό ἔλεός σου, ὅτι ἐπί  σοῖ ἤλπισα γνώρισον μοί, Κύριε, ὁδόν, ἐν ἤ πορεύσομαι, ὅτι πρός σέ ἤρα τήν ψυχήν μού ἐξελού μέ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρός σέ κατέφυγον. δίδαξον μέ τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου, ὅτι σύ εἰ ὁ Θεός μού τό πνεῦμά σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει μέ ἐν γῆ εὐθεία. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ἐν τή δικαιοσύνη σου ἑξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλός σου εἰμι.

Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ, α’. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καὶ ἐπικαλεῖσθε τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ, β’. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς,
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ, γ’. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Ἦχος δ’ Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ
Τῇ Θεοτόκῳ ἐκτενῶς νῦν προσδράμωμεν, ἁμαρτωλοὶ καὶ ταπεινοί, καὶ προσπέσωμεν ἐν μετανοίᾳ, κράζοντες ἐκ βάθους ψυχῆς· Δέσποινα, βοήθησον ἐφ’ ἡμῖν σπλαγχνισθεῖσα, σπεῦσον, ἀπολλύμεθα ὑπὸ πλήθους πταισμάτων, μὴ ἀποστρέψῃς σοὺς δούλους κενούς· σὲ γὰρ καὶ μόνην ἐλπίδα κεκτήμεθα.

Δόξα… Καὶ νῦν…
Οὐ σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι· εἰμὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τὶς ἡμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους;  Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ· σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεί,
ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ὁ Ν΄ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἐλεός σου καὶ κατὰ τὸ πλῆθος των οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μού ἐστι διὰ παντὸς σοὶ μόνω ἥμαρτον καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου· ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι. ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καὶ καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καὶ πάσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοὶ ὁ Θεὸς καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου μὴ ἀπορρίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου καὶ τὸ πνεῦμά σου τὸ ἅγιόν μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσι ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεὸς, ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου Κύριε τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν ἔδωκα ἂν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει ἀγάθυνον Κύριε ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιὼν καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα, τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους.

Ὢδή ‘. Ἦχος πλ. δ’. Εἱρμός.
Ἁρματηλάτην Φαραώ ἐβύθισε, τερατουργοῦσα πότε, Μωσαϊκή ῥάβδος, σταυρωτῦπως πλήξασα, καί διελοῦσα θάλασσαν ’Ἰσραήλ δέ φυγάδα, πεζόν ὁδίτην διέσωσεν, ἄσμα τῷ Θέο ἀναμέλποντα.

Τροπάρια.
Τῶν λυπηρῶν ἐπαγωγαί, χειμάζουσι, τήν ταπεινήν μου ψυχήν καί συμφορῶν νέφη, τήν ἐμήν καλύπτουσι. καρδίαν Θεονύμφευτε· ἀλλ’ φώς τετοκυίᾳ, τό θεῖον καί προαιώνιον, λάμψον μοι τό φώς τό χαρμόσυνον.

Ἕξ ἀμετρήτων ἀναγκῶν καί θλίψεων, καί ἕξ ἐχθρῶν δυσμενῶν, καί συμφορῶν βίου, λυτρωθείς Πανάχραντε, τῆ κραταιά δυνάμει σου, ἀνυμνῶ, μεγαλύνω, τήν ἄμετρον σου συμπάθειαν, καί τήν εἰς ἐμέ σου παράκλησιν.

Νῦν πεποιθώς ἐπί τήν σήν κατέφυγον, ἀντίληψιν κραταιάν, καί πρός τήν σήν σκέπην, ὀλοψύχως ἔδραμον καί γόνυ κλίνω Δέσποινα, καί θρηνῶ καί στενάζω, μή με παρίδῃς ἄθλιον, τῶν χριστιανῶν καταφύγιον.

Οὐ σιωπήσω τοῦ βοᾶν τρανότατα, τά μεγαλεία τά σά· εἷ μή γάρ σύ, Κόρη, πάντοτε προΐστασο, ὑπέρ ἐμοῦ πρεσβεύουσα τῷ Υἱῶ καί Θεῶ σου, τίς ἐκ τοσούτου με κλύδωνος καί δεινῶν κινδύνων ἐρρύσατο;

Ὀδή γ’. Ἦχος πλ. δ’. Εἱρμός.
Οὐρανίας ἁψῖδος όροφουργέ Κύριε, καί τῆς  Ἐκκλησίας δομῆτορ, σύ με στερέωσον ἔν τῆ ἀγάπη τῆ σή τῶν ἐφετῶν ἀκρότης, τῶν πιστῶν τό στήριγμα, μόνε φιλάνθρωπε.

Τροπάρια.
Ἀπορήσας ἐκ πάντων, ὀδυνηρῶς κράζω σοι· Πρόφθασον θερμή προστασία, καί σήν βοήθειαν δός μοι τῷ δούλο σου, τῷ ταπεινῶ καί ἀθλίῳ, τῷ τήν σήν ἀντίληψιν ἐπιζητοῦντι θερμῶς.

Ἐθαυμάστωσας ὄντως νῦν ἐπ’ έμοί, Δέσποινα, τάς εὐεργεσίας σου Κόρη, καί τά ἐλέη σου· ὅθεν δοξάζω σε καί ἀνυμνῶ καί γεραίρω τήν πολλήν καί ἄμετρον κηδεμονίαν σου.

Καταιγίς με χειμάζει τῶν συμφορῶν, Δέσποινα, καί τῶν λυπηρῶν τρικυμίαι καταποντίζουσιν άλλά προφθάσασα, χεῖρα μοι δός βοηθείας, θερμή ἀντίληψις καί προστασία μου.

Ἀληθῇ Θεοτόκον ὁμολογῶ Δέσποινα, σέ τήν τοῦ θανάτου τό κράτος ἐξαφανίσασαν ὦς γάρ φυσίζῳος, ἐκ τῶν δεσμῶν τῶν τοῦ ᾄδου, πρός ζωήν ἀνήγαγες, εἰς γῆν με ῥεύσαντα.

Ἐπίβλεψον, ἔν εὐμενεῖς πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.

Αἴτησις
Ἐλέησον ἡμᾶς ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἐλεὸς Σου, δεόμεθά Σου, ἐπάκουσον καὶ ἐλέησον. Κύριε ἐλέησον (τρίς)
Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ του Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν (……) καὶ πάσης της ἐν Χριστῷ ἡμῶν ἀδελφότητος. Κύριε ἐλέησον (τρίς)
Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ ἐλέους, ζωῆς, εἰρήνης, ὑγείας, σωτηρίας, ἐπισκέψεως, συγχωρήσεως καὶ ἀφέσεως των ἁμαρτιῶν των δούλων του Θεοῦ, πάντων των εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων χριστιανῶν, των κατοικούντων καὶ παρεπιδημούντων ἐν τη (κώνῃ, πόλη) ταύτη, των ἐνοριτῶν, ἐπιτρόπων, συνδορομητῶν καὶ ἀφειρωτῶν του ἁγίου ναοῦ τούτου. Κύριε ἐλέησον (τρίς)
Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ των δούλων του Θεοῦ, (ὀνόματα).
Ὅτι ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος Θεὸς ὑπάρχεις, καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τους αἰῶνας των αἰώνων. Ἀμήν.

Καί τό Κάθισμα. Ἦχος β’. Τά ἄνω ζητῶν.
Πρεσβείαθερμή καί τεῖχος ἀπροσμάχητον, ἐλέους πηγή, τοΰ κόσμου καταφυγίων, ἐκτενῶς βοώμέν σοι· Θεοτόκε Δέσποινα, πρόφθασον καί ἐκ κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς, μόνη ταχέως προστατεύουσα.

Ώδη δ’. Εἱρμός.
Σύ μου ίσχῦς, Κύριε, σύ μου καί δύναμις, σύ Θεός μου, σύ μου ἀγαλλίαμα, πατρικούς κόλπους μή λιπών καί τήν ἡμετέραν πτωχείαν ἐπιακεψάμενος· διό σύν τῷ προφήτῃ Άββακούμ σοι κραυγάζω Τῆ δυνάμει σου δόξα, φιλάνθρωπε.

Τροπάρια.
Καί ποΰ λοιπόν, ἄλλην εὑρήσω ἀντίληψιν; πού προσφύγῳ; ποΰ δέ καί σωθήσομαι; τίνα θερμήν ἐξῶ βοηθόν θλίψεσι τοῦ βίου καί ζάλαις, οΐμοι! κλονούμενος; Εἰς σέ μόνην ἐλπίζω καί θαρρῶ καί καυχῶμαι καί προστρέχω τῆ σκέπη σου· σῶσον με.

Τόν ποταμόν τόν γλυκερόν τοῦ έλέους σου, τόν πλουσίαις δωρεαῖς δροσίσαντα, τήν παναθλίαν καί ταπεινήν, Πάναγνε, ψυχήν μου, τῶν συμφορῶν καί τῶν θλίψεων καμίνῳ φλογισθεΐσαν, μεγαλύνω, κηρύττω καί προστρέχω τῆ σκέπη σου σῶσον με.

Σέ τήν ἁγνήν, σέ τήν Παρθένον καί ἄσπιλον, μόνην φέρω, τεῖχος ἀπροσμάχητον, καταφυγήν, σκέπην κραταιάν, ὅπλον σωτηρίας. Μή με παρίδῃς τόν ἄσωτον, ἐλπίς ἀπηλπισμένων, ἀσθενῶν συμμαχία, θλιβομένων χαρά καί ἀντίληψις.

Πώς ἐξειπεῖν σοῦ κατ ἀξίαν δυνήσομαι, τούς ἀμέτρους οἰκτιρμούς, Δέσποινα, τούς τήν ἐμήν πάντοτε ψυχήν δεινῶς πυρουμένην, ὦς ὕδωρ περιδροσίσαντας; Ἀλλ’ τῆς σής προνοίας καί τῆς εὐεργεσίας, ἦς ἀφθόνως αὑτός παραπήλαυσα!

Ώδή ἕ’. Εἱρμός.
Ἶνα τί με ἀπώσω ἀπό τοῦ προσώπου σου, τό φώς τό ἄδυτον, καί ἐκάλυψε με τό ἀλλότριον σκότος τόν δείλαιον ἀλλ’ έπίστρεψόν με, καί πρός τό φώς τῶν ἐντολῶν σου τάς ὀδούς μου κατεύθυνον δέομαι.

Τροπάρια.
Εὐχαρίστως βοῶ σοι Χαῖρε Μητροπάρθενε· χαῖρε Θεόνυμφε· χαῖρε θεία σκέπη· χαῖρε ὅπλον καί τεῖχος ἀπόρθητον χαῖρε προστασία καί βοηθέ καί σωτηρία τῶν εἰς σέ προστρεχόντων ἐκ πίστεως.

Οἵ μισοῦντες με μάτην βέλεμνα καί ξίφη καί λάκκον ηὐτρέπισαν, καί ἐπιζητοῦσι τό πανάθλιον σῶμα σπαράξαι μου καί καταβιβάσαι πρός γῆν, Ἀγνῇ, ἐπιζητοῦσιν ἀλλ’ ἐκ τούτων προφθάσασα σῶσον με.

Ἀπό πάσης ἀνάγκης, θλίψεως καί νόσου καί βλάβης με λύτρωσαι· καί τῆ σή δυνάμει ἔν τῆ σκέπη σου φυλάξαν ἄτρωτον ἐκ παντός κινδύνου, καί ἕξ ἐχθρῶν τῶν πολεμούντων καί μισούντων με, Κόρη πανύμνητε.

Τί σοι δῶρον προσάξω τῆς εὐχαριστίας, ἀνθ’ ὧνπερ ἀπήλαυσα, τῶν σῶν δωρημάτων, καί τῆς σής ἀμετρήτου χρηστότητος; Τοιγαροῦν δοξάζω, ὑμνολογῶ καί μεγαλύνω σοῦ τήν ἄφατον πρός με συμπάθειαν.

Ώδή στ‘. Εἱρμός.
Τήν δέησιν έκχεώ πρός Κύριον, καί αΰτώ ἀπαγγελῶ μου τάς θλίψεις, ὅτι κακῶν ψυχή μόν ἐπλήσθη, καί ζωή μου τῷ ᾄδῃ προσήγγισε· καί δέομαι ὦς Ἰωνᾶς· Ἐκ φθοράς Θεός με ἀνάγαγε.

Τροπάρια.
Τά νέφη τῶν λυπηρῶν ἐκάλυψαν τήν ἀθλίαν μου ψυχήν καί καρδίαν, καί σκοτασμόν ἐμποιοῦσι μοι, Κόρη· ἀλλ’ γεννήσασα φώς τό ἀπρόσιτον, ἀπελάσαν ταῦτα μακράν, τῆ έμπνεύσει τῆς θείας πρεσβείας σου.

Παράκλησιν ἔν ταῖς θλίψεσιν οἴδα, καί τῶν νόσων ἰατρόν σε γινώσκω, καί παντελῆ συντριμμόν τοῦ θανάτου, καί ποταμόν τῆς ζωῆς ἀνεξάντλητον. καί πάντων τῶν ἔν συμφοραῖς, ταχινήν καί ὀξεῖαν ἀντίληψιν.

Οὗ κρύπτω σου τόν βυθόν τοΰ ἐλέους, καί τήν βρύσιν τῶν ἂπειρων θαυμάτων, καί τήν πηγήν τήν ἀέναον ὄντως τῆς πρός ἐμέ συμπαθείας σου, Δέσποινα, ἀλλ’ ἅπασιν ὁμολογῶ, καί βοῶ καί κηρύττω καί φθέγγομαι.

Ἐκύκλωσαν αἵ τοῦ βίου με ζάλαι, ὤσπερ μέλισσαι κηρίον, Παρθένε, καί τήν ἐμήν κατασχοῦσαι καρδίαν, κατατιτρώσκουσι βέλη τῶν θλίψεων, ἀλλ’ εὕροιμι σε βοηθόν καί διώκτην καί ῥύστην πανάχραντε.

Διάσωσον, ἀπό κινδύνων τούς δούλους σου Θεοτόκε, ὅτι πάντες μετά Θεόν εἰς σέ καταφεύγομεν, ὦς ἄρρηκτον τεῖχος καί προστασίαν.

Ἄχραντε, διά λόγου τόν Λόγον ἀνερμηνευτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα, δυσώπησον, ὦς ἔχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Αἴτησις
Ἐλέησον ἡμᾶς ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἐλεὸς Σου, δεόμεθά Σου, ἐπάκουσον καὶ ἐλέησον. Κύριε ἐλέησον (τρίς)
Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ του Ἀρχιεπισκόπου ἡμῶν (δεινός) καὶ πάσης της ἐν Χριστῷ ἡμῶν ἀδελφότητος. Κύριε ἐλέησον (τρίς)
Ἔτι δεόμεθα ὑπὲρ ἐλέους, ζωῆς, εἰρήνης, ὑγείας, σωτηρίας, ἐπισκέψεως, συγχωρήσεως καὶ ἀφέσεως των ἁμαρτιῶν των δούλων του Θεοῦ, πάντων των εὐσεβῶν καὶ ὀρθοδόξων χριστιανῶν, των κατοικούντων καὶ παρεπιδημούντων ἐν τη (κώνῃ, πόλη) ταύτη, των ἐνοριτῶν, ἐπιτρόπων, συνδορομητῶν καὶ ἀφειρωτῶν του ἁγίου ναοῦ τούτου. Κύριε ἐλέησον (τρίς)
Ἔτι δεόμεθα ὑπέρ των δούλων του Θεοῦ, (ὀνόματα).
Ὅτι ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος Θεὸς ὑπάρχεις, καὶ σοὶ τὴν δόξαν ἀναπέμπομεν, τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τους αἰῶνας των αἰώνων. Ἀμήν.

Κοντάκιον. Ἦχος β’
Προστασίατῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντε, μεσιτεία πρός τόν Ποιητήν ἀμετάθετε, μή παρίδῃς ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς, ἀλλά πρόφθασον ὦς ἀγαθῇ εἰς τήν βοήθειαν ἡμῶν, τῶν πιστῶς κραυγαζόντων σοι· Τάχυνον εἰς πρεσβείαν, καί σπεῦσον εἰς ἱκεσίαν, προστατεύουσα ἀεί, Θεοτόκε τῶν τιμώντων σε.

Καί εὐθύς τό Προοοείμενον
Καί τάξις τοϋ Εὐαγγελίου .
Εὐαγγέλιον. Ἐκ τοΰ κατά Λουκᾶν (Κεφ. ι 38 καί ια 28-42)

Τῷ καιρῶ ἐκείνῳ, εἰσῆλθεν Ἰησοῦς εἵς κώμην τινά· γυνή δέ τις, ὀνόματι Μάρθα, Ὑπεδέξατο αὑτόν εἰς τόν οἶκον αύτης. Καί τῆδε ἤν ἀδελφή, καλούμενη Μαρία, καί παρακαθίσασα παρά τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ, ἤκουε τόν λόγον αὐτοῦ· δέ Μάρθα περιεσπᾶτο περί πολλήν διακονίαν ἐπιστᾶσα δέ εἶπε· Κύριε, οὐ μέλει σοι, ὅτι ἀδελφή μου μόνην με κατέλιπε διακονεῖν; εἶπε σύν αὑτῇ, ἲνα μοι συναντιλάβηται. ’Ἀποκριθείς δε Ἰησοῦς εἶπεν αὑτῇ· Μάρθα, Μάρθα, μεριμνᾷς καί τυρβάζῃ περί πολλά· ἑνός δέ ἔστι χρεία· Μαρία δέ τήν ἀγαθήν μερίδα ἐξελέξατο. ἥτις ούκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ’ αὑτῆς. Ἐγένετο δέ ἔν τῷ λέγειν αὑτόν ταῦτα, ἐπάρασα τις γυνή φωνήν ἐκ τοῦ ὄχλου, εἶπεν αὐτῷ· Μακαρία κοιλία βαστάσασα σε, καί μαστοί οΰς ἐθήλασας. Αὑτός δέ εἶπε· Μενοῦν γε, μακάριοι οἵ ἀκούοντες τόν λόγον τοῦ Θεόν, καί φυλάσσοντες αὑτόν.

Δόξα σοί, Κύριε, δόξα σοί.

Δόξα… Ἦχος β’
Πάτερ, Λόγε, Πνεῦμα, Τριὰς ἡ ἐν Μονάδι, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νύν…
Ταῖς τῆς Θεοτόκου, πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχ. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
Ἦχος πλ. β’
Ὅλην ἀποθέμενοι
Μὴ καταπιστεύσῃς με, ἀνθρωπίνη προστασία, Παναγία δέσποινα, ἀλλὰ δέξαι δέησιν, τοῦ ἱκέτου σου· θλίψις γὰρ ἔχει με, φέρειν οὐ δύναμαι, τῶν δαιμόνων τὰ τοξεύματα, σκέπην οὐ κέκτημαι, οὐδὲ ποῦ προσφύγω ὁ ἄθλιος, πάντοθεν πολεμούμενος, καὶ παραμυθίαν οὐκ ἔχω πλήν σου· Δέσποινα τοῦ κόσμου, ἐλπὶς καὶ προστασία τῶν πιστῶν, μή μου παρίδῃς τὴν δέησιν, τὸ συμφέρον ποίησον.

Ἕτερα Θεοτοκία
Οὐδεὶς προστρέχων ἐπὶ σοί, κατῃσχυμένος ἀπὸ σοῦ ἐκπορεύεται, ἁγνὴ Παρθένε Θεοτόκε, ἀλλ’ αἰτεῖται τὴν χάριν, καὶ λαμβάνει τὸ δώρημα, πρὸς τὸ συμφέρον τῆς αἰτήσεως.

Μεταβολὴ τῶν θλιβομένων, ἀπαλλαγὴ τῶν ἀσθενούντων ὑπάρχουσα, Θεοτόκε Παρθένε, σῷζε πόλιν καὶ λαόν, τῶν πολεμουμένων ἡ εἰρήνη, τῶν χειμαζομένων ἡ γαλήνη, ἡ μόνη προστασία τῶν πιστῶν.

Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαόν σου, καὶ εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου· ἐπίσκεψαι τὸν κόσμον σου ἐν ἐλέει καὶ οἰκτιρμοῖς· ὕψωσον κέρας Χριστιανῶν Ὀρθοδόξων, καὶ κατάπεμψον ἐφ ἡμᾶς τὰ ἐλέη σου τὰ πλούσια· πρεσβείαις τῆς παναχράντου, Δεσποίνης ἡμῶν, Θεοτόκου καὶ ἀειπαρθένου Μαρίας· δυνάμει τοῦ τιμίου καὶ ζωοποιοῦ Σταυροῦ, προστασίαις τῶν τιμίων ἐπουρανίων Δυνάμεων ἀσωμάτων, ἱκεσίαις τοῦ τιμίου, ἐνδόξου, προφήτου Προδρόμου καὶ βαπτιστοῦ Ἰωάννου, τῶν ἁγίων, ἐνδόξων, καὶ πανευφήμων Ἀποστόλων. Τῶν ἐν ἁγίοις Πατέρων ἡμῶν, μεγάλων Ἱεραρχῶν, καὶ Οἰκουμενικῶν Διδασκάλων, Βασιλείου τοῦ Μεγάλου, Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου καὶ Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, Ἀθανασίου καὶ Κυρίλλου, Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος, πατριαρχῶν Ἀλεξανδρείας· Νικολάου τοῦ ἐν Μύροις τῆς Λυκίας, Σπυρίδωνος ἐπισκόπου Τριμυθοῦντος, καὶ Νεκταρίου τῆς Πενταπόλεως, τῶν θαυματουργῶν· τῶν ἁγίων ἐνδόξων μεγαλομαρτύρων Γεωργίου τοῦ Τροπαιοφόρου, Δημητρίου τοῦ Μυροβλύτου, Θεοδώρου τοῦ Τήρωνος, καὶ Θεοδώρου τοῦ Στρατηλάτου καὶ Μηνᾶ τοῦ θαυματουργοῦ, τῶν ἱερομαρτύρων Χαραλάμπους καὶ Ἐλευθερίου· τῶν ἁγίων, ἐνδόξων, μεγάλων μαρτύρων Θέκλας, Βαρβάρας, Ἀναστασίας, Κυριακῆς, Φωτεινῆς, Μαρίνης, Παρασκευῆς καὶ Εἰρήνης· τῶν ἁγίων ἐνδόξων καὶ καλλινίκων Μαρτύρων, τῶν ὁσίων καὶ θεοφόρων Πατέρων ἡμῶν, (ναοῦ), τῶν ἁγίων καὶ δικαίων θεοπατόρων Ἰωακεὶμ καὶ Ἄννης, (ἡμέρας), καὶ πάντων σου τῶν Ἁγίων ἱκετεύομέν σε, μόνε πολυέλεε Κύριε, ἐπάκουσον ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν δεομένων σου καὶ ἐλέησον ἡμᾶς. Κύριε, ἐλέησον (ιβ’)
Ἐλέει, καὶ οἰκτιρμοῖς, καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ μονογενοῦς σου Υἱοῦ, μεθ΄ οὗ εὐλογητὸς εἶ, σὺν τῷ παναγίῳ καὶ ἀγαθῷ καὶ ζωοποιῷ σου Πνεύματι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Εἶτα όποπληροΰμεν τάς λοιπάς Ὢδᾷς τοῦ Κανόνος.

Ώδή ζ‘. Εἱρμός.
Παῖδες Ἑβραίων ἔν καμίνῳ κατεπάτησαν τήν φλόγα θαρσαλέως, καί εἰς δρόσον τό πῦρ μετέβαλον βοῶντες· Εὐλογητός εἷ Κύριε, Θεός εἰς τούς αἰῶνας.

Τροπάρια.
Φώς τεκοῦσα Θεοτόκε, σκοτισθέντα με νυκτί ἁμαρτημάτων, φωταγώγησον σύ, φωτός οὖσα δοχεῖον, τό καθαρόν καί ἄμωμον, ἲνα πόθῳ σε δοξάζω.

Σκέπη γενοῦ καί προστασία καί ἀντίληψις καί καύχημα Παρθένε, γυμνωθέντι μοι νῦν, ἀπάσης βοηθείας, ἀβοηθήτων δύναμις, καί ἐλπίς ἀπηλπισμένων.

Ὄλῃ ψυχή καί διανοίᾳ καί καρδία σε καί χείλεσι δοξάζω, ἀπολαύσας τῶν σῶν, μεγάλων χαρισμάτων ἀλλ’ τῆς σής χρηστότητος, καί ἀπείρων σου θαυμάτων!

Βλέψον ἰλέω ὄμματι σου, καί ἐπίσκεψαι τήν κάκωσιν, ἤν ἔχω, καί δεινῶν συμφορῶν, καί βλάβης καί κινδύνων, καί πειρασμῶν με λύτρωσαι ἀμετρήτῳ σου ἐλέει.

Ὢδή ‘. Εἱρμός.
Τόν ἐν ὄρει ἁγίῳ δοξασθέντα καί ἔν βάτῳ πυρί τό τῆς ἀειπαρθένου, τῷ Μωυσεῖ μυστήριον γνωρίσαντα, Κύριον ὑμνεῖτε, καί ὑπερυψοῦτε εἵς πάντας τούς αἰῶνας.

Τροπάρια.
Διά σπλάγχνα ἐλέους σου, Παρθένε, μή παρίδῃς σεμνή, ποντουμένον με σάλω βιοτικῶν κυμάτων ἀλλά δίδου μοι χεῖρα βοηθείας, καταπονουμένῳ κακώσεσι τοῦ βίου.

Περιστάσεις καί θλίψεις καί ἀνάγκαι, εὒροσάν με, Ἀγνῇ, καί συμφοραί τοῦ βίου, καί πειρασμοί με πάντοθεν ἐκύκλωσαν ἄλλα πρόστηθι μοι καί ἀντιλαβοῦ μου τῆ κραταιά σου σκέπη.

Ἔν ταῖς ζάλαις ἐφεΰρόν σε λιμένα· ἔν ταῖς λύπαις χαράν καί εὐφροσύνην καί ἔν ταῖς νόσοις ταχινήν βοήθειαν καί ἔν τοῖς κινδύνοις ρύστιν καί προστάτιν ἔν τοῖς πειρατηρίοις.

Χαῖρε θρόνε πυρίμορφε Κυρίου· χαῖρε θεία καί μανναδόχε στάμνε· χαῖρε χρυσή λυχνία, λαμπάς ἄσβεστος· χαῖρε τῶν παρθένων δόξα, καί μητέρων ὡράισμα καί κλέος.

Ώδη Θ’. Εἱρμός.
Ἐξέστη ἐπί τούτῳ οὐρανός, καί τῆς γῆς κατεπλάγη τά πέρατα, ὅτι Θεός ὤφθη τοῖς ἀνθρώποις σωματικῶς, καί γαστήρ σου γέγονεν, εὐρυχωροτέρα τῶν οὐρανῶν διό σε Θεοτόκε, Ἀγγέλων καί ἀνθρώπων, ταξιαρχίαι μεγαλύνουσι.

Τροπάρια.
Πρός τίνα καταφύγω ἄλλην Ἀγνῇ; που προσδράμω λοιπόν καί σωθήσομαι; που πορευθῶ; ποίαν δέ ἐφεύρω καταφυγήν; ποίαν θέρμην ἀντίληψιν; ποίαν ἔν ταῖς θλίψεσι βοηθόν; Εἰς σέ μόνην ἐλπίζω, εἰς σε μόνην καυχῶμαι, καί ἐπί σέ θαρρῶν κατέφυγον.

Ούκ ἐστιν ἀριθμήσασθαι δυνατόν μεγαλεία τά σά, Θεονύμφευτε, καί τόν βυθόν τόν ἀνεξερεύνητον ἐξειπεῖν, τῶν ὑπέρ νοῦν θαυμάτων σου, τῶν τετελεσμένων διηνεκῶς, τοῖς πόθῳ σε τιμῶσι, καί πίστει προσκυνοῦσιν, ὦς ἀληθῆ Θεοΰ λοχεύτριαν.

Ἔν ὕμνοις εὐχαρίστοις δοξολογώ, καί γεραίρω τό ἄμετρον ἔλεος, καί τήν πολλήν δύναμιν σου πᾶσιν ὁμολογῶ· καί τάς εὐεργεσίας σου, ἆς ύπερεκένωσας εἰς ἐμέ, κηρύττω, μεγαλύνω, ψυχή τε καί καρδία, καί λογισμῷ καί γλώσσῃ πάντοτε.

Τήν δέησιν μου δέξαι τήν πενιχράν. καί κλαυθμόν μή παρίδῃς καί δάκρυα καί στεναγμόν ἀλλ’ ἀντιλαβοῦ μου ὦς ἀγαθή, καί τάς αἰτήσεις πληρῶσαν δύνασαι γάρ πάντα ὦς πανσθενοῦς, Δεσπότου Θεοῦ Μήτηρ, εΐ νεύσεις ἔτι μόνον, πρός τήν ἐμήν οἰκτράν ταπείνωσιν.

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον, καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.
Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον, σὲ μεγαλύνομεν.

Καί τά Μεγαλυνάρια
Τήνὑψηλοτέραν τῶν οὐρανῶν, καί καθαρωτέραν λαμπηδόνων ἡλιακῶν, τήν λυτρωσαμένην ἤμας ἐκ τῆς κατάρας, τήν Δέσποιναν τοῦ κόσμου, ὕμνοις τιμήσωμεν.

Ἀπό τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν ἀσθενεῖ τό σῶμα, ἀσθενεῖ μου καί ψυχῇ πρός σε καταφεύγω τήν Κεχαριτωμένη ἐλπίς ἀπηλπισμένων, σύ μοι βοήθησον.

Δέσποινα καί μήτηρ τοῦ Λυτρωτοῦ, δέξαι παρακλήσεις ἀναξίων σῶν ἱκετῶν, ἰνᾷ μεσιτεύσῃς πρός τόν ἐκ σοῦ τεχθέντα’ Δέσποινα τοῦ κόσμου, γενοῦ μεσίτρια.

Ψάλλομεν προθύμως σοί τήν ᾠδήν νῦν, τῆ πανυμνήτῳ θεοτόκῳ χαρμονικώς μετά τοῦ Προδρόμου, καί πάντων τῶν Ἁγίων δυσώπει, θεοτόκε, τοῦ οὶκτειρήσαι ἡμᾶς.

Ἀλαλά τά χείλη τῶν ἀσεβῶν, τῶν μή προσκυνούντων, τήν εἰκόνα σου τήν σεπτήν, τήν ἱστορηθεῖσαν ὑπό τοῦ ἀποστόλου Λουκᾶ, ἱερωτάτου, τήν Ὁδηγήτριαν.

Πάσαι τῶν Ἀγγέλων αἵ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων δωδεκάς, οἵ Ἅγιοι Πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.

Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (ἐκ γ’)
Δόξα… Καὶ νῦν…
Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς.
Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν,
Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν.
Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθενείας ἡμῶν,
ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.
Κύριε, ἐλέησον, (ἐκ γ’)
Δόξα… Καὶ νῦν…
Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου, γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον, καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν, καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.
Ὅτι σοῦ ἐστὶν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα του Πατρὸς καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας των αἰώνων. Ἀμήν.

Ἦχος πλ. β’
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς· πάσης γὰρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην σοι τὴν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοὶ προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα…
Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς· ἐπὶ σοὶ γὰρ πεποίθαμεν, μὴ ὀργισθῇς ἡμῖν σφόδρα, μηδὲ μνησθῇς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν, ἀλλ’ ἐπίβλεψον καὶ νῦν, ὦς εὔσπλαγχνος, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν· σὺ γὰρ εἶ Θεὸς ἡμῶν, καὶ ἡμεῖς λαός σου, πάντες ἔργα χειρῶν σου, καὶ τὸ ὄνομά σου ἐπικεκλήμεθα.

Καὶ νῦν…
Τῆς εὐσπλαγχνίας τὴν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς σέ, μὴ ἀστοχήσωμεν, ῥυσθείημεν διὰ σοῦ τῶν περιστάσεων· σὺ γὰρ εἶ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν χριστιανῶν.

Κατά τήν περίοδον τῶν Παρακλήσεων τοῦ Δεκαπενταυγούστου ψάλλονται τό Ἀπολυτίκιον τοῦ Ἀγίου (τῆς ἡμέρας) καί τό Θεοτοκίον τοῦ αὐτοῦ Ἤχου.
Ἱερεύς μνημονεύει, καί ποιεῖ μικράν Ἀπόλυσιν.

Ἦχος γ’.
Ἀπόστολοι ἐκ περάτων συναθροισθέντες ἐνθάδε, Γεθσημανή τῷ χωρίῳ, κηδεύσατε μου τό σῶμα· καί σύ Υἱέ καί Θεέ μου, παράλαβε μου τό πνεῦμα.

γλυκασμός τῶν ἀγγέλων, τῶν θλιβομένων χαρά, χριστιανῶν προστάτις, Παρθένε Μήτηρ Κυρίου, ἀντιλαβοῦ μου καί ῥῦσαι, τῶν αἰωνίων βασάνων.

Καί σέ μεσίτριαν ἔχω, πρός τόν φιλάνθρωπον Θεόν· μή μου ἐλέγξῃ τάς πράξεις, ἐνώπιον τῶν Ἀγγέλων. Παρακαλῶ σε Παρθένε, βοηθῆσαν μοι ἔν τάχεΐ.

Χρυσοπλοκώτατε πύργε, καί δωδεκάτειχε πόλις, ἡλιοστάλακτε θρόνε, καθέδρα τοῦ Βασιλέως, ἀκατανόητον θαῦμα, πώς γαλουχεῖς τόν Δεσπότην.

Δι’ εὐχῶν τῶν Ἀγίων Πατέρων ἡμῶν.
Κύριε Ίησοῦ Χριστέ ὸ Θεός ἡμῶν ἐλέησον ἡμᾶς.
’Αμήν.