Δύο Παρακλητικοί Kανόνες εις την Κοίμησιν της Υπεραγίας Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας

  1. Ποίημα Γερασίμου Μοναχού Μικραγιαννανίτου

  2. Ποίημα Αγίου Μάρκου του Ευγενικού

Παρακλητικός Κανών είς την Κοίμησιν της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας

Ποίημα Γερασίμου Μοναχού Μικραγιαννανίτου

Εΰλογήσαντος τοῦ ίερέως άρχόμεθα άναγινώσκοντες τον ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησίν μου ἐν τή ἀληθεία σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τή δικαιοσύνη σού καί μή εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου, ἐκάθισε μέ ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἔπ ἐμέ τό πνεῦμά μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πάσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος σοί. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου μή ἀποστρέψης τό πρόσωπόν σου ἄπ ἐμοῦ, καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. ἀκουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό ἔλεός σου, ὅτι ἐπί  σοῖ ἤλπισα γνώρισον μοί, Κύριε, ὁδόν, ἐν ἤ πορεύσομαι, ὅτι πρός σέ ἤρα τήν ψυχήν μού ἐξελού μέ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρός σέ κατέφυγον. δίδαξον μέ τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου, ὅτι σύ εἰ ὁ Θεός μού τό πνεῦμά σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει μέ ἐν γῆ εὐθεία. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ἐν τή δικαιοσύνη σου ἑξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλός σου εἰμι.

Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. α´. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β’. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἡμυνάμην αὐτοῦς.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ’. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Εῖτα τὰ τροπάρια ταῦτα.

Ἦχος δ΄. Ο ὑψωθείς ἐν τῷ Σταυρῶ.
Τοῦς ἀνυμνοῦντας σου τήν Κοίμησιν Κόρη, δι’ης ἀνῆλθες πρός ζωήν τήν ἀγήρω, καί δεξιόθεν τοῦ Υἱοῦ σου ἕστηκας, σκέπε καί διάσῳζε, ἀπό πάσης ἀνάγκης, χάριν τε καί ἔλεος, καί πταισμάτων τήν λύσιν, ἐξαιτουμένῃ Δέσποινα ἡμῖν, τοῖς προσκυνοῦσι, τήν ἄφραστον δόξαν σου.

Δόξα, καί νῦν. Ὅμοιον.
Ἐκ τῶν περάτων Ἀποστόλων ὁ δῆμος, παραγενόμενος Ἀγνῇ ἐν νεφέλαις, τῷ σῶ οἰκήματι ἀθρόοι ἔσπευσαν ὅθεν καί κηδεύσαντες, τό σόν ἄχραντον σῶμα, ὕμνησαν τῆς δόξης σου, τό ἀπόρρητον ὕψος, ὤν ταῖς πρεσβείαις φύλαττε ἡμᾶς, τούς ἀνυμνοῦντας, τήν θείαν σου Κοίμησιν.

Ψαλμὸς Ν´(50)
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα  συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.

Καί ὁ Κανών οὗ ἡ ἀκροστιχίς:
Θεογεννήτρια ἡμᾶς σκέποις . Γερασίμου.

ᾨδὴ α΄. Ὑγράν διοδεύσας.
Θεόν ἡ τεκοῦσα σωματικῶς, σωμάτων ὀδύνης, καί κινδύνων ἐπιφοράς, ἀπάλλαξον Πάναγνε Παρθένε, τούς ἀνυμνοῦντας τήν θείαν σου Κοίμησιν.

Ἐπήρθης πρός δόξαν τῶν οὐρανῶν, καί ἔλιπες πᾶσι, τήν σήν χάριν τήν μητρικήν, τοῖς πίστει Παρθένε ἀνυμνοῦσι, τήν θαυμαστήν σου καί θείαν Μετάστασιν.

Ὁλόφωτον σκήνωμα τοῦ Θεοῦ, ἤδη μεταστᾶσα, πρός σκηνώματα οὐρανῶν, ουράνωσον πάντων τάς καρδιᾷς, Θεογεννήτορ τῶν πόθῳ τιμώντων σε.

Γαλήνην εἰρήνην καί φωτισμόν, ἡμῖν δίδου Κόρη, τοῖς ὑμνοῦσιν εἰλικρινῶς τήν γῆθεν σου ἄνοδον Παρθένε, ἤν καί Ἀγγέλων δοξάζουσι τάγματα.

ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Ἐκ περάτων συνῆλθον, θεαρχικῶ νεύματι, καί τό σόν ἀκήρατον σῶμα, Ἀγνῇ ἐκήδευσαν, οἱ Μαθηταί τοῦ Χριστοῦ ὤν παρακλήσεσι Κόρη, δίδου ἡμῖν ἅπασι, τήν σήν βοήθειαν.

Νοσημάτων παντοίων καί πειρασμῶν λύτρωσαι, τούς ὑμνολογοῦντας Παρθένε, τήν σήν Μετάστασιν, καί κατακοίμησον, τάς δολερᾶς ἐπιθέσεις, τοῦ δολίου δράκοντος, κατά τῶν δούλων σου.

Νᾶμα ἔνθεον βλύσον, καί γλυκασμόν ἄυλον, οἵα χαριτόβρυτος κρήνῃ, θείας χρηστότητος, τοῖς ἑορτάζουσι, τῆς σής Κοιμήσεως Κόρη, τήν λαμπράν πανήγυριν, καί σε γεραίρουσιν.

Ἡλιόμορφε Κόρη, ἡ τόν Χριστόν τέξασα, τῆς δικαιοσύνης τόν μέγαν, Παρθένε Ἥλιον, τόν ζόφον σκέδασον, τῆς ταλαιπώρου ψυχῆς μου, καί φωτί με λάμπρυνον, τῆς σής λαμπρότητος.

Τήν σεπτήν σου καί θείαν, καί θαυμαστήν Κοίμησιν, ὕμνοις ἱεροῖς εὐφημοῦντες, ἀναβοῶμεν σοι. Έσο ἀκοίμητος, ἡμῖν προστάτις Παρθένε, ἅπασαν κοιμίζουσα, ἐχθρῶν ἐπίθεσιν.

Διάσωσον πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως Θεοτόκε, τούς ὑμνοῦντας τήν παναγίαν σου Κοίμησιν, πᾶσι παρέχουσα Κόρη παθῶν τήν λύσιν.

Ἐπίβλεψον ἐν  εὐμενείᾳ, Πανύμνητε  Θεοτόκε, ἐπί  τήν  ἐμήν  χαλεπήν  τοῦ  σώματος  κάκωσιν  καί  ἴασαι  τῆς  ψυχῆς  μου  τό  ἄλγος.

Αἴτησις καί τό Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεῖα θερμῇ.

Μετέστης ἐκ γῆς, πρός δόξαν ὑπερκόσμιον, ὡς Μήτηρ Θεοῦ, καί πάντων ὑπερέχουσα, Παρθένε Παναμώμητε διά τοῦτο απαύστως βοῶμεν σοι. Τόν σόν Υἱόν καί Θεόν ἐκτενῶς, δυσώπει ὑπέρ τῶν ἀνυμνούντων σε.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Ῥῶσιν δίδου καί ἴασιν, τοῖς τετρυχωμένοις νόσοις καί πάθεσι, τοῖς ὑμνοῦσι σου τήν Κοίμησιν, Κεχαριτωμένη Ἀειπάρθενε.

Ἱερῶς ἀνελήλυθας, πρός τά ὑπέρ λόγον θεία σκηνώματα, ἱλασμόν ἡμῖν παρέχουσα, τοῖς δοξολογούσι σου τήν Κοίμησιν.

Ἀποστόλων ὁ θίασος, τῆ σῇ Μεταστάσει Ἀγνῇ συνέδραμε, καί τά θεῖα μεγαλεῖα σου, θεολήπτῳ γλώσσῃ ἐμεγάλυνεν.

Η σκηνή ἡ ἀμόλυντος, τῆς ὑπερφυοῦς τοῦ Λόγου σαρκώσεως, Θεοτόκε Ἀειπάρθενε, πάσης ἀλογίας ἡμᾶς λύτρωσαι.

ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Μένει σου κενός, τοῦ σου σώματος Πανάχραντε, ὁ σός τάφος καί παρέχει τοῖς πιστοῖς, φωτισμόν ἁγιασμόν καί θεῖον ἔλεος.

Ἄλυπον ζωήν, καί εἰρήνην δίδου ἄτρεπτον, Παντευλόγητε Παρθένε Μαριάμ, τοῖς ὑμνοῦσι σου τήν ἔνδοξον Μετάστασιν.

Σε πρός οὐρανόν, ἀνιοῦσαν τά στρατεύματα, τῶν Ἀγγέλων ἀνευφήμουν ἐν χαρά ὤν λιταῖς ἡμᾶς Παρθένε λύπης λύτρωσαι.

Σύντριψον Ἀγνῇ, τοῦ ἐχθροῦ τά μηχανήματα, ἆ τεκταίνει καθ’ημών διηνεκῶς, Θεοτόκε τῶν ἀνθρώπων καταφύγιον.

ᾨδή στ΄. Τήν δέησιν.
Κυμάτων, καί χαλεπῶν καταιγίδων, τῶν τοῦ βίου ἀπολύτρωσαι Κόρη, τούς ἑορτάζοντας πίστει καί πόθῳ, τήν ἱεράν σου καί θείαν Μετάστασιν, δι’ης ὡς πάντων βασιλίς, εἵς τά ἄνω ἀνῆλθες βασίλεια.

Ἐπέστη, τῶν Ἀποστόλων ὁ δῆμος, ὑπό θείων νεφελῶν τῷ σῶ οἴκῳ, Γεσθημανή δε ἐν τάφῳ Παρθένε, τό σόν ἀκηράτων σῶμα ἐκήδευσαν ὤν ταῖς δεήσεσιν ἡμᾶς, φωτισμοῦ οὐρανίου ἀξίωσον.

Πηγάζει, ἁγιασμόν ὁ σός τάφος, καταθέσει τοῦ ἀχράντου σου σκήνους, καί ἁγιάζει ἀεί Θεοτόκε, τούς προσιόντας αὑτῷ μετά πίστεως διό ἁγίασον καμού, καί ψυχήν καί καρδίαν σή χάριτι.

Ο Λόγος, ὁ τοῦ Πατρός ὤσπερ οἵδε, σαρκωθείς ἐκ τῶν ἀγνῶν σου αἱμάτων, ἀπό τῆς γῆς πρός οὐράνιον δόξαν, σε Θεομῆτορ ἐνδόξως μετέστησεν ὄν καθικέτευε ἀεί, τῶν πταισμάτων διδόναι μοι ἄφεσιν.

Διάσωσον πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως Θεοτόκε, τούς ὑμνοῦντας τήν παναγίαν σου Κοίμησιν, πᾶσι παρέχουσα Κόρη παθών τήν λύσιν.

Ἄχραντε ἡ διά λόγου τόν Λόγον ανερμυνεύτος ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἄῤῤηκτον τεῖχος καί προστασίᾳ.

Αἴτησις καί τό Κοντάκιον.
Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.

Τῆ ἀθανάτῳ Κοιμήσει σου Ἄχραντε, ὁ οὐρανός καί ἡ γῆ συναγάλλονται διό καί ἡμᾶς νῦν ἀπάλλαξον, εξ’αθυμίας καί πάσης στενώσεως, ὡς πέλαγος θείας χρηστότητος.

Προκείμενον.
Μνησθήσομαι τοῦ ὀνόματός σου ἐν πάσῃ γενεᾷ καὶ γενεᾷ.
Στίχ. Ἄκουσον, Θύγατερ, καὶ ἴδε, καὶ κλῖνον τὸ οὖς σου, καὶ ἐπιλάθου τοῦ λαοῦ σου, καὶ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου, καὶ ἐπιθυμήσει ὁ βασιλεὺς τοῦ κάλλους σου.

Εὐαγγέλιον, ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν.(Κεφ. α´ 39-49, 56)
Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἀναστᾶσα Μαριὰμ ἐπορεύθη εἰς τὴν Ὀρεινὴν μετὰ σπουδῆς, εἰς πόλιν Ἰούδα• καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον Ζαχαρίου καὶ ἠσπάσατο τὴν Ἐλισάβετ. Καὶ ἐγένετο, ὡς ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τὸν ἀσπασμὸν τῆς Μαρίας, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐτῆς• καὶ ἐπλήσθη Πνεύματος ἁγίου ἡ Ἐλισάβετ, καὶ ἀνεφώνησε φωνῇ μεγάλῃ καὶ εἶπεν• Εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξὶ καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου. Καὶ πόθεν μοι τοῦτο, ἵνα ἔλθῃ ἡ μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρός με; Ἰδοὺ γάρ, ὡς ἐγένετο ἡ φωνὴ τοῦ ἀσπασμοῦ σου εἰς τὰ ὦτά μου ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν ἀγαλλιάσει ἐν τῇ κοιλίᾳ μου. Καὶ μακαρία ἡ πιστεύσασα ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρὰ Κυρίου. Καὶ εἶπε Μαριάμ• Μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον, καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρί μου, ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης αὐτοῦ. Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί• ὅτι ἐποίησέ μοι μεγαλεῖα ὁ δυνατὸς καὶ ἅγιον τὸ ὄνομα αὐτοῦ. Ἔμεινε δὲ Μαριὰμ σὺν αὐτῇ ὡσεὶ μῆνας τρεῖς καὶ ὑπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς.

Δόξα.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καί νῦν.
Ταῖς τῆς Παναχράντου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχ.: Ἐλεῆμον, Ἐλέησον με ὁ Θεός κατά τό μέγα ἔλεος σου…
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ, β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.

Γῆθεν ἀνελήλυθας, πρός τήν οὐράνιον δόξαν, ὡς πάντων βασίλισσα, καί δεξιά ἕστηκας τοῦ Παντάνακτος, Φωτισμόν νέμουσα, καί χαράν καί λύσιν, τοῖς τήν θείαν σου Μετάστασιν, ὕμνοις γεραίρουσι, καί πανευλαβῶς ἐκβοῶσι σοι Παρθένε Παναμώμητε, μή ἐλλίπῃς πάντοτε σκέπουσα, καί περιφρουροῦσα, ἐκ πάσης λυπηρᾶς ἐπαγωγῆς, καί νοσημάτων καί θλίψεων, τούς σε μεγαλύνοντας.

Σῶσον ὁ Θεός τόν λαόν σου…

ᾨδή ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ἱλασμόν ἡμῖν αἴτει, καί παθῶν πολυτρόπων τήν ἀπολύτρωσιν, τοῖς πίστει ἀνυμνοῦσι, τήν Κοίμησιν σου Κόρη, καί θερμῶς ἀνακράζουσι χαῖρε Παρθένε Ἀγνῇ, ἡμῶν ἡ προστασία.

Συναγάλλονται Κόρη, οὐρανός καί γῆ πᾶσα ἐν τῆ Κοιμήσει σου, ἐν ἡ καμού τήν θλῖψιν, διάλυσον Παρθένε, τῆς ψυχῆς ἶνα ψάλλω σοι χαῖρε Ἀγγέλων χαρά, καί τῶν ἀνθρώπων σκέπη.

Γῆθεν ἤρθης ἐν δόξῃ, δεξι’οθεν δε ἔστης τοῦ σου Υἱοῦ καί Θεοῦ διό κάμε Παρθένε, τοῖς δεξιοῖς προβάτοις, συναρίθμησον δέομαι, ἐν ὤρα τῆ φοβερά, τῆς ἀδεκάστου δίκης.

Ἐκ γαστρός σου ἐτέχθη, ὁ τό πάν ουσι’ωσα Λόγος τό πρότερον αὑτόν οὖν ἐκδυσώπει, οἰκτείραι Θεοτόκε, τούς ἐν πίστει κραυγάζοντας Ο τῶν πατέρων ἡμῶν, Θεός εὐλογητός εἷ.

ᾨδή η΄. Τόν βασιλέα.
Ῥῶσιν παράσχου, κατά ψυχή ντε καί σῶμα, τοῖς προσπίπτουσι τῆ ἱερά Εἰκόνι, τῆς Κοιμήσεως σου, Παρθένε Θεοτόκε.

Ἀπό περάτων, Χριστοῦ οἱ μύσται συνῆλθον, τοῦ κηδευσαί σου τό σῶμα Θεοτόκε, μεθ’ών ἀνυμνοῦμεν, τήν θείαν Κοίμησιν σου.

Σκέπασον Κόρη, ἐκ τῶν βελῶν τοῦ δολίου, τούς προστρέχοντας τῆ θαυμαστή σου σκεπῇ, καί δοξολογούντας, τήν θείαν Κοίμησιν σου.

Ἰσχύν μοι δίδου, κατά παθών ὀλεθρίων, καί ἀπάλλαξον πικράς με συνηθείας, Κεχαριτωμένη, τόν σόν οἰκτρόν ἱκέτην.

ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Μετέστης πρός τά ἄνω, ὡς Μήτηρ Κυρίου, καί ἀνυψοῖς πρός οὐράνιον ἔρωτα, τούς ἀνυμνοῦντας Παρθένε τήν σήν Μετάστασιν.

Ὁλόφωτε Λυχνία, Κεχαριτωμένη, τούς τήν σεπτήν σου γεραίροντας Κοίμησιν, τῷ φωτισμῷ τῆς σής χάριτος καταλάμπρυνον.

Ὑμνοῦμεν σύν Ἀγγέλοις, Κεχαριτωμένη, τήν ἱεράν σου καί θείαν Μετάστασιν, ἐπιβοώμενοι Κόρη τήν σήν βοήθειαν.

Ὑπέρτερον τόν νοῦν μου, δεῖξον Θεοτόκε, χαμαιπετῶν ἐννοιῶν τῆ σῇ χάριτι, καί τῆς μανίας με λύτρωσαι τοῦ ἀλάστορος.

Ἄξιον  ἐστίν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν  Σε  τήν  Θεοτόκον, τήν  ἀειμακάριστον  καί  παναμώμητον  καί  μητέρα  τοῦ  Θεοῦ  ἡμῶν.  Τήν  τιμιωτέραν  τῶν  Χερουβείμ  καί  ἐνδοξοτέραν  ἀσυγκρίτως  τῶν  Σεραφείμ, τήν  ἀδιαφθόρως  Θεόν  Λόγον  τεκοῦσαν, τήν  ὄντως  Θεοτόκον  Σέ  μεγαλύνομεν.

καί τά παρόντα μεγαλυνάρια,
Γῆθεν μετετέθης πρός οὐρανόν, Κεχαριτωμένη, ὡς βασίλισσα τοῦ παντός, καί δεξιά ἔστης, τοῦ σου Υἱοῦ Παρθένε, παρέχουσα τῷ κόσμῳ, τήν εὐλογίαν σου.

Ἀπό τῶν περάτων πάσης τῆς γῆς, συνῆλθον Παρθένε, οἱ Ἀπόστολοι τοῦ Χριστοῦ, Πνεύματος δυνάμει, ὑπό νεφῶν αρρήτως, καί τό σεπτόν σου σῶμα, τάφῳ παρέδωκαν.

Ἄγγελοι καί ἄνθρωποι ἐν ᾠδαῖς, τήν Μετάστασιν σου, ἀνυμνοῦσι Μῆτερ Θεοῦ σύ γάρ τῷ σῶ τόκῳ, συνῆψας παραδόξως, τήν γῆν καί τά οὐράνια, Παναμώμητε.

Ἐν χωρίῳ κόρη Γεσθημανή, τό ζωαρχικόν σου, μετεκόμισαν ἐν χαρά, σῶμα Θεοτόκε, οἱ Μαθηταί Κυρίου, καί ευλαβῶς τῶ τάφῳ, τοῦτο κατέθεντο.

Τήν σήν προστασίαν δίδου ἀεί, τοῖς ὑμνολογοῦσι, τήν σήν Κοίμησιν τήν σεπτήν, Κεχαριτωμένη, Παρθένε Θεοτόκε, πταισμάτων αιτούμενη, ἡμῖν συγχώρησιν.

Ὠς τῆς συμπαθείας θεῖος κρουνός, ἐπίβλεψον Κόρη, οὐρανόθεν νῦν εφ’ημάς, καί εἰρήνην αἴτει, ἡμῖν καί σωτηρίαν, τοῖς ανυμνολογούσι, τήν σήν Μετάστασιν.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι πάντες, μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.

Τό τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομα σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῇς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῇς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καί τό ὄνομα Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαγχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων, Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Ἐκτενής καί ἀπόλυσις μεθ’ην ψάλλομεν τό ἐξῇς:

Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Πάντας τούς ὑμνοῦντας εὐλαβῶς, τήν σήν Παναγία Παρθένε, θείαν Μετάστασιν, σῷζε καί ἀπάλλαττε, ἐκ πάσης θλίψεως, καί πταισμάτων συγχώρησιν, καί ἔλεος θεῖον, οἵα Μήτηρ αἴτησαι, παρά Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ, πᾶσι τοῖς ἀεί ἀφορῶσι, πρός τήν θερμοτάτην πρεσβείαν, τῆς σῆς ἀγαθότητος Πανύμνητε.

Δέσποινα πρόσδεξαι τάς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καί λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.

Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξον ἡμᾶς ὑπό τήν σκέπην Σου.

Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν.
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὅ Θεός ἡμῶν έλέησον ἡμᾶς.
’Ἀμήν.

Δίστιχον·
Φέρων τῆ Κοιμήσει σου δέησιν Κόρη.
Τῆν σῆν ἐξαιτοῦμαι Γεράσιμος χάριν.

Χαιρετισμοί εις την Κοίμησιν της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας

Εγκώμια εις την Κοίμησιν της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας

Παρακλητικός Κανών είς την Κοίμησιν της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και Αειπαρθένου Μαρίας

Ποίημα Αγίου Μάρκου του Ευγενικού

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα άναγινώσκοντες τόν ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησιν μου ἐν τῆ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῆ δικαιοσύνη σοῦ καί μή εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιον σου πᾶς ζῶν. Ὂτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου, ἐκάθισε μέ ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος σοί. Ταχύ εἰσάκουσον μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπον σου ἀπ’ ἐμοῦ, καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. ἀκουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό ἔλεός σου, ὅτι ἐπί  σοί ἤλπισα γνώρισον μοί, Κύριε, ὁδόν, ἐν ἤ πορεύσομαι, ὅτι πρός σέ ἤρα τήν ψυχήν μοῦ ἐξελοῦ μέ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρός σέ κατέφυγον. δίδαξον μέ τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου, ὅτι σύ εἰ ὁ Θεός μοῦ τό πνεῦμα σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει μέ ἐν γῆ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ἐν τῆ δικαιοσύνη σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος σου εἰμι.

Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. α´. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β’. Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσαν με, καί τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὑτούς.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καί ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Εἶτα τά Τροπάρια.

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τοὺς ἀνυμνοῦντάς Σου τὴν ἄνοδον Κόρη, δι’ ἧς παρέστης ὡς Βασίλισσα πάντων, ἐν δεξιοῖς τοῦ Σοῦ Υἱοῦ καὶ Δεσπότου· φρούρει τε καὶ σκέπασον, ἐκ παντοίων κινδύνων, χάριν δὲ καὶ ἔλεος, καὶ τὴν λύσιν πταισμάτων, ἐξαιτουμένη Πάναγνε ἡμῖν, τοῖς προσκυνοῦσι, τὴν θείαν Σου Κοίμησιν

Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Ἐκ τῶν περάτων οἱ σοφοὶ θιασῶται, παραγενόμενοι Σεμνὴ ἐν νεφέλαις, καὶ τὴν Σιὼν κατέλαβον τιμῶντές Σε· ὅθεν καὶ προέπεμπον, τὸ Σὸν ἄχραντον σκῆνος, ὕμνουν δὲ τὴν ἄνοδον, πρὸς τὸν θεῖον Υἱόν Σου· Ὃν ἐκδυσώπει πάντοτε Ἁγνή, δοῦναι τῷ κόσμῳ, ζωὴν τὴν αἰώνιον.

Ὁ Ν΄ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημα μου. Ἐπί πλεῖον πλῦνόν με ἀπό τῆς ἀνομίας μου καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιον μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιον Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαι Σε. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τά ἄδηλα καί τά κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσας μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπον Σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀπορρίψῃς με ἀπό τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μή ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσιν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὑκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὑκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σίων καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριον Σου μόσχους.

Εἶτα, ὁ Κανών.

ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ἁρματηλάτην Φαραώ.
Ἐκ τῶν περάτων θεαρχίῳ νεύματι, συναθροισθέντες εἰς ἕν, οἱ τοῦ Χριστοῦ μῦσται, οἱ πνευματοῤῥήτορες, χορείαν θεοκρότητον, συστησάμενοι ἅμα, τῇ Θεομήτορι ᾄδουσι, μέλος λιγυρὸν ἐναρμόνιον.

Κήρυκες θεῖοι καὶ μύσται τῆς χάριτος, σοφοὶ Ἀπόστολοι, τὰ χρυσαυγῆ σκεύη, τῆς ἀπείρου γνώσεως, σοφίας τε τὰ ὄργανα, Μήτηρ πάντων Κυρίου, ὕμνον ἐξόδιον ᾄσατε, καὶ σεπτῶς Αὐτῇ μεγαλύνατε.

Συναπτικὴ τῶν διεστῶτων ἕνωσις χαῖρε Θεόνυμφε· χαῖρε Θεοῦ Μήτηρ, ᾍδου ἡ καθαίρεσις, θανάτου ἡ ἀναίρεσις· χαῖρε λύσις τῆς λύπης, ποῦ νῦν ἀπαίρεις Ὑπέρτιμε, πόλις τοῦ Θεοῦ ἐπουράνιε.

Χαῖρε κατάρας παλαιᾶς ἡ λύτρωσις καὶ εὐλογίας πηγή· χαῖρε κτιστῆς πάσης, ἀνωτέρα φύσεως· χαῖρε Χριστοῦ παλάτιον· χαῖρε πύρινε θρόνε, πρὸς οὐρανὸν νῦν ἀπαίρουσα, μὴ λίπῃς ἡμᾶς ἐποπτεύουσα.

ᾨδὴ γ΄. Ὁ στερεώσας κατ’ ἀρχάς.
Τῇ φωτοφόρῳ τοῦ Θεοῦ, καθέδρᾳ τιμιωτάτη, Γαβριὴλ ὁ Ἀρχιστράτηγος πάλιν, οὐρανόθεν καταβάς, τὸ χαῖρέ Σοι προσφθέγγεται· Εὐλογημένη χαῖρε, πρὸς θείαν λῆξιν ἀπαίρουσα.

Σὲ τὴν καλὴν Περιστεράν, καὶ Νύμφην ὄντως τελείαν, ὁ Νυμφίος τῶν ψυχῶν ὁ ὡραῖος, ὑπεδέξατο χερσί, πρὸς οὐρανὸν ἀπαίρουσαν, καὶ πρὸς τὰς αἰωνίους, Μονὰς ἐσκήνωσε χαίρουσα.

Ὕμνοις ἐξ ὕμνων οἱ σεπτοί, τῶν οὐρανίων Ταγμάτων, ἀρχηγοὶ τὴν τοῦ Κυρίου Μητέρα, παραπέμποντες φαιδρῶς, ἕως ἐκεῖ κατέπαυσεν, ὅπου ὁ θεῖος θρόνος, καὶ ἡ Τριὰς ἡ Ὑπέρθεος.

Τὴν ἀδιόδευτον βροτοῖς, καὶ ἐπουράνιον πύλην, τοῦ Θεοῦ τὴν φωτοφόρον καθέδραν, τὴν λυχνίαν τὴν χρυσῆν, τὸ ὄρος τὸ κατάσκιον, τὴν θεοδόχον κλίνην, τὴν Θεοτόκον ὑμνήσωμεν.

Διάσωσον, ἀπὸ κινδύνων καὶ θλίψεων Θεοτόκε, τοὺς ἀνυμνοῦντας ἐκ πόθου τὴν θείαν Σου Κοίμησιν, παρέχουσα πᾶσι δὲ χάριν ἄφθονον.

Ἐπίβλεψον, ἐπὶ τοὺς δούλους Σου ἄχραντε Θεοτόκε, τοὺς ἀνυμνοῦντας καὶ προσκυνοῦντάς Σου τὴν Κοίμησιν, καὶ ἴασαι ψυχάς τε καὶ σώματα.

Αῖτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Ἀνῆλθες ἐκ γῆς, πρὸς δόξαν τὴν οὐράνιον, ὡς Μήτηρ Θεοῦ, καὶ τοῦ κόσμου Βασίλισσα, παναμώμητε Δέσποινα· διὰ τοῦτο πάντες πρὸς Σὲ βοῶμεν· τὸν Σὸν Υἱὸν ἀπαύστως δυσώπει, ὑπὲρ τῶν τιμώντων Σου τὴν κοίμησιν.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Ἡ ἡμέρα προσήγγισε, τῆς πρὸς Θεὸν ἀνόδου Σου Πανύμνητε· χαῖρε πύλη ἀδιόδευτε, καὶ πεφυλαγμένη θείῳ Πνεύματι.

Ἴδει γὰρ καὶ συγχαίρει Σοι, στίφος τῶν πιστῶν Παρθένε Πανύμνητε, καὶ προσφέρει Σοι τὸν ὕμνον, ἐξιτήριον καὶ προεόρτιον.

Σὺν Ἀποστόλοις Ἄγγελοι, μέλος θεοκρότητον ἑτοιμάζουσι, Σὺ τῇ Μητρὶ τοῦ Κυρίου, μεθισταμένη νῦν πρὸς τὰ οὐράνια.

Τάφος πῶς ὑπεδέξατο, σῶμά Σου τὸ ἅγιον Ἀειπάρθενε, καὶ γὰρ τὴν θείαν ψυχήν Σου, ὁ Υἱὸς καὶ Θεός Σου ἐδέξατο.

ᾨδὴ ε΄. Ἵνα τί με ἀπώσω.
Ἡ τοῦ κόσμου Κυρία, πρὸς τὴν ὑπερκόσμιον ζωὴν μεθίσταται· ὁ ναὸς ὁ θεῖος, πρὸς ναὸν ἐπουράνιον αἴρεται, ἡ χρυσῆ λυχνία, ἡ κιβωτὸς τῆς Διαθήκης, ἐν Ἁγίων Ἁγίοις οἰκίζεται.

Ὁ Θεοῦ Θεὸς Λόγος, ἐπὶ Σὲ νῦν Παρθένε κατέρχετε, ἔχων ἀκολούθους, τῶν Ἀγγέλων τὰ τάγματα ἅπαντα, ὅπως Σὲ ἐνδόξως, ὡς ἑαυτοῦ ἁγνὴν Μητέρα, ἐπουράνιον ἐνδείξει Ἄνασσαν.

Ὁ χορὸς Ἀποστόλων, ἀνυμνῶν προέπεμπεν Κόρη Θεόνυμφε, τὸ ἀκήρατόν Σου σῶμα, σὺν δάκρυσιν ὕμνοις τε, ποῦ Μῆτερ ἀπαίρεις βοᾶν· ἡμᾶς ἐγκαταλείπῃς, ἐπὶ γῆς ὀρφανοὺς ἀπροστάτευτους.

Ἀλλὰ καὶ αἱ τάξεις, τῶν Ἀγγέλων ἅπασαι Μῆτερ ἀπείρανδρε, μέλος ἐμελώδουν, θεοκρότητον καὶ ἐναρμόνιον, Σὺ τῇ Παντανάσσῃ, καὶ ὡς Θεοῦ ἁγνὴ Μητέρα, Σὲ προέπεμπον καὶ ἐμακάριζον.

ᾨδὴ στ΄. Ἱλάσθητί μοι Σωτήρ.
Ὁ Υἱός Σου ὁ καὶ Θεός, τῷ Γαβριὴλ πέμπει Δέσποινα, μηνῦσαί Σοι εὐλαβῶς, τὴν θείαν μετάστασιν· ὅθεν ἐκβοῶμέν Σοι, ἄφεσιν πταισμάτων, καὶ σωτηρίαν ἡμῖν αἴτησαι.

Ἀκούσασα ἡ ἁγνή, παρὰ Ἀγγέλου τὸ μήνυμα, ἐν ὄρει τῶν Ἐλαιῶν, ἀπῆλθες προσεύξασθαι, ἔκυψαν δὲ Πάναγνε, τὰ φυτὰ καὶ δένδρα, καὶ ὡς εἰκὼς Σὲ προσεκύνησαν.

Ἀλλὰ καὶ πάντες ἡμεῖς, κλίνομεν γόνυ Σοι Δέσποινα, καὶ εὐλαβῶς ὡς εἰκώς, προσκυνοῦμεν Ἄχραντε, τὴν θείαν Εἰκόνα Σου, τῶν πταισμάτων λύσιν, παρὰ Σοῦ εὑρεῖν ἐλπίζοντες.

Ὤφθη Θεὸς ἐπὶ γῆς, καὶ τοῖς ἀνθρώποις ὡμίλησεν, διὰ Σοῦ θεοπρεπῶς, καὶ κόσμον ἡγίασεν· ὅθεν ἐκβοῶμέν Σοι· χαῖρε Θεοτόκε, σωτηρίας ἡμῖν πρόξενε.

Διάσωσον, ἀπὸ κινδύνων καὶ θλίψεων Θεοτόκε, τοὺς ἀνυμνοῦντας ἐκ πόθου τὴν θείαν Σου Κοίμησιν, παρέχουσα πᾶσι δὲ χάριν ἄφθονον.

Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Αῖτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος β΄. Προστασία τῶν Χριστιανῶν.
Προστασίαν ἐν κινδύνοις Σὲ κεκτήμεθα, καὶ μεσίτριαν τῷ Σῷ Υἱῷ προβαλλόμεθα, οἱ τιμῶντες τὴν Σὴν ἄνοδον Πάναγνε· καὶ νῦν Αὐτῷ παρισταμένη, τὴν Σὴν βοήθειαν δίδου, τοῖς πιστῶς ἀνακράζουσι· τάχυνον εἰς πρεσβείαν, καὶ ῥῦσαι πάσης ἀνάγκης, ἡ μεταστάσα ἐκ τῆς γῆς, πρὸς ζωὴν τὴν αἰώνιον.

Προκείμενον.
Μνησθήσομαι τοῦ ὀνόματός Σου, ἐν πάσῃ γενεᾷ καὶ γενεᾷ.
Στ. Ἄκουσον θύγατερ καὶ ἴδε καὶ κλῖνον τὸ οὖς Σου καὶ ἐπιλάθου τοῦ λαοῦ Σου καὶ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός Σου καὶ ἐπιθυμήσει ὁ Βασιλεὺς τοῦ κάλλους Σου.

Εὐαγγέλιον ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. α΄ 39-49, 56).
Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἀναστᾶσα Μαριάμ, ἐπορεύθη μετὰ σπουδῆς εἰς την Ὀρεινήν, εἰς πόλιν Ἰούδα καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον Ζαχαρίου καὶ ἠσπάσατο τὴν Ἐλισάβετ. Καὶ ἐγένετο ὡς ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τὸν ἀσπασμὸν τῆς Μαρίας, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐτῆς. Καὶ ἐπλήσθη Πνεύματος Ἁγίου ἡ Ἐλισάβετ καὶ ἀνεφώνησε φωνῇ μεγάλῃ καὶ εἶπεν· εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου. Καὶ πόθεν μοι τοῦτο, ἵνα ἔλθῃ ἡ Μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρός με; Ἰδοὺ γάρ, ὡς ἐγένετο ἡ φωνὴ τοῦ ἀσπασμοῦ σου εἰς τὰ ὦτά μου, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν ἀγαλλιάσει ἐν τῇ κοιλίᾳ μου. Καὶ μακαρία ἡ πιστεύσασα ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρὰ Κυρίου. Καὶ εἶπε Μαριάμ· μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρί μου· ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης Αὐτοῦ. Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί· ὅτι ἐποίησέ μοι μεγαλεῖα ὁ Δυνατός καὶ ἅγιον τὸ ὄνομά Αὐτοῦ. Ἔμεινε δὲ Μαριὰμ σὺν αὐτῇ, ὡσεὶ μῆνας τρεῖς καὶ ὑπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς.

Δόξα.
Ταῖς τῆς Παναχράντου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων

Καί νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων

Στ. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός…
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Χαίρουσα ἀνέδραμες, πρὸς οὐρανίους σκηνώσεις, τοῦ κόσμου Βασίλισσα, ἐν δεξιᾷ ἔστης τοῦ ἐκ Σοῦ τεχθέντος, χάριν παρέχουσα, καὶ φωτισμὸν πᾶσι, τοῖς τὴν σεπτήν Σου μετάστασιν, ὕμνοις γεραίρουσι, καὶ χαρμονικῶς ἐκβοῶσί Σοι· θεοχαρίτωτε Κόρη, μὴ ἐλλίπῃς πάντοτε σκέπουσα, ὡς Μήτηρ Κυρίου, ἐκ πάσης ἐπηρείας τοῦ κακοῦ, καὶ νοσημάτων καὶ θλίψεων, τοὺς Σὲ μακαρίζοντας.

ᾨδὴ ζ΄. Θεοῦ συγκατάβασιν.
Παρθένοι νεάνιδες, μετ’ εὐφροσύνης δεῦτε ἀθροίσθητε, καὶ τῇ ὄντως Παρθένῳ καὶ Βασίλισσα δι’ ὕμνον προσάξατε, ἀνερχομένη πρὸς τὰ ὑπερκόσμια, χαῖρε βοῶσαι χαρά, τῶν ἐλπιζόντων εἰς Σέ.

Τὴν θείαν Σου ἄνοδον, πάλαι προδιετύπου σαφῶς ἡμῖν, ὁ Προφήτης Ἠλίας, εἰς οὐρανοὺς ἐπαρθεὶς ἐν ἅρματι, Σὺ δὲ ἐνδόξως ἐπήρθης πανάμωμε, πρὸς οὐρανίους σκηνάς, ὡς Μήτηρ ὄντως Θεοῦ.

Ἁπάντων δεσπόζουσα, τῶν ποιημάτων τῷ εὐσεβεῖ Σου λαῷ, τὰ τῆς νίκης παράσχου, κατὰ δαιμόνων τρόπαια, καὶ τὴν Σὴν ποίμνην φύλαττε ἀλώβητον, ἐνδόξως πρὸς τὸν Σὸν Υἱόν, ἀπαίρουσα νῦν Ἁγνή.

Τὴν μόνην ἀπείρανδρον, καὶ μετὰ τόκον Παρθένον μείνασα, τοῦ Θεοῦ τὴν Μητέρα, τῶν ἐπιγείων τὸ σεμνολόγημα, τῶν οὐρανίων Ἀγγέλων τὸ καύχημα, πνευματικαῖς οἱ πιστοί, ὑμνολογοῦμεν φωναῖς.

ᾨδὴ η΄. Ἑπταπλασίως κάμινον.
Ἐν προσευχαῖς σχολάζουσα, καὶ νηστείαις Πανάμωμε, ταύτας τὰς ἡμέρας, ἐξεδέχου χαίρουσα, τὴν θείαν ἀνάλυσιν, τὴν ἀπὸ γῆς μετάστασιν, τὴν εἰς οὐρανοὺς πανευκλεῆ ἐκδημίαν· διό Σοι καὶ οἱ δοῦλοι, συνηστεύομεν πάντες, καὶ συνδοξολογοῦμεν, τὸν μεγαλύναντά Σε.

Νεφέλαι δεῦτε πάρητε, θεοδρόμῳ κινήματι, ἡ Δέσποινα γὰρ καὶ Βασιλὶς τοῦ παντός, πρὸς φῶς νῦν ἐπείγεται, ἀνελθεῖν τὸ ἀνέσπερον· διό, ἐπὶ πάντας, τοὺς σοφοὺς Ἀποστόλους, ἐνέγκατε πρὸς αἶνον, καὶ πρὸς δοξολογίαν, τοῦ παναγίου σκήνους, αὐτῆς τῆς Θεοδόχου.

Μέγα θαῦμα τετέλεσται, ἐν τῇ σεπτῇ κοιμήσει Σου, ἐκ περάτων γὰρ νεφελοδρόμοι ἥκασι, οἱ μῦσται τῆς χάριτος, ἐξ ὕψους δὲ ὁ Κύριος, καὶ τὰ Χερουβείμ, καὶ Σεραφεὶμ τὰ πυρώδη, βροτοὶ ἐξομολόγουν, ὁμοῦ σὺν τοῖς Ἀγγέλοις, τὸ πάντιμόν Σου σκῆνος, Ἁγνὴ τὸ θεοδόχον.

Σὲ τὴν κοινὴν βοήθειαν, βασιλεῖς τε καὶ ἄρχοντες, Ἱερεῖς λαὸς καὶ μοναζόντων τάγματα, πιστῶς λιτανεύομεν, εἰρηνικὴν καὶ ἄλυπον, δώρησαι ἡμῖν, τὴν ἐπὶ γῆς παροικίαν, καὶ δόξης ἀϊδίου, καὶ ζωῆς μελλούσης, καταξίωσον πάντες, ἐν τῷ μέλλοντι αἰῶνι.

ᾨδὴ θ΄. Ἐξέστη ἐπὶ τούτῳ.
Μηδεὶς ἀπολειφθήτω τῆς ἱερᾶς, τῆς Δεσποίνης ἡμῶν πανηγύρεως· πάντες ὁμοῦ, δράμωμεν θεάσασθαι νοητῶς, τὸ ὑπὲρ νοῦν μυστήριον, ψυχὴν γυναικείαν εἰς οὐρανούς, χερσὶ κομιζομένην Θεοῦ παντοδυνάμου, δήμους Ἀγγέλων παραπέμποντας.

Ἀγγέλων τε αἱ θεῖαι παρεμβολαί, Χερουβεὶμ Σεραφεὶμ Κυριότητες, Θρόνοι Ἀρχαί, Δυνάμεις Ἐξουσίαι πανευκλεεῖς, σὺν Ἀποστόλοις ᾄδουσιν, ὕμνον τὸν ἐξόδιον τῇ Μητρί, τοῦ πάντων Βασιλέως, λαμπρῶς διερχομένη, ἕως τοῦ οἴκου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.

Νεφέλαι εὐφροσύνη ῥάνατε νῦν, καὶ βουνοὶ καὶ τὰ ὄρη σταλάξατε, τὸν γλυκασμόν, καὶ ἡ Ἐκκλησία τῶν εὐσεβῶν, λαμπρύνθητι καὶ χαίρουσα, τὴν σεπτὴν μετάστασιν τῆς ἁγνῆς, ἑόρταζε Παρθένου· ἰδοὺ γὰρ πρὸς τὸ φέγγος, τὸ ὑπεράϋλον μεθίσταται.

Ὑπόδεξε Ἀγγέλων ἡ στρατιά, οὐρανοί τε Θεοῦ τὸ στερέωμα, ταῖς ἀρεταῖς, ὡς ἄστροις ὑπάρχουσα λαμπροειδεῖ, τὴν τοῦ Κυρίου πάναγνον, Μητέρα καὶ μόνην ἐν γυναιξίν, Παρθένον Θεοτόκον· ἰδοὺ γὰρ μετὰ δόξης, πρὸς φῶς ἀνέρχεται τὸ ἄϋλον.

Ταύτας τὰς ᾠδὰς ὦ Μῆτερ Θεοῦ, προεόρτιον ὕμνον προσφέρω Σοι, πρόσδεξαι οὖν, ὡς τὰ λεπτὰ τῆς χήρας ὁ Σὸς Υἱός, καὶ πανοικτίρμων Κύριος, καὶ παράσχου χάριν ἥτις ἐστί, τὸ ἔλεος τὸ μέγα, τῆς Σῆς φιλευσπλαγχνίας, δι’ ἀγαθότητός Σου τὸ πέλαγος.

Λουτῆρι τοῦ ἐλέους τοῦ Σοῦ Ἁγνή, τὰς ἐμὰς ἁμαρτίας ἐξάλειψον, καὶ παράσχου χάριν τὴν φωταυγῆ, τὰς τοῦ νοός, κόρας ἀποκαθαίρουσα, καὶ προσενισχύουσα καθορᾶν, ἀεὶ τὸ τοῦ Υἱοῦ Σου, κάλλος τοῦ φιλανθρώπου, καὶ ἐλεήμονος Θεοῦ ἡμῶν.

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τὴν Θεοτόκον, τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τὴν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τὴν ὄντως Θεοτόκον Σέ μεγαλύνομεν.

Καὶ τα παρόντα Μεγαλυνάρια,
Νῦν δὲ μετετέθης πρὸς τὴν ζωήν, Κεχαριτωμένη, ὡς Βασίλισσα τοῦ παντός, στᾶσα δεξιόθεν, τοῦ Σοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου, παρέχουσα τῷ κόσμῳ, χάριν δὲ ἄφθονον.

Πάντες τὴν μετάστασιν τὴν φρικτήν, τῆς Ἀειπαρθένου, ἀνυμνήσωμεν εὐλαβῶς, χάριν δὲ τὴν θείαν, ἡμῖν ἐξαιτουμένη, παρὰ τοῦ Ζωοδότου, ὡς Μήτηρ ἄμωμος.

Δίδου τοῖς τιμῶσί Σε Ἀγαθή, τούτων τὰς αἰτήσεις, καὶ ἀξίωσον τῆς χαρᾶς, τῆς ἐπουρανίου, ἡ ἄνω μεταστᾶσα, καὶ τῷ ἐκ Σοῦ τεχθέντι, νῦν παρεδρεύουσα.

Τοὺς τὴν Σὴν μετάστασιν Ἀγαθή, τιμῶντας ἐκ πόθου, διαφύλαττε ἀσινεῖς, ἐκ παντὸς κινδύνου, καὶ δίδου θείαν χάριν, ψυχῶν δὲ καὶ σωμάτων, τὴν ἀπολύτρωσιν.

Ἔδραμον Παρθένε ἐκ πάσης γῆς, νῦν νεφελοδρόμοι, οἱ Ἀπόστολοι Σοῦ Υἱοῦ, Πνεύματος δυνάμει, καὶ ὕμνους ἐξοδίους, τῇ Σῇ σεπτῇ Κοιμήσει, πάντες προσέφερον.

Σὲ τὴν ἀπειρόγαμον καὶ σεμνήν, Βασίλισσαν πάντων, ἱκετεύομεν οἱ πιστοί, χάριν ἡμῖν δίδου, καὶ λύσιν τῶν πταισμάτων, τοῖς ἀνυμνολογοῦσι, Σοῦ τὴν Μετάστασιν.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.

Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καί τό ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τα ἑξῆς

Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Πάντας, τοὺς τιμῶντας εὐλαβῶς, τὴν Σὴν Θεοτόκε Παρθένε, σεπτὴν Μετάστασιν, πλήρου τῆς Σῆς χάριτος, ὡς προστασία ἡμῶν, καὶ παθῶν ἀπολύτρωσιν, καὶ πάσης ἀνάγκης, καὶ ποικίλων θλίψεων, δίδου ἑκάστοτε· Σὺ γὰρ προστασία τοῦ κόσμου, καὶ τῷ Σῷ Υἱῷ μεσιτεία, ἡ ἀεὶ Αὐτῷ συμβασιλεύουσα.

Δέσποινα πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς Σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου.

Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν.
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὅ Θεός ἡμῶν έλέησον ἡμᾶς.
’Ἀμήν.

 

Πηγή