Παρακλητικός Κανών εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον της Ευρέσεως της Θαυματουρού Εικόνος της Παναγίας Μονής του Αγάθωνος

Ποίημα Γερασίμου μοναχού Μικραγιαννανίτου

Εὐλογήσαντος τοῦ ίερέως άρχόμεθα άναγινώσκοντες τον ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καὶ μὴ εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν Σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου. Ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός Σέ τάς χείρας μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός Σοι. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μὴ ἀποστρέψης τό πρόσωπόν Σου ἀπ’ ἐμοῦ καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τό πρωΐ τό ἔλεός Σου, ὅτι ἐπὶ Σοί ἤλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ἧ πορεύσομαι, ὅτι πρός Σέ ἦρα τὴν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός Σέ κατέφυγον, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά Σου, ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός μου. Τό Πνεῦμα Σου τό ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου καὶ ἐν τῷ ἐλέει Σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος Σου εἰμί.

Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ἅ΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίω, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. β’. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τό ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Εἶτα τά Τροπάρια·

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τῆς Θεοτόκου τῇ ἁγίᾳ Εἰκόνι, τῇ πυγαζούση ἰαμάτων τὰ ρεῖϑρα, προσπέσωμεν κραυγάζοντες ἐκ βάϑους ψυχῆς· Πλύρου τὰ αἰτῇματα, τῶν πιστῶς προσιόντων, Δέσποινα Πανύμνητε, τῇ ϑερμῇ ἀρωγῇ σου, καὶ τῷ Υἱῷ σου πρέσβευε ἀεί. πᾶσι διδόναι, πταισμάτων συγχώρησιν.

Δόξα, καὶ νῦν, Ὂμοιον.
Οι τοῦ Ἀγάϑωνος ποῦ ϑείου τῇ Μάνδρᾳ, μετ᾽ εὐλαβείας προσερχόμενοι Κόρη, καὶ τῇ σεπτῇ Εἰκόνι σου προσπίπτοντες, ἴασιν κομίζονται, καὶ ψυχῶν καὶ σωμάτων, καὶ παντοίων θλίψεων, ἀπαλλάττονται ϑᾶττον· σὺ γὰρ παρέχεις πᾶσι συμπαϑῶς, τῆς βοηϑείας τῆς σῆς χάριν ἄφϑονον.

Εἶτα ὁ Ν’ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.

Εἶτα ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·
Ἠμῖν ἀρήγει Ἀγνὴ Παρϑένε, Γερασίμου.Μ.Μ.

ᾨδή α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Ἠλίου νεφέλη τοῦ νοητοῦ, Κεχαριτωμένη, Παντευλόγητε Μαριάμ, ὡς φωτὶ τῆς ϑερμῆς σου προστασίας, τὰ τῶν παϑῶν ἡμῶν νέφη διάλυσον.

Μεγίστης πεπλήρωται χαρμονῆς, Ἀγάϑων ὁ ϑεῖος, τὴν Εἰκόνα σου ἐφευρών· ἡμεῖς δὲ ἐκ ταύτης Θεοτόκε, τῶν δωρεῶν σου τὴν χάριν λαμβάνομεν.

Ἰδοὺ σοι προσύλϑομεν εὐλαβῶς, καὶ τὴν σὴν Εἰκόνα, προσκυνοῦμεν πίστει ϑερμῇ, ὁ ὡς ἂν πληρωϑῶμεν Θεοτόχε, τῆς παρὰ σοῦ εὐφροσύνης καὶ χάριτος.

Νοσήματα παύεις τὰ χαλεπά, καὶ ρῶσιν παρέχεις, καὶ κινδύνων ἀπαλλαγήν· ἀλλ᾽ ὦ Παναγία Θεοτόκε, ρύου ἡμᾶς συμφορῶν καὶ κακώσεων.

ᾨδή γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Ἀνωτέρους συντήρει, πολυειδῶν ϑλίψεων, καὶ τοὺς συσχεϑέντας κινδύνοις, Κόρη ἀπάλλαξον, πιστῶς προστρέχοντας τῇ ϑαυμαστῇ σου Εἰκόνι, καὶ ζητοῦντας Δέσποινα τὴν σὴν βοηθειαν.

‘Ρυπωϑέντος ἀπάτη, τῇ τοῦ ἐχϑροὔ κάϑαρον, ρείϑροις, νοητοῖς προσῖοὔσιν, ἐκ τῆς Εἰκόνος σου, ἡμᾶς Πανάχραντε, καὶ τὴν κατ᾽ ἄμφω ὑγείαν, δίδου τοῖς ἱκέταις σοῦ, τῇ σῇ, χρηστότητι.

Η Ἀγάϑωνος Μάνδρα. ὡς ϑησαυρόν ἔνϑεον, τὴν σὴν κεκτημένη Εἰκόνα βοᾷ ἑκάστοτε· δεῦτε οἱ πάσχοντες. ἵνα ρυσϑῇτε τῶν πόνων, ἣ γὰρ Ἀειπάρθενος, νέμει τὴν ἴασιν,

Γλῶσσα πᾶσα κηρύττει, τὰ σὰ πολλὰ ϑαύματα· πᾶσι γὰρ παρέχεις Παρϑένε, παϑῶν τὴν λύτρωσιν, καὶ τοὺς φωνοῦντάς σε, ἐκ τῶν κινδύνων ἐξαίρει· ὅϑεν τὴν σὴν ἄφϑονον, χάριν δοξάζομεν.

Διάσωσον Θεογεννῆτορ Παρϑένε παϑῶν καὶ νόσων, τοὺς ἐν πίστει τῇ σῇ Εἰκόνι προστρέχοντας, καὶ πᾶσι δίδου βοηϑειαν τοῖς αἰτοῦσιν.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Αἲτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Τῆν σὴν ἀρωγήν, ὡς τεῖχος ἀπροσμάχητον, πλουτοῦντες Ἀγνῆ, ἐπιφορῶν καὶ ϑλίψεων, ταχέως ἐκλυτρούμεϑα, καὶ γαλήνης πληρούμεϑα Δέσποινα· σὺ γὰρ παρέχεις χειρὶ μητρικῇ, ἣμῖν τὰ σωτήρια αἰτήματα.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Ἐκ πληγῶν ὡς ἰάτρευσας, τῶν τῆς κεφαλῆς τὸν παῖδα Πανάμωμε, οὕτως ἴασαι δεόμεϑα, τὰς ψυχὰς ἡμῶν παϑῶν τοῦ χείρονος.

Ἰατρεῖον ἀδάπανον, ἐν τῇ τοῦ Ἀγάϑωνος Μάνδρᾳ πρόκειται, τὸ σὸν ἅγιον Ἐκτύπωμα, πάντας ϑεραπεῦον τοὺς προστρέχοντας.

Ἀσϑενοῦσι τὴν ἴασιν, καὶ τοῖς δαιμονῶσι τὴν ἀπολύτρωσιν, ἣ σὴ χάρις Κόρη δίδωσιν, ἣ ἐκ τῆς Εἰκόνος σου βλυστάνουσα.

Γνοὺς Ἀγάϑων ὁ Ὅσιος, τὴν σὴν εὐδοκίαν πιστῶς ἀνείλετο, τὴν Εἰκόνα σου Πανάχραντε, τὴν μεγαλυνϑεῖσαν πολλοῖς ϑαύμασι.

ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Νέκρωσον Ἀγνή, τοῦ Βελίαρ τὰ βουλεύματα, καὶ Μονὴν σου τὴν ἁγίαν καὶ σεπτήν, ἀσινῇ ἐκ πάσης βλάδης διατήρησον.

Ἢκουσας Ἀγνὴ, τῆς φωνῆς τοῦ κινδυνεύοντος, καὶ βεβαίου τοῦτον ἔσωσας πνιγμοῦ, ἀλλὰ σῶζε καὶ ἡμᾶς ἐκ πάσης ϑλίψεως.

Πάϑος χαλεπόν, ποῦ καρκίνου ἐθεράπευσας, ἀλλὰ πάσης ἀσϑενείας καὶ ἡμᾶς, ἀνωτέρους Θεοτόκε διατήρησον.

Ἀλυπον ζωήν, διανύειν καταξίωσον, ἐν εἰρήνῃ καὶ ἐν ἔργοις ἀγαθοῖς, τοὺς προστρέχοντας Παρϑένε τῇ σῇ χάριτι.

ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ.
‘Ρἡμάτων, τῶν στειρευόντων γυναίων, ἐπακούσασα δεήσεως Κόρη, τούτων τὴν στείρωσιν λύεις Παρϑένε· καὶ νῦν ἡμᾶς ἀκαρπίας ἀπαλλαξον, τῆς ψυχικῆς καὶ γεωργεῖν, ἀρετῶν τοὺς καρποὺς ἐνδυνάμωσον.

Θαυμάτων, τῶν τῆς σεπτῆς σου Εἰκόνος, πανταχοῦ διεβοήϑη ἣ χάρις· ὅϑεν Ὑπάτη καὶ πᾶσα Φϑιῶτις, ἐν τῇ Μονῇ τοῦ Ἀγάϑωνος σπεύδουσι, Θεογεννῆτορ Μαριάμ,, καὶ λαμβάνουσι τάχος πᾶν αἴτημα.

Ἐκλάμπει, ἐκ τῆς Εἰκόνος σου Κόρη, ἣ σὴ χάρις μυστικὴ ὡς λαμπρότης, καὶ τῶν δαιμόνων διώκει τὸν ζόφον, καὶ δαιμονῶντας ἰᾶται τῆς μάστιγος, καὶ φρενολήκτους σωφρονεῖ, καὶ τοῖς πᾶσι χαρὰν ϑείαν δίδωσι.

Ναόν σου, καὶ τὴν Μονὴν τὴν ἁγίαν, ἣν ἐδείματο ὁ ϑεῖος ᾿Αγάϑων, ἔνϑα ἣ ϑεία Εἰκών σου Παρϑένε, ὡς ϑησαυρὸς ἱερὸς ἐναπόκειται, ἐκ νοητῶν καὶ ὁρατῶν, δυσμενῶν προσβολῆς διαφύλαττε.

Διάσωσον Θεογεννῆτορ Παρϑένε παϑῶν καὶ νόσων, τοὺς ἐν πίστει τῇ σῇ Εἰκόνι προστρέχοντας, καὶ πᾶσι δίδου βοήϑειαν τοῖς αἰτοῦσι.

Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Αἲτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος β΄. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.
Τῆν ταχυτάτην σου Κόρη, ἀντίληψιν, προσεφαπλοῦσα τοῖς πίστει φωνοῦσί σε, κινδύνων ἐξαίρεις καὶ θλίψεων, καὶ νοσημάτων σβεννύεις τὸν καύσωνα, διὸ κατὰ χρέος ὑμνοῦμέν σε.

Προκείμενον
Μνησθήσομαι τοῦ ὀνόματός σου ἐν πάση γενεά καί γενεά.
Στίχ. Ἄκουσον, θύγατερ, καί ἴδε, καί κλῖνον τό οὖς σ οὔ, κ αἵ ἐπιλάθου τοῦ λαοῦ σου, καί τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου, καί ἐπιθυμήσει ὁ Βασιλεύς τοῦ κάλλους σου.
Τοῦ ὀνόματός σου μνησθήσομαι ἐν πάση γενεά καί γενεά.

Εὐαγγέλιον ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. α΄ 39-49, 56).
Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις, ἀναστᾶσα Μαριάμ, ἐπορεύθη μετὰ σπουδῆς εἰς την Ὀρεινήν, εἰς πόλιν Ἰούδα καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὸν οἶκον Ζαχαρίου καὶ ἠσπάσατο τὴν Ἐλισάβετ. Καὶ ἐγένετο ὡς ἤκουσεν ἡ Ἐλισάβετ τὸν ἀσπασμὸν τῆς Μαρίας, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐτῆς. Καὶ ἐπλήσθη Πνεύματος Ἁγίου ἡ Ἐλισάβετ καὶ ἀνεφώνησε φωνῇ μεγάλῃ καὶ εἶπεν· εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξί καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου. Καὶ πόθεν μοι τοῦτο, ἵνα ἔλθῃ ἡ Μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρός με; Ἰδοὺ γάρ, ὡς ἐγένετο ἡ φωνὴ τοῦ ἀσπασμοῦ σου εἰς τὰ ὦτά μου, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν ἀγαλλιάσει ἐν τῇ κοιλίᾳ μου. Καὶ μακαρία ἡ πιστεύσασα ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρὰ Κυρίου. Καὶ εἶπε Μαριάμ· μεγαλύνει ἡ ψυχή μου τὸν Κύριον καὶ ἠγαλλίασε τὸ πνεῦμά μου ἐπὶ τῷ Θεῷ τῷ Σωτῆρί μου· ὅτι ἐπέβλεψεν ἐπὶ τὴν ταπείνωσιν τῆς δούλης Αὐτοῦ. Ἰδοὺ γὰρ ἀπὸ τοῦ νῦν μακαριοῦσί με πᾶσαι αἱ γενεαί· ὅτι ἐποίησέ μοι μεγαλεῖα ὁ Δυνατός καὶ ἅγιον τὸ ὄνομά Αὐτοῦ. Ἔμεινε δὲ Μαριὰμ σὺν αὐτῇ, ὡσεὶ μῆνας τρεῖς καὶ ὑπέστρεψεν εἰς τὸν οἶκον αὐτῆς.

Δόξα.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Παναχράντου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχ. Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός…
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Ἐνδον πάλαι κέκρυπται, ἣ παναγία Εἰκών σου, τοῦ σπηλαίου Ἀχρᾶντε, ἣν περ φανερώσασα ὡς ηὐδόκησας, τῷ πιστῷ δούλῳ σου, ταύτην τῇ σῇ δόξῃ, ἐπεσκίασας Πανύμνητε ὅϑεν δεδόξασται, πλείστων ϑαυμασίων δυνάμεσιν ἰᾶται γὰρ τοὺς πάσχοντας, καὶ παρέχει πᾶσι πᾶν αἴτημα· ὅϑεν σοι βοῶμεν· μη παύσῃ προνοεῖσϑαι καὶ φρουρεῖν, ταύτην Μάνδραν σου Δέσποινα, πίστει προσκειμένην σοι.

Σῶσον ὀ Θεός τὸν λαό σου…

ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ἔκ πληγῆς τῇς ἀκρίδος, ὡς ἐρρύσω Παρϑένε τούς σοι προστρέξαντας, οὕτως ἐξ ἀδοκήτων, ἡμᾶς κινδύνων ρῦσαι, καὶ χαρᾶς ϑείας ἔμπλησον, καὶ λυπηρῶν συμφορῶν, ἀπάλλαξον ἐν τάχει.

Γέρας ϑεῖον πλουτοῦτα, ἢ Ἀγάϑωνος ποίμνη τὸ σὸν Ἐκτύπωμα, καυχᾶται τῇ τῇ δόξη καὶ ἅπασι κυρύττει, τὴν πληϑὺν τῶν ϑαυμάτων σου, Θεογεννῆτορ Ἀγνή· ἢν ουρανόθενν σκέπε.

Ἐντολῶν τοῦ Δεσπότου, πληρωτάς ἡμᾶς δεῖξον φόβῳ τῷ κρείττονι, καὶ ἔργων ἐναρέτων, ἐργάτας Θεοτόκε. ὡς ἂν μέτοχοι Δέσποινα, τῆς αἰωνίου ζωῆς, οφθῶμεν μετὰ τέλος.

Ῥῦσαι πάσης ἀνάνκγης, καὶ παϑῶν ψυχοφθόρων Θεοχαρίτωτε, καὶ πάσις ἀρρωστίας, καὶ βλάδης ὀλεϑρίου, τοὺς ἐν πίστει προστρέχοντες, Εἰκόνι σου τῇ σεπτῇ, Ἀγάϑωνος τῇ Μάνδρᾳ.

ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.
Ἀπᾶσα Φϑία, ὁμολογεῖ τὴν σὴν χάριν, ὅτι ἅπαντας προφϑάνεις Θεοτόκε, καὶ παρέχεις πᾶσι, χαρὰν καὶ σωτηρίαν.

Σἐ ἡὙπάτη, μεγαλοφώνως δοξάζει, ἐντρυφῶσά σου τῆς χάριτος Παρϑένε, καὶ πιστῶς προστρέχει, Μονῇ σου τῇ ἁγίᾳ.

Ἱδε Παρϑένε, τοὺς εὐλαβῶς παρεστῶτας, τῇ πανσέπτῳ σου Εἰκόνι καὶ παράσχου, τούτοις σωτηρίαν, καὶ ρῶσιν καὶ ὑγείαν.

Μἡ διαλίπῃς, Ὑπεραγία Παρϑένε, πληροῦν πάντοτε ἡμῶν τὰς ἵκεσίας, ὅτι σὲ καὶ μόνην, κεκτήμεϑα προστάτιν.

ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Οἱ πόνοις συσχεϑέντες, δεῦτε τῇ Εἰκόνι, τῆς Παναγίας Παρϑένου προσπέσατε· πᾶσι παρέχει ταχεῖαν γὰρ ἀπολύτρωσιν.

Ὑψόϑεν Θεοτόκε, δίδου ἀοράτως, τοῖς προσφωνοῦσι τὸ ϑεῖόν σου ὄνομα, ἐν πάσῃ ὥρᾳ βοήϑειαν τὴν σωτήριον.

Μυρίπνοον ὡς ρόδον, ἢ σεπτὴ Εἰκών σου, εὐωδιάζει ἡμῶν τὴν διάνοιαν, καὶ δυσωδίαν ἐλαύνει παϑῶν καὶ ϑλίψεων.

Μονὴν σου τὴν ἁγίαν, σκέπε Θεοτόκε, καὶ τοὺς ἐν ταύτῃ πιστῶς καταφεύγοντας, τῆς μυστικῆς εὐφροσύνης σου καταξίωσον.

Ἄξιον ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ· τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον Σέ μεγαλύνομεν.

Καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Πάλαι τῷ Ἀγάϑωνι τῷ σεπτῷ, ἔδειξας Παρϑένε, τὴν Εἰκόνα σου ϑαυμαστῶς, κεκρυμμέντν οὖσαν, καὶ ἄγνωστον τελοῦσαν, ἣν πόϑῳ προσκυνοῦντες σὲ μεγαλύνομεν.

Δεῦτε τοῦ Ἀγάϑωνς τῇ Μονῆ, ἔνϑα τῇς Παρϑένου, τὸ ᾿Εκτύπωμα τὸ σετιτόν, προσέλθωμεν ἐν πίστει, καὶ λάβωμεν ἐκ τούτου, ἁγιασμὸν καὶ ρῶσιν, Ψυχῆς καὶ σώματος.

Λὕει τῶν δαιμόνων ρὕμην πικράν, καὶ νόσους ἰᾶται, ἀνιάτους καὶ χαλεπάς, ἡ σκηνοῦσα χάρις, τῇ σῇ σεπτῇ Εἰκόνι, Παρϑένε Θεοτόκε, ἡμῶν βοήϑεια.

Δίδου τὴν ὑγείαν Μήτερ Θεοῦ, τοῖς ὀδυνωμένοις, ἀσϑενείαις ὀδυνηραῖς, πίστει προσιοῦσι, τῇ ϑείᾳ σου Εἰκόνι, οὒς οἴκτειρον Παρϑένε, οἷα φυλεύσπλαγχνος.

Χαίρει ἣ Ὑπάτη καὶ ἐν σπουδῇ, σπεύδει τῇ Μονῇ σου προσκυνοῦσα πανευλαβῶς, καὶ Φϑιῶτις πᾶσα, τὴν σὴν Εἰκόνα Κόρη, καρπούμεναι ἐκ ταύτης, χάριν καὶ ἔλεος.

Σκέπε ἀπὸ πάσης ἐπιβουλῆς, ἡμᾶς Θεοτόκε, καὶ κινδύνων καὶ πειρασμῶν, καὶ ὑγείαν αἴτει, καὶ ἄφεσιν πταισμάτων, τοῖς ἀνυμνοῦσι Κόρη, τὰ μεγαλεῖα σου.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι πάντες, μετὰ τῆς Θεοτόκου ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.

Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καί τό ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τὸ ἑξῆς·

Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ Ξύλου.
Πάντας τοὺς προστρέχοντας πιστῶς, ἐν τῇ Ἀγάϑωνος Μάνδρᾳ, καὶ προσκυνοῦντας Ἀγνή, τὴν σεπτὴν Εἰκόνα σου, καὶ χαριτόβρυτον, ῥῦσαι κακώσεως, καὶ πόνων καὶ νόσων, καὶ παντοΐων θλίψεων και περιστάσεων, δίδου δὲ ἡμῖν Θεοτόκε, ρῶσιν καὶ ὑγείαν καὶ λύσιν τῶν πλημμελημάτων ταῖς πρεσβείαις σου.

Δέσποινα πρόσδεξαι τὰς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς Σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου.

Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἠμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἠμᾶς.
Ἀμήν.

Δίστιχον·
Γερασίμου πρόσδεξαι τὰς ἱκεσίους
Φωνὰς Ἀειπάρϑενε, καὶ τοῦτον σκέπε.