Παρακλητικός Κανών εις τον Όσιο Θεοφόρο Πατέρα ημών Ονούφριο τον Αιγύπτιον

Ποίημα Αθανασίου Ιερομονάχου Σιμωνοπετρίτου

†Εορτάζεται στις 12 Ιουνίου

Εΰλογήσαντος τοῦ ίερέως άρχόμεθα άναγινώσκοντες τον ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καὶ μὴ εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν Σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου. Ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός Σέ τάς χείρας μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός Σοι. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μὴ ἀποστρέψης τό πρόσωπόν Σου ἀπ’ ἐμοῦ καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τό πρωΐ τό ἔλεός Σου, ὅτι ἐπὶ Σοί ἤλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ἧ πορεύσομαι, ὅτι πρός Σέ ἦρα τὴν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός Σέ κατέφυγον, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά Σου, ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός μου. Τό Πνεῦμα Σου τό ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου καὶ ἐν τῷ ἐλέει Σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος Σου εἰμί.

Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ἅ΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίω, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. β’. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τό ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

καὶ τὸ τροπάριον·

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Ἀνατεθεὶς ἀπὸ σπαργάνων Κυρίῳ, καὶ φυτευθεὶς ἐν τῇ ἐρήμῳ ὡς φοῖνιξ, ἀγγέλων τὸ πολίτευμα ἐβίωσας σαρκί, ὅθεν χάριν εἴληφας, θεραπεύειν τὰς νόσους, θείαις σου ἐντεύξεσι, τῶν τιμώντων σε πόθῳ, διὸ βοῶμεν δίωκε ἡμῶν, πάθη ποικίλα, θεόφρον ᾿Ονούφριε.

Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσωμέν ποτέ Θεοτόκε, τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐῥῤύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνωνϗ τίς δὲ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρουςϗ οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα ἐκ σοῦ, σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ο (Ν) Ψαλμός 50
Ἐλέησον μέ, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἑξάλειψον τό ἀνόμημά μουἐπί πλεῖον πλῦνον μέ ἀπό τῆς ἀνομίας μου καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισον μέ. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω, καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διαπαντός. Σοί μόνω ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῆς ἐν τοῖς λόγοις σου, καί νικήσης ἐν τῷ κρίνεσθαι σέ. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησε μέ ἡ μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τά ἄδηλα καί τά κρύφια της σοφίας σου ἐδήλωσας μοί. Ραντιεῖς μέ ὑσσώπω, καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς μέ, καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοί ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀποστρεψον τό πρόσωπόν σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἑξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀπορρίψης μέ ἀπό τοῦ προσώπου σου καί τό πνεῦμά σου τό ἅγιον μή ἀντανέλης ἄπ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοί τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καί πνεύματι ἠγεμονικῶ στήριξον μέ. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς σου, καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσι. Ρύσαι μέ ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μουἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τήν δικαιοσύνην σου. Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις, καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν σου. Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄνὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῶ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τή εὐδοκία σου τήν Σιῶν, καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριόν σου μόσχους.

Μεθ᾿ ὃ ψάλλεται ὁ κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·
Ὀφρὺν ταπείνωσον, ᾿Ονούφριε, ἐχθρῶν μου. Ἀ(θανάσιος).

ᾨδὴ α΄. ῏Ηχος πλ.δ΄. ῾Αρματηλάτην Φαραώ.
Ὀφρὺν δαιμόνων μισοψύχων ὅσιε, ταχὺ ταπείνωσον, θείαις σου πρεσβείαις, πρὸς τὸν γλυκὺν Κύριον, ᾿Ονούφριε τρισόλβιε, τῆς ἐρήμου τὸ κλέος, ὅπως δοξάζω τὴν χάριν σου, ἀσκητῶν ἱκέτα εὐπάρεδρε.

Φρίττει τὸν βίον μελετῶν σου ἅπας τις, τὸν ὑπὲρ ἔννοιαν, καὶ θαυμάζει πλοῦτον, τῆς δοθείσης χάριτος, σοὶ ὅσιε ᾿Ονούφριε, δι᾿ ἧς γέγονας σκεῦος, τοῦ ὁδηγοῦντός σε Πνεύματος, ῝Ο ὑπὲρ ἐμοῦ ἐξιλέωσαι.

Ῥήξας δεσμοὺς τοὺς φυσικοὺς ᾿Ονούφριε, ἀπὸ παιδὸς θαυμαστῶς, ὅρους ὑπερέβης, ἀνθρωπίνης φύσεως, ἀγγέλων ἐκμιμούμενος, πολιτείαν ἐν πᾶσιν, οὕς μιμηθῆναί με πρέσβευε, τὸν φιλόϋλόν τε καὶ γήϊνον.

Θεοτοκίον.
Ὑπερετίμησας τὸ γένος Δέσποινα, τῶν γηγενῶν ἐν σαρκί, τὸν Δεσπότην πάντων, ὡς βροτὸν βαστάσασα, μεθόριον ὑπάρξασα, νοητῶν καὶ φθαρτῶν τε, καὶ ἀνεδείχθης μεσίτρια, τῶν ἁμαρτανόντων πρὸς Κύριον.

ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Νικητὴς παιδιόθεν, τοῦ πονηροῦ γέγονας, χάριτι τῇ σοὶ ἐκχυθείσῃ, πάτερ ᾿Ονούφριε, ὡς σκεῦος τίμιον, ἀνατεθεὶς τῷ Δεσπότῃ, ᾯ καλῶς καθάρας με, σύναψον δέομαι.

Τῆς βαθείας ἐρήμου, ἐσχατιὰς εἴληφας, μόνος τῷ Κυρίῳ σου μόνον, ἀεὶ εὐχόμενος, ὅθεν ᾿Ονούφριε, παρακαλῶ ἐκ ψυχῆς μου, προσευχῆς με ποίησον, ἐργάτην τίμιον.

Ἀφειδήσας σωφρόνως, τῶν ὑλικῶν ῞Οσιε, εἴληφας τροφὴν ἐξ ἀγγέλων, ὡς ἀγγελόβιος, διὸ ἀξίωσον, κἀμὲ τῆς ὕλης μηδόλως, μεριμνᾷν ἀπόλαυσιν διὰ τὸν Κύριον.

Θεοτοκίον.
Πλάτυνόν μου καρδίαν καὶ νοερὰν αἴσθησιν, ὅπως ἐμπλησθῶ νοημάτων, ἁγίων Πάναγνε, ἐν οἷς δυνήσομαι, τῷ σῷ Υἱῷ συναφθῆναι, καὶ ῥυσθῶ ὁ ἄθλιος, πάγης τοῦ δαίμονος.

Διάσωσον, σοὺς ὑμνητὰς ᾿Ονούφριε πάτερ, ἀπὸ πάσης ψυχοφθόρου ἐπιβουλῆς τοῦ ἐχθροῦ, καὶ λύτρωσαι τάχει ἡμᾶς, ταῖς ὁσίαις εὐχαῖς σου.

Ἐπίβλεψον ἐν εὐμενείᾳ Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Αἲτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
῏Ηχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
᾿Ερήμου κλεινέ, καὶ θεοφόρε ἄνθρωπε, παθῶν μου πολλῶν, ἐρήμωσον τὸ σύστημα, σαῖς σεπταῖς δεήσεσι, πρὸς Δεσπότην τὸν ὑπεράγαθον, ἵνα ὑμνῶ σε θερμῶς, ὁ δοῦλός σου ὅσιε Ὀνούφριε.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα, Κύριε.
᾿Εταπείνωσας ῞Οσιε, βίῳ σου ἁγίῳ τὸν ὑπερήφανον, οὗ τὰς μύλας καταξίωσον, θλᾷν ἀεὶ τοὺς πόθῳ ἀνυμνοῦντάς σε.

Ἰερὸν ἔχων ἔργον σου, ἐν τῇ πανερήμῳ μνήμην Κυρίου σου, τὴν θεοῦσαν πάντα ἄνθρωπον, ἧς με δεῖξον κάτοχον πρεσβείαις σου.

Νουνεχῶς πεπολίτευσαι, φέρων πρὸ ὀμμάτων σου τὸν Ἀόρατον, ῝Ον παρόντα δὸς αἰσθάνεσθαι, τοὺς ἐν πίστει Πάτερ ἱκετεύοντας.

Θεοτοκίον
Ὣραν ἔχων τῆς Κρίσεως, ἐν τῇ διανοίᾳ μου Μῆτερ δέδοικα, διὸ πρέσβιν Σε προβάλλομαι, ἵνα τῆς κολάσεως λυτρώσῃς με.

ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Σώματος ὁρμάς, ὡς θηρία καθυπέταξας, τῷ Κυρίῳ τῇ δυνάμει τῆς εὐχῆς, ἣν χορήγει, τοῖς τιμῶσι πόθῳ ὦ Ὀνούφριε.

Ὃμβρισον ἡμῖν, οὐρανόθεν Πάτερ ὅσιε, τὰς χριστοδώρους ἀρετὰς ταῖς σαῖς εὐχαῖς, καὶ στερέου, πρὸς καρποφορίαν τὴν σωτήριον.

Νέωσον καλῶς, τὸν ἀγρὸν τῆς διανοίας μου, ὁ ἐν ἐρήμῳ γεωργήσας σὴν ψυχήν, Πάτερ θεῖε, καὶ ἀκάνθας πάσας ἀποῤῥίζωσον.

Θεοτοκίον.
Ὃρος σκιερόν, τὰς ψυχὰς πιστῶν σκιάζουσα, ἀπὸ πάσης προσβολῆς τοῦ πονηροῦ, σκέπασόν με, καταπειραζόμενον Θεόνυμφε.

ᾨδὴ ϛ΄. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ.
Νεκρώσεως, τὸν χιτῶνα ὅσιε, ἀπεβάλου νεκρωθεὶς κατὰ κόσμον, καὶ ᾿Ιησοῦ, ζωηρὸν ἐνεδύθης, ἀθανασίας τὸ πάμφωτον ἔνδυμα, ὃ δίδου πάτερ καὶ ἡμῖν, τοῖς αἰτοῦσί σε θεῖε Ὀνούφριε.

Ὀνούφριε, φοῖνιξ θεῖος γέγονας, ποτιζόμενος τῆς χάριτος ῥείθροις, καὶ τὸν καρπόν, ἐκβοτρύσας πλουσίως, τοῖς φιλοσίοις προτίθης ἐντρύφημα, μεθ᾿ ὧν ἀξίωσον κἀμέ, ἀπολαύειν σοῦ δείπνου ἀείποτε.

῾Υπέβαλες, σεαυτὸν ᾿Ονούφριε, εἰς μαρτύριον δεινὸν καθ᾿ ἑκάστην, εἰδὼς καλῶς, ὅτι αἵματι μόνον, ἀντεξωνεῖται τὸ Πνεῦμα τὸ ῞Αγιον, οὗ πλήρωσον πᾶσαν ψυχήν, φιλοσίως σε πάτερ θαυμάζουσαν.

Θεοτοκίον
Φθειρόμενον, τοῖς τοῦ βίου πράγμασι, καὶ ματαίοις ἐμπλεκόμενον Μῆτερ, ἐκδυσωπῶ, ὡς ἰχθὺν ἐξ ἀρκύων, Σὺ μητρικῶς ἐλευθέρωσον τάχιστα, καὶ νοῦν προσήλωσον Χριστῷ, ῝Ος ἐστὶν ἐφετῶν τὸ ἀκρότατον.

Διάσωσον, σοὺς ὑμνητὰς ᾿Ονούφριε πάτερ, ἀπὸ πάσης ψυχοφθόρου ἐπιβουλῆς τοῦ ἐχθροῦ, καὶ λύτρωσαι τάχει ἡμᾶς ταῖς ὁσίαις εὐχαῖς σου.

Ἂχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ᾿ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Αἲτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
῏Ηχος β΄. Προστασία τῶν χριστιανῶν.
Μοναστῶν ὑποτύπωσις ἔνθεος, καὶ πιστῶν θαυμαστὸν ἐγκαλλώπισμα, ἀνεδείχθης, ὦ ἀσκητῶν ἀκρότης καὶ τρυφή, διό, πρέσβευε διηνεκῶς, τῷ ᾿Ιησοῦ τῷ ἀγαθῷ, ὑπὲρ ὅσοι τιμῶσί σε· οἶδας γὰρ τοῦ βελίαρ, πάγας καὶ πλάνας πάτερ, ἐξ ὧν εὐχαῖς σου λύτρωσαι ἡμᾶς, θεοφόρε Ὀνούφριε.

Προκείμενον.
Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ ῾Οσίου αὐτοῦ.
Στίχος. Τί ἀνταποδώσομεν τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων ὧν ἀνταπέδωκεν ἡμῖν.

Ευαγγέλιον, Ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον
Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς· πάντα μοι παρεδόθη ὑπὸ τοῦ Πατρός μου· καὶ οὐδεὶς ἐπιγινώσκει τὸν Υἱόν, εἰ μὴ ὁ Πατήρ, οὐδὲ τὸν Πατέρα τις ἐπιγινώσκει, εἰ μὴ ὁ Υἱὸς καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ Υἱὸς ἀποκαλύψαι. Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς. ῎ᾼρατε τὸν ζυγόν μου ἐφ᾿ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πρᾶός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν. ῾Ο γὰρ ζυγός μου χρηστὸς καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστι.

Δόξα.
Ταῖς τοῦ σοῦ Ὁσίου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου, πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχ. ᾿Ελεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός…
καὶ τὸ προσόμοιον.
῏Ηχος πλ.β΄. ῞Ολην ἀποθέμενοι.
῎Ερημον ὑπάρχουσαν, ἐξ ἀρετῶν τὴν ψυχήν μου, πάντιμε ᾿Ονούφριε, τῆς ἐρήμου καύχημα καὶ θησαύρισμα, πατρικῶς πρόφθασον, καὶ χορήγει δρόσον, τὴν τοῦ Πνεύματος πρεσβείαις σου, ἵνα τὸν καύσωνα, παύσῃ τῶν παθῶν τὸν ψυχώλεθρον, βλαστήσωσι δὲ σπέρματα, ἄνθη χριστοποίκιλτα χάριτος, ὅπως τῷ Δεσπότῃ, ὀφθήσωμαι ἐν ὥρᾳ τῇ φρικτῇ, εὐελπιστῶν ὁ ταλαίπωρος, καὶ μὴ κολασθήσωμαι.

Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαόν σου…

ᾨδὴ ζ΄. Παῖδες ἑβραίων.
Ῥείθροις τῆς χάριτος Κυρίου, κατεδρόσιζες ψυχήν σου ἐν ἐρήμῳ, ἑνωθεὶς τῇ ψυχῇ, ἀδιαστάτως Πάτερ, Αὐτῷ ᾯ με συντήρησον, ἡνωμένον ταῖς εὐχαῖς σου.

Ἳδιον οὐκ ἐκτήσω ἄλλο, εἰ μὴ φύλλινον, περίζωσμα ὀσφύος, γυμνωθεὶς ἑκοντί, ὡς ἐφευρὼν τὸν πλοῦτον, ᾿Ονούφριε ἀσύλητον, οὗ με δεῖξον κληρονόμον.

Ἐστης τυπτόμενος ὡς ἄκμων, μόνος ῞Οσιε, ἐν πειρασμοῖς ποικίλοις, παραδοὺς τῷ Χριστῷ, τὸ σῶμα καὶ ψυχήν σου, ἐν προσμονῇ λαμπρότητος, γλυκυτάτου Παραδείσου.

Θεοτοκίον.
῎Εχων τὸ φρόνημα ψυχῆς μου, ἀταπείνωτον, οὐ δύναμαι Παρθένε, εἰσελθεῖν τὴν στενήν, τῆς Βασιλείας πύλην, διὸ καθικετεύω σε, ταπεινώσει πλούτισόν με.

ᾨδὴ η΄. Τὸν ἐν ὄρει ἁγίῳ.
Χάρισαί μοι, ᾿Ονούφριε τρισμάκαρ, τὸ ἀσάλευτον, ἐν τρικυμίαις βίου, ἀφανίζων ταχύ, ἀνυπομονησίαν, καὶ ἄγκυραν ἐλπίδος μοι, χορηγῶν εἰς σωτηρίαν.
Θρόνος ἔφυς, θεότητος ἀσκήσει, ὦ Ὀνούφριε, πληθὺν ἔχων ὀμμάτων, οἷς ὁρῶν καθαρῶς, τὰ κάλλη Βασιλείας, τὰ ἅπασι παμπόθητα, ὧν ἀξίωσόν με πάτερ.

Ῥῦσαι πάτερ, ᾿Ονούφριε χριστόφρον, πάσης θλίψεως, τοὺς πόθῳ σε τιμῶντας, σὺ γὰρ οἶσθα καλῶς, τοῦ δαίμονος παγίδας, καὶ πειρασμῶν δυσβάστακτον, ἄνευ χάριτος Κυρίου.

Θεοτοκίον.
Ὣ! τοῦ βάθους, ἐμῆς παραφροσύνης, Παναμώμητε, Χριστοῦ με μακρυνούσης· καὶ γὰρ πάσχω ῾Αγνή, ὡς πλησμονῶν τῇ γνώσει, μὴ πράττων δὲ τὸ θέλημα, τοῦ Θεοῦ δι᾿ ἀστασίαν.

ᾨδὴ θ΄. ᾿Εξέστη ἐπὶ τούτῳ.
Νικήσας τὰ θηρία τῶν ἐμπαθῶν, τῆς ψυχῆς κινημάτων Ὀνούφριε, ὡς κηδευτάς, δύο ἔσχες λέοντας φοβερούς, δεικνύντας ὕψος χάριτος, ἧς περ ἠξιώθης παρὰ Θεοῦ, διὸ καθικετεύω, θηρία τῶν παθῶν μου, σαῖς προσευχαῖς καλῶς κατεύνασον.

Μὴ ἔχων τὴν φροντίδα ζωοτροφῆς, σοῦ ἐκήδετο Κύριος ῞Οσιε, ἄρτους διδούς, καὶ τῶν μυστηρίων τῶν ἱερῶν, μετάληψιν παρέχων σοι, δι’ ἐπιστασίας ἀγγελικῆς· ὅθεν μερίμνης βίου, ἀπάλλαξον βοῶ σοι, τῆς σκοτιζούσης μου διάνοιαν.

Ὀνούφριε χριστόληπτε ἀσκητά, τῆς ἐρήμου καλλίκαρπον βλάστημα, τῶν μοναστῶν, κέντρον θεοπύρσευτον καὶ γλυκύ, ἀνάστησόν με κείμενον, ἐκ τῆς ἀμελείας μου τῆς πολλῆς, καὶ ἐφεξῆς δουλεύειν, ἀξίωσόν με πάτερ, Χριστῷ ἐξ ὅλης τῆς καρδίας μου.

Ὑψόθεν μοι κατάπεμψον γλυκασμόν, πατρικῶν σου εὐχῶν ὦ φιλότεκνε, ἵνα καλῶς, βίον διανύσω ἀσκητικόν, μιμούμενος τὰς πράξεις σου, ὅσον ἀσθενείᾳ μου δυνατόν, καὶ εὕρω τὸν Δεσπότην, ἐν ὥρᾳ τοῦ θανάτου, κριτὴν φιλάνθρωπον ᾿Ονούφριε.

Θεοτοκίον.
Ἀνάξιον ἐποίησα ἐμαυτόν, θείας κλήσεως Μῆτερ Πανάχραντε, καταχρανθείς, μώλωψι παντοίων ἁμαρτιῶν, καὶ κεῖμαι πτῶμα ἄθλιον, βρῶμα ὁδοστάταις τοῖς νοεροῖς· διό Σε ἱκετεύω, ἀνάστησον εὐχαῖς με, τὸν ᾿Ιησοῦν παραπικράναντα.

Ἄξιον ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον, καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καί ἐνδοξοτέραν, ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον Σέ μεγαλύνομεν.

Καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Χαίροις τῆς Αἰγύπτου θεῖος πυρσός, ᾿Ονούφριε πάτερ, νομοστάθμη ἡσυχαστῶν, χαίροις ὡς γλυκαίνων, καρδίας μοναζόντων, καὶ γόνατα στηρίζων, τῷ θείῳ βίῳ σου.

Πάντας τοὺς τιμῶντάς σε εὐλαβῶς, οὐρανόθεν Πάτερ, κατευλόγει διηνεκῶς, πειρασμῶν παντοίων, λυτρούμενος τοῦ πλάνου, καὶ τῷ Χριστῷ συνάπτων, ταῖς ἱκεσίαις σου.

Ἓρημον οἰκήσας ἀπὸ παιδός, ταύτην καρποφόρον, ἐναπέδειξας τῷ Χριστῷ, ὅθεν ἔρημόν με, τῶν ἀρετῶν τῶν θείων, ᾿Ονούφριε εὐλόγει, εἰς καρποφόρησιν.
διὰ τοὺς ᾿Ονουφριωνύμους εἰδικόν·

Τὴν σεπτήν σου κλῆσιν ὁμωνυμῶν, δέομαί σου Πάτερ, οἶκον ποίησον ἀρετῶν, ὧν ἐν τῇ ἐρήμῳ, μετέσχες παμπλουσίως, καὶ κληρονόμον δεῖξον, τῆς θείας δόξης σου.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.

Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καί τό ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τα ἑξῆς·

῏Ηχος β΄. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου σε.
Χαίροις τῆς ἐρήμου πολιστά, ἄκρας ἡσυχίας ὁ στύλος, πάτερ ᾿Ονούφριε, χαίροις καὶ ἱκέτευε ὑπὲρ ἡμῶν τὸν Χριστόν, ὅπως δῷ ἀκατάσειστον, εἰρήνην καρδίας, καὶ τειχίσῃ χάριτι, τοῦ θείου Πνεύματος, πάντας τοὺς πιστῶς αἰτουμένους, σὰς πανευπροσδέκτους δεήσεις, καὶ τὰς ἱκεσίας ὁσιώτατε.

Δέσποινα πρόσδεξαι, τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἠμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἠμᾶς.
Ἀμήν.

Στίχοι·
Νηπιοχριστόδωρε ἐρήμου κλέος,
Δεῖξον με παθῶν ἔρημον ταῖς εὐχαῖς σου.

Παρακλητικός Κανών εις τον Όσιο Ονούφριο τον Αιγύπτιο

Ποίημα Μηλίτση Γεωργίου

†Εορτάζεται στις 12 Ιουνίου

Εΰλογήσαντος τοϋ ίερέως άρχόμεθα άναγινώσκοντες τον ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τὴν δέησίν μου ἐν τῇ ἀληθείᾳ Σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου καὶ μὴ εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου Σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν Σου, πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τὴν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τὴν ζωήν μου. Ἐκάθισέ με ἐν σκοτεινοῖς, ὡς νεκρούς αἰῶνος καὶ ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις Σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν Σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός Σέ τάς χείρας μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρός Σοι. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου. Μὴ ἀποστρέψης τό πρόσωπόν Σου ἀπ’ ἐμοῦ καὶ ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστὸν ποίησόν μου τό πρωΐ τό ἔλεός Σου, ὅτι ἐπὶ Σοί ἤλπισα. Γνώρισόν μοι, Κύριε, ὁδόν ἐν ἧ πορεύσομαι, ὅτι πρός Σέ ἦρα τὴν ψυχήν μου. Ἐξελοῦ με ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, πρός Σέ κατέφυγον, δίδαξόν με τοῦ ποιεῖν τό θέλημά Σου, ὅτι Σύ εἶ ὁ Θεός μου. Τό Πνεῦμα Σου τό ἀγαθὸν ὁδηγήσει με ἐν γῇ εὐθείᾳ, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός Σου, Κύριε, ζήσεις με. Ἐν τῇ δικαιοσύνῃ Σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τὴν ψυχήν μου καὶ ἐν τῷ ἐλέει Σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου. Καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τὴν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος Σου εἰμί.

Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ἅ΄. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίω, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. β’. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με καὶ τό ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχ. γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη καὶ ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Εἶτα τὰ παρόντα Τροπάρια˙

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῶ.
Τῷ Ὀνουφρίῳ ἐκτενῶς νῦν προσδράμωμεν, ἁμαρτωλοὶ καὶ ταπεινοὶ καὶ προσπέσωμεν, ἐν μετανοίᾳ κράζοντες ἐκ βάθους ψυχῆς. Ὅσιε βοήθησον σοὺς ἀχρείους ἱκέτας, σπεῦσον ἀπολλύμεθα ἐκ βελῶν τοῦ Βελίαρ, μὴ ἀποστρέψῃς σοὺς δούλους κενούς, σὲ γὰρ προστάτην Ὀρθόδοξοι ἔχομεν

Δόξα Πατρί καί Υἱῶ καί Ἁγίω Πνεύματι.
Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τῆς Περσίας τὸν γόνον, Θηβαΐδος τὸ καύχημα, καὶ τῶν Ὀρθοδόξων ἁπάντων, ὁδηγὸν καὶ ὑπόδειγμα. Ὀνούφριον τιμήσωμεν πιστοί, τὸν μέγαν τοῦ Σωτῆρος ἀθλητήν, τὸν παρέχοντα ἰάσεις παντοδαπᾶς, τοῖς ἐν πίστει προστρέχουσι Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

Καί νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Θεοτοκίον
Οὐ σιωπήσομεν πότε, Θεοτόκε, τά, δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι εἰ μή γάρ σύ προίστασο πρεσβεύουσα, τίς ἠμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων; Τίς δέ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέρους; Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἔκ σού σούς γάρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Ψαλμός 50
Ἐλέησον μέ, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἑξάλειψον τό ἀνόμημά μουἐπί πλεῖον πλῦνον μέ ἀπό τῆς ἀνομίας μου καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισον μέ. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω, καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διαπαντός. Σοί μόνω ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῆς ἐν τοῖς λόγοις σου, καί νικήσης ἐν τῷ κρίνεσθαι σέ. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησε μέ ἡ μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τά ἄδηλα καί τά κρύφια της σοφίας σου ἐδήλωσας μοί. Ραντιεῖς μέ ὑσσώπω, καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς μέ, καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοί ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀποστρεψον τό πρόσωπόν σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἑξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί, ὁ Θεός, καί πνεῦμα εὐθές ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀπορρίψης μέ ἀπό τοῦ προσώπου σου καί τό πνεῦμά σου τό ἅγιον μή ἀντανέλης ἄπ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοί τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου καί πνεύματι ἠγεμονικῶ στήριξον μέ. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς σου, καί ἀσεβεῖς ἐπί σέ ἐπιστρέψουσι. Ρύσαι μέ ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μουἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τήν δικαιοσύνην σου. Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις, καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν σου. Ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄνὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῶ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τή εὐδοκία σου τήν Σιῶν, καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριόν σου μόσχους.

Εἴτα ψάλλομεν τάς Ὠδᾶς τοῦ Κανόνος.

ᾨδὴ ἅ΄.Ἦχος πλ. α΄. Ὑγρᾶν διοδεύσας.
Ὀνούφριε σπεύδω ἱκετικῶς, πρὸς σὲ ὁ ἀχρεῖος, καὶ αἰτοῦμαι σὴν ἀρωγήν, ἥν τάχος παράσχου σῷ ἱκέτῃ, καὶ ἐκ χειρῶν τῶν δαιμόνων σὺ ῥῦσαί με.

Ὀργίλος κατέστη ὁ μισερός, διὸ καὶ στενάζω, καὶ ὀδύρομαι θαυμαστέ, καὶ εἰς σὲ προσέρχομαι δακρύων, σοῦ ἐκζητῶν τὴν βοήθειαν Ὅσιε.

Νεότητα σκέπε θαυματουργέ, καὶ φύλαττε ταύτην ἐκ παγίδων τοῦ μισεροῦ, τοῖς δὲ σοὶ προσφεύγουσι παράσχου, χαλινὸν γλώττης Ὀνούφριε ἔνδοξε.

Θεοτοκίον
Παρθένε προσπίπτω δεητικῶς, καὶ χείρας μου αἴρω, ἐξαιτούμενος ἀρωγήν, ἥν τάχος παράσχου σῷ ἱκέτῃ, ἵνα ῥυσθῶ τοῦ πυρὸς Θεοδόξαστε.

ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἀψίδος
Ὀρφανῶν ἀνεδείχθης, καταφυγὴ Ὅσιε, καὶ τῶν ἀσθενούντων προστάτης ὁ ἀπαράμιλλος, διὸ προσέρχονταί σοι, τῶν Ὀρθοδόξων χορείαι, καὶ αἰτοῦσιν πάντιμε, τὴν μεσιτείαν σου.

Λυτρωτὴν τῶν ἀνθρώπων, καὶ Πλαστουργὸν ἔνδοξε, σὲ καθικετεύω ὁ τάλας, σὺ ἐξευμένισον, ἵνα ῥυσθῶ τοῦ πυρός, τοῦ αἰωνίου παμμάκαρ, καὶ ἰδεῖν τὸν Κύριον, κἀμὲ ἀξίωσον.

Τὴν εἰρήνην παράσχου, ἡμῖν ἀξιάγαστε, καὶ τὰς τῶν ἐχθρῶν ἐπιθέσεις ἀποσκοράκισον, ἵνα διάγωμεν νῦν, ἐν ἡσυχίᾳ καὶ πίστει, καὶ Χριστὸν δοξάζοντες, θεῖε Ὀνούφριε.

Θεοτοκίον
Ὀρθοδόξων ἐδείχθης, καταφυγὴ Δέσποινα, καὶ τῶν μοναζόντων τὸ κλέος, Θεομακάριστε, τῶν ἀσθενούντων ἀεί, σὺ ἰατρὸς καὶ προστάτης, καὶ χηρῶν ὑπέρμαχος, ἀκατανίκητος.

Διάσωσον, ἀπὸ κινδύνων Ὀνούφριε σοὺς ἱκέτας, ὅτι πάντες σεμνοπρεπῶς, εἰς σὲ καταφεύγομεν, τὸν φύλακα πάντων τῶν Ὀρθοδόξων.

Ἐπιβλεψον ἐν εὐμενεία Πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν του σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.

Αῖτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β’ Πρεσβεία Θερμή.

Σὺ πρέσβυς θερμός, καὶ τεῖχος ἀκατάβλητον, ἐλέους πηγή, καὶ πάντων καταφύγιον, ἐκτενῶς βοῶμέν σοι Ὀνούφριε Ὅσιε, πρόφθασον, καὶ ἐκ τῶν νόσων φύλαξον ἡμᾶς, ὁ μόνος ἰατρὸς ὁ ἀλάνθαστος.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε
Ὑγείαν παράσχου μοι, Ὅσιε Ὀνούφριε ἱκετεύω σε, καὶ τὰ τέκνα μου προστάτευσον, ἐκ παντοίων νόσων ἀξιάγαστε.

Σὺ τὴν γλῶσσάν μου φύλαξον, ἐκ τῆς κατακρίσεως τρισμακάριστε, καὶ τὸ στόμα μου διάνοιξον, τοῦ δοξάζειν, Κτίστην τὸν τοῦ σύμπαντος.

Ἐκ τροχαίου σὺ ῥῦσαί με, ἀθλητὰ Ονούφριε θεοδόξαστε, καὶ μετάνοιαν παράσχου μοι, ἵνα φύγω μάκαρ τῆς κολάσεως.

Θεοτοκίον.
Παναγία Πανάχραντε, ἀνεπαίσχυντα τέλη Σὺ παράσχου μοι, καὶ τὸν κλύδωνα κατεύνασον, τῶν ἐμῶν πταισμάτων Θεοδόξαστε

ᾨδὴ  ε’ Φωτισον ἡμᾶς
Δέχου προσευχάς, καὶ δεήσεις ἀξιάγαστε, καὶ τὴν καρδίαν μου πλήρωσον χαρᾶς, τῶν Ὀρθοδόξων καταφύγιον Ὀνούφριε.

Ἄναρχον Θεόν, ἐξευμένισον Ὀνούφριε, καὶ τὴν καρδίαν μου πλήρωσον χαρᾶς, ἵνα δοξάζω σε Ὁσίων ἀκροθίνιον.

Δώρησαι ἡμῖν, τὴν ὑγείαν δεομένοις σου, καὶ τῆς ψυχῆς ὡς καὶ τοῦ σώματος ἀεί, θεοδόξαστε Ὀνούφριε, πάντων σέμνωμα.

Θεοτοκίον
Ἴασαι Ἁγνή, τῆς καρδίας μου τὰ τραύματα, καὶ τοῦ νοός μου Κόρη τὴν ἔπαρσιν, καὶ ὑγείαν τῇ πρεσβείᾳ σου παράσχου μοι.

ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν
Ἀγνώμων, φθονερὸς καὶ ἀνανδρος, ἀνεδείχθην ὁ ἱκέτης σου Πάτερ, σπεῦσον καὶ ῥῦσαι Ὀνούφριε τάχος, καὶ εἰς τὴν μάνδραν Χριστοῦ καθοδήγησον, σοῦ δέομαι γονυκλινῶς, Ὀρθοδόξων φρουρὲ ἀκατάβλητε.

Τροχαίου, ἀσθενειῶν καὶ θλίψεων, τὸν ἱκέτην σου ἀπάλλαξον τάχος, καὶ πειρασμῶν καὶ παγίδων ποικίλων, ἅς ὁ σατὰν ἐξυφαίνει διάλυσον, σοῦ δέεται θαυματουργέ, ὁ ἀνάξιος δοῦλος Ὀνούφριε.

Θεράπων, καὶ ἰατρὸς ἀνάργυρος, τοῦ καρκίνου θεοφόρε ἐδείχθης, καὶ λοιμωδῶν νοσημάτων παμμάκαρ, θεραπευτὴς ἀκατάβλητος  γέγονας, διὸ ἀσθενοῦντες πιστοί, σοὶ προστρέχονται πίστη Ὀνούφριε.

Θεοτοκίον
Θυμώδης, ἐριστικὸς καὶ ἄφιλος, ὁ ἀχρεῖός σου ἱκέτης κατέστην, σπεῦσον Παρθένε καὶ σῶσον οἰκέτην, ἵνα ῥυσθῶ αἰωνίου κολάσεως, σοῦ δέομαι Μήτερ Θεοῦ, ἐκ χειρῶν τοῦ ἀλάστορος σῶσόν με.

Διάσωσον, ἀπὸ κινδύνων Ὀνούφριε σοὺς ἱκέτας, ὅτι πάντες σεμνοπρεπῶς, εἰς σὲ καταφεύγομεν, τὸν φύλακα πάντων τῶν Ὀρθοδόξων.

Ἄχραντε, ἡ διά λόγου τόν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἔπ ἐσχάτων τῶν  ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Αἴτησις καί το Κοντάκιον.
Ἦχος β’ Προστασία των Χριστιανών.
Σὺ προστάτης τῶν χριστιανῶν ἀκαταίσχυντος, καὶ μεσίτης πρὸς τὸν Ποιητὴν ἀκατάβλητον, μὴ παρίδῃς ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς, ἀλλὰ πρόφθασον θαυματουργέ, εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν, τῶν θερμῶς κραυγαζόντων σοι ῥῦσαι ἡμᾶς ἐκ πλάνης, καὶ σπεῦσον τοῖς ἀσθενοῦσιν, τῶν Ὀρθοδόξων θαυμαστέ, σὺ εἶ φρουρὸς ὁ ἀνύστακτος.

Προκείμενον:
Τίμιος ἐναντίον Κυρίου, ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὐτοῦ. (γ΄)
Στίχος: Τι ἀνταποδώσωμεν τῷ Κυρίῳ περὶ πάντων ὧν ἀνταπέδωκεν  ἡμῖν;

Εὐαγγέλιον ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (στ΄ 17-23)
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔστη ὁ Ἰησοῦς ἐπὶ τόπου πεδινοῦ, καὶ ὄχλος μαθητῶν Αὐτοῦ, καὶ πλῆθος πολὺς τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης Ἰουδαίας καὶ Ἱερουσαλὴμ καὶ τῆς παραλίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἱ ἦλθον ἀκοῦσαι Αὐτοῦ καὶ ἰαθῆναι ἀπὸ τῶν νόσων αὐτῶν, καὶ οἱ ὀχλούμενοι ὑπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, καὶ ἐθεραπεύοντο καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἄπτεσθαι Αὐτοῦ, ὅτι δύναμις παρ Αὐτοῦ ἐξήρχετο καὶ ἰᾶτο πάντας. Καὶ Αὐτὸς ἐπάρας τοὺς ὀφθαλμοὺς Αὐτοῦ εἰς τοὺς μαθητὰς Αὐτοῦ, ἔλεγε: Μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν ὅτι χορτασθήσεσθεμακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι  γελάσετε μακάριοί ἐστε, ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσωσιν ὑμᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Χαίρετε ἐν ἐκείνη τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσατε ἰδοῦ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ.

Δόξα.
Ταῖς τού σου Ὁσίου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἑξάλειψον τά πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καί Νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἑξάλειψον τά πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχ. Ἐλεῆμον, ἐλέησον μέ ὁ Θεός κατά τό μέγα ἔλεός…
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι  
Μὴ ἐγκαταλείψῃς με, σὺ τοῦ Χριστοῦ στρατιώτα, Ὀνούφριε Ὅσιε, ἀλλὰ δέξαι δέησιν τοῦ ἱκέτου σου, θλῖψις γὰρ ἔχει με, φέρειν οὐ δύναμαι, ἀρχεκάκου τὰ τοξεύματα, σκέπην οὐ κέκτημαι, οὐδὲ καταφύγιον Ἅγιε, πάντοθεν πολεμούμενος, καὶ παραμυθίαν οὐκ ἔχω πλήν σου, κλέος τῶν Ἀγγέλων, καὶ δόξα Ὀρθοδόξων θαυμαστέ, μὴ μοῦ παρίδῃς τὴν δέησιν, τὸ συμφέρον ποίησον.

Σῶσον ὁ Θεός τόν λαόν σου….

ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας
Τρικυμίας τοῦ βίου, καταπράϋνον δέομαι ὁ ἀνάξιος, καὶ δίδως μοι εἰρήνη, χαράν τε καὶ γαλήνην, ἵνα πόθῳ κραυγάζω σοι  Ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Νικητὴς ἀνεδείχθης, τοῦ σατὰν θεοδόξαστε καὶ προπύργιον, ἡμῶν τῶν Ὀρθοδόξων, καὶπάντων τῶν ἐν θλίψει, παραμύθιον ἔνδοξε Ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Τῶν ἀτέκνων συζύγων, καταφύγιον γέγονας θεοδόξαστε, καὶ τῶν σ φοδρῶς ποθούντων, τὸνβίον τῶν Ἀγγέλων, ποδηγέτης ἀλάνθαστος Ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Θεοτοκίον
Βασιλέως καθέδρα, καὶ πιστῶν καταφύγιον Μήτερ γέγονας, διὸ πιστῶν τὰ πλήθη, προσέρχονται ἀσμένως, καὶ θερμῶς

ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα
Τῶν μοναζόντων, ὁδηγὸς σὺ προστάτης, ἀνεδείχθης Ὀνούφριε μάκαρ, διὸ σὲ ὑμνοῦμεν, ἀπαύστως χριστοδρόμε.

Τὴν νεολαίαν, τῆς ἐκκλησίας τὴν μάνδρα, σὺ ὁδήγησον τάχος τρισμάκαρ, καὶ αὐτῇπαράσχου, ἀκλόνητον τὴν πίστην.

Τοὺς κοιμηθέντας, ὧν αἱ ψυχαὶ εἰς τὰς χείρας, τοῦ Δεσπότου εἰσὶ μὴ παρίδῃς, ἵνα σὲὑμνοῦμεν, Ὀνούφριε τρισμάκαρ.

Θεοτοκίον
Τὰς ἀσθενείς, Σὺ τῆς ψυχῆς ἰατρεύεις, καὶ τοῦ σώματος πάθη διώκεις, διὸ Σὲ δοξάζω, Παρθένε Θεοτόκε.

ᾨδὴ  θ’ Κυρίως Θεοτόκο
Πηγὴ χαρᾶς ἐδείχθης, Ὀνούφριε μάκαρ, καὶ τῶν ἐν θλίψεσι ὄντων παράκλησις, τῶν δὲ ποθούντων σωθῆναι, τὸ καταφύγιον.

Κρουνὸς πολλῶν θαυμάτων, μάκαρ ἀνεδείχθης, καὶ τῆς νεότητος φύλαξ καὶ πρόμαχος, τῶνδὲ ἐν γήρατι ὄντων, φρουρὸς ἀκοίμητος.

Ἀγγέλων πολιτείαν, ἐβίωσας Πάτερ, καὶ τῶν παθῶν καθαιρέτης σὺ  γέγονας, διὸ Ὀνούφριεθεόφρων, δόξαν ἀπείληφας.

Θεοτοκίον
Πανάχραντε Μαρία, σώματος τὰ ἄλγη, καὶ συνειδήσεως τύψεις διάλυσον, καὶ οὐρανῶν τὴν εἰρήνη, δίδου ἱκέτας Σου.

Ἄξιον ἐστίν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σέ τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἠμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβίμ καί ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφίμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν τήν ὄντως Θεοτόκον σέ μεγαλύνομεν.

Ἄξιόν ἐστι ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σε Ὅσιε Πάτερ, τὸν ἀειμακάριστον καὶ θεοκόσμητον, τὸν προστάτην καὶ φρουρὸν ἡμῶν, τὸν δεδοξασμένον παρὰ Θεῷ, καὶ πεφιλημένον παρὰ πᾶσι χριστιανοῖς, τὸν ἀδιαλείπτως, Θεῷ παρεστηκότα, καὶ νέμοντα ἰάσεις, πᾶσι Ὀνούφριε.

Καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια
Δόξα ἀναπέμπομεν τῷ Θεῷ, τὸν δόντα προστάτην, Ὀρθοδόξοις χρισ τιανοῖς, σὲθαυματοβρύτα, τῶν μοναστῶν τὸ κλέος, καὶ ὁδοδείκτην πάντων, θεῖε Ὀνούφριε.

Δέχου παρακλήσεις σῶν ἱκετῶν, δέχου ἱκεσίας, καὶ προσάγαγε τῷ Θεῷ, Ὀνούφριε μάκαρ, Αἰγύπτου βλαστὸς θεῖος, καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας, κλέος καὶ σέμνωμα.

Χαίροις μοναζόντων ἡ καλλονή, καὶ τῶν Ὀρθοδόξων ἀντιλήπτωρ καὶ βοηθός, χαίροις τῶνποθοῦντων, ἰδεῖν Θεοῦ τὴν δόξαν, μεσίτης καὶ προστάτης, μάκαρ Ὀνούφριε.

Δόξα ἐκκλησίας καὶ χαρμονή, Πᾶτερ ἀνεδείχθης, καὶ προπύργιον μοναχῶν, καὶ τῆς νεολαίας, φρουρός τε καὶ προστάτης, Ὀνούφριε παμμάκαρ, Ἀγγέλων σύσκηνε.

Ὀρφανῶν προστάτης καὶ βοηθός, πεινόντων τροφέας, καὶ ἀνέργων καταφυγή, μάκαρἀνεδείχθης, διὸ σὲ θεοφόρε, δοξάζομεν ἀπαύστως, καὶ ὕμνους μέλπομεν.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἵ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι πάντεςμετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἠμᾶς.

Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί
τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί  προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν  ὡς  εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου  καί  τό  ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν  περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

Καὶ τὸ Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α΄. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῆς Περσίας τὸν γόνον, Θηβαΐδος τὸ καύχημα, καὶ τῶν Ὀρθοδόξων ἁπάντων, ὁδηγὸν καὶ ὑπόδειγμα. Ὀνούφριον τιμήσωμεν πιστοί, τὸν μέγαν τοῦ Σωτῆρος ἀθλητήν, τὸν παρέχοντα ἰάσεις παντοδαπᾶς, τοῖς ἐν πίστει προστρέχουσι Δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ, δόξα τῷ σὲ θαυμαστώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

Ἐκτενὴς καὶ ᾿Απόλυσις, μεϑ᾽ ἣν ψάλλομεν τὸ ἑξῆς·

Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ Ξύλου.
Πάντων, σὺ προστάτης ἀγαθέ, καὶ τῶν σωτηρίαν ποθούντων, σὺ εἶ φρουρὸς ἀσφαλής, ἄλλον γὰρ οὐκ ἔχομεν, τῶν Ὀρθοδόξων πληθύς, πρεσβευτὴν ἀκατάβλητον, καὶ μέγαν μεσίτην, οἱ κατατρυχόμενοι ὑπὸ ποικίλων παθῶν, κλέος ἀνεδείχθης καὶ δόξα, διό σοι προσπίπτωμεν πόθῳ, πάντες οἱ Ὀρθόδοξοι Ὀνούφριε.

Δέσποινα προσδεξαι, τάς δεήσεις τῶν δούλων σου, καί λύτρωσαι  ἠμᾶς, ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.

Τήν πάσαν ἐλπίδα μου, εἰς σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξον μέ ὑπό τήν σκέπην σου.

Δι’ εὐχῶν τῶν Ἁγίων Πατέρων ἡμῶν.
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὅ Θεός ἡμῶν έλέησον ἡμᾶς.
’Ἀμήν.

Βίος του Οσίου Ονουφρίου του Αιγυπτίου

Παρακλητικός Κανών εις τον Όσιο Θεοφόρο Πατέρα ημών Ονούφριο τον Αιγύπτιον

Ποίημα Δρos Χαραλάμπους Μ. Μπούσια
Μ. Υμνογράφου της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας

Εῦλογήσαντος τοῦ ίερέως άρχόμεθα άναγινώσκοντες τον ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησίν μου ἐν τή ἀληθεία σου, εἰσάκουσόν μου ἐν τή δικαιοσύνη σού καί μή εἰσέλθης εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιόν σου πᾶς ζῶν. Ὂτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου, ἐκάθισε μέ ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἔπ ἐμέ τό πνεῦμά μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πάσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος σοί. Ταχύ εἰσάκουσόν μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμά μου μή ἀποστρέψης τό πρόσωπόν σου ἄπ ἐμοῦ, καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό ἔλεός σου, ὅτι ἐπί σοῖ ἤλπισα γνώρισον μοί, Κύριε, ὁδόν, ἐν ἤ πορεύσομαι, ὅτι πρός σέ ἤρα τήν ψυχήν μού ἐξελού μέ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρός σέ κατέφυγον. Δίδαξον μέ τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου, ὅτι σύ εἰ ὁ Θεός μού τό πνεῦμά σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει μέ ἐν γῆ εὐθεία. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ἐν τή δικαιοσύνη σου ἑξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλός σου εἰμι.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος α’. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καὶ ἐπικαλεῖσθε τὸ ὀνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β’. Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἡμυνάμην αὐτοῦς.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ’. Παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Καὶ τὰ ἐξής·

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθείς ἐν τῷ σταυρῷ.
Τόν λογιζόμενον Χριστοῦ τήν πτωχείαν Πλοῦτον ἀσύλητον καί δόξαν μεγίστην, τήν ἐν ἐρήμῳ βιῶσιν, πιστοί,ε̉κτενως μέλψωμεν Ὀνούφριον,ε̉ραστήν α̉κτησίας καί ευ̉χης ὑπέρμαχον ἀσιγήτως βοῶντες· τῆς τοῦ Σωτῆρος δεῖξον Ἰησοῦ χαράς μετόχους τούς σοι καταφεύγοντας.

Δόξα. Καί νῦν. Θεοτοκίον.
Οὐ σιωπήσωμεν ποτέ Θεοτόκε, τάς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι, εἰ μή γάρ σύ προΐστασο πρεσβεύουσα, τίς ἡμᾶς ἐρρύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων, τίς δέ διεφύλαξεν, ἕως νῦν ἐλευθέρους, οὑκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα ἐκ σοῦ, σούς γάρ δούλους σῴζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

Εἶτα ὁ Ν΄ ψαλμός.
Ελέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα έλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημα μου. Ἐπί πλεῖον πλύνόν με ἀπό τῆς ἀνομίας μου καί ἀπό τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιον μου ἐστι διά παντός. Σοι μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιον Σου ἐποίησα, ὅπως ἀν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαι Σε. Ἰδού γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις εκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδού γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τά ἄδηλα καί τά κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσας μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ακουτιείς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, αγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπον Σου ἀπό τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα ευθές εγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μή ἀπορρίψῃς με ἀπό τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μή αντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὀδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπί σε ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, αγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τά χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσιν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἀν, ὁλοκαυτώματα οὑκ εὐδοκήσεις. Θυσία τῷ Θεῶ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὑκ ἐξουδενώσει. Αγάθυνον, Κύριε, ἐν τῆ εὐδοκία Σου τήν Σίων καί οἰκοδομηθήτω τά τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφοράν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπί τό θυσιαστήριον Σου μόσχους.

εἶτα ὁ Κανών, οὗ ἡ ἀκροστιχίς·
Ονούφριε, πρός Ὀδούς Ἀρετῆς Ἲθυνον με. Χ.

ᾨδῇ α΄. ῏Ηχος πλ.δ΄. ῾Υγράν διοδεύσας.
Ονούφριε, ὅσιε ἀσκητά, Ὁ ἐν τῆ έρημω, ὑπομείνας τόν παγετόν, νυκτός καί τόν καύσωνα ἡμέρας, διά Χριστόν ̉ίθυνόν με πρός θέωσιν.

Νεκρώσας τά μέλη ἐπί τῆς γῆς, επέτυχες,πάτερ, τῆς α̉γήρω ἐν οὐρανοῖς, ζωῆς ἦς ἀξίωσον ευ̉χαίς σου, τυχεῖν τούς σοι προσιόντας Ονούφριε.

Όδον τήν εὐθεῖαν ἀρετῶν, βαδίσας τριβόλους καί παγίδας τοῦ πονηροῦ, ἐπάτησας καί σούς ἱκέτας, φυγεῖν ἀξίωσον, πάτερ Ονούφριε.

Θεοτόκιον.
Ὑπέραγνε Μῆτερ τοῦ Λυτρωτοῦ, κατάσβεσον φλόγα τῆς ψυχῆς μου σε δυσωπῶ, ῥανίσι τῶν θειών πρεσβειῶν σου, πρός τόν πηγήν Ζωηφόρον σε δείξαντα.

ᾨδῇ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Φως,Ονουφριε, θεῖον λαβών, Σεπτέ ὅσιε, ἐνδόν ἐν καρδία σου ὤφθης, ὅλος φωτόμορφος διό καί χάριν ἡμῶν, τήν σκοτομίνην διώκειν, τῶν παθών α̉πείληφας καί πάσης θλίψεως.

Ῥάβδῳ τῶν πρεσβειῶν σου πρός τόν Χριστόν στήριξον, τούς εἰλικρινῶς σε τιμῶντας, ἐν πέτρα πίστεως, τῆ ἀρραγεῖ ἀσκητά, ἐρήμου πάντιμον γέρας, ὅσιε Ονούφριε, πευματοφόρητε.

Ἰωάννου Προδρόμου καί Ἠλίου βήμασι, κατακολουθήσας Θεσβίτου ἒρημον ώκησας, καθηγητά μοναστῶν, καί υφηγῆτορ ἀζύγων, πρεσβευτά Ονούφριε, πάντων πρός Κύριον.

Θεοτοκίον.
Εἲς ψυχῶν σωτηρίαν τόν Ἰησοῦν τέξασα πάντων τῶν πιστῶς σε τιμώντων, Θεογεννήτρια, μεγάλων καί θαυμαστῶν κατηξιώθης χαρίτων ὅθεν ὕμνοις πάντοτε σε μεγαλύνομεν.

Ὁδήγησον πρός Θελημάτων ἐκπληρῶσιν τοῦ Ὑψίστου τούς προστρέχοντας εὐλαβῶς τῆ θεία σου χάριτι, Ονούφριε, άγγελε τῆς ἐρήμου.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπί τήν ἐμήν χαλεπήν τοῦ σώματος κάκωσιν, καί ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τό ἄλγος.

Αἴτησις καί τό Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμή.
Εὐκλείας τρυφᾶν Χριστοῦ τοῦ Παντοκράτορος ἀεί ἀσκητά, ἐπιποθῶν Ονούφριε, ἐν ἐρήμοις ώκησας καί σαρκός μαράνας σκιρτήματα Όσίων ώφθης κέρας καί ἡμῶν φρουρός καί ἀκέστωρ συμπαθέστατος.

ᾨδῇ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Παρανόμοις, Ο̉νούφριε,σούς κατεστιγμένους ἀχρείους πρόσφυγας, ἔργοις ί̉ασαι πρεσβείας σου, μυστικῷ φαρμάκῳ πρός τόν Κύριον.

Ῥῦσαι πάντας, Ονούφριε, συνηθείας χείρονος τούς ἱκέτας σου, ὅ ψυχῆς καθάρας έ̉νδυμα ῥείθροις ἐγρατείας καί στερήσεων.

Ὁδηγόν σε κεκτήμεθα πρός ζωήν ἀγήρω, σεπτέ Ονούφριε, ὅ ἰσχύσας τόν γαυρούμενον ὄφιν ύποτάξαι τῆ ἀσκήσει σου.

Θεοτοκίον
Σκοτομίνην διάλυσον ταῖς φωτοβολίαις τῆς ἀγλαΐας σου, ἡλιόμορφε Παντάνασσα ἳνα  ἲδω φώς Υἱοῦ σου ἂδυτον.

ᾨδῇ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Ὃρμος γαληνός, ἲσθι πάντων τῶν τιμώντων σε, ἐν τοῖς κλύδωσι τοῦ βίου θαυμαστέ, ἐρημίτα, τῆς Νειλῴας γῆς Ο̉νουφριε.

Δεῖξον μοι, όδόν μετανοίας τήν σωτήριον, θεοφόρε ἤν Παφνούτιος ἰδεῖν, ἠξιώθη, ἐν ἀβάτῳ γῆ Ονούφριε.

Όμβρισον πιστοῖς, ὑετόν τῆς προστασία σου, ὀμβροτόκος ὡς νεφέλη ἀσκητά πευματέμορφε, καί πάνσεπτε, Ονούφριε.

Θεοτοκίον
Ὕψωσον ἡμᾶς, πεπτωκότας εἲς τόν βόθυνον, χαμαιζήλων ἡδονῶν Μῆτερ Θεοῦ, πρός ἐπάλξεις, οὐρανῶν, Ἀειμακάριστε.

ᾨδῇ στ΄. Τήν δέησιν ἐκχεῶ.
Στερέωσον, τούς βροτούς, Ονούφριε, ἐν τῆ πίστει τοῦ Χριστοῦ τῆ ἀγίᾳ, καί εἰς καρδίας ἡμῶν θεῖον φόβον, σε ἀπάυστως ὑμνούντων ἐμφύσησον, ὡς ἀγρυπνίας, προσευχῆς καί φανόν τηλαυγέστατον.

Ἀτάκτων μου, λογισμῶν γαλήνευσον, τρικυμίαν τήν ἀγρίαν εὐχαῖς σου, καί πρός λιμένα Χριστοῦ θελημάτων, ὤσπερ εὐκλείας κοινωνόν τόν σε μεγαλύνοντα.

Ῥυσθείημεν, ψυχοκτόνου ἕξεως, καί δουλείας τῶν παθών θεοφόρε, καί τῆς ἐλλάμψεως τύχοιμεν πάτερ, τοῦ λυτρωτοῦ καί Σωτῆρος Ονούφριε, ἀναβοῶμεν ὅ θριξί μόναις σχών τό σαρκίον σκεπτόμενον.

Θεοτοκίον.
Ε̉πάκουσον, τῆς ἡμῶν δεήσεως Παναγία Θεοτόκε Παρθένε, καί μή παρίδῃς ἡμῶν τῶν δακρύων, σταλαγμούς ἀλλά τούτους προσάγαγε, τῷ σῶ Υίω καί Ποιητή, ὡς θυσίαν τῷ ὄντι εὐπρόσδεκτον.

Ὁδήγησον πρός θελημάτων ἐκπλήρωσιν τοῦ Ὑψίστου, τούς προστρέχοντας εὐλαβῶς τῆ θεία Χάριτι, Ονούφριε Ἄγγελε τῆς ἐρήμου.

Ἄχραντε, ἡ διά λόγου τόν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικήν παρρησίαν.

Αἴτησις καί τό Κοντάκιον.
Ἦχος β’.Τοῖς τῶν αι̉μάτων σου.
Ὁ τῷ πυρί τῆς ἀγάπης τοῦ Κτίσαντος, τάς ἡδονάς καταφλέξας τοῦ σώματος, Ονούφριε πάτερ ἰσάγγελε, ὑπέρ ἤμων τόν Χριστόν καθικέτευε ὡς ἄν πάσης βλάβης ῥυώμεθα.

Προκείμενον.
Τίμιος ε̉ναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου Αὑτοῦ.
Στίχος.Μακάριος α̉νήρ ὁ φοβούμενος τόν Κύριον.

Εὐαγγέλιον. Ἐκ τοῦ κατά Ματθαῖον (ἴα΄. 27 – 30).
Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς. Πάντα μοί παρεδόθη ὑπό τοῦ Πατρός μου καί οὐδείς ἐπιγινώσκει τόν Υἱόν, εἰ μή ὁ Πατήρ οὐδέ τόν Πατέρα τίς ἐπιγινώσκει, εἰμή ὁ Υἱός, καί ὤ ἐάν βούληται ὁ Υἱός ἀποκαλύψαι. Δεῦτε πρός μέ πάντες οἱ κοπιῶντες καί πεφορτισμένοι, καγῶ ἀναπαύσω ὑμᾶς. Ἄρατε τόν ζυγόν μου ἐφ’ ὑμᾶς, καί μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πράος εἰμι, καί ταπεινός τή καρδία, καί εὐρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν. Ὁ γάρ ζυγός μου χρηστός, καί τό φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστίν.

Δόξα.
Ταῖς τοῦ Ὁσίου πρεσβείαις  Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καί Νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τά πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχ. ᾿Ελεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεός…
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Χείλη ἀδιάψευστα, τοῦ ίερού Παφνουτίου, ἄσκησιν ἐκήρυξαν σήν ἐπί ἐξήκοντα ἔτη ἅπασι τήν ὐπεράθρωπον, ἐν ταῖς ενδοτέραις ἐρημίαις, πάτερ ὅσιε, σεπτέ Ονούφριε ἤν καί νῦν ἀγαπήσεως τοῦ Παμβασιλέως πολύρρυτε, σβέσον σαῖς πρεσβείαις τό πῦρ τό ἀνυπόστατον ἡμῶν ἀρρωστημάτων καί θλίψεων τῶν καταφευγόντων σοι.

Σῶσον ὁ Θεός τόν λαό σου…

ᾨδῇ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Τῶν άυλων χαρίτων διαυγέστατον ἄγγος Πάτερ γενόμενος, χαρίτωσον τούς πίστει, Ονούφριε, ζητοῦντας σήν ταχεῖαν αντίληψην, καί τόν Σωτῆρα Χριστόν ἀεί δοξολογουντας.

Ὡς πολύφωτος λύχνος ἐξ ἐρήμου ἀβάτου ἡμῖν ἀνέλαμψας, Ονούφριε παμμάκαρ, ὁ φέγγει Οὐρανίῳ καταυγάζων τούς ψάλλοντας ὁ τῶν Πατέρων ἤμων, Θεός, εὐλογητός εἰ.

Νοητῶν ἐνεπλήσθην ὁ σός πρόσφυξ μωλώπων ῥοπή τῆ χείρονι, ἀλλά τῆς δυσωδίας, αὑτῶν ἐρήμου ἲον, τήν καρδίαν μου κάθαρον, ὁ εὐωδίαν Χριστοῦ ἐκπνέων σή ἀσκήσῃ.

Θεοτοκίον
Ἴδε ἄνωθεν, Μῆτερ, τούς πιστῶς ἀνυμνοῦντας τά σά θαυμάσια, καί τάς αἰτήσεις πλήροῦ, ἤμων Θεογεννήτορ, τῶν σπευδόντων ἑκάστοτε, τῆ σή θερμή ἀρωγῇ, καί ἀντιλήψει θεία.

ᾨδῇ η΄. Τόν Βασιλέα.
Θερμόν προστάτην ἐπικεκτήμεθα πάντες, σε Ὀνούφριε πνευματοφόρε, οἱ ἐν τρικυμίες, στενάζοντες τοῦ βίου.

Ὑπέρ τῶν πόθῳ, σε ἀνυμνούντων δυσώπει, τόν Σωτῆρα Ὀνούφριε Θεῖε, αἴθριος ὁ χρόνους, τοῦ βίου δαπανήσας.

Νόμῳ κακίας, δεδουλωμένον ἱκέτην, ἐλευθέρωσον σόν θεοφόρε, καί πρός εὐνομίας κατευθυνῶν με τρίβους.

Θεοτοκίον.
Ὄλῃ ἐφέσει, ψυχῆς ὕμνων σε Παρθένε, καθ̉ ἑκάστην εὐχάς Σου τάς θείας, πρός Θεόν αἰτοῦμαι, καί πάνσεπτον σου Τόκον.

ᾨδῇ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Νεώσας τήν ψυχήν σου, προσευχῆς ἀρότρῳ, καρπόν θεώσεως πάτερ ἐθέρισας, ἡμῶν μεσῖτα πρός Κτίστην, θερμέ Ὀνούφριε.

Μονάς τάς οὐρανίους, πάτερ κατοικήσας, τούς ἐπί γῆς σε Ὀνούφριε, ἐπιβουλῆς τοῦ παγκάκου ἀτρώτους φύλαττε.

Ελέησον εὐχαῖς σου, τούς σοι προσιόντας, καί ὑπερόπτας γηίνων ἀνάδειξον, τούς ἐκζητοῦντας σήν Χάριν, σεπτέ Ὀνούφριε.

Θεοτοκίον.
Χαρά τοῦ Ὀνουφρίου, Κεχαριτωμένη, ἡμῶν ἀχλύν ἀποδίωξον θλίψεων, ἰνᾷ ὑμνῶμεν γηθόμενοι σήν ἀντίληψιν.

Ἄξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον, καί Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καί ἐνδοξωτέραν, ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως, Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον, σέ μεγαλύνομεν.

Καί τά παρόντα μεγαλυνάρια,
Χαίροις τῆς ἐρήμου ὁ οἰκιστής, καί τῆς πολιτείας τοῦ Προδρόμου ὁ μιμητής, χαίροις ἐγκρατείας στηλογραφία έ̉μπνους, Ὀνούφριε πατέρων θειών ἀκρώρεια.

Νήφων γυμνητεύων καί ἀσιτῶν, ἐν τῆ ἐρήμῳ βίον τόν σόν, ἤνυσας ἡσύχως, Ὀνούφριε παμμάκαρ, διό χαράς ἐν πόλῳ, θείας ἠξίωσαι.

Μόνος ἐν ἐρήμῳ προσομιλῶν, μόνῳ τῷ Κυρίῳ τάς τοῦ Πεύματος ἀστραπάς, μυστικῶς ἐδέξω, καί γνόφον συναφείας, Ὀνούφριε τοῦ κόσμου πίστει διέλυσας.

Τούς ἐκδεχομένους σήν ἀρωγήν, ῥυσαί πάσης βλάβης καί δολίου ἐπιβουλῆς, τοῦ ἀντικειμένου, Ὀνούφριε λιταῖς σου, πρός τόν Παμβασιλέα Κτίστην καί Κύριον.

Φοίνικα ὑψίκομον ἀρετῆς, τόν ἐν τῆ ἐρημῶ ἐξανθήσαντα ἱερῶς, μέλψωμεν ἐκθύμως τῶν χοϊκῶν χορεῖαι, Ὀνούφριον τόν μέγαν καί Πνευματέμορφον.

Ὅνπερ ὁ Παφνούτιος ὁ σεπτός, εὗρεν ἐν ἐρήμῳ ἐνασκούμενον θαυμαστῶς, καί Ἀγγέλων βίον, μιμούμενον ἀσμένως, τιμήσωμεν ἐν ὕμνοις θείοις, Ὀνούφριον.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.

Τό Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).

Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομα σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.
Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῇς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῇς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καί τό ὄνομα Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

καί τό Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ.ά.Τον συνάναρχον Λόγον.
Ἡλιοῦ καί Προδρόμου ὀδούς ζηλώσαντος, καί ταῖς τοῦ Πνεύματος αὔραις, ἰθυνομένου καλῶς, εἲς ἐνδοτέρω ἐρήμου εὐφημήσωμεν, γύμνωσιν καί ὑπομονήν ἐκβοῶντες, θεαυγές Ὀνούφριε, μή ἐλλιπής Χριστῷ Πρεσβεύων, συντρίψαι ἤμας παγίδας τοῦ ἀλάστορος.

Ἐκτενής καί Ἀπόλυσις, μεθ’ ἥν ψάλλομεν τά ἑξῆς·

Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Πάτερ χρηματίσας μιμητής, Ἡλιοῦ ἐν Πνεύματι θείω, κόσμου συγχύσεως, μετανάστης γέγονας καί τάς κινήσεις σαρκός καταστείλας ἐπτέρωσας, ψυχήν πρός θαλάμους ου̉ρανων, Ὀνούφριε, ἔνθα νῦν Κύριον, χαίρων ἱκετεύεις ἀπαύστως καί ἤμας χαράς ἀξιώσαι ἀπολαύσαι θείας καί ἀτέρμονος.

Δέσποινα πρόσδεξαι, τάς δεήσεις τῶν δούλων σου, καί λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπό πάσης ἀνάγκης καί θλίψεως.

Τήν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς σέ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπό τήν σκέπην σου.

Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς.
Ἀμήν.

Δίστιχον·
Παθῶν, Ὀνούφριε ἀνώτερον τήρει
Χαραλάμπη σπεύδοντα σή βοηθείᾳ.

Πηγή

Παρακλητικός Κανών εις τον Όσιο Θεοφόρο Πατέρα ημών Ονούφριο τον Αιγύπτιον

Ποίημα Ἰωάννου Ἱερέως
Ἐπιμέλεια κειμένου: Ὑπὸ Ἄρχῃμ. Νικοδήμου Γ. Ἀεράκῃ

Εὐλογήσαντος τοῦ ἱερέως ἀρχόμεθα άναγινώσκοντες τόν ΡΜΒ’ (142) Ψαλμόν.
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς προσευχῆς μου, ἐνώτισαι τήν δέησιν μου ἐν τῆ ἀληθείᾳ σου, εἰσάκουσον μου ἐν τῆ δικαιοσύνη σοῦ καί μή εἰσέλθῃς εἰς κρίσιν μετά τοῦ δούλου σου, ὅτι οὐ δικαιωθήσεται ἐνώπιον σου πᾶς ζῶν. Ὅτι κατεδίωξεν ὁ ἐχθρός τήν ψυχήν μου, ἐταπείνωσεν εἰς γῆν τήν ζωήν μου, ἐκάθισε μέ ἐν σκοτεινοῖς ὡς νεκρούς αἰῶνος καί ἠκηδίασεν ἐπ’ ἐμέ τό πνεῦμα μου, ἐν ἐμοί ἐταράχθη ἡ καρδία μου. Ἐμνήσθην ἡμερῶν ἀρχαίων, ἐμελέτησα ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις σου, ἐν ποιήμασι τῶν χειρῶν σου ἐμελέτων. Διεπέτασα πρός σέ τάς χεῖράς μου, ἡ ψυχή μου ὡς γῆ ἄνυδρος σοί. Ταχύ εἰσάκουσον μου, Κύριε, ἐξέλιπε τό πνεῦμα μου μή ἀποστρέψῃς τό πρόσωπον σου ἀπ’ ἐμοῦ, καί ὁμοιωθήσομαι τοῖς καταβαίνουσιν εἰς λάκκον. Ἀκουστόν ποίησον μοί τό πρωί τό ἔλεός σου, ὅτι ἐπί σοί ἤλπισα γνώρισον μοί, Κύριε, ὁδόν, ἐν ἤ πορεύσομαι, ὅτι πρός σέ ἤρα τήν ψυχήν μοῦ ἐξελοῦ μέ ἐκ τῶν ἐχθρῶν μου, Κύριε, ὅτι πρός σέ κατέφυγον. Δίδαξον μέ τοῦ ποιεῖν τό θέλημά σου, ὅτι σύ εἰ ὁ Θεός μοῦ τό πνεῦμα σου τό ἀγαθόν ὁδηγήσει μέ ἐν γῆ εὐθείᾳ. Ἕνεκεν τοῦ ὀνόματος σου, Κύριε, ζήσεις μέ, ἐν τῆ δικαιοσύνη σου ἐξάξεις ἐκ θλίψεως τήν ψυχήν μου καί ἐν τῷ ἐλέει σου ἐξολοθρεύσεις τούς ἐχθρούς μου καί ἀπολεῖς πάντας τούς θλίβοντας τήν ψυχήν μου, ὅτι ἐγώ δοῦλος σου εἰμι.

Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος ἀ’. Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, καί ἐπικαλεῖσθε τό ὄνομα τό ἅγιον αὐτοῦ.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος β’. Πάντα τά ἔθνη ἐκύκλωσαν με, καί τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὑτούς.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.
Στίχος γ’. Παρά Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καί ἔστι θαυμαστή ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Θεός Κύριος, καί ἐπέφανεν ἡμῖν, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Καὶ τὰ ἐξής·

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τὸν ἐκ Περσίδος θεαυγέστατον λύχνον, καὶ τῆς Αἰγύπτου εὐωδέστατον ἄνθος, τὸν θαυμαστὸν Ὀνούφριον τιμήσωμεν πιστοί, Κράζοντες αὐτῷ θερμῶς· Ὁσιώτατε πάτερ, πάντας τοὺς προστρέχοντας, τῇ λαμπρᾷ σου εἰκόνι, ἀπὸ ἀδίκου ῥῦσαι δικαστοῦ, δεινῶν, κινδύνων, παντοίων τε θλίψεων.

Δόξα. Καὶ νῦν. Θεοτοκίον.
Τῇ Θεοτόκῳ ταπεινῶς ἐκβοῶμεν, οι ἀπειλούμενοι ἐχθροῦ ταῖς ἐνέδραις· τῇ μητρικῇ σοῦ σκέπασον ἀγάπῃ ἡμᾶς· δίωξον Θεοχαρίτωτε, ἀντιδίκου τὰς φάλαγγας, παῦσον τὰς ὁρμὰς παθῶν, καὶ δαιμόνων μανίαν· σὺ γὰρ ὑπάρχεις Δέσποινα Ἁγνή, Μήτηρ καὶ σκέπη, καὶ θεία ἀντίληψις.

Εἶτα ὁ Ν’ (50) Ψαλμός.
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατά τό μέγα ἔλεός Σου καί κατά τό πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου, ἐξάλειψον τό ἀνόμημά μου. Ἐπὶ πλεῖον πλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου καί ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με. Ὅτι τήν ἀνομίαν μου ἐγώ γινώσκω καί ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διά παντός. Σοί μόνῳ ἥμαρτον καί τό πονηρόν ἐνώπιόν Σου ἐποίησα, ὅπως ἄν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις Σου καί νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί Σε. Ἰδοὺ γάρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην καί ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου. Ἰδοὺ γάρ ἀλήθειαν ἠγάπησας, τὰ ἄδηλα καί τὰ κρύφια τῆς σοφίας Σου ἐδήλωσάς μοι. Ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ καί καθαρισθήσομαι, πλυνεῖς με καί ὑπέρ χιόνα λευκανθήσομαι. Ἀκουτιεῖς μοι ἀγαλλίασιν καί εὐφροσύνην, ἀγαλλιάσονται ὀστέα τεταπεινωμένα. Ἀπόστρεψον τό πρόσωπόν Σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου καί πάσας τάς ἀνομίας μου ἐξάλειψον. Καρδίαν καθαράν κτίσον ἐν ἐμοί ὁ Θεός καί πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου. Μὴ ἀποῤῥίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου Σου καί τό Πνεῦμα Σου τό Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ. Ἀπόδος μοι τήν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου Σου καί πνεύματι ἡγεμονικῷ στήριξόν με. Διδάξω ἀνόμους τάς ὁδούς Σου καί ἀσεβεῖς ἐπὶ σέ ἐπιστρέψουσιν. Ῥῦσαι με ἐξ αἱμάτων ὁ Θεός, ὁ Θεός τῆς σωτηρίας μου, ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσα μου τήν δικαιοσύνην Σου. Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις καί τό στόμα μου ἀναγγελεῖ τήν αἴνεσίν Σου. Ὅτι, εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἄν, ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις. Θυσίᾳ τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον, καρδίαν συντετριμμένην καί τεταπεινωμένην ὁ Θεός οὐκ ἐξουδενώσει. Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ Σου τήν Σιών καί οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἱερουσαλήμ. Τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καί ὁλοκαυτώματα. Τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τό θυσιαστήριόν Σου μόσχους.

Εἶτα ὁ Κανών.

ᾨδὴ α΄. Ἦχος πλ. δ΄. Ὑγρὰν διοδεύσας.
Παθῶν καὶ κινδύνων παντοεἰδῶν, διάσωσον τάχει, τῇ πρεσβείᾳ σου τῇ σεπτῇ, Ὀνούφριε πάτερ θεοφόρε, τὸν προσφυγόντα σοι πίστει καὶ δάκρυσιν.

Ἰστὸν ὡς ἀράχνης ταῖς σαῖς εὐχαῖς, διάσπασον Πάτερ, τὰς ἐνέδρας τοῦ πονηροῦ, καὶ ἄδικον διάλυσον κρίσιν, τῶν δικαζόντων ἀσπλάχνως τοὺς δούλους σου.

Συμμάχησον δούλῳ σοὺ ταπεινῷ, ἐχθρῶν ἐκλυτρώσας, ἀοράτων καὶ ὁρατῶν, τὴν χάριν τὴν σὴν ἐμοὶ παρέχων, τῷ προσιόντι σοὶ πάτερ Ὀνούφριε.

Θεοτοκίον.
Μητέρα Θεοῦ σε ὡς ἀληθῆ, τιμῶμεν Παρθένε, λιτανεύοντες ἱερῶς, εἰκόνα σου πάντοτε τὴν θείαν, ἁγιασμὸν ἀρυόμενοι ἄφθονον.

ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος.
Γυμνητεύων ἐρήμῳ, καὶ ἐνδυθεὶς Ὂσιε, τὴν βασιλικὴν πορφυρίδα, τῆς θείας χάριτος, δαιμόνων σῶσόν με, τῆς φοβερᾶς τυραννίδος, θυρεὸν παρέχων μοι, Πάτερ τοῦ Πνεύματος.

Ἀδικίαις ποικίλαις, καὶ πεῖρασμοῖς ὅσιε, ἐξ ἁμαρτιῶν μου ἀμέτρων, νῦν περιπέπτωκα, ἀλλὰ σὺ φάνηθι, ὁ κραταιός μου προστάτης, καὶ κριτοῦ ἀδίκου με, ῥῦσαι Ὀνούφριε.

Φοβερᾷ ἐν τῇ κρίσει, τοῦ Ἰησοῦ Ὅσιε, στῆθι μετ᾽ ἐμοῦ ἱκετεύων, τὸν Εὐδιάλλακτον, φρικτῆς κολάσεως, ἐμὲ λυτρώσασθαι τότε, δεξιοῖς προβάτοις τε, συναριθμήσασθαι.

Θεοτοκίον.
Θεοτόκε Μαρία, τὸν ποιητὴν τέξασα, πρόφθασον Αὐτὸν ταῖς εὐχαῖς σου, καὶ καθικέτευσον, χαρὰν οὐράνιον, τῇ ταλαιπώρῳ ψυχῇ μου, δοῦναι καὶ καρδίας μου, λῦσαι τὴν στένωσιν.

Δάσωσον, ἐκ πάσης θλίψεως νόσου καὶ ἀθυμίας, τοῦς ἱκέτας σου Ὀνούφριε θεοφόρε, καὶ κρίσιν ἀπόδος μοι πάτερ δικαίαν.

Ἐπίβλεψον, ἐν εὐμενείᾳ πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν, καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Αἴτησις καὶ τὸ Κάθισμα.
Ἦχος β΄. Τὰ ἄνω ζητῶν.
Θερμὸν πρεσβευτήν, πρὸς Κύριόν σε κτώμενοι, πολλῶν δυσχερῶν, καὶ πόνων ἐκλυτρούμεθα, ὦ κλεινὲ Ὀνούφριε, ἰσαγγέλῳ βίῳ κοσμούμενε, καὶ ἐξ ἀνόμου κρίσεως, κριτῶν ἀπεγνωκότες, ταχέως σῳζόμεθα.

ᾨδὴ δ΄. Εἰσακήκοα Κύριε.
Εἰσακήκοα Ὅσιε, βίου σου ἐνθέο τὰ κατορθώματα, καὶ προσπίπτω σοι δεόμενος, λύσιν τῶν δεινῶν ταχύ δοθῆναί μοι.

Εἰ καὶ ἔρημον ᾧκησας, καὶ μακρὰν ἀνθρώπων Πάτερ ἐβίωσας, τοὺς θερμῶς προσκαλουμένους σε, σῴζεις ἐξ ἀδίκου δίκης Ὅσιε.

Θεοφόρε Ὁνούφριε, σῶμά σου τὸ θεῖον ἐν γῇ ἐγκέκρυπται, καὶ ἡμῶν γεῶδες φρόνημα, νέκρωσον πρεσβείαις σου πανόλβιε.

Θεοτοκίον.
Ὡς εὐῶδες θυμίαμα, Μῆτερ Παναγία αἱ ἱκεσίαι σου, τῷ Δεσπότῃ ἀναφέρονται, τὰς ψυχὰς ἡμῶν καταγλυκαίνουσαι.

ᾨδὴ ε΄. Φώτισον ἡμᾶς.
Νοὔν μου ῥυπαρόν, καὶ καρδίαν μου ἀκάθαρτον, σοὶ προσφέρων ἱκετεύω σε ἐν κλαυθμῷ, τοῦ καθαρθῆναί με, πρεσβείαις σου ὦ Ὀνούφριε.

Νύκτα Ἰησοῦ, καὶ ἡμέραν ἐξαιτόυμεθα, δοῦναι ἄνεσιν ἡμῖν ἐκ λυπηρῶν, Ὀνουφρίου, ταῖς εὐχαῖς καὶ παρακλήσεσιν.

Δίκασον ἐχθρούς, ὁρατούς τε ἀοράτους τε, πολεμοῦντας τὰς ψυχᾶς ἡμῶν ἀεί, καὶ λυποῦντας, σοὺς ἱκέτας πάτερ Ὅσιε.

Θεοτοκίον.
Μἢ με Μαριάμ, καταλίπῃς βυθιζόμενον, ἀπογνώσει ἐκ δαιμόνων φοβερᾷ, ἀλλὰ χεῖρά σου, ὑφάπλωσον καὶ σῶσόν με.

ᾨδὴ στ΄. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ.
Πραότητα τῆς μορφῆς σου Ὅσιε, καθορῶν παραμυθίας πληροῦμαι, καὶ ταῖς πολλαῖς, τρικυμίαις τοῦ βίου, ἐπικλυσθεὶς ἀνακράζω σοι πρόφθασον, Ὀνούφριε ταῖς
σαῖς λιταῖς, καὶ τοῦ δράκοντος θράσος κατάβαλε.

Αἰτήματα ἐκπλπηροῖς Ὀνούφριε, τῶν ἐν πίστει καλουμένων σε μάκαρ, ὅτι θεόθεν σοι χάρις ἐδόθῃ, ἀπὸ θυμοῦ δικαστοῦ πάντας ῥύεσθαι, καὶ ἄνεσιν ἐκ πειρασμῶν, καὶ εἰρήνην δωρεῖσθαι τοῖς δούλοις σου.

Φὥς ἔλαμψε τῷ σεπτῷ προσώπῳ σου, καὶ πνοὴ εὐώδης πάτερ ἐχύθη, ἐν τῇ λαμπρᾷ, ἐκ τοῦ κόσμου ἐξόδῳ, τῆς μακαρίας ψυχῆς σου Ὀνούφριε· ἐξάγαγε οὖν καὶ ἡμᾶς, ἐκ δυσώδους σκοτίας θεόληπτε.

Θεοτοκίον.
Θεόνυμφε Παναγία Δέσποινα, καταφεύγομεν τῇ σκέπῃ σου πάντες, καὶ ἀσφαλῆ, στηριγμόν σε εὑρόντες, ἀναβοῶμέν σοι, Χαῖρε ὑπέρμαχε, τῶν πεποιθότων ἐπὶ σέ, ἡ ἐλπὶς καὶ ταχεῖα ἀντίληψις.

Διάσωσον, ἐκ. πάσης θλίψεως νόσου καὶ ἀθυμίας, τοὺς ἱκέτας σου Ὀνούφριε θεοφόρε, καὶ κρίσιν ἀπόδος μοὶ πάτερ δικαίαν.

Ἄχραντε, ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως, ἐπ’ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον, ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Αἲτησις καὶ τὸ Κοντάκιον.
Ἦχος β΄. Προστασία τῶν χρισιανῶν.
Τοῦ σεπτοῦ Ὀνουφρίου τὴν μνήμιν τελέσωμεν, ἐγκωμίοις καὶ ὕμνοις αὐτὸν καταστέφοντες, καὶ προσπέσωμεν ἐν κατανύξει βοῶντες αὐτῷ· διαφύλαξον, σοὺς ὑμνητάς, ἐκ τῶν παγίδων τοῦ ἐχθροῦ, καὶ δεινῶν περιστάσεων· σβέσον πυρφόρα βέλῃ, Σατᾶν τοῦ ἀνθρωποκτόνου, ὡς εὐδιάλλακτος πατήρ, καὶ προστάτης τῶν τιμώντων σε.

Προκείμενον.
Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέσχε μοι, καὶ εἰσήκουσε τῆς δεήσεώς μου.
Στίχος. Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου καὶ κατηύθυνε τὰ διαβήματά μου.

Εὐαγγέλιον, Ἐκ τοῦ κατᾶ Ματθαίον(Κεφ. ια΄ 27-30).
Εἵπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· Πάντα μοι παρεδόθῃ ὑπὸ τοῦ πατρός μου· καὶ οὐδεὶς ἐπιγινώσκει τὸν υἱόν, εἰ μὴ ὁ πατήρ· οὐδὲ τὸν πατέρα τις ἐπιγινώσκει, εἰμὴ ὁ υἱός, καὶ ᾧ ἐὰν βούληται ὁ υἱὸς ἀποκαλύψαι. Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς· ἄρατε τὸν ζυγὸν μου ἐφ᾽ ὑμᾶς καὶ μάθετε ἀπ᾿ ἐμοῦ, ὅτι πράος εἰμι, καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν. Ὁ γὰρ ζυγὸς μου χρηστός, καὶ τὸ φορτίον μου ἐλαφρόν ἐστιν.

Δόξα.
Ταῖς τοῦ σοῦ Ὁσίου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθῃ τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν.
Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον, ἐξάλειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλπμάτων.

Στίχος. Ἐλεῆμον, ἐλέῃσόν με, ὁ Θεός,
κατὰ τὸ μέγα ἔλεός Σου καὶ κατὰ τὸ
πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου ἐξάλειψον
τὸ ἀνόμημά μου.
Προσόμοιον.
Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι.
Μἡ ἐάσῃς ἔρημον, Θεομακάριστε Πάτερ, σκέπης καὶ πρεσβείας σου, τὴν ψυχήν μου ἅγιε τὴν ταλαίπωρον, σὰρξ καὶ κόσμος μάταιος, καὶ ἐχθρὸς Βελίαρ, συνωθοῦσιν εἰς ἀπώλειαν, ἐμὲ τὸν δείλαῖον, πάθεσιν Σατᾶν θηριάλωτον, διὸ καθικετεύω σε, χεῖρά σοὺ ἁγίαν μοι ἔκτεινον, καὶ τοῦ βροτοκτόνου, ἐξάρπασόν με πάτερ καὶ ταχύ, ἀνάγαγέ με πρὸς Εὔσπλαχνον, Ὅσιε Ὄνούφριε.

Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν Σου…

ᾨδὴ ζ΄. Οἱ ἐκ τῆς Ἰουδαίας.
Ἀφανῶς βιοτεύσας, ἐν ἐρήμῳ σπηλαίῳ, καθάπερ ἄσαρκος, Θεῷ εὐαρεστήσας, χαρίσματα ποικίλα, προσπηγάζξεις τοῖς σπεύδουσι, καὶ ἐκδιώκεις μακράν, τὰς ἀσθενείας πάσας.

Ταπεινὸν ὡς στρουθίον, πολιτείαν ἀμέριμνον, Πάτερ ἤνυσας, καὶ ἔτυχες τῆς ἄνω, ἀφάτου προμηθείας, ἐν ἐρήμῳ τρεφόμενος· διὸ ματαίων μεριμνῶν, ἀπάλλαξον σοὺς δούλους.

Ὡς ἐῤῥύσω τὴν χήραν, δικαστοῦ ω ἐξ ἀδίκου, Χριστὲ φιλάνθρωπε, κἀμοὶ ταῖς ἱκεσίαις, τοῦ θείου Ὄνουφρίου, τὴν δικαίαν ἀπόφασιν, δίδου μοι Σῶτερ δικαστάς, πρὸς θείας τρίβους ἄγων.

Θεοτοκίον.
Μαριὰμ Θεομῆτορ, ὑπερτέρα ὑπάρχουσα, πάσης κτίσεως, Μητρὸς τῇ παῤῥησίᾳ, Χριστὸν τὸν Ζωοδότην, ἱλαρόν μοι ἀπέργασαι, καὶ τοῦ ἀσβέστου πυρός, ἀνώτερόν
με δεῖξον.

ᾨδὴ η΄. Τὸν Βασιλέα.
Τὁ ἱερόν σου, θεοπρεπέστατον σκῆνος, κεκρυμμένον ἐν γῇ ὡς χρυσίον, θησαυρὸν κατέχει, ἡ Ἐκκλησία Πάτερ.

Τοῦ Ὀνουφρίου, ταῖς ἱεραῖς μεσιτείαις, περιφρούρει Χριστέ μου τὸν κόσμον, δεινῶν ἀπαλλάττῶν, δαιμόνων τε μανίας.

Ὀσιοτάτας, χεῖρας ἁπλώσας στοργῇ σου, περισιζκέπαζε Πάτερ λαόν σου, τοὺς τῶν ὀρθοδόξων, ἐχθροὺς διασκεδάζων.

Θεοτοκίον.
Εὑλογημένῃ, θεοχαρίτωτε Κόρῃ, τὸν Υἱόν σου δυσώπει ἀπαύστως, ἐν ὥρᾳ τοῦ θανάτου, τὸ φῶς Αὐτοῦ ἰδεῖν με.

ᾨδὴ θ΄. Κυρίως Θεοτόκον.
Ἀγγέλους Πάτερ θείους, τὴν ἡγιασμένην, παραλαβόντας δικαίαν ψυχήν σου σοφέ, μὴ βδελυχθῆναι ψυχήν μου, ἀεὶ ἱκέτευε.

Όνούφριε παμμάκαρ, μὴ ἐγκαταλείπης τοὺς κακωθέντας δαιμόνων δεινοῖς αἰκισμοῖς, παραμυθίαν δωρούμενος, τῇ πρεσβείᾳ σου.

Πνιγμοῦ θαλάσσης σῶσον, καὶ ἐκδηκαζοντῶν, ἀνηλεῶς καὶ ἀδίκως σοὺς δούλους κλεινέ, τῇ κραταιᾷ δεξιᾷ σου, πάτερ Ὀνούφριε.

Θεοτοκίον.
Ἀνύμφευτε Μαρία, Ἄχραντε Παρθένε, ἡ τοῦ Δεσπότου ἁγία καὶ θεία σκηνή, αἰσχρῶν παθῶν με ἀπόπλυνον, πόθῳ δέομαι.

Ἄξιον ἐστιν ὡς ἀληθῶς, μακαρίζειν Σε τήν Θεοτόκον, τήν ἀειμακάριστον καί παναμώμητον, καί μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Τήν τιμιωτέραν τῶν Χερουβείμ, καί ἐνδοξοτέραν, ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, τήν ἀδιαφθόρως Θεόν Λόγον τεκοῦσαν, τήν ὄντως Θεοτόκον Σέ μεγαλύνομεν.

Καὶ τὰ παρόντα Μεγαλυνάρια,
Τῆς ἐρήμου θρέμμα τὸ θαυμαστῶν καὶ τῶν μοναζόντων τὸν ὡραῖον νυμφαγωγόν, τὸν καταβαλόντα ἐχθροῦ τὰς πανουργίας, Ὀνούφριον τὸν μέγαν, πόθῳ τιμήσωμεν.

Πάτερ ἀξιάγαστε καὶ ἐμοῦ, μὴ ἐπιλανθάνου τοῦ ὑμνοῦντός σε ἐν χαρᾷ, ἀλλὰ παρεδρεύων τῷ θρόνῳ τοῦ Κυρίου, μνπημόνευέ μου μάκαρ, ἀεὶ δεόμενος.

Μάστιγες ἀτόπων καὶ πονηρῶν, λογισμῶν τὸν νοῦν μου, σκοτισθέντα ἐκ πονηροῦ, Πάτερ θεοφόρε μαστίζουσιν ἀπαύστως, ἐξ ὧν με ῥῦσαι τάχος, τῇ μεσιτείᾳ σου.

Δικαστοῦ ἀδίκως καὶ ἐμπαθῶς, κρίνοντός με Πάτερ, ἐλευθέρωσον σαῖς εὐχαῖς, καὶ τοῦ αἰωνίου πυρὸς ἐκλύτρωσαί με, μειλίσσων τὸν Κριτήν σου τὸν δικαιότατον.

Μεγαλυνάριο τῶν Αγίων τῆς ἠμέρας·
Χαίροις τῆς Αἰγύπτου θεῖος πυρσός, Ὀνούφριε πάτερ, νομοστάθμη ἡσυχαστῶν· Χαίροις τῶν ἐν Ἄθῳ ἀκρότης μάκαρ Πέτρε, Τριάδος τῆς Ἁγίας, ἐνδιαιτήματα.

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί, Πρόδρομε Κυρίου, Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς, οἱ Ἅγιοι Πάντες μετά τῆς Θεοτόκου, ποιήσατε πρεσβείαν εἰς τό σωθῆναι ἡμᾶς.

Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος Ἰσχυρός, Ἅγιος Ἀθάνατος, ἐλέησον ἡμᾶς. (Τρίς).
Δόξα Πατρί, καί Υἱῶ, καί ἁγίῳ Πνεύματι,
καί νῦν, καί ἀεί, καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς· Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τάς ἀνομίας ἡμῖν· Ἅγιε, ἐπίσκεψαι καί ἴασαι τάς ἀσθενείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον· Κύριε, ἐλέησον.
Δόξα Πατρί…

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τό ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τό θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καί ἐπί τῆς γῆς. Τόν ἄρτον ἡμῶν τόν ἐπιούσιον δός ἡμῖν σήμερον· καί ἄφες ἡμῖν τά ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καί μή εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλά ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπό τοῦ πονηροῦ.

Ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καί ἡ δύναμις καί ἡ δόξα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νῦν καί ἀεί καί εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

καί τά Τροπάρια ταῦτα. Ἦχος πλ. β΄.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς, πάσης γάρ ἀπολογίας ἀποροῦντες, ταύτην Σοι τήν ἱκεσίαν, ὡς Δεσπότῃ, οἱ ἁμαρτωλοί προσφέρομεν, ἐλέησον ἡμᾶς.

Δόξα.
Κύριε ἐλέησον ἡμᾶς, ἐπί Σοί γάρ πεποίθαμεν. Μή ὀργισθῆς ἡμῖν σφόδρα, μηδέ μνησθῆς τῶν ἀνομιῶν ἡμῶν. Ἀλλ’ ἐπίβλεψον καί νῦν ὡς εὔσπλαχνος καί λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ τῶν ἐχθρῶν ἡμῶν. Σύ γάρ εἶ Θεός ἡμῶν καί ἡμεῖς λαός Σου, πάντες ἔργα χειρῶν Σου καί τό ὄνομά Σου ἐπικεκλήμεθα.

Καί νῦν.
Τῆς εὐσπλαχνίας τήν πύλην ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε, ἐλπίζοντες εἰς Σέ μή ἀστοχήσομεν, ῥυσθείημεν διά Σοῦ τῶν περιστάσεων· Σύ γάρ ἡ σωτηρία τοῦ γένους τῶν Χριστιανῶν.

καὶ τὸ Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ.
Τὸν ἐκ Περσίδος θεαυγέστατον λύχνον, καὶ τῆς Αἰγύπτου εὐωδέστατον ἄνθος, τὸν θαυμαστὸν Ὀνούφριον τιμήσωμεν πιστοί, Κράζοντες αὐτῷ θερμῶς· Ὁσιώτατε πάτερ, πάντας τοὺς προστρέχοντας, τῇ λαμπρᾷ σου εἰκόνι, ἀπὸ ἀδίκου ῥῦσαι δικαστοῦ, δεινῶν, κινδύνων, παντοίων τε θλίψεων.

Ἐκτενὴς καὶ Ἀπόλυσις, μεθ’ ἣν ψάλλομεν τα ἑξῆς·

Ἦχος β΄. Ὅτε ἐκ τοῦ ξύλου.
Χαίροις θεοδόξαστε φωστήρ, τῆς μοναδικῆς πολιτείας, πάτερ Ὀνούφριε, χαίροις ἐγκαλώπισμα, πιστῶν καὶ στήριγμα, βοηθὸς τῶν ἐν θλίψεσι, λιμὴν τῶν ἐν ζάλῃ, τῶν ἐν περιστάσεσι, ταχὺς ἐπίκουρος· χαῖρε ἀδυνάτων προστάτης, χαῖρε ὁ θυμὸν καταπαύων, δικαστοῦ ἀδίκου, παναοίδιμε.

Δέσποινα πρόσδεξαι, τάς δεήσεις τῶν δούλων Σου, καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς, ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου, εἰς Σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην Σου.

Δί’ εὐχῶν τῶν ἁγίων πατέρων ἠμῶν,
Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ὁ Θεός, ἐλέησον καί σῶσον ἠμᾶς.
Ἀμήν.