Εγκώμια εις τον Όσιο και Θεοφόρο Πατέρα ημών Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη τον διορατικό και θαυματουργό

Ποίημα Ευαγγέλου Χρ. Καραδήμου

Οὐ ἡ ἀκροστιχίς ἐν ταῖς τρισίν στάσεσι:
«Πορφύριε, δέχου ἄσμα Εὐαγγελίου, εὐγνωμονοῦντος».

ΣΤΑΣΙΣ Ἀ’. Ἦχος πλ. ἀ’. Ἡ ζωή ἐν τάφῳ.
Μακαρίζομεν σε, Ἐκκλησίας χοροί, μύστην Ἃθωνος τόν μέγαν, Πορφύριε, καί ὁσίων ἐγκοσμίων καλλονήν.

Μακαρίζομεν σε, εὐγνωμόνως πιστοί, τῶν θαυμάτων σου τό πλῆθος κηρύττοντες, καί ζητοῦντες σου τήν θείαν ἀρωγήν.

Καί τά ἑπόμενα, ἔχοντα τήνδε τήν ἀκροστιχίδα:
«ΠΟΡΦΥΡΙΕ ΔΕΧΟΥ»

Παρθενία λάμπων σώματι καί ψυχή, διοράσεως ἐδέχθης τό χάρισμα, ἐν τῷ Ἃθωνι πιστῶς διακονῶν.

Οὐρανῶν πολίτης ἐν τῆ γῆ γεγονώς, καί ἀγγέλων τόν χορόν σύ ἐξέπληξας, μεγαλύνων ταπεινώσει τόν Θεόν.

Ῥιζωθείς ἐν φόβῳ τοῦ Θεοῦ ἐκ παιδός, ὤσπερ φοίνιξ ἐν ἐρήμῳ ἐξήνθησας, μοναζόντων καταστάς ὑπογραμμός.

Φωτισμόν ἐδέχθης καί σοφίαν Θεοῦ καί μυστήρια τοῦ κόσμου ἡρμήνευες, προκαλῶν τόν θαυμασμόν καί τῶν σοφῶν.

Ὑπηρέτης ὤφθης τῆς ἀγάπης Χριστοῦ, ταπεινῶς διακονῶν προσιόντας σοι αἰτουμένους τε τό ἔλεος Αὑτοῦ.

Ῥόδον γῆς Εὐβοίας τήν Ἑλλάδα κοσμοῦν καί ἀστέρα Ἐκκλησίας σε ἔγνωμεν, πάτερ ὅσιε, χαράς ἁγνῆς κρουνέ.

Ἰατρός παντοίων νοσημάτων, σοφέ, σώματος τε καί ψυχῆς ἀναδέδειξαι, θεία χάριτι ἰάσεις χορηγῶν.

Εὐσπλαγχνίας, πάτερ, ἀπεδείχθης πηγῇ, καί ῥοαῖς τῶν σῶν δακρύων κατήρδευες ἐν εὐχαῖς σου τάς ἐρήμους τῶν ψυχῶν.

Δέχου νῦν τε, πάτερ, ὑμνῳδίας ἡμῶν, τῶν τιμώντων σου τήν μνήμην πανίερον καί ψαλλόντων εὐγνωμόνως πρός Θεόν.

Εὐλογίας πέμψον οὐρανόθεν ἡμῖν, πάτερ ὅσιε, καί φύλαξον ἅπαντας ἐκ κινδύνων καί παντοίων πειρασμῶν.

Χαρισμάτων πλῆθος Παρακλήτου λαβῶν, Ἐκκλησίαν ἀρεταῖς σου ἐκόσμησας ἱερέων καταστάς ὑπογραμμός.

Δόξα. Τριαδικόν.
Ὅλος φώς ἐγένου, Τρισηλίου φωτός τήν ἀνταύγειαν δεχθείς ἐν τῆ κλίνη σου, τῆς Τριάδος μυστικέ ἱερουργέ.

Καί νῦν. Θεοτοκίον.
Ὑπερβᾶσαν πάντας οὐρανούς ἀληθῶς δόξαν θείαν σου τιμῶμεν, Πανάμωμε, ἱκετεύοντες σωθῆναι ἐκ δεινῶν.

ΣΤΑΣΙΣ Β’. Ἦχος πλ. ἀ’. Άξιόν ἐστίν.
Άξιόν ἐστί μεγαλύνειν τόν Χριστόν ἐν ὕμνοις, ὅτι τόν Πορφύριον ἔδειξεν νέον ἄστρον Ἐκκλησίας φαεινόν.

Άξιόν ἐστί μακαρίζειν σε τῶν ἱερέων καί τῶν μοναζόντων ἀγλάϊσμα, τόν ἀθλήσαντα ἐν κόσμῳ ευκλεώς.

Καί τά ἑπόμενα, ἔχοντα τήνδε τήν ἀκροστιχίδα:
«ΑΣΜΑ ΕΥΑΓΓΕΛΟΥ»

Ἃθωνος λαμπρόν τό ἐκπύρσευμα καί νέον ὤφθης, Καυσοκαλυβίοις ἀσκούμενος, τοῦ Βελίαρ καταλύσας τήν ἰσχύν.

Σῶμα σύν ψυχή ἁγιάσας ταπεινώσει, πάτερ, ὄργανον κατέστης τοῦ Πνεύματος, χαρισμάτων πληρωθείς παντοειδῶν.

Μέμνησο ἡμῶν τοῖς ἀγγέλοις συγχορεύων, πάτερ, καί εὐχαῖς ἁγίαις σου δώρησαι νοσημάτων ἐκ δεινῶν ἀπαλλαγήν.

Ἄνθεσι, πιστοί, καταστέψωμεν θείαν εἰκόνα Πορφυρίου Γέροντος ἅπαντες, τοῦ παρέχοντος ἰάματα ἡμῖν.

Εὗρες τόν Χριστόν, ἐκ παιδός ποθήσας τοῦτον, πάτερ, καί ἐν κόσμῳ καί ἐν τῷ Ἃθωνι εκελάδησας Αὑτῷ ὡς ἀηδών.

Ὕψος οὐρανῶν καί ὑπέρτερον τῆ ταπεινώσει καί ὑπακοῇ σου προσήγγισας, ἀδαμάντινος δειχθείς ἐν μοναχοῖς.

Ἄθως καί Σινᾶ ἐγκαυχῶνται ἐπί Πορφυρίῳ, φίλῳ τοῦ Χριστοῦ χρηματίσαντι καί ναῶ τοῦ Παρακλήτου ἱερῶ.

Γέρας ὡς τῶν σῶν πρός Βελίαρ, πάτερ, παλαισμάτων πλοῦτος χαρισμάτων ἐδόθη σοι, ἀναδείξας σε τοῖς πᾶσι θαυμαστόν.

Γάνυται ἐν σοι Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί ψάλλει ὕμνους τῷ Θεῶ καί γεραίρει σε, τούς ἀγῶνας σου τιμῶσα εὐλαβῶς.

Εὗρες πρός Θεόν παρρησίαν τε καί χάριν, πάτερ, ὅθεν καί, τοῖς πίστει προσφεύγουσι μεσιτεία σου, παρέχεις δωρεάς.

Λύτρωσαι ἡμᾶς ἐκ παντοίων νόσων καί κινδύνων, καί παράσχου πᾶσι μετάνοιαν δι’ ἁγίων σου εὐχῶν πρός τόν Θεόν.

Δόξα. Τριαδικόν.
Ὄλῃ τῆ ψυχή ἱκετεύομεν, Τριάς Ἀγία, παῦσον Ἐκκλησίας τά σκάνδαλα καί παράσχου ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.

Καί νῦν. Θεοτοκίον.
Ὕμνοις ἱεροῖς ἀνυμνοῦμεν σε, Παρθενομῆτορ, ὅτι τήν ἀράν Εὔας ἔλυσας καί Σωτῆρα ἡμῖν ἔτεκες Χριστόν.

ΣΤΑΣΙΣ Γ’. Ἦχος Γ’. Αἱ γενεαί πάσαι.
Αἱ γενεαί πάσαι μακαρίζομεν σε, Πορφύριε τρισμάκαρ.

Αἱ γενεαί πάσαι τιμώμέν σου τήν μνήμην, ἐν ὕμνοις μελῳδοῦσαι.

Καί τά ἑπόμενα, ἔχοντα τήνδε τήν ἀκροστιχίδα:
«ΕΥΓΝΩΜΟΝΟΥΝΤΟΣ»

Ἐν Καυσοκαλυβίοις, Βελίαρ ετροπώσω, ἀγγελικῶς βιώσας.

Ὑμνοῦμεν σούς ἀγῶνας καί ἄθλους ἱερούς σου, πρωταθλητά Κυρίου.

Γλυκύτητα σῶν λόγων, πραότητα σου ἄκραν πού νῦν ἀναζητήσω;

Νοσούντων ὁ θεράπων, Πορφύριε, ἐγένου, λιμήν χειμαζομένων.

Ὡς ἄλλος Ἰωάννης ἐν Πάτμω ἐθεάσω τά μέλλοντα τῷ κόσμῳ.

Μυστήρια ἠρεύνας, σοφέ, τῆ διοράσει, ἤν εἶχες ταπεινώσει.

Ὄασις ἐν ἐρήμῳ ἡ ἔντευξις σου, πάτερ, τοῖς σοι προσομιλοῦσι.

Νῦν ἐν τῷ Παραδείσῳ συνόμιλος ὁσίων δοξάζεις τόν Δεσπότην.

Ὁλόφωτος ἐφάνη ἡ θεία κεφαλή σου, ἀνακειμένου κλίνη.

Ὑψόθεν εὐλογίας χαρίζεις τοῖς αἰτοῦσι, ὑγείαν τε κατ’ ἄμφω.

Νεώτατος ἐδέχθης, παρά τοῦ Παρακλήτου, τῶν χαρισμάτων πλοῦτον.

Ταπείνωσιν ἀσκήσας, ὑπακοήν, ἀγάπην, ἀπάθειαν ἐδέξω.

Δόξα. Τριαδικόν.
Οὐράνιαι δυνάμεις Τριάδα τήν Ἀγίαν, ἀεί δοξολογούσι.

Καί νῦν. Θεοτοκίον.
Σωτῆρα ἡ τεκοῦσα, Παρθένε, τοῖς ἀνθρώποις, ἐδείχθης Θεοτόκος.

ΕΥΛΟΓΗΤΑΡΙΑ
Ἦχος πλ. ἀ’.
Εὐλογητός εἰ, Κύριε, δίδαξόν με Πορφύριον ὑμνήσαι.
Τῆς Τριάδος τόν μύστην ἀνυμνήσωμεν πάντες οἱ πιστοί κατά χρέος. Παρακλήτου ὁ ναός, μοναζόντων τό κλέος, ὤφθη καί σεμνόν τῆς ἁγνείας ἄγαλμα, καί τῆς Ἐκκλησίας λαμπρόν ὡράισμα.

Εὐλογητός εἰ, Κύριε, δίδαξόν με Πορφύριον ὑμνήσαι.
Μέγα Θαῦμα! Ἐν τῆ Πάτμω ἔνθεος Ἀποκάλυψιν θεᾶται. Ἰωάννης ἄλλος μόνος δέδεικται, τιμηθείς λαμπρῶς παρά Κυρίου. Ὄντως θαυμαστός ὁ βίος τοῦ γέγονεν. Τῷ φωτί γάρ κατελάμφθη τοῦ Πνεύματος.

Εὐλογητός εἰ, Κύριε, δίδαξόν με Πορφύριον ὑμνήσαι.
Ἄλλης ζωῆς Παραδείσου γέγονας κοινωνός, Πορφύριε παμμάκαρ. Θεωρίας μυστικάς ἀγγέλων εωράκεις˙ γνόφον τοῦ Θεοῦ ἤγγισας ὡς ἔνθεος ἐν ἁπλότητι καί τῆ ταπεινώσει σου.

Εὐλογητός εἰ, Κύριε, δίδαξόν με Πορφύριον ὑμνήσαι.
Μυροφόροι ἐλθοῦσαι γῆ ἐκ πάσης Ἑλλάδος, εὐγνωμόνως σε πόθῳ προσκυνοῦσι. Εἰκόνα δε σήν ἀσπαζόμεναι, πάτερ, νόσων χαλεπῶν ἰάσεις λαμβάνουσι. Θαυμαστόν γάρ ὁ Θεός σε ἀνέδειξε.

Δόξα. Τριαδικόν.
Προσκυνοῦμεν Τριάδα τριλαμπῆ ἐν Μονάδι καί μία τῆ ουσία˙ τόν Πατέρα, Υἱόν τε, καί τό Ἅγιον Πνεῦμα, πόθῳ ἱερῶ τρισάγιον ψάλλοντες. Τρεῖς εἰσίν ἐν μία θεότητι.

Καί νῦν. Θεοτοκίον.
Λυτρωτήν σε τεκοῦσαν τῶν ἀνθρώπων τῷ γένει, ἱκετεύομεν, κόρη˙ τόν Υἱόν καί Θεόν σου δυσωποῦσα μή παύσῃ δοῦναι καί ἡμῖν ὀφλημάτων ἄφεσιν. Ἐλεήμων γάρ ἐστί καί φιλάνθρωπος.

Παρακλητικός Κανών εις τον Όσιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη τον Διορατικό και Θαυματουργό

Χαιρετισμοί εις τον Όσιον  Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη τον Διορατικό και Θαυματουργό